Mertenil

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Mertenil (Mertenil®)

Skład:

substancja czynna: rosuwastatyna;

1 tabletka zawiera rosuwastatyny 5 mg, 10 mg lub 20 mg, co odpowiada 5,2 mg, 10,4 mg lub 20,8 mg wapnia rosuwastatyny;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, magnezu wodorotlenek, kroszpawidon, stearyna magnezu; powłoka filmowa: alkohol polowinylowy, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol, talk.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Mertenil, tabletki powlekane, 5 mg: białe lub prawie białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, o średnicy około 5,5 mm. Po jednej stronie tabletki znajduje się oznaczenie „C33”.

Mertenil, tabletki powlekane, 10 mg: białe lub prawie białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, o średnicy około 7 mm. Po jednej stronie tabletki znajduje się oznaczenie „C34”.

Mertenil, tabletki powlekane, 20 mg: białe lub prawie białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, o średnicy około 9 mm. Po jednej stronie tabletki znajduje się oznaczenie „C35”.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki obniżające poziom lipidów, pojedyncze składniki. Inhibitory HMG-CoA reduktazy. Rosuwastatyna. Kod ATX C10A A07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Rosuwastatyna jest selektywnym i konkurencyjnym inhibitorem HMG-CoA reduktazy, enzymu decydującego o szybkości reakcji przekształcającej 3-hydroksy-3-metyloglutaryloenzym A na mewalonian, który jest prekursorem cholesterolu. Głównym miejscem działania rosuwastatyny jest wątroba – cel działania leków obniżających poziom cholesterolu. Rosuwastatyna zwiększa liczbę receptorów LDL na powierzchni hepatocytów, nasilając wychwyt i katabolizm LDL oraz hamując syntezę VLDL w wątrobie, co prowadzi do zmniejszenia całkowitej liczby cząstek LDL i VLDL.

Działanie farmakodynamiczne.

Rosuwastatyna obniża podwyższony poziom cholesterolu w lipoproteinach o niskiej gęstości (LDL-C), całkowitego cholesterolu oraz trójglicerydów (TG), jednocześnie zwiększając poziom cholesterolu w lipoproteinach o wysokiej gęstości (HDL-C). Rosuwastatyna zmniejsza również poziomy apoB, cholesterolu nie-HDL-C, cholesterolu VLDL-C, trójglicerydów VLDL-C oraz zwiększa poziom apoA-I. Rosuwastatyna zmniejsza stosunek cholesterolu LDL-C do cholesterolu HDL-C, całkowitego cholesterolu do cholesterolu HDL-C, cholesterolu nie-HDL-C do cholesterolu HDL-C oraz stosunek apoB do apoA-I.

Odpowiedź na dawkę u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią (typ IIa i IIb) (skorygowana średnia procentowa zmiana w porównaniu z poziomem wyjściowym)

Efekt terapeutyczny pojawia się w ciągu jednego tygodnia od rozpoczęcia terapii, po 2 tygodniach leczenia efekt osiąga 90 % maksymalnie możliwej wartości. Maksymalny efekt osiągany jest zazwyczaj po 4 tygodniach i utrzymuje się po tym czasie.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Maksymalna stężenie rosuwastatyny w osoczu osiągane jest około

5 godzin po doustnym podaniu. Biologiczna dostępność absolutna wynosi około 20 %.

Rozkład. Rosuwastatyna jest intensywnie wychwytywana przez wątrobę, która jest głównym miejscem syntezy cholesterolu i klirensu cholesterolu LPNPL. Objętość rozkładu rosuwastatyny wynosi około 134 l. Oколо 90 % rosuwastatyny wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą.

Biodegradacja. Rosuwastatyna podlega ograniczonemu metabolizmowi (około 10 %).

Badania metabolizmu z wykorzystaniem ludzkich hepatocytów in vitro wskazują, że rosuwastatyna jest słabym substratem metabolizowanym przez enzymy układu cytochromu P450. Głównym izoenzymem biorącym udział w metabolizmie jest CYP2C9, podczas gdy izoenzymy CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6 biorą udział w mniejszym stopniu. Głównymi metabolitami są N-demetilowy i metabolity laktonowe. Metabolit N-demetilowy jest około 50 % mniej aktywny niż rosuwastatyna, natomiast metabolity laktonowe są farmakologicznie nieaktywne. Ponad 90 % farmakologicznej aktywności w zakresie hamowania krążącej HMG-CoA-reduktazy zapewnia rosuwastatyna.

Wydalanie. Oколо 90 % podanej dawki rosuwastatyny wydalane jest z organizmu w niezmienionej postaci przez jelita (w tym rosuwastatyna wchłoniętą i nie wchłoniętą), a pozostała część wydalana jest w niezmienionej postaci przez nerki. Oколо 5 % wydzielane jest z moczem w niezmienionej postaci. Okres półtrwania wydalania z osocza (T½) wynosi 19 godzin i nie wzrasta przy stosowaniu wyższych dawek leku. Średnia geometryczna wartość klirensu osocza wynosi około 50 l/godz. (współczynnik zmienności 21,7 %). Jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, w proces wychwytu rosuwastatyny przez wątrobę zaangażowany jest transporter błonowy OATP-C. Ten transporter odgrywa dużą rolę w wydalaniu rosuwastatyny przez wątrobę.

Liniowość. Działanie systemowe rosuwastatyny wzrasta proporcjonalnie do dawki leku. Nie obserwuje się zmian parametrów farmakokinetycznych przy wielokrotnym przyjmowaniu leku w ciągu doby.

