Merogram

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Merogram (MEROGRAM)

SkÅ ad:

substancja czynna: meropenem;

1 fiolka zawiera bezwÅ odnÄ mieszaninÄ meropenemu trihydrau i sodu wÄ glanu (równowaÅ Œnie meropenemowi) - 500 mg lub 1000 mg.

PostaÄ lekowa. Proszek do sporzÄ dzania roztworu do wstrzykiwaÅ.

GÅ ówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: biaÅ y lub prawie biaÅ y proszek krystaliczny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Karbapenemy. Kod ATC J01D H02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Meropenem wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP).

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczały minimalne stężenie hamujące (MIC) (T>MIC), wykazywał wysoką korelację z efektywnością terapii. W modelach doklinicznych meropenem wykazał aktywność przy stężeniach we krwi osocza przekraczających MIC dla mikroorganizmów wywołujących infekcję przez około 40% przedziału dawkowania. Cel ten nie został potwierdzony klinicznie.

Odporność bakterii na meropenem może powstawać w wyniku: (1) obniżenia przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (związanej z obniżoną produkcją porynów), (2) obniżenia powinowactwa do docelowych PBP, (3) zwiększonej ekspresji białek pompy eflluksowej oraz (4) produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy.

W Unii Europejskiej (UE) odnotowano ogniska infekcji wywołane przez bakterie oporne na karbapenemy.

Nie występuje krzyżowa oporność między meropenemem a lekami należącymi do grup chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin, biorąc pod uwagę wskazane mikroorganizmy docelowe. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę leków przeciwbakteryjnych, jeśli mechanizm działania obejmuje nieprzepuszczalność błony komórkowej i/lub obecność pompy(-pomp) eflluksowej(-ych).

Poniżej przedstawiono graniczne wartości MIC określone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Leki Przeciwdrobnoustrojowe (EUCAST) w trakcie badań klinicznych.

1Graniczne wartości меропenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzae w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) i 1 mg/l (odporne).

2Odmiany mikroorganizmów o wartościach MIC wyższych niż graniczne wartości S/R są bardzo rzadkie lub nie były dotąd zgłaszane. Badania identyfikacyjne i wrażliwości antybiotykowej wobec każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a jeśli wynik zostanie potwierdzony, izolat należy przesłać do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania danych dotyczących odpowiedzi klinicznej na potwierdzone izolaty o wartościach MIC wyższych niż obecne granice oporności (pochylone), izolaty należy klasyfikować jako oporne.

3Wrażliwość bakterii z rodzaju Staphylococcus na karbapenemy można przewidywać na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.

4Granice wartości dotyczą wyłącznie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

5Granice wartości niezależne od gatunku zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych (PK/PD) i nie zależą od rozkładu MIC poszczególnych gatunków. Są przeznaczone do stosowania w odniesieniu do gatunków nie wymienionych w tabeli i przypisach. Granice wartości niezależne od gatunku oparte są na następujących dawkach: granice wartości EUCAST dotyczą меропenemu w dawce 1000 mg podawanego w sposób dożylny 3 razy na dobę przez 30 minut jako najniższa dawka. Rozważano dawki 2 g 3 razy na dobę w przypadku ciężkich infekcji oraz przy pośrednich/granicy oporności.

6Wrażliwość bakterii z rodzaju Streptococcus grup A, B, C i G na beta-laktamy można przewidywać na podstawie wrażliwości na penicylinę.

«–» Badanie wrażliwości nie jest zalecane, ponieważ dany gatunek nie jest odpowiednim celem terapii lekiem. Izolaty mogą być klasyfikowane jako oporne bez wcześniejszego testowania.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby, gdy poziom rozpowszechnienia oporności mikroorganizmów na poziomie lokalnym jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertem.

Poniżej wymieniono patogenne mikroorganizmy na podstawie doświadczenia klinicznego i terapeutycznych protokołów leczenia chorób.

Zwykle wrażliwe gatunki

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis 7

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)8

Gatunki Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis

Streptococcus agalactiae (grupa B)

Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius)

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes (grupa A)

Gram-ujemne tlenowe

Citrobacter freundii

Citrobacter koseri

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae

Morganella morganii

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus vulgaris

Serratia marcescens

Gram-dodatnie beztlenowce

Clostridium perfringens

Peptoniphilus asaccharolyticus

Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)

Gram-ujemne beztlenowce

Bacteroides caccae

Grupa Bacteroides fragilis

Prevotella bivia

Prevotella disiens

Gatunki, w których nabyta oporność może stanowić problem

Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecium 7,9

Gram-ujemne tlenowe

Gatunki Acinetobacter, Burkholderia cepacia

Pseudomonas aeruginosa

Wrodzenie oporne mikroorganizmy

Gram-ujemne tlenowe

Stenotrophomonas maltophilia

Gatunki Legionella

Inne mikroorganizmy

Chlamydophila pneumoniae

Chlamydophila psittaci

Coxiella burnetii

Mycoplasma pneumoniae

7Gatunki wykazujące wrodzoną pośrednią wrażliwość.

