Modlip 20

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Modlip 10, Modlip 20, Modlip 40, Modlip 80

Skład:

substancja czynna: atorwastatyna;

1 tabletka powlekana zawiera atorwastatyny wapnia trihydriku odpowiadającego 10 mg, 20 mg, 40 mg lub 80 mg atorwastatyny;

substancje pomocnicze: laktoza monohydras, celuloza mikrokryształowa, wapnia karbonas, sodu kroskarboksymetolceluloza, hydroksypropyloceluloza, polisorbat 80, stearynian magnezu, hipromeloza, polietylenoglikol 6000, ditlenek tytanu (E 171), talk.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

10 mg: owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie od białej do prawie białej, z oznaczeniem tłoczonym „D” po obu stronach linii podziału oraz linią podziału z drugiej strony;

20 mg: owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie od białej do prawie białej, z oznaczeniem tłoczonym „C” po obu stronach linii podziału oraz linią podziału z drugiej strony;

40 mg: owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie od białej do prawie białej, z oznaczeniem tłoczonym „B” po obu stronach linii podziału oraz linią podziału z drugiej strony;

80 mg: owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie od białej do prawie białej, z oznaczeniem tłoczonym „A” po obu stronach linii podziału oraz linią podziału z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki obniżające poziom cholesterolu i trójglicerydów w surowicy krwi. Inhibitory HMG-CoA-reduktazy. Kod ATC C10A A05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Atorwastatyna to selektywny, konkurencyjny inhibitor reduktazy HMG-CoA, który ogranicza szybkość działania enzymu odpowiedzialnego za przekształcanie 3-hydroksy-3-metyloglutarylo-koenzymu A w mewalonian, prekursor steroli, w tym cholesterolu. Trójglicerydy i cholesterol w wątrobie łączą się w lipoproteiny o bardzo niskiej gęstości (VLDL) i są uwalniane do osocza krwi w celu transportu do tkanek obwodowych. Lipoproteiny o niskiej gęstości (LDL) powstają z VLDL i są katalitycznie rozkładane głównie poprzez receptor o wysokiej afiniczności do LDL (receptor LDL).

Atorwastatyna obniża stężenie cholesterolu we krwi oraz lipoprotein w surowicy poprzez hamowanie reduktazy HMG-CoA, a następnie biosyntezy cholesterolu w wątrobie, a także zwiększa liczbę wątrobowych receptorów LDL na powierzchni komórek, co prowadzi do wzmocnienia ich wychwytu i katalitycznego rozkładu LDL.

Atorwastatyna zmniejsza produkcję LDL i liczbę cząstek LDL. Atorwastatyna powoduje całkowite i trwałe zwiększenie aktywności receptora LDL, korzystnie zmieniając jakościowe cechy krążących cząstek LDL. Atorwastatyna jest skuteczna w obniżaniu stężenia cholesterolu LDL (Ch-LDL) u pacjentów z hipercholesterolemią rodzinną homozygotyczną, u których leczenie lekami hipolipidemicznymi było nieskuteczne. Atorwastatyna wykazała obniżenie stężenia całkowitego cholesterolu (30–46%), Ch-LDL (41–61%), apolipoproteiny B (34–50%) oraz trójglicerydów (14–33%), mimo że powodowała niestabilny wzrost stężenia cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (Ch-HDL) i apolipoproteiny A1 w badaniu wpływu dawki na skuteczność. Wyniki te odpowiadają wynikom uzyskanym u pacjentów z hipercholesterolemią rodzinną heterozygotyczną, formami niemieszczącymi hipercholesterolemii oraz hiperlipidemią mieszaną, w tym u pacjentów z cukrzycą typu 2. Wykazano, że obniżenie stężenia całkowitego cholesterolu, Ch-LDL i apolipoproteiny B zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób układu sercowo-naczyniowego oraz śmiertelność z powodu tych chorób.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Atorwastatyna jest szybko wchłaniana po doustnym podaniu, a maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 1–2 godzin. Stopień wchłaniania wzrasta proporcjonalnie do dawki leku. Biodostępność absolutna atorwastatyny (leku pierwotnego) wynosi około 14%, a biodostępność systemowa aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA wynosi około 30%. Niską dostępność systemową leku wiąże się z klirensą przedsystemowym w błonie śluzowej przewodu pokarmowego i/lub przemianą biochemiczną w wątrobie przed wejściem do krążenia ogólnego. Choć jedzenie zmniejsza szybkość i stopień wchłaniania leku o około 25% i 9% odpowiednio w oparciu o parametry Cmax i pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC), obniżenie stężenia cholesterolu LDL jest podobne niezależnie od tego, czy atorwastatyna jest przyjmowana z posiłkiem, czy oddzielnie. Po zastosowaniu atorwastatyny wieczorem stężenie leku w osoczu krwi było niższe (o około 30% dla Cmax i AUC) niż po przyjęciu rano. Jednakże obniżenie stężenia cholesterolu LDL jest takie samo niezależnie od czasu podania leku.

Rozkład. Średni objętość rozkładu atorwastatyny wynosi około 381 l. Ponad 98% leku wiąże się z białkami osocza krwi. Stosunek stężenia krew/plazma wynoszący około 0,25 wskazuje na słabe przenikanie leku do erytrocytów.

Metabolizm. Atorwastatyna jest intensywnie metabolizowana do pochodnych orto- i parahydroksylowych oraz różnych produktów β-utlenienia. W badaniach in vitro hamowanie reduktazy HMG-CoA przez orto- i parahydroksylowe metabolity było równoważne hamowaniu przez atorwastatynę. Około 70% krążącej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA jest związane z aktywnymi metabolitami. Badania in vitro wskazują na istotną rolę cytochromu P450 3A4 w metabolizmie atorwastatyny, co potwierdza wzrost stężenia leku w osoczu krwi u ludzi po jednoczesnym podaniu erytromycyny, znanego inhibitora tego izoenzymu.

