Metformina

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU METFORMINA (METFORMIN)

Skład:

substancja czynna: metformin hydrochloride;

1 tabletka zawiera metforminy chlorowodorku w przeliczeniu na 100 % substancji 500 mg, 850 mg lub 1000 mg;

substancje pomocnicze:

tabletki o mocy 500 mg lub 850 mg: natrium croscarmellosum (typ A), povidon, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; skład powłoki filmowej: hipromeloza, polietylenoglikol 6000, talk, dwutlenek tytanu (E171), glikol propylenowy;

tabletki o mocy 1000 mg: povidon, stearynian magnezu; skład powłoki filmowej: hipromeloza, polietylenoglikol 6000, polietylenoglikol 400.

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne:

tabletki o mocy 500 mg i 850 mg: tabletki powlekane powłoką filmową, okrągłe, białe lub prawie białe, powierzchnia dwuwypukła, krawędzie ścięte;

tabletki o mocy 1000 mg: tabletki powlekane powłoką filmową, białe lub prawie białe, w kształcie kapsułki, powierzchnia dwuwypukła, z rowkiem po obu stronach.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ pokarmowy i przemianę materii. Leki przeciwcukrzycowe. Peroralne środki hipoglikemiczne, z wyjątkiem insulin. Biguanidy.

Kod ATC A10B A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Metformina – biguanid o działaniu przeciwprzeciwprzeciwglikemicznym. Obniża poziom glukozy we krwi zarówno na czczo, jak i po przyjęciu pokarmu. Nie stymuluje sekrecji insuliny i nie wywołuje efektu hipoglikemicznego wywołanego tym mechanizmem.

Metformina działa na trzy sposoby:

• prowadzi do zmniejszenia produkcji glukozy w wątrobie poprzez hamowanie glukoneogenezy i glikogenolizy;
• poprawia wrażliwość na insulinę w mięśniach, co prowadzi do poprawy pobierania i wykorzystania glukozy w tkankach obwodowych;
• opóźnia wchłanianie glukozy w przewodzie pokarmowym.

Metformina stymuluje wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu, wpływając na glikogensyntazę. Zwiększa zdolność transportową wszystkich znanych typów błonowych przenośników glukozy.

Niezależnie od działania na glikemię, metformina pozytywnie wpływa na metabolizm lipidów. Ten efekt został potwierdzony w trakcie stosowania dawek terapeutycznych w ramach kontrolowanych, średnio- lub długoterminowych badań klinicznych: metformina obniża stężenie cholesterolu całkowitego, lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) oraz trójglicerydów.

W trakcie badań klinicznych, podczas stosowania metforminy, masa ciała pacjentów pozostawała stabilna lub umiarkowanie się zmniejszała.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po doustnym przyjęciu metforminy czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) wynosi około 2,5 godziny (Tmax). Absolutna biodostępność metforminy w postaci tabletek 500 mg lub 800 mg wynosi około 50–60% u zdrowych ochotników. Po doustnym zastosowaniu frakcja nie wchłonięta i wydalana z kałem wynosi 20–30%.

Po doustnym zastosowaniu wchłanianie metforminy jest nasycane i niepełne.

Przypuszcza się, że wchłanianie metforminy jest nieliniowe. Po zastosowaniu metforminy w zalecanych dawkach i schematach dawkowania stężenie stacjonarne we krwi osiągane jest w ciągu 24–48 godzin i wynosi mniej niż 1 μg/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenia metforminy we krwi (Cmax) nie przekraczały 5 μg/ml nawet po zastosowaniu maksymalnych dawek.

Podczas jednoczesnego spożycia pokarmu wchłanianie metforminy jest obniżone i nieco opóźnione.

Po doustnym zastosowaniu w dawce 850 mg obserwowano obniżenie maksymalnego stężenia we krwi o 40%, zmniejszenie AUC o 25% oraz wydłużenie czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia we krwi o 35 minut. Kliniczna istotność tych zmian jest nieznana.

Rozkład.

