Movixikam® ODT

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Movixikam® ODT

Skład:

substancja czynna: meloksikam;

1 tabletka zawiera meloksikamu 7,5 mg lub 15 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), krospowidon, talk, sorbitol (E 420), stearyna sodu laurylosulfanu, kwas cytrynowy bezwodny, aspartam (E 951), stearyna magnezu, aromat jogurtowy, aromat jagód leśnych, powidon.

Postać leku.

Tabletki do rozpraszania w jamie ustnej.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

dawkowanie 7,5 mg: płaskie tabletki jasnożółte z oznaczeniem „АХ6” po jednej stronie, o zapachu jagód leśnych i jogurtu;

dawkowanie 15 mg: płaskie tabletki jasnożółte z podziałem i oznaczeniem „АХ” na jednej połowie oraz „5” na drugiej połowie po stronie tabletu, gdzie znajduje się linia podziału, o zapachu jagód leśnych i jogurtu.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwrzutowe. Oksykamy. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Movixikam® ODT to niesteroidowy lek przeciwzapalny z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach stanu zapalnego. Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksykam jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Biodostępność absolutna leku wynosi 89%. Po pojedynczym podaniu meloksykamu maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 5–6 godzin.

Po wielokrotnym dawkowaniu stężenia stacjonarne osiągane są w ciągu 3–5 dni. Dawkowanie raz na dobę prowadzi do średnich stężeń w osoczu z niewielkimi wahaniami szczytowymi: w zakresie 0,4–1,0 μg/ml dla dawki 7,5 mg oraz 0,8–2,0 μg/ml dla dawki 15 mg (odpowiednio Cmin i Cmax w stanie stacjonarnym). Maksymalne stężenia meloksykamu w osoczu osiągane są w stanie stacjonarnym w ciągu 5–6 godzin.

Jednoczesne spożycie pokarmu lub stosowanie nieliniowych środków przeciwwskrzepowych nie wpływa na absorpcję leku.

Rozkład. Meloksykam silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Meloksykam przenika do płynu maziowego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po wielokrotnym doustnym podawaniu dawek meloksykamu (7,5–15 mg) wynosi 16 l, z współczynnikiem odchylenia w granicach 11–32%.

Biotransformacja. Meloksykam ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit – 5’-karboksymeloksykam (60% dawki) – powstaje poprzez utlenienie pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylowego meloksykamu, który jest wydzielany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksykamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Średni okres półtrwania wynosi około 20 godzin. Okres półtrwania waha się od 13 do 25 godzin po podaniu doustnym. Klirens osoczowy wynosi średnio 8 ml/min.

Liniowość dawki. Meloksykam wykazuje kinetykę liniową w zakresie terapeutycznego dawkowania od 7,5 do 15 mg.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby oraz nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Zmniejszone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym. W przypadku niewydolności nerek w stadium terminalnym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu. Nie należy przekraczać dobowej dawki 7,5 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentów płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z młodymi ochotnikami obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkoterminowe leczenie objawowe zaostrzenia osteoarthrytu.

Długoterminowe leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na meloksikam lub inne składniki leku, a także na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), kwas acetylosalicylowy (meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ występowały objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki);
• Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• Dzieci w wieku do 16 lat;
• Krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ w wywiadzie;
• Aktywna lub nawracająca choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodu lub krwawienia);
• Ciężka niewydolność wątroby;
• Ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
• Krwawienie przewodu pokarmowego, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• Ciężka niewydolność serca;
• Leczenie bólu w okresie operacyjnym po by-passie tętnicy wieńcowej.

Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji.

Meloksikam jest metabolizowany w wątrobie głównie przez CYP 2C9 oraz/lub CYP 3A4. Istnieje możliwość interakcji farmakokinetycznych między meloksikamem a lekami podlegającymi metabolizmowi przez CYP 2C9 oraz/lub CYP 3A4.

Ryzyka związane z hiperkaliemią.

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptorów angiotensyny II, NLPZ, heparyny (niskocząsteczkowe lub niemodyfikowane), cyklosporyna, tachrolimus oraz trimetoprym.