Wydalanie. Atorwastatyna i jej metabolity są wydalane głównie z żółcią po przemianie metabolicznej w wątrobie i/lub poza wątrobowej, jednakże lek ten najwyraźniej nie ulega krążeniu enterohepatalnemu. Średni okres półtrwania atorwastatyny w osoczu krwi człowieka wynosi około 14 godzin, natomiast okres półtrwania aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA wynosi od 20 do 30 godzin ze względu na udział aktywnych metabolitów. Po doustnym podaniu mniej niż 2% dawki leku wydala się z moczem.

Grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. Stężenie atorwastatyny w osoczu krwi jest wyższe (Cmax – o około 40%, AUC – o 30%) u zdrowych pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia) niż u młodych dorosłych. Dane kliniczne wskazują na większy stopień obniżenia stężenia LDL po zastosowaniu dowolnej dawki leku u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z młodymi osobami.

Dzieci. Brak danych farmakokinetycznych dotyczących dzieci.

Płeć. Stężenie atorwastatyny w osoczu krwi u kobiet różni się od stężenia u mężczyzn (Cmax – o około 20% wyższe, AUC – o 10% niższe). Jednak nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic w obniżeniu stężenia cholesterolu LDL po zastosowaniu atorwastatyny u mężczyzn i kobiet.

Zaburzenia funkcji nerek. Choroby nerek nie wpływają na stężenie atorwastatyny w osoczu krwi ani na obniżenie stężenia Ch-LDL, dlatego nie jest konieczna korekta dawki leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Hemodializa. Choć u pacjentów z nerek w stadium końcowym nie przeprowadzono badań, uważa się, że hemodializa nie zwiększa istotnie klirensu atorwastatyny, ponieważ lek silnie wiąże się z białkami osocza krwi.

Niewydolność wątroby. Stężenie atorwastatyny w osoczu krwi jest znacznie podwyższone u pacjentów z przewlekłą alkoholową chorobą wątroby. Wartości parametrów Cmax i AUC są 4-krotnie wyższe u pacjentów z chorobą wątroby w klasie A według skali Childa-Puga. U pacjentów z chorobą wątroby w klasie B według skali Childa-Puga wartości Cmax i AUC są odpowiednio około 16-krotnie i 11-krotnie wyższe.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego u dorosłych

Dla dorosłych pacjentów bez klinicznie wyrażonej choroby niedokrwotnej serca, ale z wieloma czynnikami ryzyka rozwoju choroby niedokrwotnej serca, takimi jak wiek, palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, niski poziom HDL lub występowanie wczesnej choroby niedokrwotnej serca w wywiadzie rodzinnym, lek jest wskazany do:

• zmniejszenia ryzyka wystąpienia zawału mięśnia sercowego;
• zmniejszenia ryzyka wystąpienia udaru mózgu;
• zmniejszenia ryzyka przeprowadzenia zabiegów rewaskularyzacji i wystąpienia anginy dławicowej.

Dla dorosłych pacjentów z cukrzycą typu II i bez klinicznie wyrażonej choroby niedokrwotnej serca, ale z wieloma czynnikami ryzyka rozwoju choroby niedokrwotnej serca, takimi jak retinopatia, albuminuria, palenie tytoniu lub nadciśnienie tętnicze, lek jest wskazany do:

• zmniejszenia ryzyka wystąpienia zawału mięśnia sercowego;
• zmniejszenia ryzyka wystąpienia udaru mózgu.

Dla dorosłych pacjentów z klinicznie wyrażoną chorobą niedokrwotną serca lek jest wskazany do:

• zmniejszenia ryzyka wystąpienia nieśmiertelnego zawału mięśnia sercowego;
• zmniejszenia ryzyka wystąpienia śmiertelnego i nieśmiertelnego udaru mózgu;
• zmniejszenia ryzyka przeprowadzenia zabiegów rewaskularyzacji;
• zmniejszenia ryzyka hospitalizacji z powodu niewydolności serca;
• zmniejszenia ryzyka wystąpienia anginy dławicowej.

Hipolipidemia

Dorośli pacjenci

Jako uzupełnienie diety w celu obniżenia podwyższonego poziomu cholesterolu całkowitego, LDL-C, apo B oraz trójglicerydów i jednocześnie podniesienia poziomu HDL-C u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią (heterozygotyczną rodzinną i nierysową) oraz z mieszaną dyslipidemią (typy IIa i IIb wg klasyfikacji Fredricksona).

Jako uzupełnienie diety w leczeniu pacjentów z podwyższonym poziomem trójglicerydów we krwi (typ IV wg klasyfikacji Fredricksona).

W leczeniu pacjentów z pierwotną dysbetalipoproteinemią (typ III wg klasyfikacji Fredricksona), gdy stosowanie diety nie przynosi wystarczającego efektu.

W celu obniżenia poziomu cholesterolu całkowitego i LDL-C u pacjentów z homozigotyczną rodzinną hipercholesterolemią jako dodatek do innych hipolipidemicznych metod leczenia (np. afereza LDL) lub gdy takie metody leczenia są niedostępne.

Dzieci

Jako uzupełnienie diety w celu obniżenia poziomu cholesterolu całkowitego, LDL-C oraz apo B u dzieci w wieku od 10 do 17 lat z heterozygotyczną rodzinną hipercholesterolemią, gdy po odpowiedniej terapii dietetycznej wyniki badań są następujące:

a) cholesterol LDL pozostaje ≥ 190 mg/dl (4,91 mmol/l) lub

b) cholesterol LDL ≥ 160 mg/dl (4,14 mmol/l) oraz

• w wywiadzie rodzinnym występują wczesne choroby układu sercowo-naczyniowego;
• u dziecka występują dwa lub więcej innych czynników ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego.

Przeciwwskazania.

• Aktywne choroby wątroby, które mogą obejmować trwałe podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych o nieustalonej etiologii.
• Nadwrażliwość na którykolwiek składnik tego leku.
• Ciąża.
• Laktacja.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Atorwastatyna jest podłożem CYP3A4 oraz transporterów (np. OATP1B1/1B3, glikoproteiny P (P-gp) lub BCRP). Stężenie atorwastatyny we krwi może istotnie wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 i transporterów. W tabeli 1 przedstawiono listę leków, które mogą zwiększyć ekspozycję na atorwastatynę i ryzyko miopatii oraz rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu, oraz zalecenia dotyczące postępowania i zapobiegania tym ryzykom (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Tabela 1

Interakcje z innymi lekami, które mogą zwiększyć ryzyko miopatii i rabdomiolizy podczas stosowania atorwastatyny

Tabela 2

Interakcje z lekami, które mogą obniżać ekspozycję na atorwastatynę

Tabela 3

Wpływ atorvastatyny na inne leki

Diltiazem

Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (40 mg) i diltiazemu (240 mg) wiąże się ze wzrostem stężenia atorwastatyny w osoczu krwi.