Łączenie z białkami osocza krwi jest nieznaczne. Metformina przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu krwi, natomiast czas osiągnięcia jest zbliżony. Erytrocyty najprawdopodobniej stanowią wtórny kompartment rozdziału metforminy. Średni objętość rozdziału (Vd) waha się w granicach 63–276 l.

Metabolizm.

Metformina wydalana jest w niezmienionej formie z moczem. Nie wykazano metabolitów u ludzi.

Wydalanie.

Clearance nerkowe metforminy wynosi > 400 ml/min. Wskazuje to, że metformina wydalana jest poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Po doustnym przyjęciu okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny. W przypadku zaburzonej funkcji nerek clearance nerkowe zmniejsza się proporcjonalnie do clearance kreatyniny, wskutek czego okres półtrwania wydłuża się, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy we krwi.

Osobliwe grupy pacjentów.

Niewydolność nerek.

Dostępne są ograniczone dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek, dlatego niemożliwe jest dokładne oszacowanie ekspozycji systemowej na metforminę w tej grupie pacjentów w porównaniu z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek. W związku z tym konieczna jest korekta dawki zgodnie z efektywnością kliniczną/przenoszeniem (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci.

W wyniku badania jednorazowej dawki 500 mg chlorowodorku metforminy profil farmakokinetyczny u pacjentów z populacji pediatrycznej był analogiczny do takiego u zdrowych dorosłych.

Dane dotyczące stosowania dawek wielokrotnych są ograniczone jednym badaniem.

Po powtórnym podaniu 500 mg metforminy dwa razy dziennie przez 7 dni u pacjentów z populacji pediatrycznej stężenie szczytowe we krwi (Cmax) oraz ekspozycja systemowa (AUC0-t) były obniżone odpowiednio o około 33% i 40% w porównaniu z wartościami u dorosłych pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali powtarzane dawki 500 mg dwa razy dziennie przez 14 dni.

Ponieważ dawkę dobrać należy indywidualnie na podstawie kontroli glikemii, powyższa informacja ma ograniczone znaczenie kliniczne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Cukrzyca typu 2, gdy dieta i aktywność fizyczna nie przynoszą skutku, szczególnie u pacjentów z nadwagą:

• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej w połączeniu z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi lub z insuliną w leczeniu dorosłych;
• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z insuliną w leczeniu dzieci od 10. roku życia oraz młodzieży.

W celu zmniejszenia powikłań cukrzycy u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą jako lek pierwszego rzutu po nieskutecznej diecie.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na metforminę lub którykolwiek inny składnik leku;
• każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (np. kwasica mleczanowa, ketoacydoza cukrzycowa);
• przedkomę cukrzycową;
• niewydolność nerek ciężkiego stopnia (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 30 ml/min);
• ostre stany z ryzykiem zaburzeń czynności nerek, takie jak: odwodnienie organizmu, ciężkie infekcje, wstrząs;
• choroby, które mogą prowadzić do rozwoju hipoksji tkanek (szczególnie ostre choroby lub zaostrzenie choroby przewlekłej): dekompensacja niewydolności serca, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs;
• niewydolność wątroby, ostre zatrucie alkoholem, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Zespoły, których nie zaleca się stosować.

Alkohol. Intoksykacja alkoholem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mleczanowej, szczególnie w przypadku głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Substancje kontrastowe zawierające jod. U pacjentów stosowanie metforminy należy przerwać przed lub w trakcie badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania, dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu czynności nerek (patrz sekcje „Sposób i dawki stosowania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zespoły, które należy stosować z ostrożnością. Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) II, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptorów angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie pętlowe, mogą negatywnie wpływać na czynność nerek, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej. Na początku leczenia tymi lekami lub przy ich stosowaniu w połączeniu z metforminą należy dokładnie monitorować czynność nerek.

Leki wykazujące działanie hiperglikemiczne (glikokortykosteroidy o działaniu ogólnym i miejscowym, sympatykomimetyki). Należy częściej kontrolować poziom glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W trakcie i po zakończeniu takiej terapii skojarzonej należy dostosować dawkę metforminy.

