Meropenem

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MERONEM (MERONEM®)

Skład:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera: meropenem trihydra 570 mg (równoważnie 500 mg bezwodnego meropenemu) lub meropenem trihydra 1140 mg (równoważnie 1000 mg bezwodnego meropenemu);

substancja pomocnicza: sodu węglan bezwodny.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań lub do infuzji.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek o barwie od białej do jasnożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ścian komórkowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBPs).

Podobnie jak w przypadku innych antybakteryjnych leków beta-laktamowych, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenia hamujące (MIC) (T>MIC), wskazywał na wysoki stopień korelacji z efektywnością. W modelach przedklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach w osoczu przekraczających MIC dla mikroorganizmów infekcyjnych przez około 40 % przedziału dawkowania. Ta wartość docelowa nie została potwierdzona klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może wynikać z: (1) zmniejszonej przenikalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej ze zmniejszoną produkcją poryn), (2) zmniejszonego powinowactwa do docelowych PBPs, (3) zwiększonej ekspresji komponentów pomp eflluksyjnych oraz (4) produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej odnotowano ogniska infekcji wywołane bakteriami opornymi na karbapenemy.

Brak krzyżowej oporności między meropenemem a lekami należącymi do klas chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę docelowe mikroorganizmy. Niemniej jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną klasę leków antybakteryjnych, gdy mechanizm działania obejmuje nieprzenikalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pomp) eflluksyjnej(-ych).

Granice wartości MIC, określone w trakcie badań klinicznych przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwdrobnoustrojowe (EUCAST), podano pod adresem:

https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx

Zasięg nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozpowszechnienia oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy, na podstawie doświadczeń klinicznych i protokołów terapeutycznych leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis⁷

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)⁸

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Bakterie Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Bakterie Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, dla których nabyta oporność może stanowić problem

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium^7,9

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Gatunki Acinetobacter

Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Wrodzenie oporne mikroorganizmy

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

⁷ Gatunki wykazujące naturalną, pośrednią wrażliwość.

⁸ Wszystkie metycylinoodporne stafilokoki są oporne na meropenem.

⁹ Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie meropenemu u ludzi opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ludzi średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozkładu to około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg, wprowadzonych w formie infuzji trwającej 30 minut, średnie wartości Cmax wynosiły odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×h/ml. Po podaniu infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax wynosiły 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po podawaniu wielu dawek leku co 8 godzin pacjentom z normalną funkcją nerek nie obserwowano akumulacji meropenemu.

W badaniu z udziałem 12 pacjentów, którym podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po zabiegu chirurgicznym z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości Cmax i okresu półtrwania odpowiadające wartościom u zdrowych ludzi, ale większy objętość rozkładu (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania meropenemu z białkami osocza wynosiła około 2 % i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że meropenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzelowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiet, skóry, fasz, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Meropenem metabolizuje się poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc metabolit mikrobiologicznie nieaktywny. In vitro meropenem wykazuje zmniejszoną wrażliwość na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DHP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem i nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I.

Wydalanie

Meropenem jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki; około 70 % (50–75 %) dawki leku wydalane jest w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin. Dodatkowo 28 % wydala się w postaci metabolitu mikrobiologicznie nieaktywnego. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2 % dawki. Zmierzony klirens nerkowy oraz działanie probenecydu wskazują, że meropenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Upośledzenie funkcji nerek prowadzi do pojawienia się wyższych wartości AUC w osoczu i dłuższego okresu półtrwania meropenemu. Obserwowano zwiększenie AUC o 2,4 razy u pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny (CK) 33–74 ml/min), o 5 razy – u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (CK 4–23 ml/min) i o 10 razy – u pacjentów poddawanych hemodializie (CK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (CK >80 ml/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem były również znacznie podwyższone u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek. Korekta dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meropenem jest wydalany podczas hemodializy z klirencem około 4 razy wyższym niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wskazują na brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po podaniu powtarzanych dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi osobami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny, opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc, wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyki u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do tych stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio. W przeprowadzonym porównaniu stwierdzono farmakokinetyczne charakterystyki dawek leku i okresów półtrwania podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy t_1/2 1,6 godz.). Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Około 60 % dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin w postaci meropenemu i dodatkowo 12 % w postaci metabolitu. Stężenia meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowych stanowią około 20 % jednoczesnych poziomów leku w osoczu, choć występuje znaczna międzyosobnicza zmienność wartości.

Farmakokinetyka meropenemu u noworodków poddawanych leczeniu antybakteryjnemu wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie Monte Carlo z uwzględnieniem modelu PK populacyjnej wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60 % w odniesieniu do P. aeruginosa u 95 % noworodków przedwczesnych i u 91 % urodzonych na czas noworodków.