Grupy specjalne pacjentów

Wiek i płeć. Nie wykazano klinicznie istotnego wpływu wieku i płci na farmakokinetykę rosuwastatyny u dorosłych. Ekspozycja u dzieci i nastolatków z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną była podobna lub niższa niż u dorosłych ochotników (patrz poniżej sekcja „Dzieci”).

Rasa. Porównawcze badania farmakokinetyki wykazały około dwukrotne zwiększenie średniej wartości AUC i Cmax u pacjentów rasy mongoloidalnej (Japończycy, Chińczycy, Filipińczycy, Wietnamczycy i Koreańczycy) w porównaniu z osobami rasy kaukaskałej. U Hindusów zaobserwowano około 1,3-krotne przekroczenie średniej wartości AUC i Cmax. Analiza parametrów farmakokinetyki dla całej badanej grupy pacjentów nie wykazała klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce leku między Europejczykami a pacjentami o ciemnej skórze.

Zaburzenia funkcji nerek. W badaniu pacjentów z różnymi stopniami niewydolności nerek przy niewydolności nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia stężenie rosuwastatyny lub metabolitu N-demetilowego w osoczu krwi nie zmieniało się. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) obserwowano trzykrotne zwiększenie stężenia i dziewięciokrotne zwiększenie stężenia metabolitu N-demetilowego w osoczu krwi w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Stężenie rosuwastatyny w osoczu krwi u pacjentów poddawanych hemodializie było o około 50 % wyższe niż u zdrowych ochotników.

Zaburzenia funkcji wątroby. W badaniu pacjentów z różnymi stopniami niewydolności wątroby nie stwierdzono danych świadczących o zwiększeniu działania systemowego rosuwastatyny u osób z wynikiem 7 punktów lub niższym według skali Childa-Pugh. Jednak u pacjentów z wynikiem 8 i 9 punktów według skali Childa-Pugh zaobserwowano przedłużenie ekspozycji systemowej co najmniej dwukrotnie w porównaniu z pacjentami o niższych wynikach według skali Childa-Pugh. Brak doświadczenia w stosowaniu rosuwastatyny u pacjentów z niewydolnością wątroby powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugh.

Polimorfizm genetyczny

Rozkład inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, w tym rosuwastatyny, odbywa się za pomocą białek transportowych OATP1B1 i BCRP. U pacjentów z polimorfizmem genów SLCO1B1 (OAT游戏副本1B1) i/lub ABCG2 (BCRP) istnieje ryzyko zwiększonej ekspozycji na rosuwastatynę. Przy niektórych formach polimorfizmu SLCO1B1 c.521CC i ABCG2 c.421AA ekspozycja na rosuwastatynę (AUC) jest zwiększona w porównaniu z genotypami SLCO1B1 c.521TT lub ABCG2 c.421CC. Specjalne genotypowanie w praktyce klinicznej nie jest przewidziane, jednak pacjentom z takim polimorfizmem zaleca się stosowanie niższej dawki dobowej rosuwastatyny.

Dzieci

Ekspozycja na lek u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną w wieku od 10 do 17 lub od 6 do 17 lat była podobna lub niższa niż u dorosłych pacjentów. Ekspozycja na rosuwastatynę była przewidywalna w odniesieniu do dawki i czasu trwania przyjmowania przez okres dłuższy niż 2 lata.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie hipercholesterolemii.

Dorośli, nastolatkowie i dzieci od 6. roku życia z pierwotną hipercholesterolemią (typ IIa, w tym z rodzinna hipercholesterolemią heterozygotyczną) lub z dyslipidemią mieszaną (typ IIb) jako uzupełnienie diety, gdy przestrzeganie diety i stosowanie innych środków nielikujących (np. aktywności fizycznej, redukcji masy ciała) jest niewystarczające.

Dorośli, nastolatkowie i dzieci od 6. roku życia z rodzinną hipercholesterolemią homozygotyczną jako uzupełnienie diety oraz innych leków obniżających poziom lipidów (np. aferezy LDL) lub w przypadkach, gdy taka terapia jest niewystarczająco skuteczna.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych

Zapobieganie poważnym zdarzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów, u których szacuje się wysokie ryzyko wystąpienia pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Farmakodynamika”), jako uzupełnienie korygowania innych czynników ryzyka.

Przeciwwskazania.

• Pacjentom z nadwrażliwością na rosuwastatynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”;
• pacjentom z chorobą wątroby w fazie aktywnej, w tym nieznanego pochodzenia, ze trwałym wzrostem aktywności transaminaz wątrobowych, a także z podwyższonym poziomem którejkolwiek transaminazy w surowicy krwi powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN);
• pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min);
• pacjentom z miopatią;
• pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują kombinację sofosbuvir/velpatasvir/voxilaprevir (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują cyklosporynę;
• w okresie ciąży i karmienia piersią, a także u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych środków antykoncepcyjnych;

Podawanie leku w dawce 40 mg jest przeciwwskazane u pacjentów z czynnikami sprzyjającymi rozwojowi miopatii/ rabdomiolizy. Czynniki te obejmują:

• umiarkowane zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min);
• hipotyreozę;
• obecność w wywiadzie osobistym lub rodzinnym dziedzicznych chorób mięśni;
• obecność w wywiadzie miotoksyczności podczas stosowania innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy lub fibratów;
• nadużywanie alkoholu;
• stany, które mogą prowadzić do wzrostu stężenia rosuwastatyny w osoczu krwi;
• przynależność do rasy mongolskiej;
• jednoczesne przyjmowanie fibratów (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ współlekujących leków na rosuwastatynę

Inhibitory białek transportowych

Rozuwastatyna jest substratem niektórych białek transportowych, w tym wątrobowego białka transportowego OATP1B1 oraz efluksem BCRP. Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny z lekami, które hamują te białka transportowe, może prowadzić do wzrostu stężenia rosuwastatyny w osoczu krwi i zwiększenia ryzyka miopatii (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, tabela 1).

