Nifedypina

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku NIFEDYPI NA (NIFEDIPINE)

SkÅ ad:

substancja czynna: nifedypina;

1 tabletka zawiera 10 mg lub 20 mg nifedypiny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobi a ziemniaczana, celuloza mikrokryształyczna, powidon, stearyna sodu, stearyna magnezu, hipromeloza (hydroksypropylometyloceluloza), polisorbat 80, tlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy 6000, talk, żółty chinolinowy (E 104).

PostaÄ c leku. Tabletka powÅ‚okowa.

GÅ‚ówne cechy fizykochemiczne: tabletki o ksztaÅ‚cie okrÄ gÅ‚ym, powÅ‚okowe, żółte, z wypukÅ‚ymi powierzchniami górnÄ i dolnÄ . Przy badaniu Å‚amania pod lupÄ widać jÄdro otoczone jednÄ warstwÄ powÅ‚okowÄ.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektiwne antyagonisty wapnia o dominujÄ cym wpÅ‚ywie na naczynia. Pochodne dihydropirydyny.

Kod ATC C08CA05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Nifedypina – selektywny bloker kanałów wapniowych, pochodna dihydropirydyny. Hamuje napływ jonów wapnia do kardiomiocytów i komórek mięśni gładkich naczyń. Wykazuje działanie przeciwdławicze i przeciw nadciśnieniowe. Obniża napięcie mięśni gładkich naczyń. Rozszerza tętnice wieńcowe i obwodowe, zmniejsza ogólną obwodową rezystancję naczyniową, ciśnienie tętnicze oraz w niewielkim stopniu – kurczliwość mięśnia sercowego, zmniejsza obciążenie późne i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Poprawia przepływ krwi przez naczynia wieńcowe. Nie hamuje przewodnictwa mięśnia sercowego. Przy długotrwałym stosowaniu nifedypina może zapobiegać powstawaniu nowych blaszek miażdżycowych w naczyniach wieńcowych. Na początku leczenia nifedypiną może wystąpić przemijająca tachykardia odruchowa i zwiększenie minutowego rzutu serca, które nie kompensują wazodilatacji wywołanej przez lek. Nifedypina nasila wydalenie z organizmu sodu i wody. W zespole Raynauda lek może zapobiegać lub osłabiać skurcz naczyń kończyn.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym nifedypina szybko i niemal całkowicie (powyżej 90 %) wchłania się z przewodu pokarmowego. Biologiczna dostępność – około 50 %. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się po 1–3 godzinach od przyjęcia leku. Okres półtrwania – 2–5 godzin. Wydalana jest głównie z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów. Czas wystąpienia efektu klinicznego: 20 minut – po podaniu doustnym, 5 minut – po podaniu podjęzykowym. Czas trwania efektu klinicznego – 4–6 godzin.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze; choroba niedokrwienna serca: przewlekła stabilna dławica piersiowa, dławica naczynioskurczowa (dławica Prinzmetala).

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na nifedypinę lub którykolwiek składnik leku;
• nadwrażliwość na inne dihydropirydyny;
• wstrząs kardiogenny;
• ciężki stan zażenienia aorty;
• porfiria;
• stan po zawałach serca lub w ciągu miesiąca po nim;
• wtórna profilaktyka zawału mięśnia sercowego;
• kombinacja z ryfampicyną (ze względu na niemożliwość osiągnięcia skutecznych stężeń nifedypiny w osoczu na skutek indukcji enzymów);
• niestabilna dławica piersiowa;
• choroby zapalne jelit lub choroba Crohna.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Podczas jednoczesnego stosowania leków przeciwnadciśnieniowych, blokerów β, leków moczopędnych, nitrogliceryny oraz izosorbidu o przedłużonym działaniu należy uwzględnić możliwość działania synergistycznego nifedypiny.

Digoksyna

Nifedypina może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu. Należy monitorować stężenie digoksyny w osoczu i dostosowywać dawkę, szczególnie na początku leczenia nifedypiną, przy zwiększaniu dawki oraz po zakończeniu leczenia nifedypiną.

