INSTRUKCJA stosowania leku MERISTAT-Sanovel (MERISTAT-sanovel)

Skład:

substancja czynna: clarithromycin;

1 tabletka zawiera 250 mg klaritromycyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobioglikolan sodu (typ A), povidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearyna magnezu;

otoczka: sacyryna sodowa, wanilina, Opadry OY-S-32920 żółty (hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), żółty chinolinowy (E 104), glikol propylenowy, hydroksypropyloceluloza, polisorbat 80, wanilina, tlenek żelaza żółty (E 172), barwnik FD&C Blue № 2), Opadry YS-1R-7006 przezroczysty (hydroksypropyloceluloza, glikol polietylenowy);

lub

1 tabletka zawiera 500 mg klaritromycyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobioglikolan sodu (typ A), povidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearyna magnezu;

otoczka: sacyryna sodowa, wanilina, Opadry OY-S-32917 żółty (hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), glikol propylenowy, hydroksypropyloceluloza, polisorbat 80, wanilina, tlenek żelaza żółty (E 172), barwnik FD&C Yellow № 5, barwnik FD&C Blue № 2), Opadry YS-1R-7006 przezroczysty (hydroksypropyloceluloza, glikol polietylenowy).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka 250 mg – eliptyczne, dwuwypukłe tabletki powlekane o jasnożółtym kolorze, z oznaczeniem „S” po jednej stronie; tabletka 500 mg – eliptyczne, dwuwypukłe tabletki powlekane o jasnożółtym kolorze, z oznaczeniem „S” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy. Klaritromycyna.

Kod ATC J01F A09.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Klaritromycyna – półsyntetyczny antybiotyk z grupy makrolidów.

Działanie przeciwbakteryjne klaritromycyny wynika z jej wiązania się z podjednostką rybosomu 50S wrażliwych bakterii i hamowania biosyntezy białka. Preparat wykazuje wysoką skuteczność in vitro wobec szerokiego spektrum mikroorganizmów beztlenowych i tlenowych, Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym szczepów szpitalnych. Minimalne stężenia hamujące (MIC) klaritromycyny są zazwyczaj dwa razy niższe niż MIC erytromycyny.

Klaritromycyna jest in vitro wysoce skuteczna wobec Legionella pneumophila i Mycoplasma pneumoniae. Działa bakteriobójczo wobec H. pylori. Aktywność klaritromycyny przy obojętnym pH jest wyższa niż przy kwasowym pH. Dane in vitro i in vivo wskazują na wysoką skuteczność klaritromycyny wobec klinicznie istotnych szczepów mikobakterii. Badania in vitro wykazały, że szczepy Enterobacteriaceae i Pseudomonas, jak również inne bakterie Gram-ujemne nie wytwarzające laktozy, są odporne na działanie klaritromycyny.

Mikrobiologia

Klaritromycyna jest aktywna in vitro oraz w praktyce klinicznej wobec większości szczepów następujących mikroorganizmów:

Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Listeria monocytogenes.

Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Legionella pneumophila.

Helicobacter: H. pylori.

Inne mikroorganizmy: Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae (TWAR).

Mikobakterie: Mycobacterium leprae, Mycobacterium kansasii, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium avium complex (MAC), obejmujące Mycobacterium avium, Mycobacterium intracellulare.

Beta-laktamazy wytwarzane przez mikroorganizmy nie wpływają na skuteczność klaritromycyny.

Większość szczepów stafilokoków opornych na metycylinę i oksacylinę jest odporne na klaritromycynę.

Klaritromycyna jest aktywna in vitro wobec większości szczepów następujących mikroorganizmów, jednak skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo jej stosowania nie zostały potwierdzone:

Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie: Streptococcus agalactiae, Streptococci (grupy C, F, G), Viridans group streptococci.

Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne: Bordetella pertussis, Pasteurella multocida.

Inne mikroorganizmy: Chlamydia trachomatis.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-dodatnie: Clostridium perfringens, Peptococcus niger, Propionibacterium acnes.

Mikroorganizmy beztlenowe Gram-ujemne: Bacteroides melaninogenicus.

Spirochety: Borrelia burgdorferi, Treponema pallidum.

Kampylobakterie: Campylobacter jejuni.

Klaritromycyna wykazuje działanie bakteriobójcze wobec kilku szczepów bakterii: Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, H. pylori oraz Campylobacter spp.