Cyklosporyna

W okresie jednoczesnego stosowania rosuwastatyny i cyklosporyny wartości AUC rosuwastatyny były średnio około 7 razy wyższe niż u zdrowych ochotników (patrz tabela 1). Rosuwastatyna jest przeciwwskazana u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują cyklosporynę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Współlekowanie nie wpływało na stężenie cyklosporyny w osoczu krwi.

Inhibitory proteazy

Chociaż dokładny mechanizm interakcji nie jest znany, jednoczesne stosowanie inhibitorów proteazy może znacząco zwiększać ekspozycję na rosuwastatynę (patrz tabela 1). Na przykład, w badaniu farmakokinetycznym jednoczesne podanie 10 mg rosuwastatyny i leku kombinowanego zawierającego dwa inhibitory proteazy (300 mg atazanawiru/100 mg rytonawiru) u zdrowych ochotników wiązało się ze wzrostem AUC i Cmax rosuwastatyny odpowiednio o około 3 i 7 razy. Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i niektórych kombinacji inhibitorów proteazy jest możliwe po dokładnym rozważeniu korekty dawki rosuwastatyny, biorąc pod uwagę oczekiwany wzrost ekspozycji na rosuwastatynę (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, tabela 1).

Gemfibrozyl i inne leki obniżające poziom lipidów

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i gemfibrozylu prowadziło do wzrostu AUC i Cmax rosuwastatyny dwukrotnie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze względu na dane z badań specjalistycznych, nie przewiduje się istotnej farmakokinetycznej interakcji z fenofibratem, jednak możliwa jest interakcja farmakodynamiczna. Gemfibrozyl, fenofibrat, inne fibraty oraz leki obniżające poziom lipidów w dawkach (> lub równych 1 g/dobę) kwasu nikotynowego (kwasu nikotynowego) zwiększają ryzyko rozwoju miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami HMG-CoA reduktazy, prawdopodobnie dlatego, że mogą one powodować miopatię, gdy są stosowane samodzielnie. Dawka rosuwastatyny 40 mg jest przeciwwskazana przy jednoczesnym stosowaniu fibratów (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Takim pacjentom należy również rozpocząć terapię od dawki 5 mg.

Ezetymib

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny w dawce 10 mg i ezetymibu 10 mg u pacjentów z hipercholesterolemią prowadziło do wzrostu AUC rosuwastatyny o 1,2 raza (tabela 1). Jednak nie można wykluczyć interakcji farmakodynamicznej między rosuwastatyną a ezetymibem, która może prowadzić do niepożądanych zjawisk (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwwskazowe

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny z zawiesinami leków przeciwwskazowych zawierających wodorotlenek glinu i magnezu prowadzi do zmniejszenia stężenia rosuwastatyny w osoczu krwi o około 50%. Ten efekt był mniej wyrażony, gdy leki przeciwwskazowe były stosowane 2 godziny po rosuwastatynie. Kliniczna istotność tej interakcji nie była badana.

Erytromycyna

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i erytromycyny zmniejszało AUC(0-t) rosuwastatyny o 20%, a Cmax rosuwastatyny o 30%. Taka interakcja może być spowodowana zwiększoną perystaltyką jelit spowodowaną działaniem erytromycyny.

Fermenty cytochromu P450

Wyniki badań in vitro i in vivo wskazują, że rosuwastatyna nie hamuje ani nie stymuluje izoenzymów cytochromu P450. Ponadto rosuwastatyna jest słabym substratem tych izoenzymów. W związku z tym nie przewiduje się interakcji z lekami wynikających z metabolizmu pośredniczonego przez P450. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji między rosuwastatyną a flukenazolem (inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4) ani ketokonazolem (inhibitorem CYP2A6 i CYP3A4).

Tykagrelor

Tykagrelor może wpływać na wydalanie rosuwastatyny przez nerki, zwiększając ryzyko jej gromadzenia się. Chociaż dokładny mechanizm nie jest znany, w niektórych przypadkach jednoczesne przyjmowanie tykagreloru i rosuwastatyny prowadziło do pogorszenia funkcji nerek, wzrostu poziomu kreatynofosfokinazy i rabdomiolizy.

Interakcje z lekami wymagające korekty dawki rosuwastatyny (patrz także tabela 1)

W razie potrzeby stosowania rosuwastatyny z innymi lekami zdolnymi do zwiększenia ekspozycji na rosuwastatynę, dawkę rosuwastatyny należy skorygować. Przy przepisywaniu leku Mertenil z innymi lekami należy zapoznać się z instrukcjami do tych leków. Jeśli oczekuje się, że ekspozycja na lek (AUC) wzrośnie około 2 lub więcej razy, stosowanie rosuwastatyny należy rozpocząć od dawki 5 mg raz dziennie. Maksymalną dobową dawkę rosuwastatyny należy skorygować w taki sposób, aby oczekiwana ekspozycja na rosuwastatynę nie przekraczała ekspozycji obserwowanej przy dawce 40 mg/dobę bez stosowania leków oddziałujących na lek; na przykład przy stosowaniu z gemfibrozylem dawka rosuwastatyny będzie wynosić 20 mg (zwiększenie ekspozycji 1,9 raza), przy stosowaniu z kombinacją rytonawiru/atazanawiru – 10 mg (zwiększenie 3,1 raza).

