Moksonidyn-Farmak

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Moksonidyn-Farmak (MOXONIDIN-FARMAK)

Sk³ad:

substancja czynna: moksonidyna;

1 tabletka zawiera moksonidyne 0,2 mg lub 0,3 mg lub 0,4 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, powidon, laktoza bezwodna, krosypowidon, stearynian magnezu;

otoczka tabletki: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol, tlenek ¼elaza czerwony (E 172), tlenek ¼elaza ¼ó³ty (E 172).

Postaæ leku. Tabletki powlekane.

G³ówne w³aœciwoœci fizykochemiczne:

0,2 mg – tabletki powlekane, o kszta³cie okr¹g³ym, dwuwypuk³e, ró¿owego koloru.

0,3 mg – tabletki powlekane, o kszta³cie wyd³u¿onym, dwuwypuk³e, ró¿owego koloru, z ryœk¹ z obu stron (ryska umieszczona zosta³a w celu u³atwienia po³kniêcia i nie przeznaczona jest do podzielenia na dwie równe dawki).

0,4 mg – tabletki powlekane, o kszta³cie okr¹g³ym, dwuwypuk³e, ró¿owego koloru, z ryœk¹ z jednej strony (ryska umieszczona zosta³a w celu u³atwienia po³kniêcia i nie przeznaczona jest do podzielenia na dwie równe dawki).

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwcisnieniowe. Agonisty receptorów imidazolowych. Kod ATC C02AC05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Moksonidyn jest skutecznym lekiem przeciw nadciśnieniu tętniczemu. Istniejące dane eksperymentalne wskazują, że ośrodkowy układ nerwowy (OUN) jest miejscem działania przeciw nadciśnieniowego moksonidyny. Moksonidyn jest selektywnym agonistą receptorów imidazolowych. Receptory wrażliwe na imidazoliny są skoncentrowane w przednim odcinku bocznej części jądra przedłużonego mózgu – obszarze uznawanym za centrum regulacji obwodowego układu współczulnego. Stymulacja receptorów imidazolowych sprzyja obniżeniu aktywności układu współczulnego i obniża ciśnienie tętnicze.

Moksonidyn różni się od innych leków przeciw nadciśnieniowych o działaniu sympatolitycznym stosunkowo niską powinnością do znanych receptorów α2-adrenergicznych w porównaniu z receptorami imidazolowymi. Dzięki temu efekty uspokajające i suchość w ustach przyjmowania moksonidyny występują rzadko.

U człowieka stosowanie moksonidyny prowadzi do zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego i dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego. Działanie przeciw nadciśnieniowe moksonidyny zostało wykazane w podwójnych, ślepych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo. Opublikowane dane wskazują, że stosowanie antagonisty angiotensyny II (AIIA) razem z moksonidyną u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory pozwoliło przy takim samym obniżeniu ciśnienia tętniczego osiągnąć silniejszą regresję przerostu lewej komory w porównaniu z wolną kombinacją tiazynu i blokera kanałów wapniowych.

W badaniach terapeutycznych trwających 2 miesiące, w porównaniu z placebo, moksonidyn zwiększał indeks wrażliwości na insulinę o 21% u pacjentów z umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym, otyłością i opornością na insulinę.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym moksonidyn jest szybko (czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu – około 1 godziny) i niemal całkowicie wchłaniany w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Biologiczna dostępność wynosi około 88%, co wskazuje na brak istotnego metabolizmu przy pierwszym przejściu przez wątrobę. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na farmakokinetykę moksonidyny.

Rozkład. Stopień wiązania z białkami osocza krwi, określony in vitro, wynosi około 7,2%.

Biota transformacja. W próbkach osocza krwi człowieka zidentyfikowano jedynie dehydrogenizowany moksonidyn. Aktywność farmakodynamiczna dehydrogenizowanego moksonidyny wynosi około 1/10 aktywności moksonidyny.