Głównym metabolitem klaritromycyny w organizmie człowieka jest mikrobiologicznie aktywny 14-hydroksyklaritromycyna (14-OH-klaritromycyna). Dla większości mikroorganizmów aktywność mikrobiologiczna metabolitu jest równa lub 1-2 razy słabsza niż substancji matrycowej, z wyjątkiem H. influenzae, wobec którego skuteczność metabolitu jest dwa razy wyższa. W warunkach in vitro i in vivo substancja matrycowa i jej główny metabolit wykazują działanie addytywne lub synergiczne wobec H. influenzae, w zależności od szczepu mikroorganizmu.

Ilościowe metody wymagające pomiaru średnicy stref zahamowania wzrostu dają najdokładniejszą ocenę wrażliwości bakterii na środki przeciwbakteryjne. W jednej z zalecanych procedur testowania wrażliwości stosuje się dyski nasączone 15 μg klaritromycyny (test dyfuzyjny Kirby'ego-Bauera); przy interpretacji wyników porównuje się średnicę strefy zahamowania dla tego dysku ze stężeniami MIC klaritromycyny. Wartości MIC określa się metodą rozcieńczeń w bulionie lub w podłożu agarowym.

Wynik laboratoryjny „wrażliwy” wskazuje, że infekujący mikroorganizm najprawdopodobniej odpowie na terapię. Wynik „oporny” wskazuje, że infekujący mikroorganizm najprawdopodobniej nie odpowie na terapię. Wynik „wrażliwość pośrednia” oznacza, że efekt terapeutyczny tego leku może być niepewny lub że mikroorganizm będzie wrażliwy, jeśli zastosuje się wyższe dawki (wrażliwość pośrednią określa się również jako umiarkowaną wrażliwość).

Należy uwzględniać specyficzne dla kraju lub regionu informacje dotyczące granic zakresu wrażliwości, oporności i wrażliwości pośredniej.

Farmakokinetyka.

Klaritromycyna jest szybko i dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego po doustnym podaniu leku w postaci tabletek. Mikrobiologicznie aktywny metabolit – 14-hydroksyklaritromycyna – powstaje w wyniku metabolizmu pierwszego przejścia. Klaritromycynę można stosować niezależnie od przyjęcia pokarmu, ponieważ jedzenie nie wpływa na biodostępność tabletek klaritromycyny. Pokarm nieznacznie opóźnia początek wchłaniania klaritromycyny i powstawanie 14-hydroksymetabolitu. Farmakokinetyka klaritromycyny jest nieliniowa, jednak stężenie równowagowe osiągane jest w ciągu 2 dni stosowania leku. Po podaniu dawki 250 mg 2 razy na dobę 15-20% niezmienionej substancji jest wydalane z moczem. Przy dawce 500 mg 2 razy na dobę wydalanie leku z moczem jest intensywniejsze (około 36%).

14-hydroksyklaritromycyna jest głównym metabolitem wydalanym z moczem w ilości 10-15% podanej dawki. Większość pozostałej dawki jest wydalana kałem, głównie z żółcią.

5-10% pierwotnej substancji znajduje się w kale.

Po podaniu 500 mg klaritromycyny 3 razy na dobę stężenie klaritromycyny w osoczu krwi wzrasta w porównaniu do stężenia przy dawce 500 mg 2 razy na dobę.

Stężenie klaritromycyny w tkankach jest kilkakrotnie wyższe niż stężenie we krwi. Zwiększono stężenia zarówno w tkance migdałków, jak i w tkance płucnej. Klaritromycyna w dawkach terapeutycznych wiąże się z białkami osocza krwi w 80%.

Klaritromycyna przenika do błony śluzowej żołądka. Zawartość klaritromycyny w błonie śluzowej i tkance żołądka jest wyższa po jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i omeprazolu niż po monoterapii klaritromycyną.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na klaritromycynę:

Infekcje dróg oddechowych górnych, tj. gardła (zapalenie migdałków, zapalenie gardła) oraz infekcje zatok przynosowych.
Infekcje dróg oddechowych dolnych (zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie płuc typu gruźliczego oraz pierwotne zapalenie atypowe).
Infekcje skóry i tkanek miękkich (impetigo, zapalenie mieszków włosych, erysypelo, furunkuloza, zakażone rany).
Osteogenne infekcje ostrych i przewlekłych.
Rozsiane lub lokalizowane infekcje mikobakteriami, wywołane przez Mycobacterium avium lub Mycobacterium intracellulare. Lokalizowane infekcje wywołane przez Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum lub Mycobacterium kansasii.
Eradykacja H. pylori u pacjentów z wrzodem dwunastopalczyka przy jednoczesnym hamowaniu wydzielania kwasu solnego (aktywność klaritromycyny wobec H. pylori przy obojętnym pH jest wyższa niż przy kwasowym pH).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki makrolidowe oraz inne składniki leku.