Transportery kationów organicznych (OCT)

Metformina jest substancją oddziaływującą z oboma transporterami OCT1 i OCT2.

Równoczesne stosowanie metforminy z:

• inhibitorami OCT1 (np. werapamilem) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (np. ryfampicyną) może zwiększyć wchłanianie jelitowe i skuteczność metforminy;
• inhibitorami OCT2 (np. cymetydyną, dolutegrawirem, ranolazyną, trimetoprimem, wandetanibem, izawukonazolem) może zmniejszyć wydalanie metforminy przez nerki, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu;
• inhibitorami zarówno OCT1, jak i OCT2 (np. krizotynibem, olaparibem) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy przez nerki.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy równoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, ponieważ stężenie metforminy w osoczu może wzrosnąć. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość dostosowania dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktorzy OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Laktoacydoza to bardzo rzadkie, ale poważne powikłanie metaboliczne, najczęściej występujące w przebiegu ostrego pogorszenia funkcji nerek, chorób sercowo-płucnych lub sepsy. Oste pogorszenie czynności nerek prowadzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju laktoacydozy.

W przypadku odwodnienia (silnej biegunki, wymiotów, gorączki lub zmniejszonego spożycia płynów) zaleca się tymczasowe przerwanie stosowania metforminy i skonsultowanie się z lekarzem.

U pacjentów przyjmujących metforminę należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lekami, które mogą ostro pogorszyć czynność nerek (np. lekami przeciwnadciśnieniowymi, diuretykami i lekami przeciwwzapalnymi niesteroidowymi). Inne czynniki ryzyka rozwoju laktoacydozy obejmują nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostatecznie kontrolowaną cukrzycę, ketozę, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją, a także współczynnik stosowanie leków mogących prowadzić do laktoacydozy (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci i/lub osoby opiekujące się nimi powinni być poinformowani o ryzyku rozwoju laktoacydozy. Typowe objawy laktoacydozy to duszność o charakterze kwasicy, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a następnie może dojść do śpiączki. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów wskazujących na rozwój laktoacydozy pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie metforminy i skontaktować się z lekarzem.

Wyniki badań diagnostycznych – obniżenie pH krwi (< 7,35), podwyższenie stężenia laktażu w surowicy krwi (> 5 mmol/l), podwyższenie przerwy anionowej oraz zwiększone stosunku laktażu do pirogronianu.

Czynność nerek. Filtrację kłębuszkową (eGFR) należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i regularnie po jego rozpoczęciu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie metforminy jest przeciwwskazane u pacjentów z eGFR < 30 ml/min i należy je tymczasowo przerwać w przypadku chorób wpływających na czynność nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Czynność serca. Pacjenci z niewydolnością serca mają większe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Pacjentom ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca metforminę można stosować przy regularnym monitorowaniu czynności serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Środki kontrastowe zawierające jod. Wewnątrznaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może wywołać nefropatię kontrastową, prowadzącą do gromadzenia się metforminy i zwiększenia ryzyka rozwoju laktoacydozy. Stosowanie metforminy należy przerwać przed lub w trakcie badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania, dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnej czynności nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne. Należy przerwać stosowanie metforminy podczas zabiegów chirurgicznych wykonywanych pod znieczuleniem ogólnym, znieczuleniem podpajęczynówkowym lub zewnątrzoponowym i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach po zabiegu lub po przywróceniu żywienia doustnego, dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnej czynności nerek.

Dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2. Wyniki rocznych kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci. Jednak brak danych dotyczących wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się ostrożne monitorowanie tych parametrów u dzieci leczonych metforminą, szczególnie w okresie dojrzewania płciowego.

Dzieci w wieku od 10 do 12 lat. Wyniki kontrolowanych badań klinicznych u 15 dzieci w wieku od 10 do 12 lat wykazały, że skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy w tej grupie pacjentów nie różniły się od tych u starszych dzieci i nastolatków. Preparat należy przepisywać z dużą ostrożnością dzieciom w wieku od 10 do 12 lat.

