Neurokem 150

INSTRUKCJA dotycz\u0105ca stosowania leku Neurokem 75 (NEUROKEM 75) Neurokem 100 (NEUROKEM 100) Neurokem 150 (NEUROKEM 150)

Sk\u0142ad:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsu\u0142ka zawiera 75 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: skrobia pra\u017cynowana, talk; kapsu\u0142ka \u017celatynowa (nr 4): tlenek tytanu (E 171), tlenek \u017celaza czerwony (E 172), tlenek \u017celaza \u017c\xf3\u0142ty (E 172), \u017celatyna, laurylosiarczan sodu, tusz TEC SW 9008 – Black ink;

1 zawiera 100 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: skrobia pra\u017cynowana, talk; kapsu\u0142ka \u017celatynowa (nr 3): tlenek tytanu (E 171), tlenek \u017celaza czerwony (E 172), tlenek \u017celaza \u017c\xf3\u0142ty (E 172), \u017celatyna, laurylosiarczan sodu, tusz TEC SW 9008 – Black ink;

1 kapsu\u0142ka zawiera 150 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: skrobia pra\u017cynowana, talk; kapsu\u0142ka \u017celatynowa (nr 2): tlenek tytanu (E 171), \u017celatyna, laurylosiarczan sodu, tusz TEC SW 9008 – Black ink.

Posta\u0107 farmaceutyczna. Kapsu\u0142ki.

G\u0142\xf3wne w\u0142a\u015bciwo\u015bci fizykochemiczne:

kapsu\u0142ki 75 mg:

twarda kapsu\u0142ka \u017celatynowa z nieprzezroczystym czubkiem koloru pomara\xf1czowego z czarnym napisem \u00bbA009\u00ab, z nieprzezroczystym korpusem bia\u0142ego koloru z czarnym napisem \u00bbPREG 75\u00ab; zawarto\u015b\u0107 kapsu\u0142ki: proszek od bia\u0142ego do prawie bia\u0142ego;

kapsu\u0142ki 100 mg:

twarda kapsu\u0142ka \u017celatynowa z nieprzezroczystym czubkiem koloru pomara\xf1czowego z czarnym napisem \u00bbA010\u00ab, z nieprzezroczystym korpusem koloru pomara\xf1czowego z czarnym napisem \u00bbPREG 100\u00ab; zawarto\u015b\u0107 kapsu\u0142ki: proszek od bia\u0142ego do prawie bia\u0142ego;

kapsu\u0142ki 150 mg:

twarda kapsu\u0142ka \u017celatynowa z nieprzezroczystym czubkiem bia\u0142ego koloru z czarnym napisem \u00bbA011\u00ab, z nieprzezroczystym korpusem bia\u0142ego koloru z czarnym napisem \u00bbPREG 150\u00ab; zawarto\u015b\u0107 kapsu\u0142ki: proszek od bia\u0142ego do prawie bia\u0142ego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu γ-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania.

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne.

• Ból neuropatyczny.

Podczas badań wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność preparatu w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania 2 razy i 3 razy na dobę były podobne.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia. W kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących obwodowego bólu neuropatycznego u 35% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 18% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie wystąpiła senność, taka poprawa wystąpiła u 33% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 18% pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których wystąpiła senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48% w grupie pregabaliny i 16% w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym dotyczącym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 7% pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50% według skali oceny bólu.

• Epilepsja.

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w 3 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem 2 lub 3 razy na dobę. Ogólnie profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania 2–3 razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstotliwości napadów padaczkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w leczeniu epilepsji u dzieci poniżej 12. roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, w którym uczestniczyli pacjenci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n=65), były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki otwartego badania bezpieczeństwa trwającego 1 rok z udziałem 54 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych (patrz: Punkty „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane”).

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę. W wyniku zastosowania pregabaliny osiągnięto nie mniejszą skuteczność w porównaniu z lamotryginą, według oceny po 6 miesiącach punktu końcowego – braku napadów padaczkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.

