Norvask®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Norvask® (Norvasc®)

Skład:

substancja czynna: amlodypiny bazyloat; 1 tabletka zawiera 6,944 mg amlodypiny bazyloatu, co odpowiada 5 mg amlodypiny; 1 tabletka zawiera 13,889 mg amlodypiny bazyloatu, co odpowiada 10 mg amlodypiny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, wapń hydrofosforan bezwodny, skrobioglikolan sodu (typ A), stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg:

• tabletki od białego do prawie białego koloru, w kształcie smaragdu, z grawerem

„AML 5” i kreseczką podziału z jednej strony oraz logo „VLE” – z drugiej;

lub

• tabletki od białego do prawie białego koloru, w kształcie smaragdu, z grawerem

„AML 5” i kreseczką podziału z jednej strony oraz bez oznaczenia – z drugiej;

tabletki 10 mg:

• tabletki od białego do prawie białego koloru, w kształcie smaragdu, z grawerem

„AML-10” z jednej strony oraz logo „VLE” – z drugiej;

lub

• tabletki od białego do prawie białego koloru, w kształcie smaragdu, z grawerem

„AML-10” z jednej strony oraz bez oznaczenia – z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Selektywne antagoniści wapnia o przeważającym działaniu na naczynia. Kod ATC C08CA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Amlodypina – lek antagonisty wapnia (pochodna dihydropirydyny), który blokuje napływ jonów wapnia do mięśnia sercowego oraz do komórek mięśni gładkich.

Mechanizm hipotensyjnego działania amlodypiny wynika bezpośrednio z rozluźniającego wpływu na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych. Dokładny mechanizm działania przeciwwijątrowego amlodypiny nie został w pełni wyjaśniony, jednakże poniżej wymienione efekty odgrywają w nim pewną rolę.

1. Amlodypina rozszerza naczynia tętnicze obwodowe i w ten sposób zmniejsza opór obwodowy (obciążenie następcze). Ponieważ częstość akcji serca pozostaje stabilna, zmniejszenie obciążenia serca prowadzi do obniżenia zużycia energii oraz zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.
2. Rozszerzanie głównych tętnic wieńcowych oraz tętniczek wieńcowych (zarówno normalnych, jak i ulegających ischemii) może również odgrywać pewną rolę w mechanizmie działania amlodypiny. Takie rozszerzenie zwiększa nasycenie mięśnia sercowego tlenem u pacjentów z kurczem tętnicy wieńcowej (zespół Prinzmetala lub postać warianta anginy piersiowej).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stosowanie leku 1 raz dziennie zapewnia klinicznie istotne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny, zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej. Ze względu na powolny początek działania amlodypiny, ostre hipotensje tętnicze zazwyczaj nie występują.

U pacjentów z chorobą wieńcową, stosowanie jednej dobowej dawki leku powoduje wydłużenie całkowitego czasu wytrzymałości na wysiłek fizyczny, czasu do wystąpienia bólu dławicowego oraz czasu do depresji odcinka ST o 1 mm. Lek zmniejsza częstotliwość napadów dławicy piersiowej i zmniejsza potrzebę stosowania nitrogliceryny.

Amlodypina nie wykazuje żadnych niepożądanych działań metabolicznych ani zmian stężenia lipidów we krwi i może być stosowana u pacjentów z astmą, cukrzycą oraz duchem.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie/rozkład.

Po doustnym podaniu terapeutycznych dawek amlodypina stopniowo wchłania się do osocza krwi. Biodostępność niezmienionej cząsteczki wynosi około 64–80%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 6–12 godzin po podaniu. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg; stała dysocjacji kwasu (pKa) amlodypiny wynosi 8,6. Badania in vitro wykazały, że wiązanie amlodypiny z białkami osocza krwi wynosi około 97,5%.

Jednoczesne spożycie posiłku nie wpływa na wchłanianie amlodypiny.

Metabolizm/wydalanie.

