Moginin®

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Moginin® (MOGININ®)

SkÅ ad:

substancja czynna: syldefanil (sildenafil);

1 tabletka zawiera syldefanilu cytrynianu odpowiadajÄ cego 50 mg lub 100 mg syldefanilu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, dwuwapniowy fosforan bezwodny, sodowa krósskarbokseluloza, hipromeloza, stearynian magnezu; powłoka Opadry 03K80814 niebieska: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), triacetyna, indygokarmin (E 132).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne fizykochemiczne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci: okrÄ gÅ‚e, dwuwypukÅ‚e, gÅ‚adkie z obu stron tabletki, powlekane powÅ‚okÄ filmowÄ niebieskiego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane przy dysfunkcji ośrodkowej. Syldefanil. Kod ATC G04B E03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Sildenafil to doustny lek terapeutyczny stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji u mężczyzn. W warunkach naturalnych, szczególnie podczas stymulacji seksualnej, lek przywraca zaburzoną erekcję poprzez zwiększenie przepływu krwi do penisa.

Fizjologiczny mechanizm erekcji penisa polega na uwalnianiu tlenku azotu (NO) w ciałach jamistych podczas stymulacji seksualnej. NO aktywuje enzym guanylazy cykliczną, co prowadzi do wzrostu poziomu cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP), rozluźnienia mięśni gładkich ciał jamistych oraz zwiększenia dopływu do nich krwi.

Sildenafil jest silnym i selektywnym inhibitorem cGMP-specyficznej fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) w ciałach jamistych, gdzie PDE5 odpowiada za rozkład cGMP. Sildenafil działa miejscowo na mechanizm erekcji. Nie wywiera bezpośredniego rozkurczowego działania na izolowane ludzkie ciało jamiste, ale znacząco wzmaga efekt rozkurczowy NO na tę tkankę.

W przypadku aktywacji szlaku NO/cGMP, która zachodzi podczas stymulacji seksualnej, hamowanie PDE-5 przez sildenafil prowadzi do zwiększenia poziomu cGMP w ciałach jamistych. Dlatego konieczne jest pobudzenie seksualne, aby sildenafil wykazał wymagany efekt farmakologiczny.

Wpływ na farmakodynamikę.

Badania in vitro wykazały, że sildenafil jest selektywny wobec PDE-5, która uczestniczy w procesie erekcji. Jego działanie na PDE-5 jest silniejsze niż na inne znane fosfodiesterazy. Jest ono 10-krotnie silniejsze niż wpływ na PDE6, uczestniczącą w procesach fototransdukcji w siatkówce. Przy zastosowaniu maksymalnych zalecanych dawek selektywność sildenafilu względem PDE5 jest 80-krotnie większa niż względem PDE1, 700-krotnie większa niż względem PDE2, PDE3, PDE4, PDE7, PDE8, PDE9, PDE10 oraz PDE11. W szczególności, selektywność sildenafilu względem PDE5 jest 4000-krotnie większa niż względem PDE3 – cGMP-specyficznej izoformy fosfodiesterazy uczestniczącej w regulacji skurczów serca.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Sildenafil jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax), które obserwowano, osiągane były w ciągu 30–120 minut (średnio po 60 minutach) po doustnym podaniu na czczo. Średnia absolutna biodostępność po doustnym podaniu wynosi 41 % (z zakresu od 25 do 63 %).

Po doustnym podaniu sildenafilu AUC oraz Cmax wzrastają proporcjonalnie do wzrostu dawki w ramach zalecanego zakresu dawkowania (25–100 mg). Przyjmowanie sildenafilu razem z posiłkiem zmniejsza szybkość wchłaniania, z opóźnieniem średniego tmax o 60 minut oraz ze średnią redukcją Cmax o 29 %.

Rozkład.

Średni objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (Vd) dla sildenafilu wynosi 105 l, co wskazuje na rozkład w tkankach. Po jednorazowym doustnym podaniu dawki 100 mg średnie maksymalne całkowite stężenie sildenafilu w osoczu krwi wynosi około 440 ng/ml (współczynnik zmienności 40 %). Ponieważ sildenafil (oraz jego główny metabolit N-demetil w ogólnym krążeniu) wiąże się z białkami osocza krwi w 96 %, prowadzi to do średniego maksymalnego stężenia wolnego sildenafilu w osoczu krwi – 18 ng/ml (38 nmol). Wiązanie z białkami nie zależy od całkowitego stężenia leku.

U zdrowych ochotników przyjmujących sildenafil (100 mg – dawka jednorazowa), mniej niż 0,0002 % (średnio 188 ng) podanej dawki było obecne w ejakulacie 90 minut po podaniu.

Metabolizm.

