Milurit®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku MILURIT® (MILURIT®)

Skład:

substancja czynna: allopurynol;

1 tabletka zawiera allopurynolu 150 mg lub 200 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobioglikolan sodu (typ A), żelatyna, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 150 mg: tabletki owalne, białe lub biało-szare, z fasetą i podziałem po jednej stronie oraz z grawerem w postaci stylizowanej litery E i numerem 353 po drugiej stronie, bez zapachu lub niemal bez zapachu;

tabletki 200 mg: tabletki owalne, białe lub biało-szare, z fasetą i podziałem „SNAP” po jednej stronie oraz z grawerem w postaci stylizowanej litery E i numerem 354 po drugiej stronie, bez zapachu lub niemal bez zapachu.

Tabletki można podzielić na równe dawki.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki hamujące powstawanie kwasu moczowego. Kod ATC M04A A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Allopurinol jest inhibitorem ksantynooksydazy. Allopurinol oraz jego główny metabolit oksypurinol zakłócają synteza kwasu moczowego, wykazując właściwości urostatyczne, które opierają się głównie na zdolności do hamowania enzymu ksantynooksydazy, katalizującego utlenianie hipoksantyny do ksantyny oraz ksantyny do kwasu moczowego, co prowadzi do zmniejszenia stężenia kwasu moczowego i sprzyja rozpuszczaniu moczynianów.

Farmakokinetyka.

Allopurinol jest szybko wchłaniany w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Po podaniu doustnym allopurinol wykrywany jest w osoczu krwi już po 30–60 minutach. Biodostępność leku wynosi 67–90%.

Stężenia szczytowe allopurinolu oraz jego metabolitu oksypurinolu w osoczu krwi osiągane są odpowiednio po 1,5 godziny oraz po 3–5 godzinach po podaniu. Allopurinol niemal wcale nie wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość jego rozprowadzenia wynosi około 1,3 l/kg.

Allopurinol jest szybko (okres półwydalenia z osocza krwi wynosi 1–2 godziny) utleniany przez ksantynooksydazę oraz aldehydooksydazę do oksypurinolu, który również jest silnym inhibitorem ksantynooksydazy, jednak okres półwydalenia metabolitu może trwać od 13 do 30 godzin. Ze względu na długi okres półwydalenia oksypurinolu, na początku terapii możliwe jest jego stopniowe kumulowanie się aż do osiągnięcia stężenia równowagowego w osoczu krwi. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek średnie stężenie oksypurinolu w osoczu krwi zwykle wynosi 5–10 mg/l po podaniu jednorazowej dawki 300 mg allopurinolu.

Allopurinol wydalany jest głównie z moczem, przy czym mniej niż 10% leku wydala się w postaci niezmienionej. Około 20% allopurinolu wydala się z kałem. Oksypurinol wydala się z moczem w niezmienionej postaci po tubularnej resorpcji.

Upośledzenie funkcji nerek prowadzi do wydłużenia okresu półwydalenia oksypurinolu, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek należy przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorośli:

• wszystkie postacie hiperurykemii niekontrolowane dietą, w tym wtórna hiperurykemia różnego pochodzenia oraz powikłania kliniczne hiperurykemii, w szczególności podagra, a także rozpuszczanie i zapobieganie powstawaniu kryształów kwasu moczowego (kamienie nerkowe);
• leczenie nawracających, mieszanych kamieni z wapniem szczawianu, towarzyszących hiperurykemii, gdy stosowanie różnych płynów, dieta i podobne środki nie dają efektu.