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyki u zdrowych osób starszych (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza, korelujące ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego upośledzenia funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Meropenem jest wskazany w leczeniu następujących infekcji u dorosłych oraz dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc spoza szpitala i wewnątrzszpitalnego;
• infekcji oskrzelowo-płucnych w przebiegu mukowiscydozy;
• powikłanych infekcji dróg moczowych;
• powikłanych infekcji w obrębie jamy brzusznej;
• infekcji położniczych i połogowych;
• powikłanych infekcji skóry i tkanek miękkich;
• ostrej bakteryjnej oponiacy.

Meropenem może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką podejrzaną o pochodzenie bakteryjne.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów.

Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego z grupy beta-laktamów (np. penicylin lub cephalosporyn).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie w odniesieniu do probenekcydu.

Probenekcyd konkurował z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe, co prowadzi do hamowania wydalania meropenemu przez nerki, co z kolei powoduje wydłużenie okresu półtrwania i zwiększenie stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probenekcydu z meropenemem.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże, ponieważ wiązanie z białkami jest nieznaczne, nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami na podstawie tego mechanizmu.

W trakcie jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, w wyniku czego obniżenie stężenia kwasu walproinowego po około 2 dniach wynosiło 60–100%. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Leki przeciwpakrzepne doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego leków przeciwpakrzepnych doustnych, w tym warfaryny, u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, przez co trudno jest oszacować udział leków przeciwbakteryjnych w zwiększeniu wartości INR (Międzynarodowego Normalizowanego Stosunku). Zaleca się częste monitorowanie wartości INR w trakcie i bezpośrednio po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwpakrzepnym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania dotyczące interakcji leków przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Przy wyborze Meropenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę stosowność zastosowania antybakteryjnego środka z grupy karbapenemów, uwzględniając takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne oraz ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Odporność gatunków Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter

W Unii Europejskiej odporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej odporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich, a czasem zakończonych śmiercią, reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje «Przeciwwskazania» oraz «Działania niepożądane»).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na Meropenem. Przed rozpoczęciem terapii Meropenemem należy dokładnie przebadać wywiad dotyczący wcześniejszych reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Donoszono o ciężkich niepożądanych reakcjach skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, alergia lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespol DRESS), zespół wielopostaciowej rumieniowca oraz ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę u pacjentów leczonych Meropenemem (patrz sekcja «Działania niepożądane»). W przypadku wystąpienia objawów świadczących o tych reakcjach należy natychmiast przerwać stosowanie Meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne.

Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych donoszono o reakcjach nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Kounisa (ostry alergiczny skurcz tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego, patrz sekcja «Działania niepożądane»).

Zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania praktycznie wszystkich środków antybakteryjnych, w tym Meropenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrożonego życia. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwości takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu leczenia Meropenemem wystąpiła biegunka (patrz sekcja «Działania niepożądane»). Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia Meropenemem i zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenia

Podczas leczenia karbapenemami, w tym Meropenemem, rzadko donoszono o drgawkach (patrz sekcja «Działania niepożądane»).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko rozwoju toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z cholestazą i cytolizą) podczas leczenia Meropenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja «Działania niepożądane»).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia Meropenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Dawkowanie leku nie wymaga korekty (patrz sekcja «Sposób stosowania i dawki»).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie Meropenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej bezpośredniej/pośredniej reakcji Coombsa.

Jednoczesne stosowanie Meropenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»).

Meronem, 500 mg: ten lek zawiera 45 mg sodu w fiolce o pojemności 500 mg, co odpowiada 2,25% maksymalnej dobowej dawki sodu dla dorosłego (2 g), zalecanej przez WHO.

Merонem, 1000 mg: ten lek zawiera 90 mg sodu w fiolce o pojemności 1000 mg, co odpowiada 4,5% maksymalnej dobowej dawki sodu dla dorosłego (2 g), zalecanej przez WHO.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania Meropenemu u kobiet w ciąży są nieobecne lub ograniczone.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich efektów toksyczności rozrodczej. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania Meropenemu w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Donoszono, że niewielka ilość Meropenemu przenika do mleka kobiecego. Meropenem można stosować w okresie laktacji tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Badania wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn nie przeprowadzono.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których donoszono przy stosowaniu Meropenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Poniższe tabele zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku.

Dawka meropenemu oraz długość leczenia zależą od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz odpowiedzi na leczenie.