Sildenafil jest przede wszystkim przekształcany przez wątrobowe izoenzymy mikrosomalne CYP3A4 (główna droga) oraz CYP2C9 (droga wtórna). Główny metabolit w ogólnym krążeniu powstaje w wyniku demetylacji N- sildenafiliu. Selektywność metabolitu względem PDE5 jest porównywalna z selektywnością sildenafilu, a aktywność metabolitu wobec PDE5 wynosi około 50 % aktywności substancji wyjściowej. Stężenie w osoczu tego metabolitu wynosi około 40 % stężenia sildenafilu w osoczu krwi. Metabolit N-demetylowany ulega dalszemu metabolizmowi, a jego okres półwylęgu wynosi około 4 godziny.

Wydalanie.

Całkowity klirens sildenafilu z organizmu wynosi 41 l/h, z końcowym okresem półwylęgu wynoszącym 3–5 godzin. Po doustnym lub dożylnym podaniu sildenafil jest wydalany w postaci metabolitów, głównie z kałem (około 80 % podanej doustnie dawki) i w mniejszym stopniu z moczem (około 13 % podanej doustnie dawki).

Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów

Wiek zaawansowany.

U zdrowych ochotników w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia) obserwowano obniżenie klirensu sildenafilu, co prowadziło do wzrostu stężenia sildenafilu w osoczu oraz jego aktywnego metabolitu N-demetylowanego o około 90 % w porównaniu do odpowiednich stężeń u młodszych zdrowych ochotników (18–45 lat). Z powodu wiekowych różnic w wiązaniu z białkami osocza krwi, odpowiedni wzrost stężenia wolnego sildenafilu w osoczu wynosił około 40 %.

Niewydolność nerek.

U ochotników z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) farmakokinetyka sildenafilu po jednorazowym doustnym podaniu w dawce 50 mg pozostała niezmieniona. Średnie AUC i Cmax metabolitu N-demetylowanego wzrastały maksymalnie o 126 % i 73 % w porównaniu z wartościami u ochotników tego samego wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Jednak z powodu dużej indywidualnej zmienności te różnice nie były statystycznie istotne. U ochotników z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do średniego wzrostu AUC i Cmax o odpowiednio 100 % i 88 % w porównaniu z ochotnikami tego samego wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Ponadto wartości AUC i Cmax metabolitu N-demetylowanego istotnie wzrosły o 200 % i 79 % odpowiednio.

Niewydolność wątroby.

U ochotników z marskością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia (klasy A i B wg klasyfikacji Childa-Pugha) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do wzrostu AUC (84 %) i Cmax (47 %) w porównaniu z wartościami u ochotników tego samego wieku bez zaburzeń funkcji wątroby. Farmakokinetyki sildenafilu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie badano.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Preparat Moginin® zaleca się stosować mężczyznom z dysfunkcją erekcyjną, definiowaną jako niemożność osiągnięcia lub utrzymania erekcji penisa niezbędnego do skutecznego współtowania.

Dla skutecznego działania preparatu Moginin® wymagane jest pobudzenie seksualne.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• Jednoczesne stosowanie z donatorami NO (np. amylonitrytem) lub nitratami w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane, ponieważ wiadomo, że syldenafil wpływa na szlaki metabolizmu NO/cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP) i potencjalnie nasila hipotensyjny efekt nitratów (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5 (w tym syldenafila) ze stymulatorami guanylotransferazy, takimi jak ryocyguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
• Stany, w których nie zaleca się aktywności seksualnej (np. ciężkie zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak niestabilna dławica piersiowa lub niewydolność serca w ciężkim stopniu).
• Utrata wzroku w jednym oku z powodu niezatokowej przedniej ischemicznej neuropatii nerwu wzrokowego, niezależnie od tego, czy choroba ta była związana z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów PDE5, czy nie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Obecność takich chorób jak ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze poniżej 90/50 mm Hg), niedawno przebyty udar mózgu lub zawał mięśnia sercowego oraz znane dziedziczne choroby zwyrodnieniowe siatkówki, takie jak retinopatia pigmentowa (niewielka liczba takich pacjentów ma genetyczne zaburzenia fosfodiesteraz siatkówki), ponieważ bezpieczeństwo syldenafila nie zostało zbadane w tych podgrupach pacjentów.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na syldenafil

Badania in vitro

Metabolizm syldenafila odbywa się głównie za pośrednictwem izoformy 3A4 (główna droga) oraz izoformy 2C9 (droga uboczna) cytochromu P450 (CYP). Dlatego inhibitory tych izoenzymów mogą obniżać klirenс syldenafila, a induktory tych izoenzymów mogą zwiększać klirenс syldenafila.