Cymetydyna

W wyniku przeprowadzonych badań nie stwierdzono objawów interakcji między atorwastatyną a cy­metydyną.

Antacyna

Jednoczesne doustne stosowanie atorwastatyny i zawiesiny leku przeciwwskazowego zawierającego wodorotlenek magnezu i wodorotlenek glinu wiąże się ze zmniejszeniem stężenia atorwastatyny w osoczu krwi o około 35%. W tym czasie działanie hipolipidemiczne atorwastatyny nie zmieniało się.

Kolestypol

Stężenie atorwastatyny w osoczu krwi było niższe (stosunek stężenia atorwastatyny wynosi 0,74) przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny i kolestypolu. W tym czasie działanie hipolipidemiczne kombinacji atorwastatyny i kolestypolu przewyższało efekt uzyskany przy stosowaniu każdego z tych leków oddzielnie.

Azytromycyna

Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg raz dziennie) i azytromycyny (500 mg raz dziennie) nie wiązało się ze zmianami stężenia atorwastatyny w osoczu krwi. Inhibitory transportu

Inhibitory białek transportowych (np. cyklosporyna, letermowir) mogą zwiększać poziom ogólnoustrojowego narażenia na atorwastatynę (patrz tabela 1). Wpływ hamowania białek transportowych gromadzących się na stężenie atorwastatyny w komórkach wątroby jest nieznany. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego przepisywania tych leków, zaleca się zmniejszenie dawki oraz prowadzenie klinicznego monitorowania skuteczności atorwastatyny (patrz tabela 1).

Ezetymiba

Stosowanie ezetymiby jako monoterapii wiąże się z rozwojem działań niepożądanych ze strony układu mięśniowego, w tym rabdomiolizy. W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu ezetymiby i atorwastatyny zwiększa się ryzyko wystąpienia tych działań niepożądanych. Zaleca się odpowiednie kliniczne monitorowanie stanu takich pacjentów.

Kwas fuzydynowy

Przy jednoczesnym systematycznym stosowaniu kwasu fuzydynowego ze statynami może wzrosnąć ryzyko rozwoju miopatii, w tym rabdomiolizy. Mechanizm tej interakcji (czy jest farmakodynamiczny, farmakokinetyczny, czy obu typów jednocześnie) jest obecnie nieznany. Zgłaszano przypadki rabdomiolizy (w tym zakończone śmiertelnie) u pacjentów otrzymujących kombinację tych leków.

Jeśli konieczne jest systematyczne stosowanie kwasu fuzydynowego, należy przerwać stosowanie atorwastatyny na cały okres stosowania kwasu fuzydynowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne leki

Badania kliniczne wykazały, że jednoczesne stosowanie atorwastatyny z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze oraz jej stosowanie w trakcie terapii hormonalnej zastępczej estrogenami nie wiązało się z klinicznie istotnymi działaniami niepożądanymi. Nie przeprowadzono badań interakcji z innymi lekami.

Szczególności stosowania.

Miopatia i rabdomioliza

Atorwastatyna może powodować miopatię (ból mięśni, bolesność lub osłabienie w połączeniu z podwyższeniem stężenia kinazy kreatynowej (CK) powyżej 10-krotności górnej granicy normy (GGN)) oraz rabdomiolizę (z ostrym niewydolnością nerek lub bez niej w wyniku mioglobinurii). Donoszono o rzadkich przypadkach śmiertelnych w wyniku rabdomiolizy podczas stosowania statyn, w tym atorwastatyny.

Czynniki ryzyka rozwoju miopatii

Czynniki ryzyka rozwoju miopatii obejmują wiek 65 lat i więcej, nieleczony hipotyreozę, zaburzenia funkcji nerek, jednoczesne stosowanie z niektórymi lekami oraz podwyższone dawki atorwastatyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ostrożność mająca na celu zmniejszenie ryzyka rozwoju miopatii i rabdomiolizy lub zapobieganie temu ryzyku

Ekspozycja na atorwastatynę może wzrastać w wyniku interakcji z innymi lekami poprzez hamowanie enzymu cytochromu P450 3A4 (CYP3A4) i/lub transporterów (np. białka oporności na raka piersi [BCRP], organicznego transporteru polipeptydowego anionowego [OATP1B1/OATP1B3] oraz P-gp), co prowadzi do zwiększonego ryzyka rozwoju miopatii i rabdomiolizy. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania atorwastatyny z cyklosporyną, gemfibrozylem, kombinacją tipranawir + rytonawir lub glekaprewir + pibrentaswir. Modyfikacja dawkowania atorwastatyny jest zalecana pacjentom przyjmującym pewne leki przeciwwirusowe, azole przeciwgribkowe lub antybiotyki makrolidowe (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”). Donoszono o przypadkach miopatii/rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny z niacyną w dawkach lipidomodyfikujących (> 1 g na dobę), fibratami, kolchicyną oraz kombinacją ledipaswir + sofosbubwir. Należy ocenić, czy korzyści z zastosowania tych leków przeważają nad zwiększonym ryzykiem rozwoju miopatii i rabdomiolizy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Nie zaleca się jednoczesnego przyjmowania dużych ilości soku grejpfrutowego (powyżej 1,2 litra na dobę) pacjentom przyjmującym atorwastatynę (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy przerwać stosowanie atorwastatyny, jeśli stwierdzono wyraźnie podwyższone stężenie CK lub zdiagnozowano miopatię lub podejrzenie jej wystąpienia. Objawy mięśniowe i podwyższenie CK ustępują po odstawieniu atorwastatyny. Lek należy tymczasowo odstawić pacjentom z ostrym lub ciężkim stanem z wysokim ryzykiem rozwoju niewydolności nerek spowodowanej rabdomiolizą (np. sepsa, wstrząs, ciężka hipowolemia, poważna operacja chirurgiczna, uraz, ciężkie zaburzenia metaboliczne, endokrynologiczne lub zaburzenia elektrolitowe, niekontrolowana epilepsja).