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i dowolnego z następujących leków: astemizol, cyzapryd, pimozyd, terfenadyna (może prowadzić do wydłużenia się odcinka QT i rozwoju arytmii serca, w tym tachykardii komorowej, migotania komór oraz tzw. tachykardii typu torsades de pointes), alkaloidy sporyszu, np. ergotamina, dihydroergotamina (może prowadzić do toksyczności ergotowej), inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny), które w znacznym stopniu są metabolizowane przez CYP3A4 (lowastatyna lub simwastatyna) – ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i doustnego midazolamu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Przeciwwskazane u pacjentów z wywiadem wydłużenia odcinka QT lub arytmii komorowych, w tym tachykardii typu torsades de pointes (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia lub hipomagnezemia) – ze względu na ryzyko wydłużenia odcinka QT.

Ciężka niewydolność wątroby i współistniejąca niewydolność nerek.

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (oraz innych silnych inhibitorów CYP3A4) z kolchicyną (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z tikagrelorem, iwabradyną lub ranolazyną.

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lomitapidem (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Klaritromycyna nie oddziałuje z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Stosowanie poniższych leków jest surowo przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich skutków interakcji.

Cyzapryd, pimozyd, astemizol, terfenadyna

Zwiększono stężenie cyzaprydu, pimozydu i terfenadyny w osoczu krwi podczas jednoczesnego stosowania z klaritromycyną, co może prowadzić do wydłużenia odcinka QT i wystąpienia arytmii, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i torsade de pointes. Podobne efekty obserwowano również przy jednoczesnym stosowaniu astemizolu i innych makrolidów. Podobne efekty odnotowano również u pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i pimozyd (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zgłaszano zdolność makrolidów do zmiany metabolizmu terfenadyny, co prowadzi do zwiększenia stężenia terfenadyny w osoczu krwi, co czasem wiązało się z arytmiami, takimi jak wydłużenie odcinka QT, tachykardia komorowa, migotanie komór i torsades de pointes (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W badaniu przeprowadzonym u 14 ochotników przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i terfenadyny obserwowano 2–3-krotne zwiększenie stężenia kwasowego metabolitu terfenadyny w osoczu oraz wydłużenie odcinka QT, co nie doprowadziło do żadnych klinicznie widocznych skutków. Podobne efekty obserwowano również przy jednoczesnym stosowaniu astemizolu i innych makrolidów.

Alkaloidy sporyszu

Doniesienia po marketingu wskazują, że jednoczesne stosowanie klaritromycyny i ergotaminy lub dihydroergotaminy wiązało się z wystąpieniem objawów ostrej ergotyzmu, charakteryzującego się wazospazmem i niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i alkaloidów sporyszu jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doustny midazolam

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy na dobę) pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) midazolamu wzrastało 7-krotnie po doustnym podaniu midazolamu. Jednoczesne stosowanie doustnego midazolamu i klaritromycyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lowastatyną lub simwastatyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ statyny te w znacznym stopniu są metabolizowane przez CYP3A4, a jednoczesne stosowanie z klaritromycyną zwiększa ich stężenie we krwi, co z kolei zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Zgłaszano przypadki rabdomiolizy u pacjentów przyjmujących jednocześnie klaritromycynę i te statyny. Jeśli leczenie klaritromycyną jest nieuniknione, terapię lowastatyną lub simwastatyną należy przerwać na czas leczenia.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu klaritromycyny z innymi statynami. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klaritromycyny ze statynami, zaleca się przepisanie najniższej zarejestrowanej dawki statyny. Możliwe jest stosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny). Konieczne jest monitorowanie pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii.

Lomitapide

Jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny z lomitapidem jest przeciwwskazane ze względu na możliwość znacznego wzrostu stężenia transaminaz (patrz „Przeciwwskazania”).