Pregabalinę badano w 6 kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu oceniającym profilaktykę nawrotów z podwójnie ślepą fazą profilaktyki nawrotów trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52% pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 38% pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o co najmniej 50% według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od wartości wyjściowej do punktu końcowego.

W kontrolowanych badaniach nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało po kontynuacji terapii. Badanie okulistyczne (w tym ocena ostrości wzroku, formalna ocena pola widzenia oraz badanie dna oka z rozszerzonym źrenicami) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. U tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5% pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8% pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia stwierdzono u 12,4% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7% pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7% pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1% pacjentów w grupie placebo.

Farmakokinetyka.

Parametry farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja.

Pregabalina jest szybko wchłaniana po podaniu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90% i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Prędkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się po jednoczesnym spożyciu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30% i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia we krwi (tmax) do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład.

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew–mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono również, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydzielana jest do mleka u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm.

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny oznaczonej radioaktywną znacznikową, około 98% radioaktywnej substancji wydalało się z moczem w niezmienionej formie. Udział N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu, wynosił 0,9% od podanej dawki. W badaniach przedklinicznych nie doszło do racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wydalanie.

Pregabalina wydala się z krążenia ogólnego w niezmienionej formie, głównie przez nerki. Średni okres półtrwania eliminacji pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz punkt „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki leku (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Liniowość/nieliniowość.

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20%). Farmakokinetyka po wielokrotnym podaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. Dlatego nie ma potrzeby planowanego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć.

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek.

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50%). Ponieważ lek wydala się głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Niewydolność wątroby.

Specjalistycznych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby nie przeprowadzano. Ponieważ pregabalina nie ulega znaczącemu metabolizmowi i wydala się z moczem głównie w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci.

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w badaniu farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo tmax był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 do 2 godzin po podaniu.

Wartości Cmax i pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były o 30% niższe, co wynika ze wzrostu o 43% klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Okres półtrwania końcowego pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6. roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7. roku życia.

W trakcie populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3. miesiąca życia nie badano (patrz punkty „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci w wieku starszym.

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny po doustnym podaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem może być wymagane zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Okres karmienia piersią.

Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dobową 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, co najmniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przenikała do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76% stężenia we krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7% całkowitej dawki dobowej u matki przeliczonej na mg/kg.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny.*

Leczenie bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

• Epilepsja.*

Jako terapia wspomagająca napadów padaczkowych częściowych z drugorzędną generalizacją lub bez niej u dorosłych.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.*

Leczenie uogólnionego zaburzenia lżeńskiego u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w niezmienionej formie z moczem, ulega nieznacznemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2 % dawki wydalanej z moczem w formie metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcję farmakokinetyczną lub być przedmiotem takiej interakcji.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyki populacyjnej.

W badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydzyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani alkoholem etylowym. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki antykoncepcyjne doustne, noretynodrel oraz (lub) etyniloestradiol.

Jednoczesne stosowanie pregabaliny ze środkami antykoncepcyjnymi doustnymi, noretynodrelem oraz (lub) etyniloestradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN.

Pregabalina może potencjować działanie alkoholu etylowego i lorazepamu. W kontrolowanych badaniach klinicznych jednoczesne wielokrotne doustne stosowanie pregabaliny z oksykodonem, lorazepamem lub alkoholem etylowym nie prowadziło do klinicznie istotnego wpływu na funkcję oddechową. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej i śpiączki u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane przez oksykodon.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznej interakcji z udziałem ochotników w wieku podeszłym. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas terapii pregabaliny, mogą wymagać korekty dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości.

Opisywano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolica ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne.

Stosowanie pregabaliny wiązało się z wystąpieniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (np. upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Zanotowano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecać zachowanie ostrożności, aż stanie się znany wpływ pregabaliny.

Zaburzenia wzroku.