Badania in vivo

Wykazano obniżenie klirensu syldenafila przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami CYP3A4 (ketoconazol, erytromycyna, cyklosporyna). Chociaż przy jednoczesnym stosowaniu syldenafila i inhibitorów CYP3A4 nie zaobserwowano wzrostu częstości działań niepożądanych, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej syldenafila 25 mg.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV rytonawiru, bardzo silnego inhibitora P450, w stanie stężenia równowagowego (500 mg dwa razy dziennie) i syldenafila (dawka pojedyncza 100 mg) prowadziło do wzrostu Cmax syldenafila o 300% (czterokrotnie) oraz wzrostu AUC osoczowego syldenafila o 1000% (jedenastokrotnie). Po 24 godzinach poziom syldenafila w osoczu nadal wynosił około 200 ng/ml w porównaniu do około 5 ng/ml charakterystycznego dla stosowania syldenafila samodzielnie, co odpowiada istotnemu wpływowi rytonawiru na szeroki zakres substratów P450. Syldenafil nie wpływa na farmakokinetykę rytonawiru. Ze względu na te dane farmakokinetyczne jednoczesne stosowanie syldenafila i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); w każdym przypadku maksymalna dawka syldenafila nie powinna w żadnym wypadku przekraczać 25 mg w ciągu 48 godzin.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV saquinawiru, inhibitora CYP3A4, w dawce zapewniającej stężenie równowagowe (1200 mg trzy razy dziennie) i syldenafila (100 mg pojedynczo) prowadziło do wzrostu Cmax syldenafila o 140% oraz zwiększenia ekspozycji systemowej (AUC) syldenafila o 210%. Nie zaobserwowano wpływu syldenafila na farmakokinetykę saquinawiru (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Oczekuje się, że silniejsi inhibitory CYP3A4, takie jak ketoconazol i itrakonazol, będą wywierać silniejszy wpływ.

Przy stosowaniu syldenafila (100 mg pojedynczo) i erytromycyny, umiarkowanego inhibitora CYP3A4, w stanie równowagowym (500 mg dwa razy dziennie przez 5 dni) zaobserwowano wzrost AUC o 182%. U zdrowych ochotników męskich nie zaobserwowano wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na AUC, Cmax, Tmax, stałą szybkości eliminacji oraz późniejszy okres półtrwania syldenafila lub jego głównego cyrkulującego metabolitu. Cymetydyna (inhibitor cytochromu P450 i niespecyficzny inhibitor CYP3A4) w dawce 800 mg przy jednoczesnym stosowaniu z syldenafilem w dawce 50 mg u zdrowych ochotników prowadziła do wzrostu stężenia syldenafila w osoczu o 56%.

Sok grejpfrutowy jest słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelita i może powodować umiarkowany wzrost stężenia syldenafila w osoczu krwi.

Pojedyncze podanie środków przeciwwskazowych (wodorotlenek magnezu/wodorotlenek glinu) nie wpływało na biodostępność syldenafila.

Chociaż nie przeprowadzono badań specyficznego oddziaływania z wszystkimi lekami, według danych analizy farmakokinetyki populacyjnej farmakokinetyka syldenafila nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z lekami należącymi do grupy inhibitorów CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna, fenytoina), grupy inhibitorów CYP2D6 (takich jak selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne), grupy moczopędnych tiazydowych i podobnych do tiazydowych, pętlowych i zatrzymujących potas moczopędnych, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, antagonistów wapnia, antagonistów β-adrenoreceptorów lub induktorów metabolizmu CYP450 (takich jak ryfampicyna, barbiturany).

Jednoczesne stosowanie antagonisty endoteliny bosentanu (umiarkowanego induktora CYP3A4, CYP2C9 i prawdopodobnie CYP2C19) w stanie równowagowym (125 mg dwa razy dziennie) i syldenafila w stanie równowagowym (80 mg trzy razy dziennie) prowadziło do zmniejszenia AUC i Cmax syldenafila odpowiednio o 62,6% i 55,4%. Dlatego jednoczesne stosowanie tak silnych induktorów CYP3A4, jak ryfampicyna, może prowadzić do bardziej wyraźnego obniżenia stężenia syldenafila w osoczu krwi.

Nikorandyl stanowi hybrydę aktywatora kanałów wapniowych i nitratu. Składnik nitratowy powoduje możliwość poważnej interakcji z syldenafilem.

Wpływ syldenafila na inne leki

Badania in vitro

Syldenafil jest słabym inhibitorem izoform 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4 cytochromu P450 (IC50 >150 µmol). Ponieważ szczytowe stężenia plazmatyczne syldenafila wynoszą około 1 µmol, wpływ leku Moginin® na klirens substratów tych izoenzymów jest mało prawdopodobny.

Brak danych dotyczących interakcji syldenafila i takich niespecyficznych inhibitorów fosfodiesterazy, jak teofilina i dipyrydamol.

Badania in vivo

Ponieważ wiadomo, że syldenafil wpływa na metabolizm NO/cGMP, ustalono, że syldenafil potencjalnie nasila działanie hipotensyjne nitratów, dlatego jego jednoczesne stosowanie z donatorami tlenku azotu lub z nitratami w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryocyguat. Badania przedkliniczne wykazały addytywny systemowy efekt obniżenia ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z ryocyguatem. Badania kliniczne wykazały, że ryocyguat nasila działanie hipotensyjne inhibitorów PDE5. U pacjentów uczestniczących w badaniach nie zaobserwowano pozytywnego efektu klinicznego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z ryocyguatem.