Dzieci i młodzież:

• wtórna hiperurykemia różnego pochodzenia;
• nefropatia moczynowa powstała w wyniku leczenia białaczki;
• wrodzone niedobory enzymatyczne, w szczególności zespół Lescha-Nyhana (częściowy lub całkowity deficyt fosforybozylotransferazy hipoksantyny-guaniny) oraz deficyt adenynofosforybozylotransferazy.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na allopurinol lub którykolwiek z jego składników. Ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 2 ml/min) i wątroby. W przypadku klirensu kreatyniny mniejszego niż 20 ml/min tabletek 300 mg nie należy stosować.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

6-merkaptopuryna i azatiopryna. W przypadku jednoczesnego stosowania allopurinolu z 6-merkaptopuryną lub azatiopryną dawki tych ostatnich należy zmniejszyć do 25%, ponieważ ich metabolizm opóźnia się wskutek hamowania ksantynooksydazy, a efekt się wydłuża.

Widarabina (arybozyd adeniny). W przypadku jednoczesnego stosowania allopurinolu z widarabiną wydłuża się okres półwylu z osocza, dlatego należy stosować tę kombinację ostrożnie, aby uniknąć możliwego nasilenia efektów toksycznych.

Salicylany i leki sprzyjające wydalaniu kwasu moczowego. Skuteczność allopurinolu może być obniżona przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które mogą wydalać kwas moczowy (sulfinpirazon, probenecyd, benzbromaron lub salicylany).

Allopurinol opóźnia wydalanie probenecydu.

Chlorpropamid. W przypadku zaburzeń funkcji nerek, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z allopurinolem, może wydłużyć się działanie hipoglikemizujące chlorpropamidu, co wymaga zmniejszenia dawki.

Leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny). Może nasilić się działanie warfaryny i innych przeciwzakrzepowych leków – pochodnych kumaryny, dlatego konieczna jest częstsza kontrola krzepnięcia krwi oraz zmniejszenie dawki leków przeciwzakrzepowych.

Fenytoina. Allopurinol może hamować metabolizm fenytoiny w wątrobie, jednak znaczenie kliniczne tej interakcji nie zostało potwierdzone.

Teofilina, kofeina. W wysokich dawkach allopurinol hamuje metabolizm i zwiększa stężenie teofiliny i kofeiny we krwi. Na początku leczenia allopurinolem lub przy zwiększeniu jego dawki należy kontrolować poziom teofiliny we krwi.

Ampicylina/amoksycylina. Przy jednoczesnym stosowaniu allopurinolu z ampicyliną lub amoksycyliną istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia alergicznych reakcji skórnych (egzantema), dlatego pacjentom przyjmującym allopurinol należy stosować inne antybiotyki.

Cytostatyki. Przy stosowaniu allopurinolu z cytostatykami (cyklofosfamid, doksorubicyna, bleomycyna, prokarbazyd, mechloretamina) obserwowano nasilone zahamowanie funkcji szpiku kostnego, dlatego u takich pacjentów należy kontrolować parametry krwi w krótkich odstępach czasu.

Cyklosporyna. Przy stosowaniu z allopurinolem może wzrosnąć stężenie cyklosporyny we krwi i zwiększyć się jej toksyczność.

Didanozyna. U zdrowych ochotników i pacjentów z HIV, którzy jednocześnie przyjmowali didanozynę i allopurinol (300 mg dziennie), wartości Cmax i AUC we krwi podwoiły się, bez wpływu na terminalny okres półwylu. Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych dwóch leków. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, może być wymagane zmniejszenie dawki didanozyny, a pacjenci powinni być dokładnie monitorowani.

Kaptopryl. Jednoczesne stosowanie allopurinolu i kaptoprylu może zwiększyć ryzyko reakcji skórnych, szczególnie przy przewlekłych chorobach nerek.

Diuretyki. Jednoczesne stosowanie allopurinolu i furosemidu może zwiększyć stężenie uratów i oksypurinolu we krwi. Opisywano zwiększone ryzyko wystąpienia nadwrażliwości przy stosowaniu allopurinolu z diuretykami, w szczególności z tiazydami, szczególnie przy zaburzeniach funkcji nerek.

Inhibitory ACE. Zanotowano zwiększone ryzyko wystąpienia nadwrażliwości przy stosowaniu allopurinolu z inhibitorami ACE, szczególnie przy zaburzeniach funkcji nerek.