Inne środki ostrożności. Pacjenci powinni przestrzegać diety, równomiernego spożycia węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni kontynuować stosowanie diety o obniżonej wartości kalorycznej. Należy regularnie monitorować parametry gospodarki węglowodanowej u pacjentów.

Metformina może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Ryzyko niskiego poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki metforminy, długością leczenia i/lub u pacjentów z czynnikami ryzyka znanymi z wywoływania niedoboru witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemia lub neuropatia) należy kontrolować poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Okresowe monitorowanie poziomu witaminy B12 może być konieczne u pacjentów z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować, o ile jest tolerowane i nie jest przeciwwskazane, a odpowiednie leczenie uzupełniające w przypadku niedoboru witaminy B12 należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi zaleceniami klinicznymi.

Monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii, należy jednak zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metforminy z insulina lub innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika lub meglitinidami).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Niekontrolowana hiperglikemia w okresie przedpłodowym i w czasie ciąży wiąże się z zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych, przedwczesnego poronienia, nadciśnienia ciążowego, pre-eklampsji i śmiertelności okołoporodowej. Ważne jest utrzymywanie poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy przez cały okres ciąży, aby zmniejszyć ryzyko niekorzystnych skutków hiperglikemii dla matki i dziecka.

Metformina przenika przez łożysko w stężeniach, które mogą osiągać stężenia matczyne.

Duża ilość danych z badań kohortowych opartych na rejestrach oraz opublikowanych danych (metaanalizy, badania kliniczne i rejestry) dotyczących kobiet w ciąży (ponad 1000 wyników ekspozycji) wskazuje na brak zwiększonego ryzyka wad wrodzonych lub toksyczności płodowej/neonatalnej po ekspozycji na metforminę w okresie przedpłodowym i/lub w czasie ciąży.

Istnieją ograniczone i nieprzekonujące dowody na wpływ metforminy na długoterminowe wyniki masy ciała dzieci narażonych na działanie leku wewnątrzmacicznie. Wydaje się, że metformina nie wpływa na rozwój motoryczny i społeczny dzieci do 4 roku życia, które były narażone na działanie leku w czasie ciąży, choć dane dotyczące długoterminowych wyników są ograniczone.

W przypadku klinicznej potrzeby stosowanie metforminy można rozważyć w czasie ciąży i w okresie przedpłodowym jako uzupełnienie lub alternatywę dla insuliny.

Karmienie piersią. Metformina wydzielana jest w mleku matki, jednak u noworodków/niemowląt karmionych piersią nie obserwowano działań niepożądanych. Niemniej jednak, ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku, karmienie piersią nie jest zalecane w trakcie leczenia metforminą. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią należy podjąć z uwzględnieniem korzyści płynących z karmienia piersią oraz potencjalnego ryzyka działań niepożądanych dla dziecka.

Plodność. Metformina nie wpływała na płodność zwierząt przy dawkach 600 mg/kg/dobę, które były niemal trzykrotnie wyższe od maksymalnej zalecanej dawki dobowej dla człowieka, przeliczonej na powierzchnię ciała.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn. Monoterapia metforminą nie wpływa na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami lub obsługiwaniu maszyn, ponieważ lek nie powoduje hipoglikemii. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu metforminy w połączeniu z innymi lekami hipoglikemizującymi (pochodne sulfonylomocznika, insulina lub meglitinidy) ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Sposób i dawki stosowania.

Pacjenci dorośli z normalną funkcją nerek (eGFR ≥ 90 ml/min).

Monoterapia lub terapia skojarzona z innymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi.

Zwykle dawkę początkową ustala się na 500 mg lub 850 mg (Metformina, tabletki powlekane, 500 mg lub 850 mg) 2–3 razy dziennie podczas lub po posiłku.

Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować na podstawie wyników pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi.

Powolne zwiększanie dawki przyczynia się do zmniejszenia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.

W przypadku leczenia wysokimi dawkami (2000–3000 mg dziennie) możliwe jest zastąpienie każdych 2 tabletek Metforminy 500 mg jedną tabletką Metforminy 1000 mg.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 3000 mg dziennie, podzielona na 3 dawki.