Wpływ innych leków na farmakokinetykę klaritromycyny

Leki będące induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty z zioła św. Jana) mogą indukować metabolizm klaritromycyny. Może to prowadzić do stężenia subterapeutycznego klaritromycyny i zmniejszenia jej skuteczności. Ponadto może być konieczne monitorowanie stężenia induktora CYP3A we krwi, które może wzrosnąć z powodu hamowania CYP3A przez klaritromycynę (patrz również instrukcja do stosowania odpowiedniego induktora CYP3A4). Jednoczesne stosowanie ryfabutyny i klaritromycyny prowadziło do wzrostu stężenia ryfabutyny i spadku stężenia klaritromycyny w osoczu krwi, z jednoczesnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zapalenia tworka.

Stosowanie klaritromycyny jest również przeciwwskazane z tikagrelorem, iwabradyną i ranolazyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Kortykosteroidy

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z kortykosteroidami do stosowania ogólnoustrojowego lub inhalacyjnego, które głównie są metabolizowane przez CYP3A, ze względu na potencjalne zwiększenie działania ogólnoustrojowego kortykosteroidów. W przypadku jednoczesnego stosowania pacjenci powinni być poddawani dokładnemu nadzorowi w celu wykrycia działań niepożądanych związanych z kortykosteroidami ogólnoustrojowymi.

Poniżej wymieniono leki, których wpływ na stężenie klaritromycyny we krwi jest znany lub przypuszczalny, dlatego może być konieczna zmiana dawki lub zastosowanie terapii alternatywnej.

Efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna

Silne induktory enzymów cytochromu P450, takie jak efawirenz, nevirapyna, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna mogą przyspieszać metabolizm klaritromycyny, zmniejszając jej stężenie we krwi, ale zwiększając stężenie 14-OH-klaritromycyny – mikrobiologicznie aktywnego metabolitu. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klaritromycyny i 14-OH-klaritromycyny różni się w zależności od różnych bakterii, oczekiwany efekt terapeutyczny może nie zostać osiągnięty przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i induktorów enzymów cytochromu P450.

Etrawiryna

Działanie klaritromycyny było osłabiane przez etravirynę, jednak stężenia aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny wzrastały. Ponieważ 14-OH-klaritromycyna ma zmniejszoną aktywność wobec Mycobacterium avium complex (MAC), ogólna aktywność wobec tego patogenu może być zmieniona. Dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć zastosowanie leków alternatywnych wobec klaritromycyny.

Flukonazol

Jednoczesne stosowanie flukonazolu 200 mg na dobę i klaritromycyny 500 mg 2 razy na dobę u 21 zdrowych ochotników prowadziło do wzrostu stężenia równowagowego (Cmin) klaritromycyny o 33% oraz AUC – o 18%. Stężenia równowagowe aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny istotnie nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu z flukonazolem. Zmiana dawki klaritromycyny nie jest wymagana.

Rytonawir

Stosowanie rytonawiru w dawce 200 mg co 8 godzin i klaritromycyny 500 mg co 12 godzin prowadziło do znacznego hamowania metabolizmu klaritromycyny. Maksymalne stężenie (Cmax) klaritromycyny wzrastało o 31%, Cmin – o 182%, a AUC – o 77%. Obserwowano całkowite hamowanie powstawania 14-OH-klaritromycyny. Ze względu na szerokie okno terapeutyczne, zmniejszenie dawki klaritromycyny u pacjentów z normalną funkcją nerek nie jest wymagane. Jednak u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki: u pacjentów z CLCR 30–60 ml/min dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50%. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CLCR <30 ml/min) dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 75%. Dawek klaritromycyny przekraczających 1 g/dobę nie należy stosować razem z rytonawirem.

Taką samą korektę dawki należy przeprowadzić u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przy stosowaniu rytonawiru jako wzmacniacza farmakokinetycznego razem z innymi inhibitorami proteazy HIV, w tym atazanawirem i sakwinawirem (patrz poniżej „Interakcje dwukierunkowe”).

Wpływ klaritromycyny na farmakokinetykę innych leków

Leki przeciwarytmiczne

Istnieją doniesienia po marketingu o rozwoju tachykardii komorowej typu torsades de pointes pojawiającej się przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z chinidyną lub dysopyramidem. Zaleca się monitorowanie EKG w celu wczesnego wykrycia wydłużenia odcinka QT. Podczas terapii klaritromycyną należy monitorować stężenia tych leków w osoczu krwi.