Jeśli lek zwiększa AUC rosuwastatyny mniej niż 2 razy, nie trzeba zmniejszać dawki początkowej, ale należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki leku Mertenil powyżej 20 mg.

Tabela 1. Wpływ współlekujących leków na ekspozycję na rosuwastatynę (AUC; w kolejności malejącej wielkości) na podstawie opublikowanych danych z badań klinicznych.

*Dane przedstawione jako zmiana w x-krotności są prostym stosunkiem przyjmowania rosuwastatyny w połączeniu i oddzielnie. Dane przedstawione jako % zmiany reprezentują % różnicę w stosunku do wartości przyjmowania rosuwastatyny oddzielnie.

Zwiększenie oznaczone jest znakiem ↑, brak zmian ↔, zmniejszenie – ↓.

**Przeprowadzono kilka badań interakcji przy różnych dawkach rosuwastatyny; w tabeli 1 przedstawiono najbardziej istotne stosunki.

Wpływ rosuwastatyny na inne leki stosowane równolegle

Antagoniści witaminy K

Tak jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy, rozpoczęcie leczenia rosuwastatyną lub stopniowe zwiększanie jej dawki u pacjentów stosujących równolegle antagoniści witaminy K (np. warfarynę lub inne przeciwkrzaki kumarynowe) może prowadzić do podwyższenia międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR). Po odstawieniu rosuwastatyny lub zmniejszeniu dawki INR może się obniżyć. W takich przypadkach zaleca się odpowiednie monitorowanie INR.

Antykoncepcja doustna / terapia hormonalna zastępcza (THZ)

Równoczesne stosowanie rosuwastatyny i doustnych środków antykoncepcyjnych prowadziło do zwiększenia AUC etynyloestradiolu i norgestrelu o 26% i 34% odpowiednio. Takie zwiększenie stężenia we krwi należy uwzględnić przy doborze dawki środków antykoncepcyjnych. Brak danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów przyjmujących równocześnie rosuwastatynę i THZ, więc możliwość interakcji nie może być wykluczona. Jednak wiadomo, że taka kombinacja była szeroko stosowana u kobiet w badaniach klinicznych i była dobrze tolerowana.

Inne leki

Digoksyna

Na podstawie specyficznych badań interakcji nie oczekuje się klinicznie istotnej interakcji z digoksyną.

Kwas fuzydowy

Badania interakcji rosuwastatyny z kwasem fuzydowym nie były prowadzone. Ryzyko rozwoju miopatii, w tym rabdomiolizy, może wzrosnąć przy równoczesnym stosowaniu kwasu fuzydowego systemowego z inhibitorami HMG-CoA reduktazy. Mechanizm tej interakcji (farmakodynamiczny, farmakokinetyczny lub oba) nie jest znany. Opisano przypadki rabdomiolizy (w tym śmiertelne) u pacjentów przyjmujących tę kombinację.

Jeśli leczenie kwasem fuzydowym systemowym jest konieczne, leczenie rosuwastatyną należy przerwać na cały okres leczenia kwasem fuzydowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych. Zakres interakcji u dzieci jest nieznany.

Szczególne środki ostrożności.

Ciężkie objawy skórne

Podczas stosowania rosuwastatyny zgłaszano ciężkie objawy skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) oraz wywołaną lekami eozynofilową z objawami systemowymi (zespołem DRESS), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do śmierci (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjentom należy przekazać informacje o objawach i znakach ciężkich reakcji skórnych oraz dokładnie obserwować ich stan. W przypadku wystąpienia objawów lub oznak wskazujących na taką reakcję należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku Mertenil i rozważyć leczenie alternatywne.

Jeśli u pacjenta rozwinął się poważny objaw, taki jak ZSJ lub zespół DRESS, związany ze stosowaniem leku Mertenil, leczenie należy natychmiast przerwać i nigdy więcej nie stosować tego leku.

Wpływ na nerki

U pacjentów stosujących Mertenil w wysokich dawkach, szczególnie 40 mg, obserwowano przypadki proteinurii (wykrywanej za pomocą pasków testowych), głównie kanalikowej i w większości przypadków tymczasowej lub przerywanej. Proteinuria nie była oznaką ostrego lub postępującego schorzenia nerek (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ciężkie niepożądane objawy ze strony nerek w okresie pogwarancyjnym odnotowano częściej przy stosowaniu dawki 40 mg. U pacjentów przyjmujących lek w dawce 40 mg należy regularnie kontrolować funkcję nerek.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Zaburzenia ze strony mięśni szkieletowych, takie jak mialgia, miopatia i rzadko rabdomioliza, obserwowano u pacjentów przyjmujących lek Mertenil w dowolnych dawkach, szczególnie przy dawkach powyżej 20 mg. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki rozwoju rabdomiolizy podczas stosowania ezetymibu w połączeniu z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy. Nie można wykluczyć interakcji farmakodynamicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), dlatego takie połączenie należy stosować z ostrożnością.

Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, częstotliwość zgłoszeń przypadków rabdomiolizy związanej ze stosowaniem rosuwastatyny w okresie pogwarancyjnym była wyższa przy dawce 40 mg.