8Wszystkie metycylinoodporne bakterie z rodzaju Staphylococcus są oporne na меропenem.

9Wskaźnik oporności > 50% w jednym lub kilku krajach UE.

Sap i melioidoza: stosowanie меропenemu u ludzi opiera się na danych in vitro dotyczących wrażliwości B. mallei i B. pseudomallei oraz na ograniczonych danych u ludzi. Lekarze powinni kierować się krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami konsensusowymi dotyczącymi leczenia sapa i melioidozy.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ludzi średni okres półtrwania (t½) w osoczu wynosi około 1 godziny; średni objętość rozłożenia wynosi około 0,25 l/kg (11–27 l); średni klirens wynosi 287 ml/min po podaniu leku w dawce 250 mg, z obniżeniem klirensu do 205 ml/min po podaniu leku w dawce 2 g. Po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg podanych w formie infuzji przez 30 minut, średnie wartości maksymalnego stężenia leku w osoczu (Cmax indeks) wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml; odpowiadające wartości AUC wynosiły 39,3, 62,3 i 153 μg×godz./ml.

Po przeprowadzeniu infuzji przez 5 minut wartości Cmax indeks wynoszą 52 i 112 μg/ml po podaniu leku w dawkach 500 i 1000 mg odpowiednio. Po podaniu wielu dawek leku co 8 godzin pacjentom z prawidłową funkcją nerek nie stwierdzono akumulacji меропenemu.

W trakcie badania z udziałem 12 pacjentów, którym podawano меропenem w dawce 1000 mg co 8 godzin po operacji z powodu infekcji wewnątrzbrzusznych, stwierdzono wartości parametrów Cmax i t½ odpowiadające wartościom u zdrowych ochotników, ale większy objętość rozłożenia (27 l).

Rozkład

Średnia wartość wiązania меропenemu z białkami osocza wynosiła około 2% i nie zależała od stężenia leku. Po szybkim podaniu leku (5 minut lub mniej) farmakokinetyka jest dwueksponencjalna, ale jest to znacznie mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Stwierdzono, że меропenem dobrze przenika do niektórych płynów i tkanek organizmu, w tym do płuc, sekretu oskrzowego, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek narządów płciowych kobiety, skóry, fasz, mięśni i egzudatów otrzewnowych.

Metabolizm

Merogram metabolizuje się poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, tworząc mikrobiologicznie nieaktywny metabolit. In vitro меропenem wykazuje zmniejszoną podatność na hydrolizę przez dehydropeptydazę-I (DGP-I) człowieka w porównaniu z imipenemem, dlatego nie ma potrzeby jednoczesnego stosowania inhibitora DGP-I.

Wydalanie

Merogram jest przede wszystkim wydalany nienajednany przez nerki, około 70% (50–75%) dawki leku wydalane jest nienajednany w ciągu 12 godzin. Kolejne 28% wydzielane jest w postaci mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% dawki. Zmierzony klirens nerkowy oraz efekt probenecydu wskazują, że меропenem podlega zarówno filtracji, jak i sekrecji kanalikowej.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek powodują pojawienie się wysokich wartości AUC w osoczu i dłuższy t½ dla меропenemu. Obserwowano 2,4-krotne zwiększenie wartości AUC u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny (KK) 33–74 ml/min), 5-krotne – u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (KK 4–23 ml/min) i 10-krotne – u pacjentów poddawanych hemodializie (KK <2 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi osobami (KK >80 ml/min).

Wskaźnik AUC mikrobiologicznie nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem również znacznie wzrastał u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Korekcja dawki leku jest zalecana pacjentom z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób zastrzyku i dawki”).

Merogram jest usuwany przez hemodializę z klirens, który podczas hemodializy był około 4 razy wyższy niż u pacjentów z anurią.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z alkoholowym marskością wątroby wykazały brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę меропenemu po podaniu powtarzanych dawek leku.