Jest przeciwwskazane jednoczesne stosowanie ryocyguatu z inhibitorami PDE5 (w tym z syldenafilem) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie syldenafila i blokerów α-adrenoreceptorów może prowadzić do rozwoju objawowej hipotensji u niektórych podatnych pacjentów. Taka reakcja najczęściej występowała w ciągu 4 godzin po podaniu syldenafila (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Sposób stosowania i dawki”). W trzech badaniach specyficznej interakcji leków bloker α-adrenoreceptorów doksazozyna (4 mg i 8 mg) i syldenafil (25 mg, 50 mg i 100 mg) były stosowane jednocześnie pacjentom z łagodnym przerostem gruczołu krokowego, u których osiągnięto stabilizację stanu podczas leczenia doksazozyną. W tych populacjach zaobserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej o 7/7 mm Hg, 9/5 mm Hg, 8/4 mm Hg oraz średnie obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji stojącej o 6/6 mm Hg, 11/4 mm Hg, 4/5 mm Hg odpowiednio.

Przy jednoczesnym stosowaniu syldenafila i doksazozyny u pacjentów, u których osiągnięto stabilizację stanu podczas leczenia doksazozyną, czasem raportowano rozwój objawowej hipotensji ortostatycznej. W tych raportach opisano przypadki zawrotów głowy i stanu przedomdleniowego, ale bez omdleń.

Nie zaobserwowano istotnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu syldenafila (50 mg) i tolbutamidu (250 mg) lub warfaryny (40 mg), które są metabolizowane przez CYP2C9.

Syldenafil (50 mg) nie wydłużał czasu krwawienia spowodowanego stosowaniem kwasu acetylosalicylowego (150 mg).

Syldenafil (50 mg) nie potencjalnie nasilał działania hipotensyjnego alkoholu u zdrowych ochotników przy średnim maksymalnym stężeniu etanolu we krwi wynoszącym 80 mg/dl.

U pacjentów stosujących syldenafil nie zaobserwowano żadnych różnic w profilu działań niepożądanych w porównaniu z placebo przy jednoczesnym stosowaniu takich klas leków hipotensyjnych, jak diuretyki, blokery β-adrenoreceptorów, inhibitory ACE, antagonistów angiotensyny II, leki przeciwnadciśnieniowe (rozprężające naczynia i działające centralnie), blokery neuronów adrenergicznych, blokery kanałów wapniowych i blokery α-adrenoreceptorów.

W specjalnym badaniu interakcji przy jednoczesnym stosowaniu syldenafila (100 mg) i amlodypiny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego w pozycji leżącej o 8 mm Hg. Odpowiednie obniżenie ciśnienia rozkurczowego wynosiło 7 mm Hg. Wielkość tych dodatkowych obniżeń ciśnienia tętniczego była porównywalna do obniżeń obserwowanych przy stosowaniu samego syldenafila u zdrowych ochotników (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Syldenafil w dawce 100 mg nie wpływał na parametry farmakokinetyczne inhibitorów proteazy HIV, saquinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

U zdrowych ochotników męskich stosowanie syldenafila w stanie równowagowym (80 mg trzy razy dziennie) prowadziło do wzrostu AUC i Cmax bosentanu (125 mg dwa razy dziennie) odpowiednio o 49,8% i 42%.

Dodanie pojedynczej dawki syldenafila do sacubitrilu/valsartanu w stanie równowagowym u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wiązało się ze znacznie większym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu z samym stosowaniem sacubitrilu/valsartanu. Dlatego należy ostrożnie rozpoczynać stosowanie syldenafila u pacjentów otrzymujących sacubitril/valsartan.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przed rozpoczęciem terapii należy zebrać wywiad medyczny i przeprowadzić badanie fizykalne w celu rozpoznania dysfunkcji erekcyjnej oraz ustalenia jej możliwych przyczyn.

Czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego

Ponieważ aktywność seksualna wiąże się z pewnym ryzykiem ze strony serca, przed rozpoczęciem jakiejkolwiek terapii dysfunkcji erekcyjnej lekarz powinien ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Sildenafil wywiera działanie rozkurczowe naczyń, które objawia się łagodnym i krótkotrwałym obniżeniem ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Przed przepisaniem sildenafilu lekarz powinien dokładnie rozważyć, czy taki efekt nie może negatywnie wpłynąć na pacjentów z określonymi chorobami współistniejącymi, szczególnie w połączeniu z aktywnością seksualną.