Wodorotlenek glinu. Przy jednoczesnym stosowaniu z wodorotlenkiem glinu działanie allopurinolu może być osłabione. Między przyjmowaniem obu leków należy zachować odstęp co najmniej 3 godzin.

Szczególne wskazania.

W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego martwiczo-łuszczyciowego zgorzeliny nabłonka (TEN) oraz wyprysku makularnego, allopurynol należy natychmiast przerwać i nie podawać ponownie.

Obecność allelu HLA-B*5801 (markera genetycznego) u pacjentów leczonych allopurynolem wiąże się z ryzykiem wystąpienia reakcji nadwrażliwości. Częstość występowania tego markera genetycznego różni się znacznie w różnych grupach etnicznych (obecny u 20% Chińczyków z grupy etnicznej Han, u 8–15% Tajców, u 12% mieszkańców Korei, u 1–2% Japończyków oraz osób o cechach rasy europejskiej). Jeśli wiadomo, że pacjent posiada allel HLA-B*5801, decyzja o podawaniu allopurynolu może być rozważana wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść z leczenia przewyższa potencjalne ryzyko.

Takich pacjentów należy poinformować o konieczności natychmiastowego przerwania leczenia w przypadku pojawienia się pierwszych objawów zespołu nadwrażliwości.

Allopurynolu nie zaleca się stosować, jeśli poziom kwasu moczowego we krwi jest niższy niż 535 µmol/l (9 mg/100 ml), przy zachowaniu zaleceń dietetycznych i braku uszkodzenia nerek. Należy unikać produktów o wysokiej zawartości puryn (np. jadła: nerki, mózg, wątroba, serce i język; wywary mięsne oraz alkoholu, szczególnie piwa).

W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości (np. egzemy) stosowanie allopurynolu należy natychmiast przerwać.

W przypadku zaburzeń czynności nerek lub wątroby oraz wcześniejszych zaburzeń hematopoezy wymagana jest szczególnie staranna opieka lekarska. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby należy uwzględnić odpowiednie zalecenia dotyczące dawkowania. Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca, którzy przyjmują inhibitory ACE lub leki moczopędne, należy podawać allopurynol z szczególną ostrożnością.

Podczas leczenia dny moczanowej i kamicy nerkowej ilość wydalonej w ciągu doby moczu powinna wynosić co najmniej 2 litry.

W celu zapobiegania wzrostowi stężenia kwasu moczowego w osoczu krwi lub moczu, który może wystąpić podczas radioterapii lub chemioterapii nowotworów, a także przy zespole Lescha-Nyhana, oprócz stosowania allopurynolu należy przyjmować dużą ilość płynów w celu zapewnienia wystarczającego diurezy. Ponadto, w celu poprawienia wydalania kwasu moczowego, można alkalicznie modyfikować odczyn moczu, co prowadzi do rozpuszczania się uranów/kwasu moczowego.

Jeśli nefropatia uranowa lub inne zmiany patologiczne spowodowały już zaburzenia czynności nerek, dawkę należy dostosować zgodnie z parametrami czynności nerek.

Leczenia allopurynolem nie należy rozpoczynać u pacjentów z napadami ostrej dny przed całkowitym ustąpieniem objawów. Na początku leczenia allopurynolem ostre napady dny mogą się nasilać wskutek mobilizacji dużej ilości kwasu moczowego. W związku z tym w pierwszych 4 tygodniach leczenia konieczne jest jednoczesne stosowanie środków przeciwbólowych lub kolchicyny.

W przypadku obecności dużych kamieni kwasu moczowego w miedniczkach nerkowych nie można wykluczyć, że podczas leczenia allopurynolem część kamieni może się rozpuścić i przedostać do pęcherza moczowego, co może następnie spowodować obturację moczowodu.

