Monosan®

I N S T R U K C J A dla zastosowania leku Monosan® (MONOSAN®)

Skład:

substancja czynna: isosorbidu mononitras;

1 tabletka zawiera isosorbidu mononitratu rozcieńczony równoważny isosorbidu mononitratowi 20 mg lub 40 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, skrobia kukurydziana, talk, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, o kształcie płasko-cylindrycznym, z podziałem i ryflowaniem, o średnicy około 7 mm (tabletki 20 mg) i około 9 mm (tabletki 40 mg).

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ sercowo-naczyniowy. Środki rozszerzające naczynia stosowane w kardiologii. Nitraty organiczne. Isosorbidu mononitras.

Kod ATX C01D A14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Izosorbidu mononitrat (izosorbidu-5-mononitrat) jest metabolitem izosorbidu dinatratu, wywołuje rozluźnienie mięśni gładkich naczyń krwionośnych oraz wazodilatację dzięki powstawaniu tlenku azotu. Działanie izosorbidu dinatratu pojawia się szybciej niż izosorbidu mononitratu.

Izosorbidu mononitrat rozszerza jednocześnie obwodowe żyły i tętnice, co prowadzi do zwiększenia pojemności naczyń żylnych, zmniejszenia przepływu żylnego powrotnego do serca oraz, jako konsekwencja, do redukcji ciśnienia końcowo-diastolicznego komory oraz obciążenia wstępnego. Wpływ na naczynia tętnicze obniża ich opór ogólnoustrojowy (obciążenie następcze), ułatwiając pracę serca. Jednoczesny wpływ na obciążenie wstępne i następcze prowadzi do zmniejszenia zużycia tlenu przez miokard. Ponadto izosorbidu mononitrat powoduje przepływ krwi do warstw podendokardialnych, gdy przepływ krwi wieńcowej jest częściowo zmniejszony z powodu obecności blaszek miażdżycowych. Wazodilatacja wywołana przez nitraty poprawia perfuzję obszaru miokardium poza zwężeniem. Nitraty likwidują ekscentryczne zwężenie wieńcowe, zmniejszając nacieki żylnych. Nitraty poprawiają hemodynamikę w stanie spoczynku oraz podczas obciążenia u pacjentów z niewydolnością serca. Wskutek zmniejszenia zapotrzebowania na tlen i zwiększenia jego dostarczania ograniczana jest powierzchnia uszkodzonego miokardium. Izosorbidu mononitrat oddziałuje również na inne narządy i układy: rozluźnia mięśnie gładkie oskrzeli, przewodu pokarmowego, dróg żółciowych i układu moczowego. Działanie leku pojawia się po 20 minutach i trwa przez 8 godzin.

Izosorbidu mononitrat nieco hamuje agregację płytek krwi, zmniejsza wewnątrzkomórkowy syntezę tromboksanu w płytkach krwi.

Lek zwiększa tolerancję na obciążenia fizyczne u chorych na chorobę niedokrwienną serca.

Farmakokinetyka.

Maksymalna stężenie leku Monosan® we krwi osiąga się po 1 godzinie po podaniu doustnym. Biodostępność wynosi praktycznie 100%. W trakcie „pierwszego przejścia” przez wątrobę izosorbidu mononitrat nie ulega biotransformacji, nie wiąże się z białkami osocza. Okres półwydalenia wynosi 4–5 godzin. Farmakokinetyka izosorbidu mononitratu nie zależy od obecności niewydolności serca, nerek i wątroby.

Izosorbidu mononitrat metabolizuje się w wątrobie do izosorbidu i izosorbid-5-mononitrat-2-glukuronidu. Oba metabolity są farmakologicznie nieaktywne i wydalane są z moczem przez nerki. Tylko 2% leku wydala się z moczem w niezmienionej formie.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Zapobieganie dławicy piersiowej.
• Ostra niewydolność serca.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku.
• Ostra niewydolność krążenia, ciężka hipotensja tętnicza (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mmHg) lub hipowolemia, kolaps; szok kardiogenny, jeśli nie zapewniono wystarczająco wysokiego ciśnienia w późnej fazie diastoli lewej komory za pomocą przeciwudaru wewnątrzaortowego lub leków o działaniu inotropowym dodatnim.
• Ostry zawał mięśnia sercowego z niskim napełnieniem lewej komory.
• Silna anemia.
• Toksyczny obrzęk płuc.
• Niedawno przebite urazy głowy lub krwawienie do mózgu, podwyższone

ciśnienie wewnątrzczaszkowe.

• Jaskra.
• Nadwrażliwość na nitraty.
• Jednoczesne stosowanie z syldenafilem i innymi inhibitorami fosfodiesterazy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inhibitory fosfodiesterazy (np. syldenafila), neuroleptyki, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe oraz leki rozkurczające naczynia: wzmacniają działanie hipotensyjne nitratów, dlatego nie można ich stosować jednocześnie z lekiem Monosan®.