Do pacjentów szczególnie wrażliwych na działanie leków rozszerzających naczynia należą osoby z obturacją drogi odpływu z lewej komory (np. zwężenie aorty, przerostowa kardiomiopatia obturacyjna) oraz pacjenci z rzadkim zespołem atrofii wieloukładowej, którego przejawem jest ciężki zaburzony regulacji ciśnienia tętniczego przez układ nerwowy autonomiczny.

Sildenafil potencjuje działanie hipotensyjne nitratów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym zawał mięśnia sercowego, niestabilną dławicę piersiową, nagłą śmierć sercową, arytmie komorowe, krwawienia mózgowe, przejściowe ataki niedokrwienne, nadciśnienie tętnicze i hipotensję tętniczą, które czasowo pokrywały się ze stosowaniem sildenafilu. Większość pacjentów miała wówczas czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Większość działań niepożądanych wystąpiła podczas lub bezpośrednio po stosunku seksualnym, a jedynie kilka przypadków miało miejsce niedługo po zażyciu leku bez aktywności seksualnej. Dlatego niemożliwe jest ustalenie, czy rozwój tych działań niepożądanych był bezpośrednio związany z czynnikami ryzyka, czy też ich rozwój spowodowany był innymi czynnikami.

Przepizm

Środki stosowane w leczeniu dysfunkcji erekcyjnej, w tym sildenafil, należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z anatomicznym zniekształceniem prącia (takim jak ugięcie, fibroza ciał jamistych lub choroba Peyroniego) lub pacjentom z chorobami sprzyjającymi rozwojowi przepizmu (takimi jak anemia sierpowata, szpiczak mnogi lub białaczka).

Istnieją doniesienia o przedłużonej erekcji i przepizmie po przyjmowaniu sildenafilu.

Jeśli erekcja trwa dłużej niż 4 godziny, pacjent powinien niezwłocznie udać się po pomoc medyczną. W przypadku braku natychmiastowego leczenia przepizm może prowadzić do uszkodzenia tkanki prącia i trwałej utracie potencji.

Jednoczesne stosowanie z innymi inhibitorem PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu dysfunkcji erekcyjnej

Bezpieczeństwo i skuteczność jednoczesnego stosowania sildenafilu z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu nadciśnienia płucnego zawierającymi sildenafil lub z innymi lekami stosowanymi w leczeniu dysfunkcji erekcyjnej nie zostały zbadane. Dlatego stosowanie takich kombinacji nie jest zalecane.

Wpływ na wzrok

Zgłaszano występowanie zaburzeń wzroku związanych ze stosowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Spontaniczne doniesienia oraz obserwacje z badań nadzorowanych dotyczyły przypadków niezatorowej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, stanu rzadkiego, jako związek z zastosowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy poinformować, że w przypadku nagłego zaburzenia wzroku należy natychmiast przerwać stosowanie leku Moginin® i udać się do lekarza (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie z rytonawirem

Jednoczesne stosowanie sildenafilu i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jednoczesne stosowanie z blokerami α-adrenoreceptorów

U pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów należy zastosować sildenafil z ostrożnością, ponieważ ta kombinacja może prowadzić do objawowej hipotensji u niektórych podatnych pacjentów (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Objawowa hipotensja występuje zazwyczaj w ciągu 4 godzin po podaniu sildenafilu. W celu zminimalizowania ryzyka rozwoju hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów, ich stan należy ustabilizować za pomocą tych leków przed rozpoczęciem stosowania sildenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg (patrz sekcja „Sposób dawkowania i dawka”). Ponadto pacjentów należy poinstruować, jak postępować w przypadku wystąpienia objawów hipotensji ortostatycznej.

Wpływ na krzepnięcie krwi

Badania płytek krwi człowieka wykazały, że in vitro sildenafil potencjuje działanie przeciwzakrzepowe nitroprusydku sodu. Brak informacji na temat bezpieczeństwa stosowania sildenafilu u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi lub ostrym wrzodem żołądka lub dwunastnicy. W związku z tym stosowanie sildenafilu u pacjentów z tej grupy jest możliwe jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Wpływ na plemniki

Po podaniu dawki 100 mg zdrowym ochotnikom nie zaobserwowano wpływu na morfologię ani ruchliwość plemników (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Utrata słuchu

Lekarze powinni doradzić pacjentom, aby natychmiast przerwali stosowanie inhibitorów PDE5, w tym leku Moginin®, i udać się po pomoc medyczną w przypadku nagłego pogorszenia lub utraty słuchu. O tych zjawiskach, które mogą również towarzyszyć dzwonienie w uszach i zawroty głowy, zgłaszano w czasowym związku ze stosowaniem inhibitorów PDE5, w tym z sildenafilem. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, czy z innymi czynnikami.

Jednoczesne stosowanie z lekami hipotensyjnymi

Sildenafil wywiera ogólnoustrojowe działanie rozkurczowe naczyń i może dalszemu obniżać ciśnienie tętnicze u pacjentów stosujących leki hipotensyjne. Dane wskazują, że przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny (5 mg lub 10 mg) i sildenafilu (100 mg) doustnie obserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego o 8 mmHg i rozkurczowego o 7 mmHg.