Podczas kontrolowanych badań nieostre widzenie obserwowano częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. Podczas badań klinicznych, w których przeprowadzono badania okulistyczne, częstotliwość przypadków pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami z grupy placebo; częstotliwość występowania zmian na dnie oka była wyższa u pacjentów z grupy placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zgłaszano działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostre widzenie lub inne zmiany ostrości wzrocu, z których wiele miało charakter przejściowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub zmniejszyć się.

Niewydolność nerek.

Zgłaszano przypadki wystąpienia niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofanie współistniejących leków przeciwpadaczkowych.

Brakuje wystarczających danych na temat możliwości wycofania współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli napadów w wyniku dodania pregabaliny do terapii w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Zespół odstawienia.

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, ból, drgawki, nadmierne pocenie się i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Drgawki, w szczególności stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub niedługo po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Przewlekła niewydolność serca.

Zgłaszano przypadki przewlekłej niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia bólu neuropatycznego u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom należy stosować pregabalinę z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano zwiększoną częstość działań niepożądanych ogólnie, a także działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspastycznych) koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Myśli i zachowania samobójcze.

Zanotowano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leki przeciwpadaczkowe wskazane do leczenia różnych stanów. Metaanaliza danych z randomizowanych, kontrolowanych placebo badań leków przeciwpadaczkowych wykazała również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają możliwości zwiększonego ryzyka przy stosowaniu pregabaliny.

Z tego powodu należy dokładnie monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć celowość podjęcia odpowiedniego leczenia. W przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowań samobójczych pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się z lekarzem.

Pogorszenie funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki pogorszenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takie jak niedrożność jelit, niedrożność jelit paralityczna, zaparcia) przy stosowaniu pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie.

Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnień. Należy z ostrożnością stosować lek u pacjentów z wywiadem nadużywania różnych substancji; należy monitorować pacjenta w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny (zgłaszano przypadki uzależnienia, przekraczania dawki, zachowań skierowanych na uzyskanie leku).

Encefalopatia.

Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą wywołać encefalopatię.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/ środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn.

Ponieważ potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane, kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ciąża.

Brak wiarygodnych danych dotyczących stosowania pregabaliny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Leku nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem pojedynczych przypadków, gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią.

Niewielka ilość pregabaliny została wykryta w mleku kobiet karmiących. Należy poinformować kobiety karmiące piersią, że karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania pregabaliny.

Funkcja rozrodcza.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na funkcję rozrodczą kobiet.

Podczas badania klinicznego wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi uczestnicy mężczyźni otrzymywali dawkę pregabaliny 600 mg na dobę. Po 3-miesięcznym leczeniu nie zaobserwowano żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

Badania dotyczące płodności wykazały negatywny wpływ na funkcję rozrodczą samic szczurów oraz negatywny wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój samców szczurów. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Lek może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych. Lek może powodować zawroty głowy i senność oraz może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych. Dlatego pacjentom należy zalecać powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonym sprzętem lub od innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, aż stanie się znany wpływ tego leku na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania.

Lek przyjmuje się niezależnie od spożycia pokarmu.

Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki.

Zakres dawek leku może się zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dobową dzieli się na 2–3 dawki.

Ból neuropatyczny.

Terapię pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2–3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki – 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja.

Terapię pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2–3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Ogólny zaburzony stan lękowy.

Dawkę, którą dzieli się na 2–3 dawki, można zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuowania terapii.

Terapię pregabaliny można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnych 1 tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Przerywanie stosowania pregabaliny.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, zaleca się stopniowe przerywanie terapii pregabaliny przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem” oraz „Niepożądane działania”).

Upośledzenie funkcji nerek.

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), dawkę u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek należy zmniejszać indywidualnie, zgodnie z tabelą 1, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą leku (patrz tabela 1).

Tabela 1

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/doba) należy podzielić na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

• Dawką pojedynczą jest dodatkowa dawka pojedyncza.