Siarczan magnezu

Nifedypina może nasilać działanie toksyczne siarczanu magnezu, prowadząc do blokady nerwowo-mięśniowej. Jednoczesne stosowanie nifedypiny i siarczanu magnezu jest niebezpieczne i może zagrozić życiu pacjenta, dlatego nie zaleca się stosowania tych leków razem.

Cymetydyna

Jednoczesne stosowanie nifedypiny i cymetydyny może prowadzić do zwiększenia stężenia nifedypiny w surowicy krwi oraz nasilenia hipotensyjnego działania nifedypiny. Cymetydyna hamuje aktywność izoenzymu cytochromu CYP3A4. Pacjentom, którzy już przyjmują cymetydynę, nifedypinę należy stosować ostrożnie, z stopniowym zwiększaniem dawki.

Chinuprystin, dalboprystin mogą zwiększać stężenie nifedypiny w osoczu.

Fenytoina, karbamazepina

Stosowanie nifedypiny może prowadzić do zwiększenia stężenia karbamazepiny i fenytoiny w surowicy krwi. Pacjenci, którzy jednocześnie przyjmują nifedypinę oraz fenytoinę lub karbamazepinę, powinni być pod stałą opieką lekarza. W przypadku wystąpienia objawów toksyczności lub wzrostu stężenia karbamazepiny i fenytoiny w surowicy krwi należy zmniejszyć dawkę tych leków.

Chinidyna

Nifedypina może powodować obniżenie stężenia chinidyny w surowicy krwi, natomiast chinidyna może zwiększać wrażliwość pacjenta na działanie nifedypiny. Jeżeli pacjentowi, który już przyjmuje chinidynę, zaczęto leczenie nifedypiną, należy zwrócić uwagę na występowanie niepożądanych działań nifedypiny. Należy monitorować poziom chinidyny w surowicy krwi przed rozpoczęciem leczenia oraz po jego zakończeniu; należy również dostosować dawkę chinidyny.

Teofilina

Podczas jednoczesnego stosowania nifedypiny i teofiliny stężenie tej ostatniej w osoczu krwi może wzrosnąć, zmniejszyć się lub pozostać bez zmian. Zaleca się monitorowanie stężenia teofiliny w osoczu krwi oraz, w razie potrzeby, dostosowanie jej dawki.

Ryfampicyna

Jednoczesne stosowanie ryfampicyny i nifedypiny może wiązać się ze zmniejszeniem stężenia nifedypiny w osoczu krwi i, jako konsekwencja, ze zmniejszeniem jej efektu terapeutycznego. W przypadku wystąpienia napadów dławicy piersiowej lub podwyższonego ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania nifedypiny i ryfampicyny, dawkę nifedypiny należy zwiększyć.

Diltiazen osłabia rozpuszczalność nifedypiny, co może wymagać zmniejszenia dawki.

Winchrystyna

Podczas jednoczesnego przyjmowania winchrystyny obserwuje się osłabienie wydalania winchrystyny.

Cefalosporyna

Podczas jednoczesnego stosowania nifedypiny i cefalosporyny dochodzi do wzrostu stężenia cefalosporyny w osoczu.

Itrakonazol, erytromycyna, klaritromycyna

Jednoczesne stosowanie nifedypiny i itrakonazolu (a także innych przeciwgrzybiczych leków azolowych, erytromycyny i klaritromycyny, które opóźniają działanie izoenzymu cytochromu CYP3A4) może prowadzić do zwiększenia stężenia nifedypiny w surowicy krwi oraz nasilenia jej działania. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych nifedypiny należy zmniejszyć jej dawkę (jeśli to możliwe) lub przerwać stosowanie leku przeciwgrzybicznego.

Cyklosporyna, rytonawir lub sakwinawir

Stężenie nifedypiny w surowicy krwi oraz jej działanie mogą być również nasilane podczas jednoczesnego stosowania nifedypiny, cyklosporyny, rytonawiru lub sakwinawiru (te leki opóźniają działanie izoenzymu cytochromu CYP3A4). W przypadku wystąpienia działań niepożądanych nifedypiny należy zmniejszyć jej dawkę.