Podczas stosowania po marketingu zgłaszano hipoglikemię przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i dysopyramidu, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia glukozy we krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Leki hipoglikemiczne doustne/insulina

Przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami hipoglikemicznymi, takimi jak nateglinid i repaglinid, klaritromycyna może hamować enzym CYP3A, co może prowadzić do hipoglikemii. Zalecane jest dokładne monitorowanie stężenia glukozy.

Interakcje związane z CYP3A|

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny, znanej jako inhibitor enzymu CYP3A, i leku, który głównie jest metabolizowany przez CYP3A, może prowadzić do wzrostu stężenia tego ostatniego we krwi, co z kolei może nasilić lub wydłużyć jego efekt terapeutyczny i zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu klaritromycyny pacjentom, którzy otrzymują terapię lekami będącymi substratami CYP3A, szczególnie jeśli substrat CYP3A ma wąski zakres terapeutyczny (np. karbamazepina) i/lub jest intensywnie metabolizowany przez ten enzym. Może być konieczna zmiana dawki i, jeśli to możliwe, dokładne monitorowanie stężenia leku metabolizowanego przez CYP3A we krwi u pacjentów stosujących jednocześnie klaritromycynę.

Wiadomo (lub przypuszcza się), że poniższe leki lub grupy leków są metabolizowane przez ten sam izoenzym CYP3A: alprazolam, astemizol, karbamazepina, cyklostazol, cyzapryd, cyklosporyna, dysopyramid, alkaloidy sporyszu, lowastatyna, metylprednizolon, midazolam, omeprazol, doustne leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna, rywaryksaban, apiksaban), atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. kweitiapina), pimozyd, chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, symwastatyna, takrolimus, terfenadyna, triazolam i winblastyna – jednak ta lista nie jest kompletna. Podobny mechanizm interakcji określono przy stosowaniu fenytoiny, teofiliny i walproinianu, które są metabolizowane przez inny izoenzym układu cytochromu P450.

Doustne leki przeciwkrzepliwe bezpośrednie (DOAC)

DOAC dabigatran i edoksaban są substratami przenośnika efliuksowego P-gp (glikoproteiny P). Rywaryksaban i apiksaban są metabolizowane przy udziale CYP3A4 i są również substratami P-gp. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z tymi lekami, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Omeprazol

Stosowanie klaritromycyny (500 mg co 8 godzin) w połączeniu z omeprazolem (40 mg na dobę) u dorosłych zdrowych ochotników prowadziło do wzrostu stężenia równowagowego omeprazolu (Cmax, AUC0-24 i t1/2 wzrosły odpowiednio o 30%, 89% i 34%). Przy stosowaniu samego omeprazolu średnia wartość pH soku żołądkowego w pomiarze przez 24 godziny wynosiła 5,2, przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu z klaritromycyną – 5,7.

Syldenafil, tadalafil i wardenafil

Każdy z tych inhibitorów fosfodiesterazy jest metabolizowany (co najmniej częściowo) przy udziale CYP3A, a CYP3A może być hamowany przez jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny. Istnieje możliwość zwiększenia stężenia inhibitorów fosfodiesterazy (syldenafila, tadalafilu i wardenaflu) we krwi przy ich jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną, co może wymagać zmniejszenia dawki inhibitorów fosfodiesterazy.

Teofilina, karbamazepina

Wyniki badań klinicznych wykazały niewielki, ale statystycznie istotny (p≤0,05) wzrost stężenia teofliny lub karbamazepiny we krwi przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną.

Tolterodyna

Tolterodyna jest głównie metabolizowana przez izoformę cytochromu P450 2D6 (CYP2D6). Jednak w populacji pacjentów bez CYP2D6 metabolizm zachodzi przez CYP3A. W tej populacji hamowanie CYP3A prowadzi do istotnego wzrostu stężenia tolterodyny we krwi. U takich pacjentów zmniejszenie dawki tolterodyny może być konieczne przy stosowaniu jej z inhibitorami CYP3A, takimi jak klaritromycyna.