Pacjentów należy poinformować o ryzyku rozwoju miopatii i rabdomiolizy na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki atorwastatyny. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe zgłaszanie wszelkich niezwykłych dolegliwości bólowych mięśni, bolesności lub osłabienia, szczególnie jeśli towarzyszą im niedyspozycja lub podwyższona temperatura ciała.

Miopatia immunologicznie uwarunkowana (IIM)

Donoszono o rzadkich przypadkach IIM, autoimmunologicznej miopatii związanej ze stosowaniem statyn. IIM charakteryzuje się następującymi objawami: osłabienie mięśni proksymalnych i podwyższone stężenie CK w surowicy krwi, które utrzymują się pomimo przerwania leczenia statynami; dodatni wynik testu na obecność przeciwciał przeciwko HMG-CoA-reduktazie; biopsja mięśni wykazuje miopatię nekrotyczną oraz poprawę po zastosowaniu leków immunosupresyjnych. Może być konieczne przeprowadzenie dodatkowych badań neurologiczno-mięśniowych i serologicznych. Może być wymagana terapia immunosupresyjna. Należy dokładnie rozważyć ryzyko rozwoju IIM przed rozpoczęciem stosowania innego statyny. Jeśli rozpoczęto terapię innym statynem, konieczne jest monitorowanie objawów i oznak IIM.

Zaburzenia funkcji wątroby

Wykazano, że statyny, podobnie jak niektóre inne leki hipolipidemiczne, są związane z odchyleniami od normy biochemicznych wskaźników funkcji wątroby. Utrwale podwyższone stężenie (powyżej 3-krotności GGW, występujące dwa lub więcej razy) transaminaz surowicy obserwowano u 0,7 % pacjentów przyjmujących atorwastatynę w trakcie badań klinicznych. Częstość występowania tych odchyleń wynosiła 0,2 %, 0,2 %, 0,6 % i 2,3 % odpowiednio dla dawek atorwastatyny 10 mg, 20 mg, 40 mg i 80 mg.

Podczas badań klinicznych atorwastatyny u jednego pacjenta rozwinęła się żółtaczka. Podwyższone wartości testów funkcji wątroby (LFT) u innych pacjentów nie były związane z żółtaczką ani innymi objawami klinicznymi. Po zmniejszeniu dawki, przerwaniu stosowania atorwastatyny lub całkowitym odstawieniu leku stężenie transaminaz wracało do poziomu sprzed leczenia lub zbliżonego do tego poziomu bez negatywnych konsekwencji. 18 spośród 30 pacjentów z utrwalonym podwyższeniem testów funkcji wątroby kontynuowało leczenie atorwastatyną w niższych dawkach. Przed rozpoczęciem terapii atorwastatyną zaleca się uzyskanie wyników badań enzymów wątrobowych i powtarzanie badań w razie potrzeby klinicznej. Donoszono o rzadkich przypadkach po rejestracji o śmiertelnej i nieśmiertelnej niewydolności wątroby u pacjentów przyjmujących leki z grupy statyn, w tym atorwastatynę. W przypadku poważnego uszkodzenia wątroby z objawami klinicznymi i/lub hiperbilirubinemią lub żółtaczką podczas stosowania leku należy natychmiast przerwać leczenie. Jeśli nie stwierdzono alternatywnej etiologii, nie należy ponownie rozpoczynać leczenia.

Atorwastatynę należy przepisywać ostrożnie pacjentom nadużywającym alkoholu i/lub z wywiadem chorób wątroby. Lek jest przeciwwskazany w aktywnych chorobach wątroby lub utrwalonym podwyższeniu stężenia aminotransferaz wątrobowych o nieznanej etiologii (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Funkcja endokrynna

Donoszono o podwyższeniu stężenia HbA1c i glukozy na czczo w surowicy krwi podczas stosowania inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, w tym atorwastatyny. Statyny hamują syntezę cholesterolu i teoretycznie mogą osłabiać wydzielanie steroidów nadnerczy i/lub steroidów gonadalnych. Badania kliniczne wykazały, że atorwastatyna nie obniża stężenia podstawowego kortyzolu w osoczu ani nie zaburza rezerwy nadnerczowej. Wpływ statyn na płodność nasienia nie został wystarczająco zbadany u odpowiedniej liczby pacjentów. Nie wiadomo, w jaki sposób atorwastatyna wpływa lub czy w ogóle wpływa na układ „gruczoły płciowe–przysadka–podwzgórze” u kobiet w okresie przedmenopauzalnym. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków z grupy statyn z lekami, które mogą obniżać stężenie lub aktywność endogennych hormonów steroidowych, takimi jak ketokonazol, spironolakton czy cymetydyna.

Stosowanie u pacjentów po niedawnych przypadkach udaru mózgu lub przejściowego niedokrwienia mózgu