Noradrenalina, acetylocholina, histamina: ich działanie osłabia się przy jednoczesnym stosowaniu z nitratami.

Alkohol, analgetyki opioidowe, leki rozszerzające naczynia oraz środki obniżające ciśnienie tętnicze (takie jak beta-blokery, blokery kanałów wapniowych, leki rozkurczające naczynia): możliwe nasilenie ich działania hipotensyjnego.

Sympatomymetyki: mogą zmniejszać działanie przeciwanginalne nitratów.

Dihydroergotamina: nitraty mogą podnosić stężenia w osoczu i nasilać jej działanie hipertensyjne.

Heparyna: nasilenie działania przeciwzakrzepowego przy jednoczesnym przyjmowaniu z lekiem Monosan®.

Szczególne wskazania.

Nie stosować do leczenia zawału mięśnia sercowego w okresie ostrym ani do łagodzenia napadów dławicy piersiowej.

Zastosowanie izosorbidu mononitratu może prowadzić do przejściowej hipoksji i niedokrwienia u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca w wyniku względnego przekierowania przepływu krwi do stref alweolarnej hipowentylacji.

Stosować z ostrożnością:

• u chorych z hipertroficzną kardiomiopatią obturacyjną, zapaleniem osierdzia typu constrictivum, wątrobowym zapaleniem osierdzia, niskim ciśnieniem wstępem serca, zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej;

• u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby;

• u chorych z niedoczynnością tarczycy, hipotermią, niedożywieniem;

• u chorych w podeszłym wieku (gdyż mogą być bardziej wrażliwi na działanie hipotensyjne nitratów);

• u chorych z predyspozycją do hipotensji tętniczej, zaburzeniami ortostatycznymi (obniżenie ciśnienia skurczowego o 10–25 mmHg poniżej 90 mmHg, pojawiające się przy zmianie pozycji ciała), podczas zabiegów chirurgicznych. Należy unikać obniżania ciśnienia tętniczego skurczowego poniżej 90 mmHg.

W przypadku nieprzestrzegania zalecanego przedziału między dawkami lub długotrwałego stosowania wysokich dawek możliwy jest rozwój tolerancji nitratowej w wyniku wyczerpania tkankowych zapasów grup tiolowych (-SH). Można temu zapobiec, stosując reżym dawkowania z beznitratowym okresem przerwy. Aby zapobiec rozwojowi tolerancji, można również stosować wprowadzanie do organizmu grup tiolowych, np. za pomocą acetylocysteiny, metioniny lub kaptoprilu.

Może wystąpić tolerancja krzyżowa do innych nitratów. Aby zapobiec osłabieniu działania lub całkowitej nieskuteczności leku, zaleca się unikanie ciągłego stosowania wysokich dawek przez dłuższy czas.

Po długotrwałym leczeniu wysokimi dawkami odstawienie leku należy przeprowadzać stopniowo, aby zapobiec nawrotowi objawów dławicy piersiowej.

Przy stosowaniu wysokich dawek możliwe jest rozwinięcie się metheglobulinemii.

Stosowanie izosorbidu mononitratu może wpływać na wyniki kolorymetrycznego oznaczania cholesterolu.

Pod wpływem nitratów mogą wzrastać stężenia katecholamin w moczu (adrenalina/epinefryna/noradrenalina) oraz kwasu wanilinomigdałowego w moczu.

W czasie leczenia nie należy spożywać alkoholu.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z niedoborem laktozy, galaktozemią lub zespołem niedowchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek wpływa na hemodynamikę płodu/dziecka, dlatego jest przeciwwskazany w czasie ciąży i karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

W czasie leczenia możliwe jest obniżenie szybkości reakcji psychoruchowych, zawroty głowy, co należy uwzględnić podczas prowadzenia samochodu lub obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować doustnie przed posiłkiem, nie żując, popijając odpowiednią ilością płynu.

Dawkę i częstotliwość przyjmowania ustala lekarz indywidualnie. W celu osiągnięcia maksymalnego efektu terapeutycznego zaleca się indywidualne dozowanie leku w zależności od stanu pacjenta, jego reakcji na lek oraz tolerancji.

Leczenie należy rozpoczynać od niskich dawek, które w trakcie terapii w razie potrzeby można zwiększać. Zalecana dawka to 40 mg 2 razy na dobę. W większości przypadków podaje się 20 mg 2 razy na dobę lub 40 mg 2 razy na dobę – rano i po południu.

W celu zapobiegania rozwojowi tolerancji na nitraty (przy każdym schemacie dawkowania) należy zapewnić 10–12-godzinny beznitratowy okres (zwykle w nocy). Drugą tabletkę zaleca się przyjmować nie wcześniej niż po upływie 8 godzin od przyjęcia pierwszej.

W leczeniu dławicy piersiowej z częstymi napadami nocnymi lek należy stosować rano i bezpośrednio przed snem.