Wydalanie. W ciągu 24-godzinnego okresu z moczem wydala się 78% całkowitej dawki moksonidyny w postaci niezmienionej i 13% w postaci dehydrogenizowanego moksonidyny. Inne nieznaczne metabolity w moczu stanowią około 8% dawki. Mniej niż 1% dawki wydala się kałem. Okres półwydalenia moksonidyny i jego metabolitu wynosi odpowiednio około 2,5 godziny i 5 godzin.

U chorych z nadciśnieniem tętniczym farmakokinetyka moksonidyny istotnie nie różniła się od zdrowych ochotników.

U pacjentów w podeszłym wieku obserwowano zmiany farmakokinetyki, najprawdopodobniej spowodowane obniżonym poziomem metabolizmu i/lub nieco większą dostępnością biologiczną. Jednak zmiany te nie są uważane za klinicznie istotne.

Ponieważ moksonidyn nie jest zalecany do leczenia dzieci, badania farmakokinetyczne w tej podgrupie nie były prowadzone.

Wydalanie moksonidyny w znacznym stopniu zależy od klirensu kreatyniny. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) – 30-60 ml/min) stężenie stacjonarne w osoczu krwi i okres półwydalenia są około 2 i 1,5 razy wyższe niż u pacjentów z normalną funkcją nerek (eGFR > 90 ml/min). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (eGFR < 30 ml/min) stężenie stacjonarne w osoczu krwi i okres półwydalenia są około 3 razy wyższe. U tych chorych nie obserwowano akumulacji moksonidyny po wielokrotnym podawaniu. U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (eGFR < 10 ml/min), poddawanych hemodializie, AUC w osoczu krwi i okres półwydalenia są odpowiednio około 6 i 4 razy wyższe w porównaniu z pacjentami nadciśnieniowymi z normalną funkcją nerek. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek maksymalne stężenie moksonidyny w osoczu krwi jest tylko 1,5-2 razy wyższe.

Na podstawie powyższych danych dawkę moksonidyny u pacjentów z niewydolnością nerek należy dobrać indywidualnie. Podczas hemodializy moksonidyn jest usuwany w niewielkim stopniu.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

W danych przedklinicznych nie wykazano żadnego szczególnego ryzyka dla człowieka na podstawie wyników standardowych badań bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności chronicznej, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz toksyczności rozrodczej.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozwój embrionalny przy podawaniu dawek toksycznych dla organizmu matki. Badania toksyczności rozrodczej nie wykazały wpływu na płodność ani potencjału teratogennego. Toksyczny wpływ na rozwój embrionalny obserwowano u szczurów przy dawkach ≥ 9 mg/kg/dobę oraz u królików przy dawkach powyżej 0,7 mg/kg/dobę. W trakcie badań peri- i postnatalnego rozwoju u szczurów odnotowano wpływ na rozwój i przeżycie przy dawkach ≥ 3 mg/kg/dobę.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik preparatu.

Zespół słabości węzła zatokowego.

Bradykardia (rytm serca w spoczynku poniżej 50 uderzeń/min).

Blokada przedsionkowo-komorowa II i III stopnia.

Niewydolność serca.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie preparatu z innymi lekami przeciw nadciśnieniu może prowadzić do efektu addytywnego.

Ponieważ trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe mogą zmniejszać skuteczność leków przeciw nadciśnieniu o działaniu centralnym, jednoczesne stosowanie tych leków z moksonidynem nie jest zalecane.

Moksonidyna może nasilać działanie sedytywne trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych (należy unikać jednoczesnego stosowania), środków uspokajających, alkoholu, leków uspokajających i nasennych.

Preparat umiarkowanie nasila zaburzenia funkcji poznawczych u pacjentów przyjmujących lorazepan. Moksonidyna może nasilać działanie sedytywne benzodiazepin przy jednoczesnym stosowaniu.