Okres półwydalenia z osocza krwi wynosi około 35–50 godzin. Stężenie równowagowe w osoczu krwi osiągane jest po 7–8 dniach ciągłego stosowania leku. Amlodypina ulega głównie metabolizmowi z tworzeniem nieaktywnych metabolitów. Około 60% podanej dawki wydala się z moczem, z czego około 10% stanowi amlodypina w niezmienionej formie.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Czas osiągnięcia stężeń równowagowych amlodypiny w osoczu krwi jest podobny u pacjentów w wieku podeszłym i u dorosłych. Klirens amlodypiny jest zazwyczaj nieco obniżony, co u pacjentów w wieku podeszłym prowadzi do zwiększenia pola pod krzywą „stężenie/czas” (AUC) oraz wydłużenia okresu półwydalenia leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Amlodypina ulega intensywnemu biotransformacji do nieaktywnych metabolitów. 10% amlodypiny wydala się w niezmienionej formie z moczem. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu krwi nie korelują ze stopniem zaburzeń funkcji nerek. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek można podawać standardowe dawki amlodypiny. Amlodypina nie jest usuwana w trakcie dializy.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Informacje dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby są bardzo ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypiny jest obniżony, co prowadzi do wydłużenia czasu półrozpadu oraz do zwiększenia AUC o około 40–60%.

Dzieci.

Badania farmakokinetyczne przeprowadzono wśród 74 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 12 do 17 lat (również 34 pacjentów w wieku od 6 do 12 lat oraz 28 pacjentów w wieku od 13 do 17 lat), którzy stosowali amlodypinę w dawkach od 1,25 do 20 mg dziennie, w jednym lub dwóch dawkach. Zazwyczaj klirens doustny u dzieci w wieku od 6 do 12 lat oraz od 13 do 17 lat wynosił odpowiednio 22,5 i 27,4 l/godz. u chłopców oraz 16,4 i 21,3 l/godz. u dziewcząt. Obserwuje się dużą zmienność ekspozycji u różnych pacjentów. Informacje dotyczące pacjentów w wieku poniżej 6 lat są ograniczone.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze.
• Przewlekła stabilna dławica piersiowa.
• Dławica piersiowa wazospastyczna (dławica Prinzmetala).

Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na dihydropirydyny, amlodypinę lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.
• Ciężkie nadciśnienie tętnicze.
• Szok (w tym szok kardiogenny).
• Przesłona odpływu z lewej komory serca (np. ciężki zwężenie aorty).
• Hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia serca.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na amlodypinę.

Dostępne dane potwierdzają bezpieczne stosowanie amlodypiny w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, blokerami α, blokerami β, inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), nitratami o przedłużonym działaniu, podlingwalną formą nitrogliceryny, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, antybiotykami oraz doustnymi lekami hipoglikemizującymi.

Dane uzyskane w badaniach in vitro z osoczem krwi ludzkiej wskazują na brak wpływu amlodypiny na wiązanie się badanych leków z białkami osocza (digoksyna, fenytoina, warfaryna lub indometacyna).

Inhibitory CYP3A4.

Jednoczesne stosowanie amlodypiny oraz inhibitorów CYP3A4 o silnym lub umiarkowanym działaniu (inhibitory proteaz, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub dyltiazem) może prowadzić do istotnego wzrostu ekspozycji na amlodypinę, co z kolei może zwiększyć ryzyko wystąpienia hipotensji. Kliniczne znaczenie tych zmian może być bardziej wyraźne u pacjentów starszych. Może być konieczna kliniczna obserwacja stanu pacjenta oraz dostosowanie dawki.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ponieważ u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia biodostępności amlodypiny, co z kolei może nasilić działanie hipotensyjne.

Induktory CYP3A4.

Stężenie amlodypiny w osoczu może ulec zmianie po jednoczesnym zastosowaniu znanych induktorów CYP3A4. Dlatego należy monitorować ciśnienie tętnicze i dostosować dawkę z uwzględnieniem jednoczesnego przyjmowania tych leków zarówno w trakcie, jak i po zakończeniu leczenia towarzyszącego, szczególnie w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna, napar z ziół hipericum perforatum).

Dantrolen (infuzje).

U zwierząt obserwowano komorowe migotanie serca z kończącym się śmiercią skutkiem oraz kolaps układu sercowo-naczyniowego po podaniu werapamilu i dantrolenu dożylnie. Z uwagi na ryzyko wystąpienia hiperkaliemii zaleca się unikanie stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów narażonych na złośliwą hipertermię oraz w leczeniu złośliwej hipertermii.

Wpływ amlodypiny na inne leki.

Działanie hipotensyjne amlodypiny wzmacnia działanie innych leków przeciw nadciśnieniu.

Takrolimus.

Istnieje ryzyko wzrostu stężenia takrolimusu we krwi przy jednoczesnym stosowaniu z amlodypiną, choć mechanizm farmakokinetyczny tej interakcji nie został w pełni wyjaśniony. Aby uniknąć toksyczności takrolimusu, u pacjentów przyjmujących takrolimus i amlodypinę należy regularnie monitorować stężenie takrolimusu we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę takrolimusu.