Pacjenci dorośli

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami o podobnej funkcji nerek. Model populacyjny opracowany na podstawie danych 79 pacjentów z infekcją wewnątrzbrzuszną lub zapaleniem płuc wykazał zależność głównego objętości od masy ciała, klirensu kreatyniny i wieku.

Dzieci

Badania farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci z infekcją po podaniu leku w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg wykazały wartości Cmax zbliżone do wartości stwierdzonych u dorosłych po podaniu leku w dawkach 500, 1000 i 2000 mg odpowiednio.

W trakcie przeprowadzonego porównania stwierdzono farmakokinetyczne charakterystyki między dawkami leku i okresami półtrwania podobne do tych obserwowanych u dorosłych we wszystkich grupach, z wyjątkiem najmłodszych pacjentów (< 6 miesięcy t1/2 1,6 godziny).

Średnie wartości klirensu меропenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg (6–12 lat), 6,2 ml/min/kg (2–5 lat), 5,3 ml/min/kg (6–23 miesiące) i 4,3 ml/min/kg (2–5 miesięcy). Oколо 60% dawki wydalało się z moczem w ciągu 12 godzin w postaci меропenemu i dodatkowo 12% w postaci metabolitu. Stężenie меропenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi około 20% jednoczesnego stężenia leku w osoczu, choć obserwuje się znaczną międzyosobniczą zmienność wartości.

Farmakokinetyka меропenemu u noworodków, którym podawano leczenie antybakteryjne, wykazała wyższy klirens u noworodków o większym wieku kalendarzowym lub wieku ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania 2,9 godziny. Modelowanie metodą Monte Carlo z uwzględnieniem populacyjnego modelu PK wykazało, że przy schemacie dawkowania 20 mg/kg co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% wobec P. aeruginosa u 95% noworodków urodzonych przedwcześnie i u 91% urodzonych terminowo.

Pacjenci starsi

Badania farmakokinetyki u zdrowych ochotników starszych (65–80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osocza, co koreluje ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem, oraz nieznaczne zmniejszenie klirensu pozanerkowego. Korekta dawki leku nie jest wymagana u pacjentów starszych, z wyjątkiem przypadków umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Merogram wskazany jest w leczeniu następujących infekcji u dorosłych oraz dzieci w wieku od 3 miesięcy:

• zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc nieszpitalnego i szpitalnego;
• infekcje oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• skomplikowane infekcje wewnątrzbrzuszne;
• infekcje okołoporodowe i połogowe;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• ostry bakteryjny meningit.

Merogram może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką podejrzewaną o pochodzenie bakteryjne.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, która jest związana lub może być związana z którąkolwiek z wyżej wymienionych infekcji.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu. Podwyższona wrażliwość na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny typ leku przeciwbakteryjnego beta-laktamowego (np. penicyliny lub cephalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leków z pojedynczymi lekami przeprowadzono wyłącznie z probenecydem.

Probenecyd konkurować z meropenemem o aktywne wydalanie kanalikowe, w ten sposób hamując wydzielanie meropenemu przez nerki, co prowadzi do wydłużenia t1/2 oraz wzrostu stężenia meropenemu w osoczu krwi. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu z meropenemem.

Potencjalny wpływ meropenemu na wiązanie z białkami innych leków lub metabolizm nie był badany. Jednakże wiązanie z białkami jest tak niewielkie, że nie należy oczekiwać interakcji z innymi związkami poprzez ten mechanizm.

Podczas jednoczesnego stosowania z karbapenemami odnotowano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi, które w przybliżeniu po dwóch dniach wynosiło 60–100 %. Ze względu na szybki początek działania i stopień obniżenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego i karbapenemów uznaje się za niemożliwe do skorygowania, dlatego należy unikać tej interakcji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Leki przeciwpakrzaki krwi doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilić jej działanie przeciwzakrzepowe. Zarejestrowano wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów jednoczesnie stosujących leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może się różnić w zależności od podstawowej infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, przez co trudno ocenić udział leków przeciwbakteryjnych w nasileniu poziomu międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częste monitorowanie poziomu INR podczas i krótko po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z lekiem przeciwzakrzepowym doustnym.

Dzieci

Wszystkie badania interakcji leków przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przy wyborze меропenemu jako środka leczniczego należy wziąć pod uwagę celowość stosowania antybiotyku z grupy karbapenemów, biorąc pod uwagę takie czynniki jak ciężkość infekcji, rozpowszechnienie oporności na inne odpowiednie środki antybakteryjne, a także ryzyko wyboru leku w odniesieniu do bakterii opornych na karbapenemy.