Objawy neurologiczne i mięśniowe

Zgłaszano pojedyncze przypadki, w których statyny wywoływały „de novo” lub nasilały istniejącą miastenię wątrobę lub miastenię oczną (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku nasilenia się objawów należy przerwać stosowanie leku Mertenil. Zgłaszano nawroty po ponownym stosowaniu tego samego lub innego statyny.

Pomiar kinazy kreatynowej

Poziom kinazy kreatynowej (CK) nie powinien być oznaczany po dużym wysiłku fizycznym lub w przypadku możliwych alternatywnych przyczyn podwyższenia CK, które mogą utrudniać interpretację wyników. Jeśli wyjściowe poziomy CK są znacznie podwyższone (> 5-krotnie powyżej GGN), należy powtórzyć badanie w ciągu 5–7 dni, aby potwierdzić wynik. Jeśli powtórne badanie potwierdza, że wyjściowy poziom CK przekracza więcej niż 5-krotnie GGN, nie należy rozpoczynać stosowania leku.

Przed rozpoczęciem leczenia

Mertenil, podobnie jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z predyspozycją do miopatii/rabdomiolizy. Do takich czynników należą:

• zaburzenia funkcji nerek;
• niedoczynność tarczycy;
• obecność w wywiadzie osobistym lub rodzinnym chorób mięśni o podłożu genetycznym;
• obecność w wywiadzie miotoksyczności podczas stosowania innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy lub fibratów;
• nadużywanie alkoholu;
• wiek > 70 lat;
• sytuacje, które mogą prowadzić do podwyższenia stężenia leku we krwi (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakokinetyka”);
• jednoczesne stosowanie fibratów.

U takich pacjentów należy porównać ryzyko i możliwą korzyść z leczenia; zaleca się również monitorowanie stanu pacjenta. Nie należy rozpoczynać leczenia w przypadku znacznie podwyższonych wyjściowych poziomów CK (> 5-krotnie powyżej GGN).

W trakcie leczenia

Pacjentów należy poinstruować o konieczności natychmiastowego zgłaszania bólu mięśni nieznanego pochodzenia, osłabienia mięśni lub skurczów, szczególnie jeśli towarzyszą im niedowagę lub podwyższona temperatura ciała. U takich pacjentów należy oznaczyć poziomy CK. Leczenie należy przerwać, jeśli poziomy CK są znacznie podwyższone (> 5 × GGN) lub jeśli objawy mięśniowe są ciężkie i powodują dyskomfort w codziennym życiu (nawet jeśli poziom CK ≤ 5 × GGN). Jeśli objawy ustępują i poziom CK wraca do normy, można ponownie spróbować zastosować Mertenil lub alternatywny inhibitor HMG-CoA-reduktazy, ale w najniższych dawkach i pod kontrolą lekarza. Regularne monitorowanie poziomu CK u pacjentów bez powyższych objawów nie jest wymagane. Znane są bardzo rzadkie przypadki immunozależnej miopatii nekrotycznej (IMN) podczas lub po terapii statynami, w tym rosuwastatyną. Objawami klinicznymi IMN są osłabienie mięśni proksymalnych i podwyższony poziom kinazy kreatynowej w surowicy, który utrzymuje się nawet po przerwaniu stosowania statyn.

W badaniach klinicznych nie stwierdzono zwiększonego wpływu na mięśnie szkieletowe u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących rosuwastatynę i inne leki współistniejące. Jednak częstsze przypadki miopatii i miopatii obserwowano u pacjentów przyjmujących inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy w połączeniu z pochodnymi kwasu fibrowego, w tym gemfibrozylem, cyklosporyną, kwasem nikotynowym, lekami przeciwdrożdżycowymi z grupy azoli, inhibitorami proteazy i makrolidowymi antybiotykami. Gemfibrozyl zwiększa ryzyko rozwoju miopatii podczas współistniejącego stosowania z niektórymi inhibitorami HMG-CoA-reduktazy, dlatego rosuwastatyny nie zaleca się stosować w połączeniu z gemfibrozylem. Korzyść z dalszej modyfikacji poziomu lipidów przy stosowaniu rosuwastatyny w połączeniu z fibratami lub niacyną powinna być dokładnie ważona w porównaniu z potencjalnymi ryzykami związanymi z takimi kombinacjami. Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny w dawce 40 mg i fibratów jest przeciwwskazane (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Efekty niepożądane”).

Mertenil nie powinien być stosowany razem z lekami systemowymi zawierającymi kwas fuzydowy ani w ciągu 7 dni po przerwaniu leczenia kwasem fuzydowym. U pacjentów, u których stosowanie kwasu fuzydowego uważane jest za konieczne, leczenie statynami należy przerwać na cały okres leczenia kwasem fuzydowym. Zgłaszano przypadki rabdomiolizy u pacjentów (w tym kilka przypadków śmiertelnych), którzy otrzymywali leczenie w formie kombinacji kwasu fuzydowego i statyn (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli odczuwają objawy osłabienia mięśni, bólu lub bolesnej wrażliwości mięśni.

Terapię statynami można wznowić 7 dni po ostatniej dawce kwasu fuzydowego. W wyjątkowych przypadkach, gdy konieczne jest długotrwałe leczenie systemowe kwasem fuzydowym, np. w celu leczenia ciężkich infekcji, konieczność jednoczesnego stosowania Mertenilu i kwasu fuzydowego powinna być rozważana w każdym przypadku indywidualnie i pod ścisłym nadzorem medycznym.

Mertenil nie powinien być stosowany u pacjentów z ostrymi, ciężkimi stanami, wskazującymi na miopatię lub możliwość rozwoju niewydolności nerek w wyniku rabdomiolizy (takimi jak sepsa, hipotensja tętnicza, rozległe zabiegi chirurgiczne, urazy, ciężkie zaburzenia metaboliczne, endokrynologiczne i zaburzenia elektrolitowe lub niekontrolowane napady).