Takrolimus

U pacjentów z przeszczepioną wątrobową, którzy jednocześnie przyjmowali takrolimus i nifedypinę, obserwowano wzrost stężenia takrolimusu w surowicy krwi (takrolimus metabolizuje się przy udziale cytochromu CYP3A4). Istotność oraz konsekwencje kliniczne tej interakcji nie zostały zbadane.

Fentanyl

U pacjentów stosujących nifedypinę, fentanyl może powodować hipotensję tętniczą. Co najmniej 36 godzin przed planowaną operacją z zastosowaniem znieczulenia fentanylem należy przerwać stosowanie nifedypiny.

Leki przeciwkrwotoczne typu kumaryny

U pacjentów stosujących leki przeciwkrwotoczne typu kumaryny obserwowano wydłużenie czasu protrombinowego po podaniu nifedypiny. Istotność tej interakcji nie została w pełni zbadana.

Metacholina

Nifedypina może zmieniać odpowiednią reakcję oskrzeli na metacholinę. Leczenie nifedypiną należy przerwać przed wykonaniem niespecyficznego testu prowokacji oskrzeli z metacholiną (jeśli to możliwe).

Doświadczenie z zastosowania antagonisty wapnia nimodypiny wskazuje, że dla nifedypiny nie wykluczone są następujące interakcje: karbamazepina, fenylobarbital – obniżenie stężenia nifedypiny w osoczu; przy jednoczesnym przyjmowaniu makrolidów (w szczególności erytromycyny), fluoksetyny, nefazodonu, kwasu walproinowego – wzrost stężenia nifedypiny w osoczu.

Inhibitory proteazy HIV

Badania kliniczne oceniające potencjalną interakcję między nifedypiną a niektórymi inhibitorami proteazy HIV (np. rytonawirem) nie były prowadzone. Wiadomo, że leki tej klasy hamują układ cytochromu P450 3A4. Ponadto, leki te hamują in vitro metabolizm nifedypiny zależny od cytochromu P450 3A4. Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z nifedypiną nie można wykluczyć istotnego wzrostu jej stężenia w osoczu z powodu zmniejszenia metabolizmu przy pierwszym przejściu i obniżenia wydalania z organizmu.

Leki przeciwgrzybicze azolowe

Badania interakcji między nifedypiną a niektórymi lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli (np. ketokonazolem) nie zostały jeszcze przeprowadzone. Leki tej klasy hamują układ cytochromu P450 3A4. Przy doustnym jednoczesnym stosowaniu z nifedypiną nie można wykluczyć istotnego wzrostu jej biodostępności systemowej z powodu zmniejszenia metabolizmu przy pierwszym przejściu.

Leki przeciwnadciśnieniowe

Jednoczesne stosowanie nifedypiny i innych leków przeciwnadciśnieniowych wymienionych poniżej może prowadzić do nasilenia działania przeciwnadciśnieniowego:

• diuretyki;
• β-adrenoblokery (może również dojść do napadu serca w pojedynczych przypadkach);
• inhibitory enzymu przekształcającego angiotensynę (ECA);
• antagoniści receptorów angiotensyny;
• inne antagoniści wapnia;
• α-adrenoblokery;
• inhibitory fosfodiesterazy (PDE) typu 5;
• α-metyldopa.

Sok grejpfrutowy

Sok grejpfrutowy może zwiększać stężenie nifedypiny w surowicy krwi oraz nasilać jej działanie hipotensyjne i częstotliwość działań niepożądanych o charakterze naczyniorozszerzającym.

Inne rodzaje interakcji

Stosowanie nifedypiny może prowadzić do uzyskania fałszywie podwyższonych wyników przy spektrofotometrycznym oznaczaniu stężenia kwasu wanilinomigdałowego w moczu (jednak przy stosowaniu metody wysokosprawnej chromatografii cieczowej ten efekt nie występuje).

Szczególne środki ostrożności.

Nifedypinę należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów poddawanych hemodializie, a także u chorych na złośliwą hipotensję lub hipowolemię (zmniejszenie objętości krwi krążącej), ponieważ rozszerzenie naczyń krwionośnych może powodować u nich znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego.