Choroby przenoszone drogą płciową

Stosowanie sildenafilu nie chroni przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Należy rozważyć możliwość informowania pacjentów o konieczności stosowania odpowiednich środków zapobiegawczych chroniących przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym wirusem HIV.

Składniki pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, tj. jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek Moginin® nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Lek Moginin® może mieć nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Ponieważ przy stosowaniu sildenafilu zgłaszano przypadki zawrotów głowy i zaburzeń ze strony narządu wzroku, pacjenci powinni upewnić się, jaka jest ich indywidualna reakcja na lek przed siadaniem za kierownicą pojazdu lub pracą z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Lek stosuje się doustnie.

• Dorośli *

Zalecana dawka syldefenafilu wynosi 50 mg i stosuje się ją w razie potrzeby około godzinę przed aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg*. Maksymalna zalecana dawka wynosi 100 mg.

Częstotliwość stosowania maksymalnej zalecanej dawki leku to raz na dobę. Stosowanie leku Moginin® podczas posiłku może opóźnić działanie leku w porównaniu ze stosowaniem na czczo (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

• Pacjenci w wieku powyżej 65 lat (≥ 65 lat) *

Nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

• Pacjenci z niewydolnością nerek *

U pacjentów z niewydolnością nerek łagodnego i umiarkowanego stopnia ciężkości (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) zalecana dawka leku jest taka sama, jak podano powyżej w sekcji „Dorośli”.

Ponieważ u pacjentów z niewydolnością nerek ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens syldefenafilu jest obniżony, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki 25 mg*. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można stopniowo zwiększyć w razie potrzeby do 50 mg i do 100 mg.

• Pacjenci z niewydolnością wątroby *

Ponieważ u pacjentów z niewydolnością wątroby (np. z cierrozą) klirens syldefenafilu jest obniżony, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki 25 mg*. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można w razie potrzeby stopniowo zwiększyć do 50 mg i do 100 mg.

• Pacjenci stosujący inne leki *

Jeśli pacjenci stosują jednocześnie inhibitory CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg* (z wyjątkiem rytonawiru, którego jednoczesne stosowanie z syldefenofilem nie jest zalecane, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W celu zminimalizowania ryzyka rozwoju hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów, należy ustabilizować ich stan za pomocą blokerów α-adrenoreceptorów przed rozpoczęciem stosowania syldefenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg* (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

* Stosować syldefenafil w odpowiedniej dawce.

• Dzieci *

Lek Moginin® nie jest wskazany do stosowania u osób w wieku do 18 lat.

*** Przedawkowanie ***

W trakcie badań klinicznych z udziałem ochotników, po podaniu jednorazowej dawki syldefenafilu do 800 mg, reakcje niepożądane były podobne do tych obserwowanych przy stosowaniu syldefenafilu w niższych dawkach, ale występowały częściej i były cięższe.

Stosowanie syldefenafilu w dawce 200 mg nie prowadziło do zwiększenia skuteczności, ale powodowało wzrost liczby przypadków wystąpienia reakcji niepożądanych (bóle głowy, zaczerwienienie skóry, zawroty głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, kongescja nosa, zaburzenia ze strony narządu wzroku).

W przypadku przedawkowania stosuje się w razie potrzeby standardowe środki wspomagające. Przyspieszenie klirensu syldefenafilu podczas hemodializy jest mało prawdopodobne ze względu na wysoki stopień wiązania leku z białkami osocza i brak wydalania syldefenafilu z moczem.

Efekty uboczne.

Profil bezpieczeństwa leku sildenafil opiera się na danych uzyskanych w 74 podwójnych, ślepych, placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych (9570 pacjentów). Najczęstsze reakcje niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych wśród pacjentów przyjmujących sildenafil to: ból głowy, zawroty głowy, niestrawność, zatkany nos, ból pleców, zawroty głowy, nudności, zaburzenia wzroku, cyjanopsja oraz zamazanie widzenia. Informacje dotyczące reakcji niepożądanych zebrane w ramach nadzoru posprzedażowego dotyczącego stosowania sildenafilu pochodzą z ponad 10 lat obserwacji.

Ponieważ nie wszystkie reakcje niepożądane zostały zgłoszone i nie wszystkie reakcje niepożądane zostały uwzględnione w bazie danych bezpieczeństwa sildenafilu, częstość występowania takich reakcji nie może być wiarygodnie określona.

Poniżej wymieniono wszystkie klinicznie istotne reakcje niepożądane, które wystąpiły w badaniach klinicznych częściej niż przy stosowaniu placebo, pogrupowane według układów organizmu i częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000).