Wpływ na wątrobę

Podobnie jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, Mertenil należy stosować z ostrożnością u pacjentów nadużywających alkoholu i/lub mających w wywiadzie choroby wątroby.

Zaleca się sprawdzenie biochemicznych wskaźników funkcji wątroby przed rozpoczęciem stosowania leku oraz po 3 miesiącach leczenia. Mertenil należy przerwać lub zmniejszyć dawkę, jeśli poziom transaminaz w surowicy przekracza więcej niż trzykrotnie górną granicę normy. Częstotliwość zgłoszeń poważnych objawów ze strony wątroby (głównie podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych) w okresie pogwarancyjnym była wyższa przy stosowaniu dawki 40 mg.

U pacjentów z hipercholesterolemią wtórną spowodowaną niedoczynnością tarczycy lub zespołem nerczycowym, należy najpierw leczyć chorobę podstawową, a następnie rozpocząć leczenie lekiem Mertenil.

Rasa

Badania farmakokinetyki wskazują na około dwukrotnie większą ekspozycję u pacjentów rasy mongolskiej w porównaniu z Europejczykami (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania” oraz „Farmakokinetyka”).

Inhibitory proteazy

Zwiększone stężenie rosuwastatyny we krwi obserwowano u osób stosujących rosuwastatynę jednocześnie z różnymi inhibitorami proteazy w połączeniu z rytonawirem. Należy rozważyć zarówno korzyści z obniżenia poziomu lipidów za pomocą rosuwastatyny u pacjentów z HIV przyjmujących inhibitory proteazy, jak i możliwość zwiększenia stężenia rosuwastatyny we krwi na początku terapii i przy zwiększaniu dawki rosuwastatyny u pacjentów przyjmujących inhibitory proteazy. Jednoczesne stosowanie leku z inhibitorami proteazy nie jest zalecane, jeśli dawka rosuwastatyny nie została skorygowana (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Nietolerancja laktozy

Lek Mertenil zawiera laktozę monohydrat. Nie należy stosować tego leku u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, pełnym niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Choroba płuc międzybłonowych

Pojedyncze przypadki choroby płuc międzybłonowych odnotowano podczas stosowania niektórych statyn, szczególnie przy długotrwałym leczeniu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Objawami tej choroby mogą być duszność, nieproduktywny kaszel oraz pogorszenie ogólnego stanu (zmęczenie, utrata masy ciała i gorączka). Jeśli podejrzewa się rozwój choroby płuc międzybłonowych u pacjenta, należy przerwać stosowanie statyn.

Cukrzyca

Niektóre dane wskazują, że statyny mogą podnosić poziom glukozy we krwi i u niektórych pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju cukrzycy w przyszłości mogą powodować hiper- glikemię wymagającą odpowiedniego leczenia. Jednak korzyści wynikające ze zmniejszenia ryzyka zaburzeń naczyniowych przy stosowaniu statyn przewyższają to zagrożenie, dlatego nie powinno ono być podstawą do przerwania terapii statynami. Pacjentom z grupy ryzyka (poziom glukozy na czczo 5,6–6,0 mmol/l, BMI >30 kg/m², podwyższony poziom trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze) należy zapewnić kontrolę kliniczną i biochemiczną zgodnie z krajowymi wytycznymi.

W badaniu JUPITER ogólna częstość cukrzycy wyniosła 2,8% w grupie przyjmującej rosuwastatynę i 2,3% w grupie placebo, głównie u pacjentów z poziomem glukozy na czczo od 5,6 do 6,9 mmol/l.

Dzieci

Ocena wzrostu liniowego (wzrost), masy ciała, BMI (wskaźnika masy ciała) oraz rozwoju cech płci wtórnych według Tannera u dzieci w wieku od 6 do 17 lat przyjmujących rosuwastatynę jest ograniczona do okresu trwającego 2 lata. Po 2 latach leczenia nie stwierdzono wpływu na wzrost, masę ciała, BMI ani dojrzewanie płciowe (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

W badaniu klinicznym u dzieci i nastolatków przyjmujących rosuwastatynę przez 52 tygodnie częściej obserwowano podwyższenie poziomu CK >10-krotnie powyżej GGN oraz objawy ze strony mięśni po wysiłku fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Rosuwastatyna jest przeciwwskazana w czasie ciąży i karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ciąża.

Ponieważ cholesterol i inne produkty biosyntezy cholesterolu są istotne dla rozwoju płodu, potencjalne ryzyko związanego z hamowaniem HMG-CoA-reduktazy przewyższa możliwą korzyść z zastosowania leku w czasie ciąży. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania tego leku, leczenie należy natychmiast przerwać.

Karmienie piersią.

Rosuwastatyna przechodzi do mleka u szczurów. Brak danych dotyczących przenikania leku do mleka kobiet (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ rosuwastatyny na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak biorąc pod uwagę właściwości farmakodynamiczne leku, mało prawdopodobne jest, że Mertenil będzie wpływać na tę zdolność. Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy w czasie leczenia.

Sposób stosowania i dawki

Przed rozpoczęciem leczenia pacjent powinien otrzymać standardową dietę hipocholosterolemijną, której należy przestrzegać również w trakcie leczenia.