Oporność Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa oraz Acinetobacter

W UE oporność na penemy Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter jest zróżnicowana. Przy przepisywaniu leku zaleca się uwzględnienie lokalnej oporności tych bakterii na penemy.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach poważnych, czasem zakończonych śmiercią, reakcji nadwrażliwości (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”).

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono przypadki nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą również wykazywać nadwrażliwość na меропenem. Przed rozpoczęciem terapii меропenemem należy dokładnie wywiadować wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie działania.

Zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków

Podczas stosowania niemal wszystkich środków antybakteryjnych, w tym меропenemu, odnotowano przypadki zapalenia okrężnicy związanego ze stosowaniem antybiotyków oraz przypadki zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, których ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrożonego życia. Dlatego ważne jest wzięcie pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu меропenemu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie leczenia меропenemem oraz zastosowanie specyficznego leczenia skierowanego przeciwko Clostridium difficile. Nie należy przepisywać leków hamujących perystaltykę jelit.

Drżenia

Podczas leczenia karbapenemami, w tym меропenemem, rzadko donoszono o drgawkach (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Kontrola funkcji wątroby

Z uwagi na ryzyko wystąpienia toksyczności wątrobowej (zaburzenia funkcji wątroby z cechami cholestazy i cytolizy) podczas leczenia меропenemem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie leku u pacjentów z chorobami wątroby: podczas leczenia меропenemem u pacjentów z istniejącymi chorobami wątroby należy dokładnie monitorować funkcje wątroby. Dawkowanie leku nie wymaga korekty (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Serokonwersja bezpośredniego testu antyglobulinowego (reakcja Coombsa)

Leczenie меропenemem może prowadzić do pojawienia się dodatniej reakcji bezpośredniej/pośredniej Coombsa.

Jednoczesne stosowanie меропenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Merogram zawiera około 2,0 mEq lub 4,0 mEq sodu na dawkę 500 mg lub 1 g leku odpowiednio, co należy uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety kontrolowanej pod względem zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dane są ograniczone co do stosowania меропenemu u ciężarnych kobiet.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich ani pośrednich efektów toksyczności reprodukcyjnej. Biorąc pod uwagę powyższe, zaleca się unikanie stosowania меропenemu w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Donoszono, że niewielka ilość меропenemu przenika do mleka matki. Meropeneum można stosować w okresie karmienia piersią tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Badania wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami nie były przeprowadzane.

Podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia bólu głowy, parestezji lub drgawek, o których donoszono przy stosowaniu меропenemu.

Sposób stosowania i dawki.

Poniższe tabele 1–3 zawierają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania leku. Dawkę меропenemu i długość trwania leczenia dostosowuje się indywidualnie w zależności od rodzaju patogenu, ciężkości choroby oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Merogram stosowany w dawce do 2 g 3 razy na dobę u dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg oraz w dawce do 40 mg/kg 3 razy na dobę u dzieci może być szczególnie odpowiedni w leczeniu niektórych infekcji wywołanych mniej wrażliwymi gatunkami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter) lub przy bardzo ciężkich infekcjach.

Należy przestrzegać dodatkowych zaleceń dotyczących dawkowania podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek (patrz niżej).

Tabela 1

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg

Merogram stosuje się zazwyczaj w postaci wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut.

Dodatkowo dawki leku do 1 g można podawa muc w postaci dożylnej iniekcji bolusowej w ciągu około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dorosłym leku w dawce 2 g w postaci dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Zaburzenia funkcji nerek

Tabela 2

Zalecane dawki leku dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 50 kg,
gdy klirens kreatyniny u pacjentów jest mniejszy niż 51 ml/min

Dostępne dane potwierdzające stosowanie dawek leku podanych w Tabeli 2, skorygowanych do dawki jednostkowej 2 g, są ograniczone.

Meropenem jest usuwany podczas hemodializy i hemofiltracji, dlatego zalecane jest podawanie odpowiedniej dawki leku po zakończeniu procedury hemodializy.

Nie ma zaleceń dotyczących ustalonej dawki leku dla pacjentów poddawanych dializie peritonealnej.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki leku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub z klirem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci poniżej 3. miesiąca życia

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia, a optymalny schemat dawkowania nie został ustalony. Istnieją ograniczone dane farmakokinetyczne uzasadniające stosowanie dawki meropenemu 20 mg/kg co 8 godzin (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Tabela 3

Zalecane dawki leku dla dzieci w wieku od 3. miesiąca do 11. roku życia o masie ciała do 50 kg

• Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg *

Należy stosować dawkę jak u dorosłych pacjentów.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek.