W analizie post-hoc badania SPARCL (Stroke Prevention by Aggressive Reduction in Cholesterol Levels – Zapobieganie udarom mózgu przez agresywne obniżenie poziomu cholesterolu), w którym 4731 pacjentom bez choroby niedokrwiennego serca, którzy mieli w wywiadzie przypadki udaru mózgu lub przejściowego niedokrwienia mózgu w ciągu ostatnich 6 miesięcy, podawano atorwastatynę w dawce 80 mg w porównaniu z placebo, zaobserwowano większą częstość przypadków udaru mózgu krwotocznego w grupie pacjentów przyjmujących atorwastatynę w dawce 80 mg w porównaniu z grupą placebo (55 przypadków, 2,3 % w grupie atorwastatyny w porównaniu z 33 przypadkami, 1,4 % w grupie placebo; HR: 1,68, 95 % CI: 1,09, 2,59; p = 0,0168). Częstość przypadków śmiertelnego udaru mózgu krwotocznego była podobna we wszystkich grupach leczenia (17 i 18 odpowiednio dla grup atorwastatyny i placebo). Częstość przypadków nieśmiertelnego udaru mózgu krwotocznego była istotnie wyższa w grupie pacjentów przyjmujących atorwastatynę (38, 1,6 %) w porównaniu z grupą placebo (16, 0,7 %). Niektóre wstępne cechy, w tym występowanie przypadków udaru krwotocznego i udaru lakunarnego w momencie włączenia do badania, były związane z wyższą częstością przypadków udaru mózgu krwotocznego w grupie pacjentów przyjmujących atorwastatynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Spośród 39828 pacjentów, którzy otrzymywali atorwastatynę w badaniach klinicznych, 15813 (40 %) pacjentów miało 65 lat i więcej, a 2800 (7 %) pacjentów miało 75 lat i więcej. Nie zaobserwowano ogólnych różnic w bezpieczeństwie i skuteczności stosowania leku u tych pacjentów w porównaniu z młodszych pacjentów, tak samo jak nie odnotowano różnic w odpowiedzi na leczenie między starszymi pacjentami a młodszych pacjentów zgodnie z innym doświadczeniem klinicznym, jednak nie można wykluczyć większej wrażliwości niektórych starszych pacjentów. Ponieważ pacjenci w starszym wieku (65 lat i więcej) są narażeni na miopatię, należy przepisywać atorwastatynę ostrożnie pacjentom w starszym wieku.

Niewydolność wątroby

Atorwastatyna jest przeciwwskazana pacjentom z aktywnymi chorobami wątroby, w tym utrwalonym podwyższeniem stężenia aminotransferaz wątrobowych o nieznanej etiologii (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Przeciwwskazania”).

Przed rozpoczęciem leczenia

Atorwastatynę należy przepisywać ostrożnie pacjentom z predyspozycją do rozwoju rabdomiolizy. Przed rozpoczęciem leczenia statynami u pacjentów predysponowanych do rozwoju rabdomiolizy należy oznaczyć poziom CK w przypadkach:

• zaburzeń funkcji nerek;
• niedoczynności tarczycy;
• chorób mięśni genetycznych w wywiadzie rodzinnym lub osobistym;
• wcześniejszych przypadków toksycznego wpływu statyn lub fibratów na mięśnie;
• wcześniejszych chorób wątroby i/lub nadużywania alkoholu.

Dla pacjentów w starszym wieku (70 lat i więcej) konieczność przeprowadzenia tych działań należy ocenić z uwzględnieniem obecności innych czynników predysponujących do rozwoju rabdomiolizy.

Podwyższenie stężenia atorwastatyny w osoczu krwi jest możliwe, w szczególności w wyniku interakcji (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”) i stosowania u szczególnych populacji pacjentów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), w tym pacjentów z chorobami genetycznymi.

W takich przypadkach zaleca się ocenę stosunku ryzyka do oczekiwanej korzyści z leczenia oraz prowadzenie klinicznego monitorowania stanu pacjentów. Jeśli przed rozpoczęciem leczenia poziom CK jest znacznie podwyższony (przekracza GGW więcej niż 5-krotnie), nie należy rozpoczynać leczenia.

Pomiar stężenia kinazy kreatynowej

Poziom CK nie powinien być oznaczany po intensywnym wysiłku fizycznym lub w obecności jakichkolwiek możliwych alternatywnych przyczyn podwyższenia CK, ponieważ może to utrudnić interpretację wyników. Jeśli na poziomie wyjściowym stwierdzono znaczne podwyższenie CK (przekroczenie GGW więcej niż 5-krotnie), należy przeprowadzić ponowne oznaczenie po 5–7 dniach w celu potwierdzenia wyniku.

Podczas leczenia

Pacjenci powinni wiedzieć, że muszą natychmiast zgłaszać rozwój bólu mięśni, skurcze lub osłabienie, szczególnie jeśli towarzyszą im niedyspozycja lub gorączka.

W przypadku wystąpienia tych objawów podczas leczenia atorwastatyną należy oznaczyć poziom CK u tego pacjenta. Jeśli poziom CK jest znacznie podwyższony (przekracza GGW więcej niż 5-krotnie), leczenie należy przerwać.

Rozważenie przerwania leczenia należy również rozważyć, jeśli podwyższenie poziomu CK nie osiąga pięciokrotnego przekroczenia GGW, ale objawy ze strony mięśni są ciężkie i codziennie powodują nieprzyjemne uczucia.

Po ustąpieniu objawów i normalizacji poziomu CK można rozważyć możliwość wznowienia leczenia atorwastatyną lub rozpoczęcia leczenia alternatywnym statynem przy jednoczesnym stosowaniu minimalnej możliwej dawki atorwastatyny i starannym nadzorze nad stanem pacjenta.

Leczenie atorwastatyną należy przerwać, jeśli stwierdza się klinicznie istotne podwyższenie poziomu CK (przekroczenie GGW więcej niż 10-krotnie) lub stawia się diagnozę rabdomiolizy (lub istnieje podejrzenie rozwoju rabdomiolizy).

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami

Ryzyko rozwoju rabdomiolizy wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu atorwastatyny z niektórymi lekami, które mogą zwiększyć stężenie atorwastatyny w osoczu krwi. Przykładami takich leków mogą być silne inhibitory CYP3A4 lub białek transportowych: cyklosporyna, telitromycyna, klaritromycyna, delawiryna, stiripentol, ketokonazol, worykonazol, itrakonazol, posakonazol, letermowir oraz inhibitory proteazy HIV, w tym rytonawir, lopinawir, atazanawir, indynawir, darunawir. Ryzyko wystąpienia miopatii również wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem i innymi pochodnymi kwasu fibrowego, boceprevirem, erytromycyną, niacyną i ezetymibem, telaprewirem lub kombinacją telaprewir/rytonawir. Jeśli to możliwe, należy stosować inne leki nie oddziałujące z atorwastatyną zamiast powyższych.

Jeśli konieczne jest jednoczesne leczenie atorwastatyną i wymienionymi lekami, należy dokładnie rozważyć korzyści i ryzyko. Jeśli pacjenci przyjmują leki, które zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu krwi, zaleca się obniżenie dawki atorwastatyny do najniższej. Ponadto, w przypadku stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 należy rozważyć możliwość zastosowania niższej dawki początkowej atorwastatyny. Zaleca się również prowadzenie odpowiedniego klinicznego monitorowania stanu tych pacjentów.