Inhibitory mTOR (mammalian target of rapamycin – cel rapamycyny u ssaków).

Takie inhibitory mTOR jak sirolimus, temsirolimus i ewerolimus są substancjami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Jednoczesne stosowanie amlodypiny z inhibitorami mTOR może nasilać działanie tych ostatnich.

Cyklosporyna.

Badania interakcji cyklosporyny i amlodypiny nie były przeprowadzane u zdrowych ochotników ani w innych grupach, z wyjątkiem pacjentów po przeszczepie nerki, u których zaobserwowano zmienne zwiększenie stężenia szczątkowego cyklosporyny (średnio o 0–40%). U pacjentów po przeszczepie nerki przyjmujących amlodypinę należy rozważyć możliwość monitorowania stężenia cyklosporyny i w razie potrzeby zmniejszenia dawki cyklosporyny.

Symwastatyna.

Jednoczesne wielokrotne dawkowanie amlodypiny w dawce 10 mg i symwastatyny w dawce 80 mg prowadziło do zwiększenia ekspozycji na symwastatynę o 77% w porównaniu z samodzielnym stosowaniem symwastatyny. U pacjentów przyjmujących amlodypinę dawkę symwastatyny należy ograniczyć do 20 mg dziennie.

Syldenafil.

Pojedyncze przyjęcie 100 mg syldenafila przez pacjentów z nadciśnieniem pierwotnym nie wpływało na farmakokinetykę amlodypiny. Jednoczesne stosowanie amlodypiny i syldenafila jako terapii skojarzonej prowadziło do niezależnego działania hipotensyjnego każdego z leków.

Inne leki.

Badania kliniczne dotyczące interakcji leków wykazały, że amlodypina nie wpływa na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny ani warfaryny.

Etanol (alkohol).

Pojedyncze i wielokrotne przyjmowanie 10 mg amlodypiny nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę etanolu.

Wspólne stosowanie amlodypiny z cyymetydyną nie wpływało na farmakokinetykę amlodypiny.

Wspólne stosowanie leków przeciwwątrobowych zawierających glin i magnez (środki przeciwwątrobowe) z pojedynczą dawką amlodypiny nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę amlodypiny.

Badania laboratoryjne.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych nie jest znany.

Właściwości stosowania.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodypiny w przypadku hipertensyjnego kryzysu nie były oceniane.

Pacjenci z niewydolnością serca.

W tej kategorii pacjentów amlodypinę należy stosować z ostrożnością. W długotrwałym, zrandomizowanym badaniu kontrolnym z udziałem pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa III i IV wg klasyfikacji NYHA) częstotliwość występowania obrzęku płuc była wyższa przy stosowaniu amlodypiny w porównaniu do placebo. Pacjentom z obturacyjną niewydolnością serca inhibitory kanałów wapniowych, w tym amlodypinę, należy stosować z ostrożnością, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz śmiertelność w przyszłości.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Okres półtrwania amlodypiny oraz parametry AUC są wyższe u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby; nie ma zaleceń dotyczących dawkowania leku. Dlatego tej kategorii pacjentów należy rozpoczynać leczenie od najniższej dawki. Należy zachować ostrożność zarówno na początku stosowania leku, jak i w czasie zwiększania dawki. Pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby może być konieczne powolne dobieranie dawki oraz dokładne monitorowanie stanu pacjenta.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zwiększenie dawki leku tej kategorii pacjentów należy przeprowadzać z ostrożnością.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Tej kategorii pacjentów należy stosować zwykłe dawki leku. Zmiany stężenia amlodypiny we krwi nie korelują ze stopniem zaburzeń czynności nerek. Amlodypina nie jest usuwana metodą dializy.

Amlodypina nie wpływa na wyniki badań laboratoryjnych.

Nie zaleca się stosowania amlodypiny razem z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ponieważ u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia biodostępności, co może prowadzić do nasilenia hipotensyjnego działania leku.

Natrium.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Plodność.

Zgłaszano odwracalne zmiany biochemiczne w główkach plemników u niektórych pacjentów podczas stosowania inhibitorów kanałów wapniowych. Brakuje informacji klinicznych dotyczących potencjalnego wpływu amlodypiny na płodność.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u kobiet w czasie ciąży nie zostało ustalone.

Amlodypiny w czasie ciąży należy stosować tylko w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a ryzyko związane z chorobą przewyższa możliwą szkodę wynikającą z leczenia dla matki i płodu.