W leczeniu anginy wieńcowej spowodowanej skurczem wieńcowym w okresie popoinfarctowym, leczenie nifedypiną należy rozpoczynać około 3–4 tygodnie po zawale mięśnia sercowego i tylko wtedy, gdy ukrwienie wieńcowe jest stabilne.

Sok grejpfrutowy hamuje metabolizm nifedypiny, co prowadzi do wzrostu jej stężenia w osoczu krwi i wzmocnienia działania hipotensyjnego leku. Stosowanie nifedypiny może prowadzić do uzyskania fałszywie podwyższonych wyników w oznaczaniu spektrofotometrycznym stężenia kwasu wanilinomigdałowego w moczu (jednak przy zastosowaniu metody wysokosprawnej chromatografii cieczowej ten efekt nie występuje).

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z silnym zwężeniem przewodu pokarmowego z powodu możliwości wystąpienia objawów obturacyjnych. Bardzo rzadko mogą występować bezoary, które mogą wymagać interwencji chirurgicznej.

W pojedynczych przypadkach opisano objawy obturacyjne bez wcześniejszych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego.

Nie należy stosować leku pacjentom z zastawką jelitową (ileostomą po proktokolektomii).

Stosowanie leku może prowadzić do uzyskania fałszywie pozytywnych wyników w badaniu rentgenowskim z użyciem środka kontrastowego opartego na barium (np. defekty wypełnienia interpretowane jako polipy).

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby wymagają starannego nadzoru, a w przypadkach ciężkich – zmniejszenia dawki.

Nifedypina metabolizowana jest przez system cytochromu P450 3A4, dlatego leki, które hamują lub indukują ten system enzymatyczny, mogą zmieniać „pierwsze przejście” lub klirens nifedypiny.

Do leków, które są słabymi lub umiarkowanymi inhibitorami systemu cytochromu P450 3A4 i mogą prowadzić do wzrostu stężenia nifedypiny w osoczu, należą m.in.:

• antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna);
• inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir);
• azole przeciwdrgawkowe (np. ketokonazol);
• antydepresanty nefazodon i fluoksetyna;
• chinuprystatyna/dalfoprystatyna;
• kwas walproinowy;
• cyklotydyna.

Podczas jednoczesnego stosowania nifedypiny z tymi lekami należy kontrolować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby rozważyć zmniejszenie dawki nifedypiny.

Pojedyncze badania in vitro wykazały związek między stosowaniem antagonistów wapnia, w szczególności nifedypiny, a odwracalnymi zmianami biochemicznymi plemników, które pogarszają ich zdolność do zapłodnienia. Jeśli próby zapłodnienia in vitro nie powodują sukcesu, a nie ma innych wyjaśnień, antyagonisty wapnia, takie jak nifedypina, mogą być rozważane jako możliwa przyczyna tego zjawiska.

Nie należy stosować leku, jeśli istnieje prawdopodobieństwo związku między wcześniejszym stosowaniem nifedypiny a bólem niedokrwiennym. U pacjentów z chorobą wieńcową napady mogą występować częściej, a ich długość i intensywność mogą wzrastać, szczególnie na początku leczenia.

Leków zawierających substancję czynną nifedypinę nie stosuje się pacjentom z ostrym napadem anginy piersiowej.

Stosowanie nifedypiny u chorych na cukrzycę może wymagać korekty leczenia.

Lek zawiera laktozę. Jeśli stwierdzono u Ciebie nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed zażyciem tego leku.

Lek należy przepisywać z ostrożnością u pacjentów z bardzo niskim ciśnieniem tętniczym (ciężka hipotensja tętnicza z wartością ciśnienia skurczowego poniżej 90 mm Hg), a także u chorych z wyraźną osłabieniem czynności serca (niewydolność serca w stanie dekompensacji).

W przypadku wyraźnej hipotensji tętniczej (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mm Hg), ciężkich zaburzeń krążenia mózgowego, wyraźnej niewydolności serca, ciężkiego zwężenia aorty, cukrzycy, zaburzeń czynności wątroby i nerek, nifedypinę można stosować tylko pod warunkiem stałego nadzoru klinicznego, unikając przepisywania wysokich dawek leku.