Ryzyko miopatii i/lub rabdomiolizy może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów HMG-CoA-reduktazy (np. atorwastatyny) i daptomycyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Należy rozważyć możliwość tymczasowego przerwania stosowania leku Modlip pacjentom przyjmującym daptomycynę, chyba że korzyści z jednoczesnego stosowania przeważają nad ryzykiem. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania, należy kontrolować poziom kinazy kreatynowej 2–3 razy w tygodniu, a pacjenci powinni być poddawani starannemu nadzorowi w celu wykrycia jakichkolwiek objawów lub oznak wskazujących na miopatię.

Atorwastatyny nie można przepisywać jednoczesnie z kwasem fusydowym stosowanym doustnie lub w ciągu 7 dni po zakończeniu leczenia kwasem fusydowym. Pacjentom, u których stosowanie kwasu fusydowego doustnie jest konieczne, leczenie statynami należy przerwać na cały okres stosowania kwasu fusydowego. U pacjentów, którzy otrzymywali kwas fusydowy i statyny w połączeniu, odnotowano przypadki rabdomiolizy (w tym śmiertelne) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjentowi należy zalecić natychmiastowe zwrócenie się o pomoc medyczną w przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów osłabienia, bólu lub bolesnej wrażliwości mięśni.

Leczenie statynami można wznowić 7 dni po podaniu ostatniej dawki kwasu fusydowego.

W wyjątkowych okolicznościach, gdy konieczne jest długotrwałe stosowanie kwasu fusydowego doustnie, np. w leczeniu ciężkich infekcji, konieczność jednoczesnego stosowania atorwastatyny i kwasu fusydowego należy rozważyć indywidualnie i prowadzić pod starannym nadzorem lekarza.

Choroba płuc międzywątrobowa

Podczas leczenia niektórymi statynami (szczególnie w długotrwałym leczeniu) opisano rzadkie przypadki rozwoju choroby płuc międzywątrobowej. Objawy tej choroby mogą obejmować duszność, nieproduktywny kaszel oraz ogólny zespół złego samopoczucia (zmęczenie, spadek masy ciała i gorączka). W przypadku podejrzenia choroby płuc międzywątrobowej należy przerwać leczenie statynami.

Ograniczenia stosowania

Atorwastatyny nie badano w warunkach, w których głównym odchyleniem od normy lipidów jest podwyższenie stężenia chylomikronów (typy I i V według klasyfikacji Fredricksona).

Miażdżycza mięśniowa (miastenia gravis)

W pojedynczych przypadkach donoszono, że statyny indukują „de novo” lub nasilają istniejącą już miastenię gravis lub miastenię oczną (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku nasilenia objawów należy przerwać przyjmowanie atorwastatyny. Donoszono o nawrotach po ponownym stosowaniu tego samego lub innego statyny.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go przyjmować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi chorobami związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy Lapp lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy.

Terapia lekami modyfikującymi poziom lipidów powinna być jednym z elementów kompleksowego leczenia pacjentów z istotnie zwiększonym ryzykiem rozwoju chorób miażdżycowych naczyń spowodowanym hipercholesterolemią. Leczenie farmakologiczne zaleca się jako uzupełnienie diety, gdy efekt ograniczania spożycia tłuszczów nasyconych i cholesterolu oraz stosowania innych nielikarskich środków był niewystarczający. Pacjentom z chorobą niedokrwienną serca lub z wieloma czynnikami ryzyka choroby niedokrwiennej serca można rozpocząć przyjmowanie atorwastatyny jednocześnie z przestrzeganiem diety.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Atorwastatyna jest przeciwwskazana w ciąży, ponieważ nie ustalono bezpieczeństwa jej stosowania u kobiet w ciąży i nie ma wyraźnej korzyści z przyjmowania leków obniżających poziom lipidów w czasie ciąży. Ponieważ inhibitory HMG-CoA-reduktazy obniżają syntezę cholesterolu i, być może, syntezę innych biologicznie aktywnych substancji pochodnych cholesterolu, atorwastatyna może szkodliwie wpływać na płód. Przyjmowanie atorwastatyny należy przerwać, gdy tylko potwierdzona zostanie ciąża (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Obliczane tło ryzyka istotnych wad wrodzonych i poronień dla tej populacji jest nieznane. W ogólnej populacji USA obliczane tło ryzyka istotnych wad wrodzonych i poronień przy klinicznie rozpoznanych ciążach wynosi odpowiednio 2–4 % i 15–20 %.

Atorwastatyna może szkodzić płodowi przy stosowaniu przez kobietę w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym należy poinformować o konieczności skutecznej antykoncepcji podczas leczenia atorwastatyną.

Ograniczone opublikowane dane z badań obserwacyjnych, metaanalizy i przypadków klinicznych dotyczących stosowania wapnia atorwastatyny nie wskazują na zwiększone ryzyko poważnych wad wrodzonych lub poronień.

Donoszono o rzadkich przypadkach wad wrodzonych po narażeniu wewnątrzmaczynym na inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy. Badanie prospektywne około 100 przypadków ciąży u kobiet leczonych simwastatyną lub lowastatyną wykazało, że częstość przypadków wad wrodzonych płodu, poronień oraz śmierci wewnątrzmaczynych/poronień martwych nie przekraczała częstości oczekiwanej w populacji ogólnej. Liczba przypadków jest wystarczająca, aby wykluczyć ≥ 3–4-krotne zwiększenie wad wrodzonych płodu w porównaniu z częstością tła. U 89 % ciężarnych, za którymi prowadzono prospektywne obserwacje, leczenie atorwastatyną rozpoczęto przed ciążą i przerwano w I trymestrze po wykryciu ciąży.