W przypadku przejścia z innego leku przeciwcukrzycowego należy przerwać stosowanie tego leku i rozpocząć podawanie metforminy zgodnie z powyższymi wskazaniami.

Terapia skojarzona z insuliną.

W celu osiągnięcia lepszego kontroli stężenia glukozy we krwi metforminę i insulinę można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zwykle dawkę początkową metforminy chlorowodorku ustala się na 500 mg lub 850 mg 2–3 razy dziennie, natomiast dawkę insuliny należy dobrać na podstawie wyników pomiarów stężenia glukozy we krwi.

U pacjentów w podeszłym wieku możliwe jest obniżenie funkcji nerek, dlatego dawkę metforminy należy dobrać na podstawie oceny czynności nerek, którą należy przeprowadzać regularnie (patrz punkt «Szczególne środki ostrożności»).

Niewydolność nerek. eGFR należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia lekami zawierającymi metforminę oraz po rozpoczęciu leczenia co najmniej raz do roku. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem dalszego postępowania niewydolności nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy przeprowadzać dokładne monitorowanie czynności nerek tak często, jak to możliwe, np. co 3–6 miesięcy.

Dzieci.

Monoterapia lub terapia łączna z insuliną.

Preparat Metformina stosować u dzieci od 10. roku życia oraz u dorastających. Zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg preparatu Metformina 1 raz na dobę podczas lub po posiłku. Po 10–15 dniach dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy w osoczu krwi.

Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu skutków ubocznych ze strony przewodu pokarmowego.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 2000 mg na dobę, podzielona na 2–3 dawki.

Przedawkowanie.

W przypadku podania dawki 85 g preparatu nie zaobserwowano wystąpienia hipoglikemii. Jednak w tym przypadku zaobserwowano rozwój kwasicy mlekowej. Znaczne przekroczenie dawki metforminy lub współistniejące czynniki ryzyka mogą powodować wystąpienie kwasicy mlekowej. Kwasica mlekowa stanowi stan nagły i powinna być leczona w szpitalu. Najskuteczniejszą metodą usuwania laktau i metforminy z organizmu jest hemodializa.

Działania niepożądane.

Najczęstsze reakcje niepożądane na początku leczenia to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te w większości przypadków ustępują samorzutnie. Aby zapobiec występowaniu wymienionych działań niepożądanych, zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach.

Działania niepożądane według częstości występowania klasyfikuje się do następujących kategorii:

bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 i < 1/10), rzadko (> 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000).

W każdej klasie układów narządów działania niepożądane wymienione są w kolejności zmniejszania się ich znaczenia klinicznego.

Zaburzenia przemiany materii.

Często: obniżenie poziomu / niedobór witaminy B12 (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Bardzo rzadko: kwasica mleczanowa (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Ze strony układu nerwowego.

Często: zaburzenia smaku.

Ze strony układu pokarmowego.

Bardzo często: zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Najczęściej te działania niepożądane występują na początku leczenia i w większości przypadków ustępują spontanicznie. Aby zapobiec występowaniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego, zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach podczas lub po posiłku.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Bardzo rzadko: zaburzenia wskaźników funkcji wątroby lub zapalenia wątroby, które całkowicie ustępują po odstawieniu metforminy.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Bardzo rzadko: reakcje skórne, w tym rumień, świąd, pokrzywka.

Dzieci.

W opublikowanych danych, danych po wprowadzeniu na rynek oraz kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących ograniczonej populacji pediatrycznej w wieku 10–16 lat, które przyjmowały metforminę przez 1 rok, donoszono o działaniach niepożądanych u dzieci podobnych pod względem charakteru i nasilenia do tych występujących u dorosłych.

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych

Donoszenie o działaniach niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności produktu leczniczego poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności.

3 lata. Nie stosować po dacie wskazanej na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletów w blistrze. Po 3, 5, 6 lub 12 blisterów w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Kijówmedpreparat”.

Lokalizacja producenta oraz jego adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksahańskiego 139.