Neurohistyn

INSTRUKCJA dot. stosowania leku NEUROHISTIN

Skład:

substancja czynna: betahistiny dihydrochloranek;

1 tabletka zawiera betahistiny dihydrochloranek 8 mg, 16 mg lub 24 mg;

substancje pomocnicze: povidon K 90; celuloza mikrokryształowa; laktoza jednowodna; krzemionka dwutlenek koloidalna bezwodna; crospovidon (typ A); kwas stearynowy.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Tabletki 8 mg: tabletki cylindryczne, płaskie, z bokami ściętymi z obu stron, z oznaczeniem B 8 po jednej stronie, gładkie – po drugiej.

Tabletki 16 mg: tabletki cylindryczne, płaskie, z bokami ściętymi z obu stron, z oznaczeniem B 16 po jednej stronie, gładkie – po drugiej.

Tabletki 24 mg: tabletki cylindryczne, płaskie, z bokami ściętymi z obu stron, z oznaczeniem B 24 po jednej stronie, gładkie – po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w zaburzeniach przedsionkowych. Betahistyna.

Kod ATC N07C A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania betahistyny został poznany tylko częściowo. Istnieje kilka wiarygodnych hipotez, które zostały potwierdzone danymi badań prowadzonych na zwierzętach i ludziach.

Wpływ betahistyny na układ histaminergiczny

Stwierdzono, że betahistyna wykazuje częściowo agonistyczną aktywność wobec receptorów H1 oraz antagonistyczną aktywność wobec presynaptycznych receptorów H3 histaminy w tkance nerwowej i ma niewielką aktywność wobec receptorów H2 histaminy. Betahistyna zwiększa metabolizm i uwalnianie histaminy poprzez blokadę presynaptycznych receptorów H3 i indukcję procesu zmniejszania liczby odpowiednich receptorów H3.

Betahistyna może zwiększać przepływ krwi w obszarze ślimaka oraz w całym mózgu

Poprawa krążenia w naczyniach stria vascularis wewnętrznego ucha może być spowodowana rozkurczem sfinkterów przedkapilarnych w układzie mikrokrążenia wewnętrznego ucha. Betahistyna zwiększa również przepływ krwi w mózgu u ludzi.

Betahistyna sprzyja kompensacji wejściowej

Betahistyna przyspiesza regenerację funkcji wejściowej po jednostronnej neurektomii u zwierząt, stymulując i wspomagając proces centralnej kompensacji wejściowej. Ten efekt charakteryzuje się wzmocnieniem regulacji metabolizmu i uwalniania histaminy i jest realizowany w wyniku antagonizmu receptorów H3. U ludzi podczas leczenia betahistyną skrócił się również czas regeneracji funkcji wejściowej po neurektomii.

Betahistyna zmienia aktywność neuronów w jądrach wejściowych

Stwierdzono również, że betahistyna wywiera zależny od dawki hamujący wpływ na generowanie potencjałów w neuronach bocznych i przyśrodkowych jąder wejściowych.

Właściwości farmakodynamiczne betahistyny mogą zapewnić pozytywny efekt terapeutyczny leku w układzie wejściowym.

Skuteczność betahistyny została wykazana u pacjentów z zawrotami głowy wejściowymi i chorobą Menière’a, co potwierdzono zmniejszeniem nasilenia i częstości napadów zawrotów głowy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu betahistyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana we wszystkich odcinkach przewodu pokarmowego. Po wchłonięciu lek jest szybko i niemal całkowicie metabolizowany z utworzeniem metabolitu – kwasu 2-pirydylooctowego. Stężenie betahistyny we krwi jest bardzo niskie. Dlatego wszystkie analizy farmakokinetyczne przeprowadza się poprzez pomiar stężenia metabolitu – kwasu 2-pirydylooctowego – we krwi i w moczu.

Po przyjęciu leku podczas posiłku maksymalne stężenie (Cmax) leku jest niższe niż po przyjęciu na czczo. W obu przypadkach całkowite wchłonięcie betahistyny jest jednakowe, co wskazuje na to, że przyjmowanie pokarmu jedynie opóźnia proces wchłaniania leku.