Rozwój hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy powyższe leki są stosowane równolegle z meloksikamem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne NLPZ i kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NLPZ, w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach (≥ 500 mg – dawka pojedyncza lub ≥ 3 g – całkowita dawka dobową).

Kortykosteroidy. Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy i heparyna, leki przeciwpłytkowe oraz trombolityki. Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W przypadku jednoczesnego stosowania NLPZ i heparyny w dawkach profilaktycznych należy zachować ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia tej kombinacji konieczna jest staranna kontrola międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR).

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego.

Diuretyki, inhibitory ECA i antagoniści receptorów angiotensyny II. NLPZ mogą obniżać skuteczność diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. pacjenci odwodnieni lub osoby starsze z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów. Należy kontrolować funkcję nerek u pacjentów po rozpoczęciu terapii skojarzonej oraz okresowo później.

Inne leki przeciwhypertensyjne (np. beta-blokery). NLPZ mogą obniżać skuteczność leków przeciwhypertensyjnych w wyniku hamowania prostaglandyn rozszerzających naczynia.

Inhibitory kalcyneuryny (np. cyklosporyna, tachrolimus). NLPZ mogą nasilać nefrotoksyczność inhibitorów kalcyneuryny poprzez wpływ na prosteaglandyny nerkowe, co wymaga starannej kontroli funkcji nerek przy jednoczesnym stosowaniu tych leków, szczególnie u osób starszych.

Deferasiroks. Równoległe stosowanie meloksikamu i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko wystąpienia niepożądanych działań ze strony przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

NLPZ obniżają skuteczność wkładków wewnątrzmacicznych.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikamu na farmakokinetykę innych leków.

Lit. NLPZ mogą podnosić stężenia litu w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem), które mogą osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i NLPZ nie jest zalecane. W przypadku terapii skojarzonej konieczna jest staranna kontrola stężenia litu w osoczu krwi na początku leczenia, podczas dobierania dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metylotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się równoległego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysoką dawkę metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień). Ryzyko interakcji NLPZ i metotreksatu należy uwzględnić również przy niskich dawkach metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W przypadku konieczności terapii skojarzonej należy kontrolować parametry krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić jego toksyczność. Choć meloksikam nie wpływa na farmakokinetykę metotreksatu (15 mg/tydzień), uważa się, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NLPZ.

Pemetreksed. Przy równoległym stosowaniu meloksikamu z pemetreksedem u pacjentów z klirem kreatyniny od 45 do 79 ml/min przyjmowanie meloksikamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz przez 2 dni po podaniu. Jeżeli połączenie meloksikamu z pemetreksedem jest konieczne, pacjentów należy starannie kontrolować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i niepożądanych działań ze strony przewodu pokarmowego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) równoległe stosowanie meloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawka 15 mg meloksikamu może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikamu równolegle z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikamu.

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikamu w wyniku zaburzenia wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, wskutek czego klirens meloksikamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania skraca się do 13±3 godzin. Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwymiotnymi, cymetydyną i digoksyną.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikamu i innych leków na farmakokinetykę.

Peroralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonilomocznika, nateglinid). Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 i droga pomocnicza CYP 3A4) oraz w jedną trzecią – innymi drogami, np. przez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu i leków hamujących lub metabolizowanych przez CYP 2C9 oraz/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (leki sulfonilomocznikowe, nateglinid), co może prowadzić do podwyższenia stężenia tych leków i meloksikamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki sulfonilomocznikowe lub nateglinid należy starannie kontrolować ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwymiotnymi, cymetydyną i digoksyną.

Dzieci. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Niepożądane reakcje można minimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas leczenia konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksykamem z innymi NSAID, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie nadaje się do leczenia pacjentów wymagających ulgi w przypadku ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzód peptyczny w wywiadzie pacjenta w celu zapewnienia ich pełnego leczenia przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Takich pacjentów należy dokładnie monitorować podczas leczenia ze względu na możliwość nawrotu.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzód lub perforacja mogą wystąpić podczas leczenia, niezależnie od wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodu lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NSAID u pacjentów z wrzodem w wywiadzie, szczególnie komplikowanym krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. Dla takich pacjentów, a także dla pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania niskiej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego, może być wskazane leczenie wspomagane lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej) (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjenci z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjenci starsi, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienie przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

NSAID należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (przewlekłe zapalenie jelita, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ mogą one się nasilić.