Dołączono również częstość występowania klinicznie istotnych reakcji niepożądanych zgłoszonych z doświadczenia posprzedażowego jako nieznane.

W każdej grupie według częstości efekty niepożądane są wymienione w kolejności malejącej nasilenia.

Choroby zakaźne i pasożytnicze

Rzadko: rinit.

Układ odpornościowy

Rzadko: podwyższona wrażliwość.

Układ nerwowy

Bardzo często: ból głowy.

Często: zawroty głowy.

Rzadko: senność, hipestezja.

Bardzo rzadko: udar mózgu, przejściowe ataki niedokrwienne, drgawki*, nawroty drgawek*, omdlenia.

Układ wzroku

Często: zaburzenia percepcji kolorów**, zaburzenia widzenia, zaciemnienie widzenia.

Rzadko: zaburzenia łzawienia***, ból oczu, fotofobia, fotopsje, nadżerłość oczu, jasność widzenia, zapalenie spojówek.

Bardzo rzadko: niezatokowa przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego*, zamknięcie naczyń siatkówki*, krwotok siatkówkowy, retinopatia tętnicza, zaburzenia siatkówki, jaskra, defekty pola widzenia, podwójne widzenie, obniżenie ostrości wzroku, krótkowzroczność, astenopia, unoszące się zacieki ciała szklistego, zaburzenia tęczówki, midriaza, pojawienie się świecących kręgów wokół źródła światła (halo) w polu widzenia, obrzęk oczu, opuchlizna oczu, zaburzenia oczu, nadżerłość spojówek, podrażnienie oczu, nietypowe uczucia w oczach, obrzęk powiek, wybielenie twardówki.

Układ słuchu i przedsionkowy

Rzadko: zawroty głowy, szumy w uszach.

Bardzo rzadko: głuchota.

Układ sercowo-naczyniowy

Rzadko: tachykardia, przyspieszone bicie serca.

Bardzo rzadko: nagła śmierć sercowa*, zawał mięśnia sercowego, arytmia komorowa*, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa.

Układ naczyniowy

Często: zaczerwienienie twarzy, napady gorąca.

Rzadko: nadciśnienie, nadciśnienie.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia

Często: zatkany nos.

Rzadko: krwawienie z nosa, zatkane zatoki nosowe.

Bardzo rzadko: uczucie ucisku w gardle, obrzęk błony śluzowej nosa, suchość w nosie.

Układ pokarmowy

Często: nudności, niestrawność.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, wymioty, ból w górnej części brzucha, suchość w ustach.

Bardzo rzadko: hipestezja jamy ustnej.

Skóra i tkanka podskórna

Rzadko: wysypka.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona*, toksyczny epidermalny nekroliz*.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna

Rzadko: mialgia, ból kończyn.

Układ moczowy

Rzadko: hematuria.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe

Bardzo rzadko: krwawienie z prącia, nadmiernie długie wzwody*, hematospermia, przedłużone wzwody.

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania

Rzadko: ból w klatce piersiowej, zwiększona zmęczliwość, uczucie ciepła.

Bardzo rzadko: podrażnienie.

Badania

Rzadko: zwiększona częstość skurczów serca.

* Zgłoszone wyłącznie podczas badań po wprowadzeniu leku na rynek.

** Zaburzenia percepcji kolorów: chloropsja, chromatopsja, cyjanopsja, erytropsja, ksantopsja.

*** Zaburzenia łzawienia: suchość oczu, zaburzenia łzawienia i zwiększone łzawienie.

Poniższe zjawiska obserwowano u <2% pacjentów w trakcie kontrolowanych badań klinicznych; związek przyczynowy nie został ustalony. Zgłoszenia obejmowały zjawiska, które mogły mieć prawdopodobny związek z zastosowaniem leku. Zjawiska, które nie zostały wymienione, były łagodne, a zgłoszenia bardzo nieprecyzyjne, aby miały znaczenie.

Ogólne: obrzęk twarzy, reakcje fotosensytyzujące, szok, osłabienie, ból, nagłe upadki, ból brzucha, nagłe urazy.

Układ sercowo-naczyniowy: dławica piersiowa, blok AV, migrena, hipotensja ortostatyczna, niedokrwienie mięśnia sercowego, zakrzepica naczyń mózgowych, nagłe zatrzymanie serca, odchylenia wyników EKG, kardiomiopatia.

Układ pokarmowy: glosyt, kolit, dysfagia, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie przełyku, zapalenie jamy ustnej, zaburzenia wyników testów wątrobowych, krwawienie z odbytu, zapalenie dziąseł.

Układ krwi i układ limfatyczny: anemia, leukopenia.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: pragnienie, obrzęk, podagra, niestabilny cukrzyca, hiperglikemia, obrzęki obwodowe, hiperurykemia, hipoglikemia, hipernatremia.