Pacjentom w wieku podeszłym (po 60. roku życia) lek należy dozować z dużą ostrożnością.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nifedypina jest przeciwwskazana w ciąży do 20. tygodnia.

Stosowanie nifedypiny w ciąży po 20. tygodniu wymaga starannego indywidualnego analizowania ryzyka i korzyści i powinno być rozważane tylko wtedy, gdy wszystkie inne możliwości leczenia są niemożliwe lub okazały się nieskuteczne.

Należy przeprowadzać staranne monitorowanie ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym przepisywaniu nifedypiny i siarczanu magnezu dożylnie, ponieważ istnieje ryzyko gwałtownego obniżenia ciśnienia tętniczego, co może stanowić zagrożenie dla kobiety i płodu.

Nifedypina przenika do mleka matki. Ze względu na brak danych dotyczących wpływu nifedypiny na noworodki, należy przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem stosowania nifedypiny.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas stosowania leku nie zaleca się prowadzenia pojazdów oraz pracy z innymi potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę leku oraz długość leczenia ustala lekarz indywidualnie, uwzględniając stopień ciężkości choroby oraz reakcję chorego na leczenie.

W zależności od obrazu klinicznego, w każdym przypadku dawkę podstawową należy wprowadzać stopniowo. U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby może wystąpić konieczność starannego monitorowania stanu, a w ciężkich przypadkach – obniżenia dawki.

W leczeniu choroby niedokrwiennego serca zaleca się przyjmowanie po 1 (dawkowanie 20 mg) lub po 2 (dawkowanie 10 mg) tabletki leku dwa razy dziennie (40 mg/doba).

Jeśli konieczne są wyższe dawki leku, należy je stopniowo zwiększać do dawki maksymalnej – 60 mg/doba.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego nifedypiną zaleca się przyjmowanie po 1 (dawkowanie 20 mg) lub po 2 (dawkowanie 10 mg) tabletki dwa razy dziennie (40 mg/doba).

W przypadku jednoczesnego stosowania leku Nifedypina z inhibitorami CYP 3A4 lub induktorami CYP 3A4 może wystąpić konieczność dostosowania dawki nifedypiny lub odstawienia nifedypiny.

Ze względu na wyraźny efekt przeciwniedokrwenny i przeciwciśnieniowy leku należy go odstawiać stopniowo, szczególnie w przypadku stosowania wysokich dawek.

Tabletki należy połykać, popijając niewielką ilością płynu. Lek stosuje się niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Zaleca się unikanie spożycia soku grejpfrutowego podczas przyjmowania leku.

Zalecany odstęp między dawkami tabletek to 12 godzin (nie mniej niż 6 godzin).

Dzieci.

Leku nie stosuje się u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy: ból głowy, zaczerwienienie twarzy, przedłużona hipotensja ogólnoustrojowa, brak tętna na tętnicach obwodowych. W ciężkich przypadkach obserwuje się tachykardię lub bradykardię, zaburzenia funkcji węzła zatokowego, spowolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, hiper- glikemię, kwasicę metaboliczną i hipoksję, kolaps z utratą przytomności oraz szok kardiogenny towarzyszący obrzękowi płuc, zaburzenia przytomności aż do śpiączki.

Leczenie. Środki ratunkowe powinny przede wszystkim być skierowane na usunięcie leku z organizmu oraz przywrócenie stabilnej hemodynamiki. U chorych należy stale monitorować funkcje układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, poziom glukozy i elektrolitów (potas, wapń) w osoczu krwi, dobowy diurezę i objętość krwi krążącej. Możliwe jest podawanie leków zawierających wapń. Jeśli podawanie wapnia nie jest wystarczająco skuteczne, zaleca się stosowanie sympatomietyków, takich jak dopamina lub noradrenalina, w celu ustabilizowania ciśnienia tętniczego. Dawki tych leków dobiera się z uwzględnieniem osiągniętego efektu terapeutycznego. Bradykardię można skorygować za pomocą beta-sympatomietyków. W przypadku zagrożenia życia spowolnienia rytmu serca zaleca się stosowanie sztucznego stymulatora serca. Dodatkowe podawanie płynów należy prowadzić z dużą ostrożnością, ponieważ zwiększa się niebezpieczeństwo przeciążenia serca.