W ustaleniu indywidualnego dawkowania istotne znaczenie ma monitorowanie hemodynamiki.

Dawkę dzienną, w zależności od ciężkości przebiegu choroby, można zwiększyć do 120 mg (maksymalna dawka dzienna), podzieloną na 3 dawki.

Dzieci.

Leku nie należy stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy: obniżenie ciśnienia tętniczego poniżej 90 mm Hg, bladość, nadmierne pocenie się, słaby puls, tachykardia, zawroty głowy przy wstawaniu, ból głowy, uczucie gorąca lub dreszczy, hiperemia, uczucie strachu, osłabienie, utrata przytomności, zawroty głowy, hipotensja ortostatyczna, objawy neurologiczne, nudności, wymioty, biegunka, methemoglobinemia, drgawki, zaburzenia widzenia, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, sinica, duszność, tachypnea, dyspne, śpiączka.

Leczenie: objawowe. Należy przerwać stosowanie leku. Ogólne środki postępowania powinny obejmować podawanie tlenu. Obserwacja ważnych parametrów życiowych w warunkach intensywnej terapii powinna trwać co najmniej 12 godzin po przedawkowaniu. W razie potrzeby należy podjąć inne środki objawowe. Zaleca się wlewanie dożylnie roztworu fizjologicznego i osocza. Jeśli przyjęcie leku miało miejsce niedawno, w celu jego usunięcia zaleca się przemywanie żołądka oraz podanie enterosorbentów (węgiel aktywny). Węgiel aktywny należy podać doustnie w ciągu godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej dawki leku. W przypadku hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej z opuszczoną częścią głową (należy podnieść nogi).

W przypadkach ciężkich podaje się dopaminę i sympatykomimetyki. W rozwoju methemoglobinemii stosuje się kwas askorbinowy 1 g doustnie, 1 % błękit metylenowy dożylnie, błękit toluidynowy 2–4 mg/kg masy ciała dożylnie, sztuczną wentylację płuc, w razie potrzeby – przetaczanie krwi zastępczej. Wskazany jest hemodializ.

Działania niepożądane.

Nitraty stosowane w dawkach terapeutycznych są bezpieczne i dobrze tolerowane. Działania niepożądane klasyfikuje się według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do <1/10); rzadko (≥ 1/1000 do <1/100); nieczęsto (≥ 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); nieznane (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu nerwowego: ból głowy (spowodowany rozszerzeniem naczyń mózgowych), który można złagodzić za pomocą środków przeciwbólowych; zazwyczaj ból głowy zależy od dawki i ustępuje po kilku dniach leczenia, ale może być silny i trwały, dlatego zaleca się rozpoczęcie leczenia od mniejszych dawek i stopniowe zwiększanie ich do wymaganego poziomu po kilku dniach; jednoczesne spożycie alkoholu istotnie zwiększa ryzyko wystąpienia bólu głowy. Nieuwaga, zawroty głowy, senność i osłabienie, niepokój ruchowy, omdlenia – ryzyko to znacznie wzrasta przy jednoczesnym spożyciu alkoholu. Znaczna wazotonia rzadko może prowadzić do całkowitego bloku serca lub asystolii. Omdlenia wywołane przez nitraty leczy się podając atropinę lub podnosząc kończyny dolne.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: hipotensja tętnicza (w tym ortostatyczna), kolaps z zaburzeniem rytmu serca i bradykardią, nasilenie objawów choroby wieńcowej, bradyarytmia, tachykardia odruchowa, przejściowa hipoksemia spowodowana niedotlenieniem mięśnia sercowego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, dyspepsja.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: alergiczne reakcje skórne (w tym wysypka, świąd, odłuszczeniowe zapalenie skóry), rozszerzenie naczyń skóry z zaczerwienieniem, bladość i zwiększone potliwość.

Ze strony układu immunologicznego: u pacjentów z indywidualną nietolerancją dowolnego składnika leku możliwe są reakcje nadwrażliwości.

Inne: suchość w ustach, napływy gorąca, zaczerwienienie twarzy, szum w uszach, osłabienie.

Obserwowano przypadki wystąpienia tolerancji na lek, w tym tolerancji krzyżowej na inne nitraty organiczne. Aby zapobiec osłabieniu działania lub całkowitej nieskuteczności leku, zaleca się unikanie ciągłego stosowania wysokich dawek przez dłuższy czas.

Okres ważności.

5 lat. Nie stosować po upływie terminu ważności.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 20 mg: po 10 tabletek w blistrze, 3 blistry w tece kartonowej.

Tabletki 40 mg: po 10 tabletek w blistrze, 3 blistry w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

PRO.MED.CS Prahа a.s.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Telčská 377/1, Michle, Praha 4, 140 00, Republika Czeska
(Telčská 377/1, Michle, Praha 4, 140 00, Czech Republic).