Sposób stosowania

Mertenil podaje się doustnie, o dowolnej porze dnia, niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Dawki

Dawkę leku należy dobrać indywidualnie, w zależności od celu terapii i odpowiedzi pacjenta na leczenie, kierując się zaleceniami obowiązujących ogólnie uznawanych wytycznych.

Leczenie hipercholesterolemii

Zalecana dawka początkowa wynosi 5 lub 10 mg doustnie, raz dziennie, zarówno dla pacjentów, którzy wcześniej nie stosowali statyn, jak i dla pacjentów, którzy wcześniej stosowali inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy. Dobierając dawkę początkową, należy uwzględnić indywidualny poziom cholesterolu u pacjentów, ryzyko rozwoju powikłań sercowo-naczyniowych oraz potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do następnego poziomu po 4 tygodniach (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Ponieważ przy dawce 40 mg działania niepożądane występują częściej niż przy mniejszych dawkach (patrz sekcja „Działania niepożądane”), ostateczne dobrać dawkę do maksymalnej dawki 40 mg należy wyłącznie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem zaburzeń sercowo-naczyniowych (w szczególności u pacjentów z hipercholesterolemią rodzinną), u których nie osiągnięto pożądanego efektu przy dawce 20 mg i którzy będą pozostawać pod regularną kontrolą specjalisty (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Na początku stosowania leku w dawce 40 mg zaleca się obserwację przez specjalistę.

Profilaktyka zaburzeń układu sercowo-naczyniowego

W badaniu zmniejszenia ryzyka zaburzeń układu sercowo-naczyniowego lek stosowano w dawce 20 mg na dobę (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku podeszłym

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów powyżej 70. roku życia wynosi 5 mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Innej korekty dawki ze względu na wiek nie wymaga.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek nie wymaga się korekty dawki.

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) wynosi 5 mg. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek. Stosowanie leku Mertenil jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek we wszystkich dawkach (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami wątroby ocenianymi na 7 lub mniej punktów według skali Childa-Puga nie obserwowano zwiększenia ekspozycji systemowej na rosuwastatynę. Jednak u osób z zaburzeniami ocenianymi na 8 i 9 punktów według skali Childa-Puga ekspozycja systemowa wzrastała (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Takim pacjentom należy przeprowadzić ocenę funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z wynikiem 9 punktów lub więcej według skali Childa-Puga jest nieistniejące. Mertenil jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobami wątroby w aktywnej fazie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Rasa

U pacjentów rasy mongoloidalnej obserwowano zwiększoną ekspozycję systemową na lek (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Farmakokinetyka”). Zalecana dawka początkowa dla pacjentów pochodzenia azjatyckiego wynosi 5 mg; dawka 40 mg jest im przeciwwskazana.

Polimorfizm genetyczny

Pewne typy polimorfizmu genetycznego mogą prowadzić do zwiększenia ekspozycji na rosuwastatynę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pacjentom z znanym występowaniem takich typów polimorfizmu zaleca się stosowanie mniejszej dawki dobowej rosuwastatyny.

Pacjenci z predyspozycją do rozwoju miopatii

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju miopatii wynosi 5 mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dawka 40 mg jest przeciwwskazana niektórym z tych pacjentów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie współbieżne

Rosuwastatyna jest substytutem różnych białek transportowych (np. OATP1B1 i BCRP). Ryzyko miopatii (w tym rabdomiolizy) zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu rosuwastatyny z niektórymi lekami zdolnymi do zwiększania stężenia rosuwastatyny w osoczu poprzez interakcję z tymi białkami transportowymi (np. cyklosporyna oraz niektóre inhibitory proteazy, w tym kombinacje rytonawiru z atazanawirem, lopinawirem i/lub tipranawirem; patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Przy przepisywaniu leku Mertenil w połączeniu z innymi lekami należy zapoznać się z ich instrukcjami do stosowania medycznego. Należy rozważyć leczenie alternatywne, a w razie potrzeby tymczasowo przerwać leczenie rosuwastatyną. W sytuacjach, gdy jednoczesnego stosowania tych leków z rosuwastatyną nie można uniknąć, należy dokładnie rozważyć wszystkie korzyści i ryzyka współbieżnego leczenia oraz starannie dobrać dawkę rosuwastatyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci

Stosowanie leku dzieciom może przeprowadzać wyłącznie specjalista.

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 17 lat (etap dojrzewania według Tannera <II-V).

Hipercholesterolemia rodzinną heterozygotyczna

Zwykła dawka początkowa dla dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 5 mg na dobę.

• U dzieci w wieku od 6 do 9 lat z hipercholesterolemią rodzinną heterozygotyczną zalecana dawka wynosi od 5 mg do 10 mg doustnie raz dziennie. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w dawkach powyżej 10 mg u tej grupy pacjentów nie były badane.
• U dzieci w wieku od 10 do 17 lat z hipercholesterolemią rodzinną heterozygotyczną zalecana dawka wynosi od 5 mg do 20 mg doustnie raz dziennie. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania dawek powyżej 20 mg u tej grupy pacjentów nie były badane.

Dawkę należy zwiększać zgodnie z indywidualną odpowiedzią dziecka na leczenie i tolerancją leku, przestrzegając zaleceń dotyczących leczenia dzieci (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Przed rozpoczęciem terapii rosuwastatyną dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę hipocholosterolemijną, której pacjenci powinni przestrzegać również w trakcie leczenia.

Hipercholesterolemia rodzinną homozegotyczna

U dzieci w wieku od 6 do 17 lat z hipercholesterolemią rodzinną homozegotyczną maksymalna zalecana dawka wynosi 20 mg raz dziennie.