Okres karmienia piersią

Atorwastatyna jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Brak informacji o wpływie leku na niemowlę karmione piersią lub na laktację. Nie wiadomo, czy atorwastatyna przenika do mleka matki, jednak wykazano, że inny lek z tej klasy przenika do mleka matki. W badaniach atorwastatynę wykryto w mleku szczurów. Ponieważ statyny potencjalnie mogą powodować poważne niepożądane reakcje u niemowląt karmionych piersią, kobietom wymagającym leczenia atorwastatyną nie należy karmić piersią swoich niemowląt (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ma nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Hyperlipidemia (heterozygotyczna rodzinna i nierycza) oraz mieszana dyslipidemia (typ IIa i IIb według klasyfikacji Fredricksona)

Zalecana dawka początkowa leku wynosi 10 mg lub 20 mg raz dziennie. U pacjentów wymagających istotnego obniżenia poziomu LDL-Ch (o więcej niż 45 %) leczenie może być rozpoczynane od dawki 40 mg raz dziennie. Zakres dawkowania atorvastatyny wynosi od 10 mg do 80 mg raz dziennie. Lek można przyjmować w jednej dawce w dowolnym czasie niezależnie od przyjmowania posiłków. Dawki początkową i utrzymaniową należy dobierać indywidualnie w zależności od celu terapii i odpowiedzi na leczenie. Po rozpoczęciu terapii i/lub dostosowaniu dawki atorwastatyny należy przeanalizować poziom lipidów po 2–4 tygodniach i odpowiednio skorygować dawkę.

Heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna u dzieci (10–17 lat)
Zalecana dawka początkowa atorvastatyny wynosi 10 mg dziennie; maksymalna zalecana dawka to 20 mg dziennie (dawki leku przekraczające 20 mg nie były badane u tej grupy pacjentów). Dawki atorvastatyny należy dobierać indywidualnie zgodnie z celem terapii. Korektę dawki należy przeprowadzać w odstępach co najmniej 4 tygodnie.

Homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna

Dawka atorvastatyny u pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi od 10 mg do 80 mg dziennie. Atorwastatyna stosowana jest jako uzupełnienie innych hipolipidemicznych metod leczenia (np. aferezy LDL) lub w przypadku, gdy inne metody hipolipidemiczne są niedostępne.

Łączna terapia hipolipidemiczna

Lek można stosować razem z wiązaczami kwasów żółciowych. Kombinację inhibitorów HMG-CoA-reduktazy (statyn) i fibratów należy ogólnie stosować z ostrożnością (patrz punkty „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek

Choroba nerek nie wpływa ani na stężenie w osoczu krwi, ani na obniżenie poziomu LDL-Ch przy stosowaniu atorwastatyny. W związku z tym nie jest wymagana korekta dawki leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz punkty „Farmakokinetyka” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dawkowanie u pacjentów przyjmujących cyklosporynę, klaritromycynę, itrakonazol, letermowir lub pewne inhibitory proteaz

Należy unikać stosowania atorwastatyny u pacjentów przyjmujących cyklosporynę lub inhibitor proteazy HIV typranawir + rytonawir, lub inhibitor proteazy wirusa zapalenia wątroby C glekaprewir + pibrentaswir, lub letermowir w połączeniu z cyklosporyną. U pacjentów z HIV przyjmujących lopinawir + rytonawir atorwastatynę należy stosować w najniższej wymaganej dawce. U pacjentów przyjmujących klaritromycynę, itrakonazol, elbaswir + grazoprewir lub u pacjentów z HIV przyjmujących kombinacje sakwinawir + rytonawir, darunawir + rytonawir, fosamprzenawir, fosamprzenawir + rytonawir lub letermowir, dawkę terapeutyczną atorwastatyny należy ograniczyć do 20 mg, a także zaleca się odpowiednie badania kliniczne w celu zapewnienia stosowania najniższej wymaganej dawki atorwastatyny. U pacjentów przyjmujących inhibitor proteazy HIV nelfinawir leczenie atorwastatyną należy ograniczyć do dawki 40 mg (patrz punkty „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci.

Heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania atorwastatyny ustalono u dzieci w wieku od 10 do 17 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną. Atorwastatynę należy stosować jako uzupełnienie diety w celu obniżenia całkowitego cholesterolu, poziomu LDL i poziomu apolipoproteiny B, gdy po odpowiedniej próbie leczenia dietą:

• cholesterol LDL ≥ 190 mg/dl (4,91 mmol/l) lub
• cholesterol LDL ≥ 160 mg/dl (4,14 mmol/l):

− w wywiadzie rodzinnym występuje hipercholesterolemia rodzinna lub wczesne choroby sercowo-naczyniowe u krewnych w pierwszym lub drugim stopniu pokrewieństwa lub

− występują dwa lub więcej innych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.

Wskazania do stosowania leku potwierdzono na podstawie badań:

• Badanie kliniczne kontrolowane placebo trwające 6 miesięcy z udziałem 187 chłopców i dziewcząt po rozpoczęciu miesiączkowania w wieku od 10 do 17 lat. Pacjenci otrzymujący leczenie atorwastatyną w dawce 10 mg lub 20 mg dziennie mieli ogólnie podobny profil działań niepożądanych jak pacjenci otrzymujący placebo. W tym wąskim kontrolowanym badaniu nie stwierdzono istotnego wpływu leku na wzrost ani dojrzewanie płciowe chłopców ani na długość cyklu menstruacyjnego u dziewcząt.
• Trzyletnie otwarte, niekontrolowane badanie z udziałem 163 dzieci w wieku od 10 do 15 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną, u których dobierano dawkę w celu osiągnięcia docelowego poziomu cholesterolu LDL < 130 mg/dl (3,36 mmol/l). Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w obniżaniu LDL-Ch odpowiadały ogólnie wartościom obserwowanym u dorosłych pacjentów, pomimo ograniczeń planu niekontrolowanego badania.

U dziewcząt po rozpoczęciu miesiączkowania wymagana jest konsultacja w sprawie antykoncepcji, jeśli jest to stosowne.

Nie ustalono długoterminowej skuteczności terapii atorwastatyną rozpoczętej w dzieciństwie w zakresie zmniejszania zachorowań i śmiertelności w dorosłości.

Bezpieczeństwo i skuteczność terapii atorwastatyną nie zostały ustalone u dzieci poniżej 10 roku życia z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną.

Homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna

Skuteczność atorwastatyny w dawkach do 80 mg dziennie przez 1 rok oceniano w niekontrolowanym badaniu u pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną, w którym wzięło udział 8 dzieci.