Pacjentom stosującym jednocześnie leki zwiększające ryzyko wrzodu lub krwawienia, w szczególności heparynę, jako terapię ratunkową lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancie, takie jak warfaryna, lub inne NSAID, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg dawka pojedyncza lub ≥ 3 g całkowita dawka dobową, nie zaleca się stosowania meloksikamem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów stosujących meloksikam, leczenie należy przerwać.

Zaburzenia wątroby.

Opisano przypadki podwyższenia stężenia aminotransferaz lub innych testów wątrobowych u pacjentów stosujących NSAID (w tym meloksikam). Większość takich odchyleń laboratoryjnych jest przejściowa i łagodna. W przypadku postępujących lub utrzymujących się odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamem i przeprowadzić odpowiednie badania. Zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z letalnym skutkiem.

U pacjentów z odchyleniami testów wątrobowych lub objawami wskazującymi na rozwój niewydolności wątroby podczas dalszej terapii meloksikamem może dojść do rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby. Jeśli objawy kliniczne wskazują na rozwój niewydolności wątroby lub występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka), należy przerwać stosowanie meloksikamem.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Zaleca się dokładne monitorowanie pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie i/lub z niewydolnością serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia, ponieważ przy terapii NSAID obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego przed leczeniem i szczególnie na początku cyklu leczenia meloksikamem.

Dane kliniczne i epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NSAID (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym stosowaniu) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zdarzeń trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamem.

NSAID mogą zwiększać ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych zdarzeń trombotycznych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu leczenie meloksikamem należy przepisać tylko po dokładnej analizie. Taką analizę należy również przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Reakcje skórne.

Przy stosowaniu NSAID pojedynczo obserwowano poważne reakcje skórne, niektóre z nich śmiertelne, w tym odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować reakcje skóry. Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji obserwuje się na początku leczenia, szczególnie w pierwszym miesiącu leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub oznaki zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich środków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz. Z tym związane jest lepsze rokowanie przy ciężkich uszkodzeniach skóry. Jeśli u pacjenta rozpoznano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz przy stosowaniu meloksikamem, nie można wznowić stosowania tego środka w przyszłości.

Zgłaszano przypadki ustalonego wysypu lekowego przy stosowaniu meloksikamem. Meloksikam nie powinien być ponownie przepisywany pacjentom z ustalonym wysypem lekowym w wywiadzie związanym ze stosowaniem meloksikamem. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów z trójką asporynową. Ten kompleks objawowy występuje u pacjentów z astmą, u których występował zapalenie nosa (z polipami nosowymi lub bez nich), lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po stosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej należy podjąć natychmiastowe działania ratunkowe.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NSAID, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia stężenia aminotransferaz w surowicy, podwyższenia stężenia bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również podwyższenia stężenia kreatyniny w surowicy i azotu mocznika we krwi, oraz inne odchylenia wyników laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były niewielkie i miały charakter tymczasowy. Przy istotnym lub trwałym potwierdzeniu takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamem i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek.

NSAID poprzez hamowanie działanie rozszerzające naczynia nerkowe prostaglandyn mogą wywoływać funkcjonalną niewydolność nerek w wyniku obniżenia filtracji kłębuszkowej. Ten niepożądany efekt jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się dokładne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

• wiek starszy;
• terapia współistniejąca inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II, sartanami, diuretykami;
• hipowolemia (każdego rodzaju);
• niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczny;
• nefropatia toczeniowa;
• ciężka niewydolność wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 wg klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NSAID mogą prowadzić do zapalenia śródmiąższowego nerek, zapalenia kłębuszków nerek, martwicy rdzenia nerek lub rozwoju zespołu nerczynego.

Dawka meloksikamem dla pacjentów z niewydolnością nerek końcowego stadium poddawanych dializacji nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek lekkiego do umiarkowanego stopnia nie trzeba zmniejszać dawki (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NSAID mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Może obserwować się obniżenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą nasilać się obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się kliniczne monitorowanie.