Ze względu na wysoki stopień wiązania nifedypiny z białkami osocza krwi oraz stosunkowo niewielki objętość rozprzestrzenienia, hemodializa jest nieskuteczna, jednak zaleca się przeprowadzenie plazmaferezy.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne podano według układów narządów.

Ze strony układu sercowego: przyspieszone bicie serca; tachykardia; na początku terapii u pacjentów z chorobą wieńcową możliwe nasilenie się częstotliwości, długości napadów lub nasilenie objawów; przypadki bezobjawowego niedokrwienia mięśnia sercowego, nasilenie istniejącego niedokrwienia mięśnia sercowego, zaburzenia przewodnictwa sercowego, ból w klatce piersiowej (angina pectoris).

Ze strony układu krwi i układu chłonnego: zmiany w morfologii krwi, trombocytopenia, anemia, leukopenia, anemia aplastyczna; agranulocytoza.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, zwiększona zmęczalność, osłabienie; parestezje, podwyższona pobudliwość, zaburzenia snu (bezsenność, senność, niespokojny sen), zaburzenia równowagi, depresja; drżenie, zaburzenia koordynacji ruchów, uczucie niebezpieczeństwa, dizestezje, migrena, utrata przytomności.

Ze strony narządów wzroku: tymczasowa ślepota przy maksymalnym stężeniu nifedypiny w osoczu krwi, tymczasowe niedokrwienie siatkówki, nadmierne łzawienie (lakrymacja); zmniejszenie ostrości wzroku, ból w oczach.

Ze strony narządów słuchu i ucha wewnętrznego: szumy w uszach.

Ze strony dróg oddechowych, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: duszność; krwawienie z nosa; infekcje górnych dróg oddechowych, kaszel i zatkanie nosa; obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony przewodu pokarmowego: zaparcia; biegunka, nudności, ból brzucha, suchość w jamie ustnej, wzdęcia; wymioty, hipertrofia dziąseł, odbijanie; wypróżnienia czarnego koloru, zgaga, zaburzenia smaku, dysfagia, niedrożność jelit, wrzód jelita, niewydolność zwieracza przełykowo-żołądkowego.

Ze strony nerek i dróg moczowych: poliuria, nokturia; hematuria, dysuria.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: wysypka, swędzenie, zaczerwienienie, rumień policzków (zaczerwienienie twarzy); pokrzywka, nadmierne pocenie się, dreszcze, purpura; przy długotrwałym stosowaniu nifedypiny możliwe jest wystąpienie hiperplazji dziąseł, które całkowicie ustępuje po odstawieniu leku; toksyko-dermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona, odłuszczeniowy zapalenie skóry, erytema wielopostaciowe, reakcja fotouczulenia, wypadanie włosów.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, obrzęk naczynioruchowy; swędzenie, pokrzywka, wysypka; reakcja anafilaktyczna/anafilaktoidealna.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: ból pleców, mialgia, obrzęki stawów; podagra, artrealgia, artretyzm z obecnością dodatnich przeciwciał antyjądrowych; skurcze mięśni.

Ze strony metabolizmu i trawienia: hiper glikemia (szczególnie u chorych na cukrzycę), przyrost masy ciała, bezoar.

Ze strony układu naczyniowego: obrzęki stóp, kostek lub łydek, wazodilatacja; hipotensja tętnicza, hipotensja objawowa, hipotensja ortostatyczna.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: cholestaza; toksyko-alergiczny zapalenienie wątroby, żółtaczka, przejściowe podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: ginekomastia – proces ten jest odwracalny, objawy ustępują po zaprzestaniu przyjmowania nifedypiny; dysfunkcja erektilna.

Ogólne zaburzenia: złe samopoczucie, gorączka, ból nieswoisty.

Zaburzenia psychiczne: depresja, zespół paranoiczny, lęk, obniżenie libidum.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 5 blisterów w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo Akcyjne „Technologia”.

Miejsce położenia producenta oraz jego adres siedziby działalności.

Ukraina, 20300, obwód czercieski, miasto Uman, ulica Stara Prorizna 8.