W badaniach na zwierzętach przy stosowaniu wysokich dawek obserwowano toksyczność reprodukcyjną.

Okres karmienia piersią.

Amlodypina wydostaje się do mleka matki. Stosunek dawki otrzymywanej przez noworodka od matki szacuje się w zakresie międzykwartylowym na 3–7%, maksymalnie 15%. Działanie amlodypiny na noworodki jest nieznane.

Przy podejmowaniu decyzji o kontynuowaniu karmienia piersią lub o stosowaniu amlodypiny należy ocenić korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z zastosowania leku dla matki.

Możliwość wpływania na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Amlodypina może wywierać nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Szybkość reakcji może być zmniejszona w przypadku wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, ból głowy, dezorientacja lub nudności.

Należy zachować ostrożność, szczególnie na początku terapii.

Sposób stosowania i dawki.

Osiemnastoletni.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowa typową dawką początkową leku Norvask® jest 5 mg 1 raz dziennie. W zależności od odpowiedzi pacjenta na leczenie dawkę można zwiększyć do maksymalnej dawki wynoszącej 10 mg 1 raz dziennie.

Lek Norvask® można stosować u pacjentów z dławicą piersiową jako monoterapię lub w połączeniu z innymi lekami przeciwdławicowymi w przypadku oporności na nitrany i/lub odpowiednie dawki blokerów kanałów wapniowych.

Istnieje doświadczenie w stosowaniu leku w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, blokerami α, blokerami β lub inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki leku przy jednoczesnym stosowaniu z diuretykami tiazydowymi, blokerami β oraz inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę.

Dzieci w wieku od 6 lat z nadciśnieniem tętniczym.

Zalecaną dawką początkową leku Norvask® dla tej grupy pacjentów jest 2,5 mg 1 raz dziennie. Jeśli po 4 tygodniach nie osiągnięto odpowiedniego poziomu ciśnienia tętniczego, dawkę można zwiększyć do 5 mg dziennie. Stosowanie leku w dawkach wyższych niż 5 mg u tej grupy pacjentów nie było badane.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki dla tej grupy pacjentów. Zwiększenie dawki należy przeprowadzać ostrożnie.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

Zaleca się stosowanie standardowych dawek leku, ponieważ zmiany stężenia amlodypiny w osoczu nie są związane ze stopniem nasilenia niewydolności nerek. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Nie ustalono dawek leku do stosowania u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby od lekkiego do umiarkowanego stopnia, dlatego dobór dawki należy prowadzić ostrożnie i rozpocząć stosowanie leku od najniższej dawki w zakresie dawkowania (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”). Farmakokinetyki amlodypiny nie badano u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby stosowanie amlodypiny należy rozpocząć od najniższej dawki i stopniowo ją zwiększać.

Tabletki o mocy 5 mg można podzielić na pół w celu uzyskania dawki 2,5 mg.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom w wieku od 6 lat.

Wpływ amlodypiny na ciśnienie tętnicze u pacjentów w wieku do 6 lat jest nieznany.

Przedawkowanie.

Doświadczenie w przypadku celowego przedawkowania leku jest ograniczone.

Objawy przedawkowania: istniejące informacje pozwalają przypuszczać, że znaczne przedawkowanie amlodypiny spowoduje nadmierną wazodilatację obwodową i ewentualnie odruchową tachykardię. Opisano rozwój znacznej i potencjalnie długotrwałej hipotensji tętniczej ogólnoustrojowej, w tym wstrząs z letalnym skutkiem.

Rzadko opisano niekardiogenny obrzęk jako następstwo przedawkowania amlodypiny, który może występować z opóźnionym początkiem (24–48 godzin po przyjęciu) i może wymagać rozpoczęcia sztucznej wentylacji płuc. Wczesne działania resuscytacyjne (w tym nadmierna infuzja płynów) w celu utrzymania perfuzji i wyrzutu serca mogą być czynnikami wyzwalającymi.

Leczenie: klinicznie istotna hipotensja tętnicza spowodowana przedawkowaniem amlodypiny wymaga aktywnej pomocy w funkcjonowaniu układu sercowo-naczyniowego, w tym częstego monitorowania czynności serca i oddychania, uniesienia kończyn dolnych, monitorowania objętości krążącej cieczy i wydalania moczu.

W celu przywrócenia tonusu naczyń i ciśnienia tętniczego można stosować leki zwężające naczynia, upewniając się o braku przeciwwskazań do ich stosowania. Wstrzyknięcie wapnia glukonianu dożylnie może być pomocne w niwelowaniu skutków blokady kanałów wapniowych.