Meropenem w dawce do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie wskazany w leczeniu niektórych rodzajów infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. rodzina Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Meropenem należy stosować zazwyczaj jako wlew dożylny trwający od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki do 1 g można podawać jako dożylne wstrzyknięcie bolusowe w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym dawki 2 g w formie dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek

Tabela 2

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg, gdy klirens kreatyniny u pacjentów jest mniejszy niż 51 ml/min

Dane potwierdzające stosowanie dawek leku wskazanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego niezbędną dawkę leku należy podawać po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz sekcja «Szczególne wskazania dotyczące stosowania»).

Dawkowanie dla pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci w wieku do 3 miesięcy

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności меропenemu u dzieci w wieku do 3 miesięcy, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki меропenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz sekcja «Farmakokinetyka»).

Tabela 3

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i o masie ciała do 50 kg

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Należy stosować dawkę jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniem funkcji nerek.

Sposób stosowania

Meropenem zazwyczaj należy stosować jako wlew dożylny trwający od 15 do 30 minut. Dodatkowo dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podane jako wstrzyknięcie dożylne bolusowe trwające około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg jako wstrzyknięcie dożylne bolusowe są ograniczone.

Przygotowanie wstrzyknięcia dożylnego bolusowego

Roztwór do wstrzyknięcia bolusowego należy przygotować poprzez rozpuszczenie leku Meropenem w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wstrzyknięcia bolusowego była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Przygotowanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować poprzez rozpuszczenie leku Meropenem w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewu lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewu w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu z użyciem 0,9 % roztworu chlorku sodu była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C). Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Przygotowany roztwór Meropenemu z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, jeśli dawkę leku nie skorygowano zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie z zastosowania leku po wprowadzeniu na rynek wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z profilem wymienionych działań niepożądanych opisanych w sekcji „Działania niepożądane” i zazwyczaj są łagodne pod względem nasilenia oraz ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U osób z prawidłową funkcją nerek następuje szybkie wydalanie leku z organizmu drogą nerkową.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Efekty uboczne

W trakcie przeglądu danych dotyczących wpływu leczenia meropenemem u 4872 z 5026 pacjentów najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami związanymi z zastosowaniem Meropenemu były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz zapalenienie w miejscu wstrzyknięcia (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi niepożadanymi zjawiskami związanymi z zastosowaniem Meropenemu, dotyczącymi wyników badań laboratoryjnych, były trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (1,5–4,3%).

W poniższej tabeli wszystkie efekty uboczne są wymienione według układu narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy częstości efekty uboczne są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Zakażenia i inwazje – rzadko: kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Układ krwi i układ chłonnego – często: trombocytoza; rzadko: agranulocytoza, anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia.

Układ odpornościowy – rzadko: reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje «Przeciwwskazania» i «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności»), obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia psychiczne – bardzo rzadko: delirium.

Układ nerwowy – często: ból głowy; rzadko: parestezje; bardzo rzadko: drgawki (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności»).

Układ pokarmowy – często: biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności; rzadko: kolit spowodowany przez antybiotyki (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności»).

Wątroba i drogi żółciowe – często: podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi; rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi.

Skóra i tkanka podskórna – często: wysypka, swędzenie; rzadko: toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, pokrzywka; nieznana częstość: alergia lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), ostra ogólna wypryskowa pustulkoza (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności»).

Nerki i drogi moczowe – rzadko: podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Stan ogólny i miejsce podania leku – często: zapalenie, ból; rzadko: zapalenie żyły z zakrzepem (tromboflebita), ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko efektów ubocznych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały efektom ubocznym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Opis wybranych efektów ubocznych

Zespół Kounisa

Zgłoszono przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespół Kounisa), który został zaobserwowany przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych (patrz sekcja «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności»).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągły monitoring stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku.

Podczas przygotowywania roztworu i jego stosowania należy stosować standardowe metody aseptyczne.

Roztwór należy potrząsnąć przed użyciem.

Nie wykorzystany produkt lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Niezgodność. Meronem nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Meronem przeznaczony do bolusowych wstrzyknięć dożylnych należy rozpuścić w sterylnej wodzie do wstrzykiwań.

Meropenem w fiolkach przeznaczonych do infuzji dożylnych można bezpośrednio rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do przetaczania.

Opakowanie. Fiolki szklane zamknięte gumową przeciwciską i uszczelnione aluminiową pokrywką. Po 10 fiol w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

AstraZeneca UK Limited.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Silk Road Business Park, Macclesfield, SK10 2NA, Wielka Brytania / United Kingdom.

Lub*

Producent.

Zambon Switzerland Ltd.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Via Industria 13, 6814 Cadempino, Szwajcaria / Switzerland.

٭ W instrukcji dołączanej do opakowania kartonowego podany będzie tylko jeden producent (ten, który wyprodukował daną serię).