Rozkład

Procent betahistyny wiążącej się z białkami osocza wynosi mniej niż 5%.

Biotransformacja

Po wchłonięciu betahistyna jest szybko i niemal całkowicie metabolizowana do kwasu 2-pirydylooctowego, który nie wykazuje aktywności farmakologicznej.

Po doustnym przyjęciu betahistyny stężenie kwasu 2-pirydylooctowego we krwi (oraz w moczu) osiąga maksimum po 1 godzinie od podania leku i maleje z okresem połowicznego wydalania wynoszącym około 3,5 godziny.

Wydalanie

Kwas 2-pirydylooctowy jest szybko wydalany z moczem. Po przyjęciu leku w dawkach 8–48 mg około 85% początkowej dawki znajduje się w moczu. Wydalanie betahistyny z moczem lub kałem jest niewielkie.

Liniowość

Szybkość eliminacji pozostaje stała po doustnym przyjęciu 8–48 mg leku, co wskazuje na liniowość farmakokinetyki betahistyny i pozwala przypuszczać, że zaangażowana droga metaboliczna nie jest nasycana.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Choroba i zespół Menière’a, charakteryzujące się trzema głównymi objawami:

• zawrotami głowy, czasem towarzyszącymi nudnościom i wymiotom;
• obniżeniem słuchu (głuchotą);
• szumem w uszach.

Leczenie objawowe zawrotów głowy o różnym pochodzeniu.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Feochromocytoza.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania in vivo z innymi lekami nie były przeprowadzane. Ze względu na dane z badań in vitro nie oczekuje się hamowania aktywności enzymów cytochromu P450 in vivo.

Dane uzyskane w warunkach in vitro wskazują na hamowanie metabolizmu betahistyny przez leki hamujące aktywność monoaminooksydazy (MAO), w tym podtypu B MAO (np. selegolina).

Były doniesienia o interakcjach z etanolem, substancją zawierającą pirymetaminę, dapsonem, a także o wzmożeniu działania betahistyny w obecności salbutamolu.

Zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu betahistyny i inhibitorów MAO (w tym inhibitorów MAO selektywnych dla podtypu β).

Ponieważ betahistyna jest analogiem histaminy, interakcja betahistyny z lekami przeciwhistaminowymi może wpływać na skuteczność jednego z tych leków.

Особливости stosowania.

Podczas leczenia lekiem należy dokładnie kontrolować stan pacjentów z astmą oskrzelową i/lub wrzodem żołądka i dwunastnicy w wywiadzie.

Zaleca się zachować ostrożność podczas leczenia betahistyną pacjentów z pokrzywką, wysypką lub alergicznym nieżytm nosa, ponieważ istnieje możliwość nasilenia objawów tych chorób.

Zaleca się zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z ciężką formą hipotensji.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktazy Lapp lub zespołem niewłaściwego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania betahistyny u kobiet w ciąży.

Wyniki badań na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich szkodliwych skutków dotyczących toksyczności rozrodczej w dawkach odpowiadających dawkom stosowanym w praktyce klinicznej. Betahistynę nie należy stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków nagłej potrzeby.

Okres karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy betahistyna przenika do mleka matki. Betahistyna przenika do mleka szczurów. Badania na zwierzętach dotyczące przenikania betahistyny do mleka nie były przeprowadzane. Efekty obserwowane po porodzie w badaniach na zwierzętach dotyczyły wyłącznie bardzo wysokich dawek. Korzyści wynikające ze stosowania leku dla matki należy porównać z korzyściami z karmienia piersią oraz potencjalnym ryzykiem dla dziecka.

Płodność.

Badania na szczurach nie wykazały wpływu na płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Betahistyna jest wskazana w leczeniu zespołu Menière’a, charakteryzującego się trzema głównymi objawami: zawrotami głowy, obniżeniem słuchu i szumem w uszach, a także w leczeniu objawowym zawrotów przedsionkowych. Oba stany mogą negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z innymi urządzeniami. Według danych z badań klinicznych oceniających wpływ leku na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z innymi urządzeniami, betahistyna nie wpływała lub miała nieistotny wpływ na tę zdolność.