Sposób stosowania

Merogram stosuje się zazwyczaj w formie wlewu dożylnego trwającego od 15 do 30 minut. Ponadto dawki meropenemu do 20 mg/kg mogą być podawane w formie dożylnej iniekcji bolusowej trwającej około 5 minut. Dane dotyczące bezpieczeństwa potwierdzające podawanie dzieciom leku w dawce 40 mg/kg w formie dożylnej iniekcji bolusowej są ograniczone.

Wykonywanie dożylnej iniekcji bolusowej

Roztwór do iniekcji bolusowej należy przygotować przez rozpuszczenie leku Merogram w wodzie do wstrzykiwań w celu uzyskania stężenia 50 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do iniekcji bolusowej była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze do 25 °C lub przez 12 godzin w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, jeśli sposób otwarcia/przygotowania/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia mikrobiologicznego, lek należy użyć natychmiast.

Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Wykonywanie wlewu dożylnego

Roztwór do wlewu należy przygotować przez rozpuszczenie leku Merogram w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wlewów lub w 5 % roztworze glukozy (dekstrozy) do wlewów w celu uzyskania stężenia 1–20 mg/ml.

Stabilność chemiczna i fizyczna przygotowanego roztworu do wlewu przy użyciu 0,9 % roztworu chlorku sodu była potwierdzona przez 3 godziny w temperaturze 25 °C lub przez 24 godziny w lodówce (2–8 °C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy użyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie użyty od razu, należy dokładnie kontrolować czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu.

Roztwór Merogramu przygotowany z 5 % roztworem glukozy (dekstrozy) należy użyć natychmiast.

Nie należy zamrażać przygotowanych roztworów.

• Dzieci *

Lek stosuje się u dzieci od 3. miesiąca życia.

Przedawkowanie

Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, jeśli dawka leku nie jest odpowiednio korygowana, zgodnie z opisem w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ograniczone doświadczenie zastosowania leku po wprowadzeniu na rynek wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią niepożądane reakcje, są one zgodne z opisanym profilem działań niepożądanych, zazwyczaj łagodne pod względem nasilenia objawów i ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć konieczność leczenia objawowego.

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek lek jest szybko wydalany przez nerki.

Hemodializa usuwa meropenem i jego metabolity z organizmu.

Działania niepożądane.

Najczęstsze niepożądane reakcje związane z zastosowaniem меропenemu to biegunka, wysypka, nudności/wymioty oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia. Najczęstsze niepożądane zjawiska laboratoryjne zgłaszane po zastosowaniu меропenemu to trombocytoza oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Poniżej przedstawiono wszystkie działania niepożądane sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione według malejącej częstości występowania.

Zakażenia i inwazje: nieczęsto – kandydoza jamy ustnej i pochwy.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: często – trombocytoemia; nieczęsto – eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego: nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy; nieczęsto – parestezje; rzadko – drgawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha; nieczęsto – zapalenie jelita grubego związane z zastosowaniem antybiotyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie poziomu transaminaz, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej we krwi, podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej we krwi; nieczęsto – podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka, świąd; nieczęsto – pokrzywka, toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy; częstość nieznana – lekowe zapalenie z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespol DRESS).

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych: nieczęsto – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania leku: często – stan zapalny, ból; nieczęsto – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia.

Nie ma danych wskazujących na zwiększone ryzyko działań niepożądanych u dzieci na podstawie ograniczonej liczby dostępnych danych. Wszystkie zgłoszone przypadki odpowiadały reakcjom niepożądanym obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 30 °C.

Po rozpuszczeniu lek należy użyć natychmiast.

Niezgodność.

Merogram nie należy mieszać ani dodawać do innych leków.

Merogram przeznaczony do dożylnych wstrzyknięć bolusowych należy rozpuszczać w wodzie do wstrzykiwań.

Merpopenem w fiolkach do wlewu dożylnej można bezpośrednio rozpuszczać w:

0,9 % roztworze chlorku sodu lub 5 % roztworze glukozy do wlewu.

Opakowanie.

1 fiolka z proszkiem w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Eugia Pharma Specialities Limited, Unit-2.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta

A-1128, RIICO Industrial Area, Phase-III, Bhiwadi, Alwar District, Rajasthan, 301019, Indie /A-1128, RIICO Industrial Area, Phase-III, Bhiwadi, Alwar District, Rajasthan, 301019, India.