Przy długotrwałym stosowaniu allopurynolu u pacjentów (5,8%) obserwowano zaburzenia czynności tarczycy, a mianowicie wzrost stężenia hormonu tyreotropowego (TSH) (>5,5 µIU/ml). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu allopurynolu u pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania allopurynolu w okresie ciąży. Ponieważ allopurynol wpływa na metabolizm puryn, a potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, nie zaleca się stosowania allopurynolu w okresie ciąży.

Allopurynol przenika do mleka matki, dlatego lek nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Do czasu ustalenia indywidualnej reakcji na allopurynol należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi innych urządzeń ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy, senności i ataksji.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Dorośli. Lek należy przyjmować w niewielkich dawkach, np. 100 mg na dobę, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, a dawkę należy zwiększać tylko w przypadku niewystarczającego obniżenia stężenia moczanów w surowicy krwi. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki. Niewydolność nerek”). Zalecane są następujące dawki:

w przypadkach łagodnych – od 100 mg do 200 mg na dobę;

w przypadkach umiarkowanie ciężkich – od 300 mg do 600 mg na dobę;

w przypadkach ciężkich – od 700 mg do 900 mg na dobę.

Podczas obliczania dawki leku w odniesieniu do masy ciała pacjenta należy stosować dawki 2–10 mg/kg masy ciała na dobę.

Dzieci. Dzieci w wieku do 15 roku życia: od 10 do 20 mg/kg masy ciała na dobę. Maksymalna dzienna dawka – 400 mg. Allopurinol rzadko stosuje się w praktyce pediatrycznej. Wyjątki stanowią choroby nowotworowe (szczególnie białaczka) oraz niektóre enzymopatie (np. zespół Lescha-Nyhana).

Pacjenci w podeszłym wieku. Ze względu na brak danych specyficznych należy stosować najniższą dawkę, która zapewni odpowiednie obniżenie stężenia moczanów. Należy wziąć pod uwagę możliwość obniżenia funkcji nerek (patrz rozdziały „Sposób stosowania i dawki. Niewydolność nerek” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność nerek.

Ponieważ allopurinol i jego metabolity są wydalane przez nerki, zaburzenia ich funkcji mogą prowadzić do gromadzenia się leku i/lub jego metabolitów oraz do wydłużenia okresu półwydalenia z osocza. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek może być wskazane stosowanie dawek mniejszych niż 100 mg na dobę lub dawek pojedynczych 100 mg z dłuższymi odstępami niż jeden dzień. Jeśli możliwe jest monitorowanie stężenia oksysypurinolu w osoczu, dawkę należy dostosować tak, aby utrzymać stężenie oksysypurinolu w osoczu poniżej 100 µmol/l (15,2 mg/l). Allopurinol i jego metabolity są usuwane podczas hemodializy. Jeśli dializa jest konieczna 2–3 razy w tygodniu, należy rozważyć alternatywny schemat dawkowania – 300–400 mg allopurinolu bezpośrednio po każdej dializie bez żadnych okresów przejściowych.

Niewydolność wątroby. Pacjentom z zaburzeniem funkcji wątroby należy przepisać niższe dawki. Na początku leczenia zaleca się okresową kontrolę wskaźników czynności wątroby.

Leczenie przy wysokiej szybkości przemiany moczanów, np. nowotwory, zespół Lescha-Nyhana. Przed rozpoczęciem terapii cytotoksycznej warto skorygować istniejącą hiperurykemię i/lub hiperurykozurię za pomocą allopurinolu. Ważne jest zapewnienie odpowiedniego nawodnienia w celu utrzymania optymalnego diurezy oraz alkalizacji moczu w celu zwiększenia rozpuszczalności kwasu moczowego i jego soli. Dawkowanie allopurinolu powinno znajdować się na dolnym poziomie zalecanego zakresu.

Jeśli stwierdzono nefropatię moczaniową lub inne zaburzenia funkcji nerek, należy stosować się do zaleceń podanych w rozdziale „Sposób stosowania i dawki. Niewydolność nerek”.