Przedawkowanie.

Nie ma specyficznego leczenia przedawkowania atorwastatyny. W przypadku przedawkowania należy leczyć pacjenta objawowo i stosować środki wspomagające w razie potrzeby. Z uwagi na wysoki stopień wiązania atorwastatyny z białkami osocza krwi nie należy oczekiwać istotnego wzmocnienia klirensu leku za pomocą hemodializy.

Działania niepożądane.

Ponieważ badania kliniczne przeprowadza się w warunkach różniących się szerokim zakresem, częstość występowania działań niepożądanych obserwowanych podczas badań klinicznych atorwastatyny nie może być bezpośrednio porównywana z danymi uzyskanymi podczas badań klinicznych innych leków i może nie odzwierciedlać częstości obserwowanej w praktyce klinicznej.

Do działań niepożądanych należą:

Zaburzenia ogólne: uczucie niedoboru sił, gorączka.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: dyskomfort żołądkowo-jelitowy, odbijanie, wzdęcia, zapalenie wątroby, cholestaza.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: ból mięśniowo-szkieletowy, zwiększona męczliwość mięśni, ból szyi, obrzęk stawów, tendinopatia (czasem komplikowana pęknięciem ścięgna).

Zaburzenia ze strony przemiany materii i metabolizmu: podwyższenie transaminaz, odchylenie od normy badań czynności wątroby, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie aktywności kreatynofosfokinazy, hiperglikemia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: przerażające sny.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: krwawienie z nosa. Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: pokrzywka, rzadko – reakcja lichenoidna wywołana lekiem.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: nieostre widzenie, zaburzenia widzenia; częstość nieznana – miastenia oczna. Zaburzenia ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: szum w uszach.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: leukocyuria.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: ginekomastia.

Zaburzenia ze strony naczyń: rzadko – zapalenie naczyń.

Zgłaszano również infekcje dróg moczowych, cukrzycę, udar.

Częstość występowania działań niepożądanych określono następująco: często (> 1/100, < 1/10); rzadko (> 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (> 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana – nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, parestezja, hipestezja, dysgezja, amnezja; rzadko – neuropatia obwodowa; częstość nieznana – miastenia gravis.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: często – zaparcia; rzadko – zapalenie trzustki, wymioty.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – ból stawów, ból pleców; rzadko – miopatia, mięsienie, rabdomioliza.

Zaburzenia ogólne: rzadko – osłabienie, ból w klatce piersiowej, obrzęki obwodowe, zmęczenie.

Zaburzenia ze strony przemiany materii, metabolizmu: rzadko – hipoglikemia, przyrost masy ciała, anoreksja.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: bardzo rzadko – niewydolność wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – wysypka skórna, świąd, łysienie; rzadko – obrzęk naczynioruchowy, zapalenie skóry pęcherzowe (w tym rumień wielopostaciowy), zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny nekrolizis epidermalny.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: często – ból w gardle i krtani.

Zaburzenia ze strony układu krwi i układu limfatycznego: rzadko – trombocytopenia.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: często – reakcje alergiczne; bardzo rzadko – anafilaksja.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: rzadko – zamglenie widzenia.

Wskazania laboratoryjne: często – odchylenia wyników badań czynności wątroby, podwyższenie aktywności kreatynofosfokinazy we krwi; rzadko – dodatni wynik badania na obecność leukocytów w moczu.

Dane z okresu po rejestracji leku

W okresie po rejestracji atorwastatyny stwierdzono poniższe działania niepożądane. Ponieważ o tych działaniach niepożądanych zgłaszano dobrowolnie z populacji nieznanej liczby, nie zawsze możliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstości lub ustalenie związku przyczynowo-skutkowego z zastosowaniem leku.

Do działań niepożądanych związanych z leczeniem atorwastatyną, zarejestrowanych po wprowadzeniu leku na rynek, niezależnie od oceny związku przyczynowo-skutkowego, należą: anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzykowe wysypki (w tym wielopostaciowy rumień egzudatywny, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny nekrolizis epidermalny), rabdomioliza, mięsienie, zwiększona zmęczliwość, pęknięcie ścięgna, śmiertelna i nieśmiertelna niewydolność wątroby, zawroty głowy, depresja, neuropatia obwodowa, zapalenie trzustki i choroba płuc międzywętkowa.

Nadeszły rzadkie doniesienia o przypadkach miopatii nekrotycznej o pośrednictwie immunologicznym związanej z zastosowaniem statyn (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Nadeszły rzadkie doniesienia po rejestracji o zaburzeniach poznawczych (np. utrata pamięci, bez pamięci, amnezja, zaburzenia pamięci, dezorientacja), związanych z zastosowaniem statyn. Te zaburzenia poznawcze zostały zarejestrowane podczas stosowania wszystkich statyn. Ogólnie raporty nie należały do kategorii poważnych działań niepożądanych i były odwracalne po zaprzestaniu stosowania statyn, z różnym czasem od początku wystąpienia objawu (od 1 dnia do kilku lat) i zniknięcia objawu (mediana czasu trwania wynosiła 3 tygodnie).

Podczas stosowania niektórych statyn opisano następujące działania niepożądane: zaburzenia funkcji seksualnej; wyjątkowe przypadki choroby płuc międzywętkowej, szczególnie podczas długotrwałego leczenia.

Podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek zgłaszano następujące działania niepożądane:

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego: trombocytopenia.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, anafilaksja (w tym wstrząs anafilaktyczny).

Zaburzenia ze strony przemiany materii, metabolizmu: przyrost masy ciała.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: ból głowy, hipestezja, dysgezja.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: ból brzucha.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: szum w uszach.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: pokrzywka.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: artralgia, ból pleców.

Zaburzenia ogólne: ból w klatce piersiowej, obrzęk obwodowy, niedobór sił, zmęczenie.

Wskazania laboratoryjne: podwyższenie aktywności alaninotransaminazy, podwyższenie aktywności kreatynofosfokinazy we krwi.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Torrent Pharmaceuticals Ltd.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Indrad Plant, Will. Indrad, Taluka Kadi, Dist. Mehsana Gujarat 382721, Indie.