W niektórych przypadkach może być pomocne przepłukanie żołądka. Stosowanie węgla aktywowanego u zdrowych ochotników w ciągu 2 godzin po podaniu 10 mg amlodypiny znacząco zmniejszyło poziom jego wchłaniania.

Ponieważ amlodypina w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza, efekt dializy jest niewielki.

Działania niepożądane.

Podczas stosowania amlodypiny najczęściej zgłaszano następujące działania niepożądane: senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie skóry (rumień), ból brzucha, nudności, obrzęki podudzi, obrzęki oraz zwiększona zmęczliwość.

Działania niepożądane zgłaszane podczas stosowania amlodypiny, wymienione poniżej według układów i klas narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do ≤ 1/100), bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do ≤ 1/1000), bardzo rzadko (≤ 1/10000), nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: reakcje alergiczne.

Ze strony przemiany materii i zaburzeń odżywiania.

Bardzo rzadko: hiperglikemia.

Zaburzenia psychiczne.

Rzadko: depresja, zaburzenia nastroju (w tym lęk), bezsenność.

Rzadko: dezorientacja.

Ze strony układu nerwowego.

Często: senność, zawroty głowy, ból głowy (głównie na początku leczenia).

Rzadko: drżenie, dysgezja, omdlenia, hipestezja, parestezje.

Bardzo rzadko: zwiększony napięcie mięśniowe, neuropatia obwodowa.

Nieznane: zaburzenia pozapiramidowe.

Ze strony narządu wzroku.

Często: zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie).

Ze strony narządu słuchu i błędnika.

Rzadko: szumy w uszach.

Ze strony serca.

Często: kołatanie serca.

Rzadko: arytmia (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków).

Bardzo rzadko: zawał mięśnia sercowego.

Ze strony naczyń.

Często: zaczerwienienie skóry (rumień).

Rzadko: hipotensja tętnicza.

Bardzo rzadko: zapalenie naczyń (waskulit).

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia.

Często: duszność.

Rzadko: kaszel, katar.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: ból brzucha, nudności, dyspepsja, zaburzenia perystaltyki jelit (w tym biegunka i zaparcia).

Rzadko: wymioty, suchość w ustach.

Bardzo rzadko: zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, hiperplazja dziąseł.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego.

Bardzo rzadko: zapalenia wątroby, żółtaczka, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (najczęściej związane z obturacyjnym żółtaczem).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Rzadko: łysienie, purpura, zmiana zabarwienia skóry, nadmierne pocenie się, świąd, wysypka, egzantema, pokrzywka.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, wielopostaciowa rumień, odłuszczający zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk Quinckego, nadwrażliwość na światło.

Nieznane: toksyczny epidermalny nekrolioza.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: obrzęki podudzi, skurcze mięśni.

Rzadko: ból stawów, ból mięśni, ból pleców.

Ze strony nerek i układu moczowego.

Rzadko: zaburzenia oddawania moczu, nocne oddawanie moczu, częstsze oddawanie moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: impotencja, ginekomastia.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania.

Bardzo często: obrzęki.

Często: zwiększona zmęczliwość, osłabienie.

Rzadko: ból w klatce piersiowej, ból, niedobór samopoczucia.

Badania.

Rzadko: przyrost lub utrata masy ciała.

Zgłaszano wyjątkowe przypadki rozwoju zespołu pozapiramidowego.

Dzieci.

Amlodypina jest dobrze tolerowana przez dzieci. Profil działań niepożądanych był podobny do obserwowanego u dorosłych. W badaniu z udziałem 268 dzieci najczęściej zgłaszano następujące działania niepożądane: ból głowy, zawroty głowy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, krwawienie z nosa, ból brzucha, osłabienie.

Większość działań niepożądanych miała charakter łagodny lub umiarkowany. Ciężkie działania niepożądane (głównie ból głowy) obserwowano u 7,2% dzieci przy dawce 2,5 mg amlodypiny, u 4,5% przy dawce 5 mg amlodypiny oraz u 4,6% w grupie placebo. Najczęstszą przyczyną wycofania z badania była niekontrolowana nadciśnienie tętnicze. Wycofania z badania nie spowodowano żadnych odchyleń wyników badań laboratoryjnych od normy. Nie odnotowano istotnych zmian częstości pulsu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż +25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 3 lub po 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Pfizer Manufacturing Deutschland GmbH.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Mooswaldallee 1, 79108 Freiburg im Breisgau, Niemcy.