** Lek z zawartością pregabaliny należy stosować w odpowiedniej dawce.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na pogorszenie czynności nerek (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia nie zostały ustalone. Dotychczasowa dostępna informacja została przedstawiona w sekcji „Działania niepożądane”, a także w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak nie pozwala ona na sformułowanie żadnych rekomendacji dotyczących dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano, że najczęstszymi zauważonymi reakcjami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o wystąpieniu drgawek. Czasem zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających oraz, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”, Tabela 1).

Efekty uboczne.

W programie klinicznym badania pregabaliny zaangażowano ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnych ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęściej obserwowanymi efektami ubocznymi były zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. We wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek odstawienia leku z powodu efektów ubocznych wynosił 12% u pacjentów przyjmujących pregabalinę i 5% u pacjentów przyjmujących placebo. Najczęstsze efekty uboczne prowadzące do zaprzestania stosowania leku w grupie przyjmującej pregabalinę to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie efekty uboczne występujące częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta; efekty uboczne są ułożone według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania efekty uboczne są wymienione według malejącego nasilenia.

Wskazane efekty uboczne mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano wzrost częstości efektów ubocznych ogólnie oraz efektów ubocznych ze strony OUN, szczególnie senności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dodatkowe efekty uboczne zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Infekcje i inwazje.

Często: zapalenie nosa i gardła.

Układ krwi i układ chłonny.

Rzadko: neutropenia.

Układ odpornościowy.

Rzadko: podwyższona wrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia metaboliczne.

Często: zwiększone apetyt.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne.

Często: euforia, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżone libido.

Rzadko: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w dobieraniu słów, patologiczne sny, nasilenie libido, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: dezynhibicja.

Układ nerwowy.

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia koncentracji uwagi, parestezje, hipozestezja, działanie uspokajające, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenia, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadpobudliwość psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewezja, niedobór samopoczucia, apatia, parestezje okołoustne, mioklonus.

Bardzo rzadko: drgawki, parosmia, hipokinezja, dysfagia, hipalguzja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina–Barrego, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Narządy wzroku.

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, fotofobia, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, szlacz, pojaśnienie widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, powiek opuszczonych, zapalenie tuniczki.

Narządy słuchu i równowagi.

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperekuzja.

Serце.

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowe zwolnienie, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Zaburzenia naczyniowe.

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, uczucie zimna w kończynach.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie.

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, uczucie ściskania w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, dudnienie, włóknienie płuc, ziewanie.

Układ pokarmowy.

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, brzuch, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierna sekrecja śliny, hipozestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie jelita grubego, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiak okolicy.

Zaburzenia hepatobilinarne.

Rzadko: podwyższony poziom enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Niezwykle rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Skóra i tkanka podskórna.

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierna potliwość, świąd, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, pęcherzyce.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa–Johnsona, zimny pot, egzfoliatywny zapalenie skóry, zapalenie skóry typu lihenoidalne, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka posocznicza, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna.

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Nerki i drogi moczowe.

Rzadko: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostre niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe.

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból piersi, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie nasieniowodów.

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania.

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność klatki piersiowej, ból, uczucie gorąca, pragnienie, dreszcze, ogólne osłabienie, niedobór samopoczucia, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotosensytywne.

Bardzo rzadko: granuloma, uszkodzenie spowodowane celowo, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, szok.

Badania laboratoryjne.

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: zwiększenie stężenia kinazy kreatynowej we krwi, zwiększenie stężenia alaninotransaminazy, zwiększenie stężenia asparaginianotransaminazy, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

U niektórych pacjentów po zakończeniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano następujące reakcje: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, niepokój, depresja, ból, nadmierna potliwość i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą być zależne od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w trakcie dwóch badań z udziałem dzieci (badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65; otwarte badanie bezpieczeństwa trwające 1 rok, n=54) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych. Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku jest ważne. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 kapsułek w blistrze, 1 blister w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Alkem Laboratories Ltd.

Miejsce pochodzenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

167 Mahatma Gandhi, Udiog Nagar, Dabhel, Daman, 396210, Indie.