Moksonidyna wydalana jest drogą kanalikową. Nie można wykluczyć interakcji z innymi lekami wydalanymi drogą kanalikową. Badania z dигоксинem i hydrochlorotiazydem nie wykazały jednak żadnych dowodów interakcji. Biodostępność gliBenklamidu po doustnym stosowaniu była obniżona o 11%.

Szczególne wskazania.

W okresie po rejestracji leku zgłaszano przypadki blokady przedsionkowo-komorowej o różnym stopniu ciężkości u pacjentów przyjmujących moksonidynę. Dlatego nie można całkowicie wykluczyć przyczynowej roli moksonidyny w opóźnieniu przewodzenia przedsionkowo-komorowego. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z predyspozycją do rozwoju blokady przedsionkowo-komorowej.

Pacjentom z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia należy podawać moksonidynę z szczególną ostrożnością, aby uniknąć bradykardii. Moksonidynę nie należy stosować u pacjentów z blokadą przedsionkowo-komorową wyższego stopnia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Należy stosować moksonidynę z ostrożnością u pacjentów z ciężką chorobą niedokrwienną serca lub niestabilną dławicą piersiową, ponieważ doświadczenie w stosowaniu leku u tych pacjentów jest ograniczone.

Zaleca się stosowanie moksonidyny z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ moksonidyna jest wydalana głównie z moczem. Takim pacjentom zaleca się ostrożne dozowanie, szczególnie na początku terapii. Leczenie należy rozpocząć od dawki 0,2 mg na dobę; dawkę można zwiększyć maksymalnie do 0,4 mg na dobę u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (GFR > 30 ml/min, ale < 60 ml/min) oraz maksymalnie do 0,3 mg na dobę u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min), jeśli jest to klinicznie wskazane i lek jest dobrze tolerowany.

Jeśli lek Moksonidyn-Farmak stosuje się w połączeniu z β-blokerem i konieczne jest odstawienie obu leków, najpierw należy odstawić β-bloker, a dopiero po kilku dniach Moksonidyn-Farmak.

Do tej pory nie zaobserwowano objawów odstawienia ze strony ciśnienia tętniczego po zakończeniu przyjmowania moksonidyny. Niemniej jednak nagłe przerywanie terapii moksonidyną nie jest zalecane; dawkę należy stopniowo zmniejszać przez okres dwóch tygodni.

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni przyjmować tego leku.

Pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej wrażliwi na działanie leków przeciw nadciśnieniu tętniczemu, dlatego leczenie takich pacjentów należy rozpocząć od najmniejszej dawki, a dawkę należy zwiększać ostrożnie, aby uniknąć poważnych działań niepożądanych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania moksonidyny u kobiet w ciąży. Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały działanie embriotoksyczne (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne / Dane dokliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Ryzyko dla człowieka jest nieznane. Moksonidyny nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że istnieje wyraźna konieczność.

Karmienie piersią.

Moksonidyna przenika do mleka matki, dlatego nie należy jej stosować w czasie karmienia piersią. Jeśli terapia moksonidyną jest uznawana za absolutnie niezbędną, należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Leczenie nadciśnienia tętniczego tym lekiem wymaga regularnej opieki medycznej. Różne reakcje zgłaszane w pojedynczych przypadkach (np. zawroty głowy, senność) mogą wpływać na reakcje w stopniu, który może pogorszyć zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwanie maszyn lub pracę bez środków ochrony. Dotyczy to przede wszystkim początkowego okresu leczenia, zwiększania dawki, zmiany leku oraz wzajemnego oddziaływania z alkoholem.

Sposób stosowania i dawki.

Standardowa dawka początkowa moksonydyny wynosi 0,2 mg na dobę. Maksymalna pojedyncza dawka to 0,4 mg. Maksymalna dawka dobowa to 0,6 mg – stosowana w 2 dawkach. Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od reakcji pacjenta.

Lek Moksonidyn-Farmak można przyjmować niezależnie od przyjęcia posiłku, popijając niewielką ilością płynu.