Te środki mogą zmniejszyć ryzyko gromadzenia się ksantyny i/lub oksysypurinolu, które mogą nasilić stan kliniczny (patrz także rozdziały „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Wskazówki dotyczące monitorowania. Dawki należy dostosować na podstawie monitorowania stężenia moczanów w surowicy krwi oraz poziomu kwasu moczowego i jego soli w moczu w odpowiednich odstępach czasu.

Sposób stosowania

Lek przyjmuje się doustnie 1 raz na dobę po posiłku. Dobrze jest tolerowany, szczególnie przy stosowaniu po posiłku. Jeśli dawka dzienna przekracza 300 mg i występują objawy nietolerancji ze strony przewodu pokarmowego, może być wskazane podzielenie dawki.

Dzieci. Dzieci w wieku do 15 roku życia. Allopurinol rzadko stosuje się w praktyce pediatrycznej. Wyjątki stanowią choroby nowotworowe (szczególnie białaczka) oraz niektóre enzymopatie (np. zespół Lescha-Nyhana).

Przedawkowanie.

Objawy. Po przyjęciu jednorazowej dawki 20 g u jednego pacjenta zaobserwowano objawy takie jak nudności, wymioty, biegunka i zawroty głowy; u innego pacjenta dawka 22,5 g allopurinolu nie spowodowała niepożądanych skutków. Po długotrwałym przyjmowaniu 200–400 mg allopurinolu na dobę przez pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek opisano ciężkie objawy zatrucia (reakcje skórne, gorączka, zapalenie wątroby, eozynofilia i nasilenie niewydolności nerek). Przy przedawkowaniu allopurinolu znacząco hamowana jest aktywność ksantynooksydazy, jednak tylko przy jednoczesnym stosowaniu z 6-merkaptoopuryną i azatiopryną działanie leku towarzyszą istotne działania niepożądane.

W przypadku podejrzenia przedawkowania, szczególnie przy jednoczesnym przyjmowaniu 6-merkaptoopuryny i azatiopryny, można przepłukać żołądek, wywołać wymioty lub podać węgiel aktywowany i fosforan sodu, jeśli od przyjęcia leku minęło nie więcej niż 1 godzina.

Leczenie. Terapia objawowa. W razie potrzeby – hemodializa. Nieznany jest specyficzny antydot.

Skutki uboczne.

Nie istnieje aktualnych danych klinicznych dotyczących leku, które można wykorzystać do określenia częstości występowania niepożądanych skutków. Częstość niepożądanych skutków może zmieniać się w zależności od dawki, a także przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami.

Poniżej przedstawiono oszacowane kategorie częstości występowania reakcji niepożądanych: dla większości reakcji brak odpowiednich danych umożliwiających obliczenie częstości zachorowań. Reakcje niepożądane wykryte w trakcie nadzoru pozarejestrowego uznaje się za rzadkie lub bardzo rzadkie. Częstość reakcji niepożądanych szacowano w następujący sposób:

Reakcje niepożądane związane z alopurynolem są rzadkie i u większości populacji są nieznaczne. Częstość ich występowania jest wyższa w przypadku obecności patologii nerek i/lub wątroby.

1 Zgłoszono bardzo rzadko wystąpienie trombocytopenii, agranulocytozy i anemii aplastycznej, szczególnie u osób z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby, co wymaga szczególnej uwagi wobec takich pacjentów.

2 Reakcje nadwrażliwościowe typu opóźnionego (zespoł DRESS) z gorączką, wysypką, zapaleniem naczyń, limfadenopatią, pseudolimfomą, artralgią, leukopenią, eozynofilową hepatomegalią, zaburzeniami funkcji wątroby, w tym zniszczeniem i zanikaniem wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych, mogą występować w różnych kombinacjach. Może również dojść do zaangażowania innych narządów (np. wątroby, płuc, nerek, trzustki, mięśnia sercowego i okrężnicy). Jeśli wystąpią takie reakcje, allopurynol należy natychmiast odstawić i nie wolno go ponownie stosować. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwościowych, w tym zespółu SSZ/TEN, ponowne stosowanie allopurynolu jest przeciwwskazane. W celu leczenia reakcji skórnych nadwrażliwościowych można stosować kortykosteroidy. Przy wystąpieniu uogólnionych reakcji nadwrażliwościowych obecne są zazwyczaj zaburzenia nerek i/lub wątroby, szczególnie w przypadkach śmiertelnych.