Zanotowano przypadki senności podczas stosowania betahistyny. Pacjenci powinni unikać czynności wymagających skupienia, takich jak prowadzenie samochodu czy praca z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka początkowa dla dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku, wynosi 8–16 mg, równomiernie podzielona na 3 dawki w ciągu doby, podawane podczas jedzenia. Tabletki należy połykać, popijając wodą.

Dawka utrzymaniowa wynosi 24–48 mg na dobę.

Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od efektu. Utrata objawów czasami stwierdza się dopiero po dwóch-trzech tygodniach leczenia. Najlepsze wyniki czasami osiąga się po przyjmowaniu leku przez kilka miesięcy. Istnieją dane sugerujące, że wczesne rozpoczęcie leczenia może zapobiegać postępowi choroby i/lub utracie słuchu na różnych etapach.

Neurohistyn można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Podczas przyjmowania leku mogą występować niewielkie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymienione w rozdziale „Działania niepożądane”), które można wyeliminować poprzez przyjmowanie leku podczas posiłku.

Pacjenci w wieku podeszłym

Chociaż dane z badań klinicznych w tej grupie pacjentów są ograniczone, szerokie doświadczenie zastosowania betahistyny w okresie pogromadkowym pozwala założyć, że korekta dawki u tej grupy pacjentów nie jest wymagana.

Niewydolność nerek

W tej grupie pacjentów nie przeprowadzono specjalnych badań klinicznych, jednak na podstawie doświadczenia z okresu pogromadkowego stosowania betahistyny korekta dawki nie jest wymagana.

Niewydolność wątroby

W tej grupie pacjentów nie przeprowadzono specjalnych badań klinicznych, jednak na podstawie doświadczenia z okresu pogromadkowego stosowania betahistyny korekta dawki nie jest wymagana.

Dzieci.

Ze względu na niedostateczne dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Neurohistyn nie zaleca się jego stosowania u dzieci (do 18. roku życia).

Przedawkowanie.

Znane są pojedyncze przypadki przedawkowania leku. U niektórych pacjentów obserwowano łagodne i umiarkowane objawy (nudności, senność, ból brzucha) po przyjęciu leku w dawkach 640 mg.

Cięższe powikłania (drżenia, powikłania sercowo-płucne) obserwowano po celowym przyjęciu zwiększonej dawki betahistyny, szczególnie w połączeniu z przedawkowaniem innych leków.

Leczenie przedawkowania powinno obejmować standardowe środki wspomagające.

Działania niepożądane.

Poniższe działania niepożądane obserwowano u pacjentów stosujących Neurohistyn w trakcie badań z kontrolą placebo, z częstością: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), niezwykle rzadko (<1/10000).

Z ustroju pokarmowego

Zgłoszenia niewielkich zaburzeń żołądka (wymioty, ból przewodu pokarmowego, wzdęcia i meteorizm). Te działania niepożądane zwykle ustępują po przyjęciu leku podczas posiłku lub po zmniejszeniu dawki.

Częste: nudności i dyspepsja.

Z układu nerwowego

Częste: ból głowy, senność.

Oprócz przypadków zgłoszonych podczas badań klinicznych, poniższe działania niepożądane zgłaszano spontanicznie w trakcie stosowania po wprowadzeniu na rynek oraz są znane z literatury naukowej. Na podstawie dostępnych danych częstość nie może być ustalona, dlatego sklasyfikowano ją jako nieznaną.

Z układu odpornościowego

Reakcje nadwrażliwości, np. anafilaksja.

Z skóry i tkanki podskórnej

Obserwowano reakcje nadwrażliwości skóry i tkanki podskórnej, w szczególności obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd i pokrzywka.

Z układu sercowo-naczyniowego

Przyspieszone tętno.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu chronionym przed wilgocią.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze; po 3 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Catalent Germany Schorndorf GmbH.

Miejsce pochodzenia producenta oraz jego adres miejsca wykonywania działalności.

Steinbeisstr. 1 i 2, Schorndorf, Baden-Württemberg, 73614, Niemcy.