Zaburzenia funkcji nerek

Dla pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek dawka początkowa moksonydyny wynosi 0,2 mg na dobę. W razie potrzeby i przy dobrej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 0,4 mg na dobę u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek oraz do 0,3 mg na dobę u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dla chorych poddawanych hemodializie dawka początkowa leku Moksonidyn-Farmak wynosi 0,2 mg na dobę. W razie potrzeby i przy dobrej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 0,4 mg na dobę.

Zaburzenia funkcji wątroby

Nie przeprowadzono badań dotyczących pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Ponieważ moksonydyna nie ulega aktywnemu metabolizmowi w wątrobie, nie oczekuje się istotnego wpływu na farmakokinetykę. Z tego względu zalecana dawka dla pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby odpowiada standardowej zalecanej dawce dla dorosłych.

Czas trwania stosowania nie jest ograniczony.

Chociaż w trakcie ograniczonej liczby badań po nagłym odstawieniu moksonydyny nie zaobserwowano objawów kontrregulacji ciśnienia tętniczego (efektu odstawienia), nagłe zaprzestanie terapii moksonydyną (w razie potrzeby) nie jest zalecane, co dotyczy zazwyczaj wszystkich leków przeciw nadciśnieniu tętnicze. Dawkę moksonydyny należy stopniowo zmniejszać w ciągu dwóch tygodni.

Dzieci.

Lek Moksonidyn-Farmak nie jest zalecany w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku w tej grupie.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania

W pojedynczych przypadkach przedawkowania moksonydyny, nawet w dawce 19,6 mg podanej jednorazowo, nie zaobserwowano śmiertelnych skutków. Objawy i objawy przedawkowania obejmują ból głowy, efekt uspokajający, senność, hipotensję tętniczą, zawroty głowy, osłabienie, bradykardię, suchość w ustach, wymioty, zmęczenie, ból w górnej części brzucha. W przypadku ciężkiego przedawkowania zaleca się dokładne monitorowanie zaburzeń świadomości i depresji oddechowej.

Po przypadkowym przyjęciu przez dwuletnie dziecko nieznanej ilości moksonydyny (prawdopodobnie 14 mg) obserwowano efekt uspokajający, śpiączkę, hipotensję tętniczą, miazę i duszność. Przemywanie żołądka, infuzja glukozy, kontrolowana wentylacja płuc oraz unieruchomienie doprowadziły do całkowitego zniknięcia objawów w ciągu 11 godzin.

Na podstawie badań dotyczących stosowania wysokich dawek leku u zwierząt dodatkowo można oczekiwać wystąpienia ortostatycznej dysregulacji, tymczasowej hipertensji, tachykardii oraz hiperglikemii.

Niezbędne działania w przypadku przedawkowania

Nie znane są specyficzne środki przeciwdziałające. W przypadku hipotensji tętniczej w celu wspomagania krążenia zaleca się stosowanie dopaminy i podawanie roztworów zastępczych osocza. W przypadku wystąpienia bradykardii można zastosować atropinę.

Antagoniści receptorów α-adrenergicznych mogą osłabić lub wyeliminować paradoksalne efekty hipertensyjne przedawkowania moksonydyny.

Niepożądane reakcje.

Najczęstsze niepożądane reakcje podczas stosowania moksonidyny obejmują suchość w ustach, zawroty głowy, osłabienie i senność. Objawy te często zmniejszają się po pierwszych kilku tygodniach leczenia.

Poniżej przedstawiono pogrupowane według klas narządów i układów oraz podzielone według częstości niepożądane reakcje obserwowane podczas placebo kontrolowanych badań klinicznych u 886 pacjentów stosujących moksonidynę: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadziej (≥ 1/1000, < 1/100).

* Częstotliwość nie jest zwiększona w porównaniu z placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego produktu leczniczego. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, 3 blistery w kartonowym opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Saneka Pharmaceuticals AT.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Nitrianska 100, 920 27 Glogovec, Republika Słowacka.

Wnioskodawca. AT „Farmak”.

Lokalizacja wnioskodawcy. Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kyrylivska 63.