Układ mięśniowo-szkieletowy: artretyzm, artroza, zerwanie ścięgna, zapalenie ścięgna, ból kości, miastenia, zapalenie błony surowiczej.

Układ nerwowy: ataksja, neuralgia, neuropatia, parestezje, drżenie, zawroty głowy, depresja, bezsenność, nietypowe sny, obniżenie odruchów.

Układ oddechowy: astma, duszność, zapalenie krtani, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, zwiększone ślinienie, nasilenie kaszlu.

Skóra: pokrzywka, opryszczka, swędzenie, zwiększona potliwość, owrzodzenia skóry, kontaktowe zapalenie skóry, odłuszczające zapalenie skóry.

Specyficzne uczucia: nagłe osłabienie lub utrata słuchu, ból w uszach, krwotok do oka, zaćma, suchość oczu.

Układ moczowo-płciowy: zapalenie pęcherza, nikturia, zwiększona częstość oddawania moczu, powiększenie piersi, nietrzymanie moczu, zaburzenia ejakulacji, obrzęk narządów płciowych, anorgazmia.

Doświadczenie posprzedażowe. Po wprowadzeniu leku na rynek zidentyfikowano poniższe reakcje niepożądane. Ponieważ zgłaszane są one dobrowolnie i pochodzą z populacji nieznanej liczebności, nie zawsze możliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstości ani ustalenie związku przyczynowego z ekspozycją na lek. Zjawiska te zostały wymienione ze względu na ich powagę, częstość zgłoszeń, brak wyraźnego alternatywnego związku lub kombinację tych czynników.

Zjawiska sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe. Zgłaszano poważne zjawiska sercowo-naczyniowe, mózgowo-naczyniowe i naczyniowe, w tym krwotok mózgowy, krwotok podpajęczynówkowy i wewnątrz mózgowy oraz krwotok płucny, które były czasowo powiązane ze stosowaniem sildenafilu. Większość pacjentów miała obecne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Większość tych zjawisk wystąpiła podczas lub bezpośrednio po aktywności seksualnej, a kilka pojawiało się natychmiast po zastosowaniu sildenafilu bez aktywności seksualnej. Inne zjawiska występowały w ciągu kilku godzin lub dni po zastosowaniu sildenafilu i po aktywności seksualnej. Niemożliwe jest ustalenie, czy zjawiska te są związane ze stosowaniem leku, aktywnością seksualną, obecnymi czynnikami ryzyka, kombinacją tych czynników czy innymi czynnikami.

Układ krwionośny i limfatyczny: kryz wazookluzyjny. W małym, przedwczesnie zakończonym badaniu stosowania sildenafilu u pacjentów z nadciśnieniem płucnym wtórnym do anemii sierpowatej, po zastosowaniu sildenafilu częściej zgłaszano rozwój kryzów wazookluzyjnych wymagających hospitalizacji niż przy stosowaniu placebo. Kliniczne znaczenie tych informacji dla pacjentów stosujących sildenafil w celu leczenia dysfunkcji erekcji jest nieznane.

Układ nerwowy: lęk, przejściowa globalna amnezja.

Specyficzne uczucia

Słuch. Zgłaszano przypadki nagłego osłabienia lub utraty słuchu, powiązane czasowo ze stosowaniem sildenafilu. W niektórych przypadkach zgłaszano obecność stanów medycznych i innych czynników, które mogły przyczynić się do rozwoju reakcji niepożądanych ze strony słuchu. W wielu przypadkach brak informacji o dalszej obserwacji medycznej. Niemożliwe jest ustalenie, czy zjawiska te są bezpośrednio związane ze stosowaniem sildenafilu, obecnymi czynnikami ryzyka utraty słuchu, kombinacją tych czynników czy innymi czynnikami.

Wzrok. Przejściowa utrata wzroku, zaczerwienienie oczu, pieczenie w oczach, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, obrzęk siatkówki, choroby naczyń siatkówki lub krwotoki, odklejenie ciała szklistego.

Rzadko zgłaszano przypadki niezatokowej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego, powodującej obniżenie wzroku, w tym trwałą utratę wzroku, które były czasowo powiązane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, w tym sildenafilu. Wielu pacjentów miało obecne anatomiczne lub naczyniowe czynniki ryzyka rozwoju niezatokowej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego, w tym (ale nie ograniczając się do): niski stosunek średnicy zagłębienia do tarczy nerwu wzrokowego (tarcza nerwu wzrokowego), wiek powyżej 50 lat, nadciśnienie, choroby tętnic wieńcowych, hiperlipidemia i palenie tytoniu. Niemożliwe jest ustalenie, czy zjawiska te są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, obecnymi anatomicznymi lub naczyniowymi czynnikami ryzyka, kombinacją tych czynników czy innymi czynnikami.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 1 lub po 4 tabletki w blisterze; po 1 blisterze w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

KUSUM HELLTHCARE PVT LTD/

KUSUM HEALTHCARE PVT LTD.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.