Hiperkaliemia.

Hipokaliemię może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających stężenie potasu. W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem.

U pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia otrzymujących pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej na 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci starsi i osłabieni wymagają szczególnej uwagi. Tak jak przy leczeniu innymi NSAID, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji na NSAID, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Meloksikam, tak jak każdy inny NSAID, może maskować objawy chorób zakaźnych. Z powodu farmakologicznego działania polegającego na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego, stosowanie środka może utrudnić diagnozę przy nieinfekcyjnym zespole bólowym.

Meloksikam może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego dla kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamem (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Leczenie kortykosteroidami.

Meloksikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Efekty hematologiczne.

Przy stosowaniu NSAID, w tym meloksikamem, może występować anemia związana z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego i wpływem na erytropoetynę. Przy długotrwałym leczeniu należy kontrolować parametry krwi (w tym hemoglobinę i hematokryt), jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NSAID mogą hamować agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego wpływ meloksikamem na funkcję płytek krwi jest łagodniejszy, odwracalny i krótkotrwały. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów przyjmujących meloksikam, u których możliwy jest niepożądany wpływ na funkcję płytek krwi, zaburzenia krzepnięcia krwi, oraz pacjentów przyjmujących antykoagulancy.

Stosowanie u pacjentów z astmą.

Stosowanie kwasu acetylosalicylowego u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę może prowadzić do ciężkiego skurczu oskrzeli, który może być śmiertelny. Z uwagi na reakcję krzyżową między kwasem acetylosalicylowym a innymi NSAID, meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i należy ostrożnie przepisywać pacjentom z astmą.

Skład tabletek MOVIXIKAM® ODT zawiera aspartam (E 951), zatem nie należy ich przepisywać pacjentom cierpiącym na fenyloketonurię.

Skład tabletek zawiera również manitol (E 421) i sorbitol (E 420), które mogą wywoływać łagodny efekt przeczyszczający.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność.

Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego dla kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamem.

Ciąża.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu i płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych, stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży zwiększa ryzyko poronienia oraz rozwoju wad serca i gastroschizy. Bezwzględne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z <1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia.

Od 20 tygodnia ciąży stosowanie meloksikamem może powodować oligohydramnios w wyniku niewydolności nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego meloksikam nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży, z wyjątkiem przypadków ekstremalnej konieczności.

Przy przepisywaniu meloksikamem kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia.

Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie środka przez kilka dni, począwszy od 20 tygodnia ciąży. Stosowanie środka należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować ryzyko:

Ryzyko dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• niewydolność nerek (patrz wyżej).

Ryzyko dla matki na końcu ciąży i dla noworodka:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt antyagregacyjny, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Zatem środek jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Okres karmienia piersią.

Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamem, wiadomo, że NSAID mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie środka nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu środka na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych niepożądanych reakcji można założyć, że meloksikam nie wpływa lub ma niewielki wpływ na tę czynność. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego.

Dzienną dawkę ogólną należy przyjmować jednorazowo.

Tabletkę należy położyć na język i odczekać około 5 minut, aż całkowicie się rozpuści. Tabletki nie należy żuć ani połykać w całości. Po rozpuszczeniu należy wypić 240 ml wody. Wodę można również zastosować do nawilżenia błony śluzowej jamy ustnej u pacjentów z suchością w ustach.

Podczas zaostrzenia osteoarthryzu: 7,5 mg na dobę (jedna tabletka 7,5 mg lub połowa tabletki 15 mg); w razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg na dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Przy reumatoidalnym zapaleniu stawów, zapaleniu stawów kręgosłupa: 15 mg na dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

NIENALEŻY PRZEKROCZYĆ DAWKI 15 mg NA DOBĘ.

Pacjenci z grupy ryzyka.

Pacjenci starsi z podwyższonym ryzykiem działań niepożądanych.

Zalecana dawka do długoterapiowego leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa u pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę.

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych powinni rozpocząć leczenie od dawki 7,5 mg na dobę (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Niewydolność nerek.

Dawka dla pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych dializie nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę.