Zalecana dawka początkowa wynosi od 5 mg do 10 mg raz dziennie, w zależności od wieku, masy ciała i wcześniejszego stosowania statyn. Zwiększać dawkę do maksymalnej wartości 20 mg raz dziennie należy zgodnie z indywidualną odpowiedzią dziecka na leczenie i tolerancją leku, przestrzegając zaleceń dotyczących leczenia dzieci (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Przed rozpoczęciem terapii rosuwastatyną dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę hipocholosterolemijną, której pacjenci powinni przestrzegać również w trakcie leczenia.

Doświadczenie w leczeniu tej populacji w dawkach powyżej 20 mg jest ograniczone.

Tabletki 40 mg nie stosuje się dzieciom.

Dzieci poniżej 6. roku życia

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia nie były badane. Dlatego nie zaleca się stosowania leku Mertenil dzieciom poniżej 6. roku życia.

Przedawkowanie

Nie ma specyficznego leczenia w przypadku przedawkowania. W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe i terapię wspierającą. Należy kontrolować funkcję wątroby i poziomy CK. Hemodializa ma małe prawdopodobieństwo skuteczności.

Niepożądane reakcje.

Niepożądane reakcje obserwowane podczas stosowania rosuwastatyny są zazwyczaj łagodne i przejściowe. W kontrolowanych badaniach klinicznych mniej niż 4% pacjentów stosujących rosuwastatynę wycofało się z badania z powodu niepożądanych reakcji.

Wykaz niepożądanych reakcji w formie tabeli

W poniższej tabeli przedstawiono profil niepożądanych reakcji na rosuwastatynę na podstawie danych z badań klinicznych oraz bogatego doświadczenia zastosowań pozarejestracyjnych. Niepożądane reakcje sklasyfikowano według częstości występowania i klas systemowo-organowych (SOC).

Ze względu na częstość występowania niepożądane reakcje podzielono następująco: często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), pojedyncze przypadki (od ≥1/10000 do <1/1000), rzadkie (<1/10 000), częstość nieznana (niemożliwa do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2. Niepożądane reakcje na podstawie danych z badań klinicznych oraz doświadczenia z zastosowań pozarejestracyjnych

1Częstotliwość zależy od obecności czynników ryzyka (stężenie glukozy we krwi na czczo ≥ 5,6 mmol/l, wskaźnik masy ciała >30 kg/m², podwyższony poziom trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze w wywiadzie).

Tak jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, częstotliwość działań niepożądanych zależy od dawki.

Wpływ na nerki

U pacjentów stosujących rosuwastatynę obserwowano przypadki białkomoczu, głównie o pochodzeniu kanalikowym (określonym za pomocą pasków testowych). Zmiany zawartości białka w moczu od zera lub śladów do wartości „++” lub więcej odnotowano u <1 % pacjentów przyjmujących lek w dawkach 10 mg i 20 mg oraz u około 3 % pacjentów przyjmujących dawkę rosuwastatyny 40 mg. Niewielki wzrost częstości przypadków podwyższenia białka w moczu od zera lub śladów do „+” obserwowano przy dawce 20 mg. W większości przypadków nasilenie białkomoczu zmniejszało się lub samoistnie ustępowało przy kontynuacji leczenia. Dane z badań klinicznych oraz obserwacji po wprowadzeniu na rynek nie wykazały dotychczas związku przyczynowo-skutkowego między białkomoczem a ostrą lub postępującą chorobą nerek.

Hematuria występowała u pacjentów stosujących rosuwastatynę, jednak dane z badań klinicznych wskazują na niską częstotliwość jej występowania.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Zmiany ze strony mięśni szkieletowych, takie jak miastenia, miopatia (w tym mięsiniak) oraz rzadziej rabdomioliza, z ostrą niewydolnością nerek lub bez niej, obserwowano przy stosowaniu dowolnych dawek rosuwastatyny, szczególnie przy dawkach > 20 mg.

U pacjentów przyjmujących rosuwastatynę obserwowano zależne od dawki wzrosty poziomu CK; w większości przypadków zjawisko to było słabo wyrażone, bezobjawowe i przejściowe. W przypadku podwyższenia poziomu CK (ponad 5-krotnie w stosunku do górnej granicy normy (GGN)), leczenie należy przerwać (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Wpływ na wątrobę

Tak jak w przypadku stosowania innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących rosuwastatynę obserwowano zależne od dawki zwiększenie poziomu transaminaz; w większości przypadków zjawisko to było słabo wyrażone, bezobjawowe i przejściowe.

W trakcie stosowania niektórych statyn zaobserwowano następujące niepożądane zjawiska:

• zaburzenia funkcji seksualnej;
• pojedyncze przypadki choroby śródmiąższowej płuc, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Częstotliwość doniesień o rabdomiolizie oraz poważnych zaburzeniach ze strony nerek i wątroby (głównie podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych) była większa przy stosowaniu leku w dawce 40 mg.

Dzieci

Wzrost poziomu kinazy kreatynowej >10-krotnie powyżej GGN oraz objawy ze strony mięśni po obciążeniu fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej występowały częściej w 52-tygodniowym badaniu z udziałem dzieci i młodzieży w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Profil bezpieczeństwa rosuwastatyny u dzieci i młodzieży był jednak podobny do profilu u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wpływem światła. Lek nie wymaga specjalnych warunków temperaturowych przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Gedeon Richter”, Węgry.

Adres siedziby producenta oraz miejsce prowadzenia działalności.

H-1103, Budapeszcz, ul. Demréi 19-21, Węgry.