3 Bardzo rzadko zgłaszano angioimmunoblastyczną limfomę komórek T po biopsji uogólnionej limfadenopatii. Choroba ta okazała się odwracalna po odstawieniu allopurynolu.

4 W wczesnych badaniach klinicznych zgłaszano nudności i wymioty podczas leczenia allopurynolem. Problem ten można uniknąć, przyjmując allopurynol po posiłku.

5 Zgłoszono rzadko zaburzenia funkcji wątroby bez wystąpienia uogólnionej reakcji nadwrażliwościowej.

6 Reakcje skórne są najbardziej powszechne i mogą wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia. Mogą one objawiać się jako wykwity purpuryczne, makulopapularne, łuszczące się lub eksfoliatywne (SSZ/TEN). Największe ryzyko wystąpienia SSZ/TEN lub innych poważnych reakcji nadwrażliwościowych istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Wczesna diagnoza i natychmiastowe zaprzestanie stosowania wszelkich podejrzanych leków pozwala uniknąć poważniejszych skutków. Jeśli wystąpią takie reakcje, allopurynol należy natychmiast odstawić. Po ponownym wprowadzeniu allopurynolu leczenie zaleca się rozpocząć od małej dawki (np. 50 mg/dobę) i stopniowo ją zwiększać. Wykazano, że allel HLA-B*5801 jest związany z ryzykiem rozwoju reakcji nadwrażliwościowych i wystąpienia SSZ/TEN podczas stosowania allopurynolu. Jednakże nie ustalono, czy stosowanie genotypowania jako metody przesiewowej ma wpływ na decyzję o leczeniu allopurynolem. Jeśli podczas leczenia allopurynolem ponownie wystąpią wysypki, lek należy natychmiast odstawić, ponieważ może rozwinąć się cięższa nadwrażliwość. Jeśli nie można wykluczyć rozwoju SSZ/TEN lub innych poważnych reakcji nadwrażliwościowych, nie należy ponownie stosować allopurynolu, ponieważ może to prowadzić do ciężkich lub nawet śmiertelnych reakcji. Kliniczna diagnoza SSZ/TEN pozostaje kluczowa w podejmowaniu decyzji. Jeśli takie reakcje wystąpią podczas leczenia, stosowanie allopurynolu należy natychmiast przerwać.

7 Zgłoszono wystąpienie obrzęku naczynioruchowego z/brakiem objawów i symptomów uogólnionej reakcji nadwrażliwościowej.

8 Zgłoszono wystąpienie gorączki z/brakiem objawów i symptomów uogólnionej reakcji nadwrażliwościowej.

9 Wykrycie podwyższonego poziomu TSH w odpowiednich badaniach nie wskazuje na wpływ na poziom wolnego T4 lub ten poziom TSH wskazuje na nadczynność tarczycy podkliniczną.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

30, 50, 60, 70, 80, 90, 100, 120 tabletek w szklanym, brunatnym słoiku zamkniętym plastikowym korkiem z polietylenu z funkcją kontroli otwarcia;

1 słoik w opakowaniu tekturowym oraz 10 tabletek w blistrze; 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 lub 12 blisterów w opakowaniach tekturowych z instrukcją dla zastosowania medycznego.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Zakład Farmaceutyczny EGIS, Węgry.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

9900, Kőrösny, ul. Matyás király 65, Węgry.

1165, Budapeszt, ul. Bekényfeldi 118-120, Węgry.