Pacjentom z niewielkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny > 25 ml/min) nie wymaga się zmniejszenia dawki (patrz sekcja „Przeciwwskazania” w odniesieniu do pacjentów z ciężką niewydolnością nerek bez dializy).

Niewydolność wątroby.

Pacjentom z niewydolnością wątroby o lekkim lub średnim nasileniu nie wymaga się zmniejszenia dawki (patrz sekcja „Przeciwwskazania” w odniesieniu do pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby).

Dzieci.

Movixikam® ODT, tabletki 7,5 mg lub 15 mg, nie są wskazane dla dzieci poniżej 16. roku życia.

Przedawkowanie .

Objawy.

Objawy ostrego przedawkowania NSAID zazwyczaj ograniczają się do letargu, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Zgłaszano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami NSAID, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania leków NSAID zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy dziennie.

Efekty uboczne.

Stosowanie niektórych NSAID, szczególnie w wysokich dawkach i w trakcie długotrwałego leczenia, może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka wystąpienia zdarzeń trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia serca lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Opuchlizna, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca obserwowano podczas leczenia NSAID.

Większość efektów ubocznych ma charakter przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody trawiennego, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). Nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, dyspepsja, ból brzucha, melena, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania”) mogą występować podczas stosowania leku. Z rzadszych przypadków obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze odluszczenie nabłonka (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Zgłaszano następujące efekty uboczne:

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego: odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia, anemia. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki agranulocytozy (patrz „Odrębne poważne i/lub częste reakcje niepożądane”).

Zaburzenia układu odpornościowego: reakcje alergiczne, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktycznopodobna, w tym wstrząs, oraz inne reakcje natychmiastowe.

Zaburzenia psychiczne: dezorientacja, dezorientacja w czasie i przestrzeni, zaburzenia nastroju, koszmary nocne, bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Zaburzenia narządu wzroku: zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie, zapalenie spojówek.

Zaburzenia narządu słuchu i układu przedsionkowego: zawroty głowy, szumy w uszach.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, podwyższone ciśnienie tętnicze, napoty.

Zgłaszano niewydolność serca związaną z leczeniem NSAID.

Zaburzenia układu oddechowego: astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NSAID, infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka, utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, odbijanie, zapalenie jelita grubego, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku, perforacja przewodu pokarmowego, zapalenie trzustki.

Krwawienie z przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego: zaburzenia wyników funkcji wątroby (np. podwyższenie aminotransferaz lub bilirubiny), zapalenie wątroby, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: toksyczne martwicze odluszczenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka, pokrzywka, dermatyt pęcherzowy, różnobarwna rumień, reakcje fotosensybilizacji, odłuszczeniowy zapalenie skóry, ustalony wysyp lekowy (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Zaburzenia układu moczowego: zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia, zmiany wyników funkcji nerek (podwyższenie stężenia kreatyniny i/lub mocznika w surowicy), ostra niewydolność nerek u pacjentów z czynnikami ryzyka, infekcje dróg moczowych, zaburzenia oddawania moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: ból stawów, ból pleców, objawy związane z stawami.

Zaburzenia ogólne: obrzęki, w tym obrzęki kończyn dolnych, objawy grypopodobne.

Odrębne poważne i/lub częste reakcje niepożądane.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksikamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Reakcje niepożądane, których nie zaobserwowano podczas stosowania tego leku, ale które są charakterystyczne dla innych związków tej klasy.

Uszkodzenie nerek organiczne, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: bardzo rzadko zgłaszano przypadki zapalenia nerek międzybłoniowego, ostrej martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich upoważnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Opakowanie.

Dawkowanie 7,5 mg: po 10 tabletek w blisterze, 2 blistery w pudełku kartonowym;

dawkowanie 15 mg: po 10 tabletek w blisterze, 1 lub 2 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Alpex Pharma SA.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Via Cantonale, 6805 Mezzovico-Vira, Szwajcaria.

Wnioskodawca. Sp. z o.o. „Movi Health”

Miejsce położenia wnioskodawcy. 08140, Ukraina, obwód kijowski, rejon kijewsko-słaczyński, wieś Szewczenkowe, ul. Szewczenki, 162 A