Triazolobenzodiazepiny (np. alprazolam, midazolam, triazolam)

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy na dobę) AUC midazolamu wzrastało 2,7-krotnie po wewnątrzżylnej podaniu midazolamu. Należy unikać jednoczesnego stosowania doustnego midazolamu i klaritromycyny. Przy wewnątrzżylnej podaniu midazolamu z klaritromycyną należy przeprowadzać dokładne monitorowanie stanu pacjenta w celu wczesnej korekty dawki. Przy drodze podania oromukozalnej midazolamu, przy której eliminacja przedsystemowa leku może być pominięta, najprawdopodobniej będzie obserwowana interakcja podobna do tej obserwowanej przy wewnątrzżylowym podaniu midazolamu, a nie doustnym.

Należy stosować te same środki ostrożności przy stosowaniu innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A, w tym triazolamu i alprazolamu. Dla benzodiazepin, których eliminacja nie zależy od CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), rozwój klinicznie istotnej interakcji z klaritromycyną jest mało prawdopodobny.

Zgłaszano doniesienia po marketingu o interakcji lekowej i rozwoju działań niepożądanych ze strony OUN (senność i dezorientacja) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i triazolamu. Należy obserwować pacjenta, biorąc pod uwagę możliwy wzrost efektów farmakologicznych ze strony OUN.

Inne rodzaje interakcji

Aminoglikozydy

Należy z ostrożnością stosować klaritromycynę jednoczesnie z innymi lekami ototoksycznymi, szczególnie z aminoglikozydami (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kolchicyna

Kolchicyna jest substratem CYP3A i glikoproteiny P (Pgp). Wiadomo, że klaritromycyna i inne makrolidy mogą hamować CYP3A i Pgp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i kolchycyny hamowanie Pgp i CYP3A przez klaritromycynę może prowadzić do wzrostu ekspozycji na kolchicynę. Należy obserwować pacjentów pod kątem wykrycia objawów toksyczności kolchicyny. Dawka kolchicyny powinna być zmniejszona przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną u pacjentów z normalną funkcją wątroby i nerek. Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z kolchicyną u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby jest przeciwwskazane (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dygotyna

Dygotyna jest uważana za substrat Pgp. Wiadomo, że klaritromycyna może hamować Pgp. Przy jednoczesnym stosowaniu hamowanie Pgp może prowadzić do wzrostu ekspozycji na dygotynę. Zgłaszano wzrost stężenia dygotyny w osoczu krwi u pacjentów przyjmujących klaritromycynę razem z dygotyną. U niektórych pacjentów rozwinęły się objawy toksyczności cyfrowcowej, w tym potencjalnie śmiertelne arytmie. Należy dokładnie kontrolować stężenie dygotyny w osoczu krwi pacjentów przy jej stosowaniu z klaritromycyną.

Zydowidyna

Jednoczesne stosowanie tabletek klaritromycyny o natychmiastowym uwalnianiu i zydowidyny u pacjentów zakażonych HIV może prowadzić do zmniejszenia stężenia równowagowego zydowidyny w osoczu krwi. Ponieważ klaritromycyna może przeszkadzać wchłanianiu doustnej zydowidyny przy jednoczesnym przyjmowaniu, należy zachować 4-godzinny odstęp między dawkami klaritromycyny i zydowidyny. O takiej interakcji przy stosowaniu zawiesiny klaritromycyny i zydowidyny lub didewowidyny u dzieci zakażonych HIV nie zgłaszano. Takiej interakcji mało prawdopodobnie dojdzie przy stosowaniu klaritromycyny w formie wlewu dożylnego.

Fenytoina i walproinian

Były doniesienia spontaniczne lub opublikowane o interakcji inhibitorów CYP3A, w tym klaritromycyny, z lekami, które nie są uważane za metabolizowane przez CYP3A (np. z fenytoiną i walproinianem). Zaleca się oznaczanie stężenia tych leków w osoczu krwi przy jednoczesnym przepisywaniu ich z klaritromycyną. Zgłaszano wzrost ich stężenia w osoczu krwi.

Interakcje dwukierunkowe

Atazanawir

Stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy na dobę) z atazanawirem (400 mg 1 raz na dobę), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do 2-krotnego zwiększenia ekspozycji na klaritromycynę i zmniejszenia ekspozycji na 14-OH-klaritromycynę o 70% z jednoczesnym zwiększeniem AUC atazanawiru o 28%. Ponieważ klaritromycyna ma szeroki zakres terapeutyczny, nie ma potrzeby zmniejszania dawki u pacjentów z normalną funkcją nerek. Dawka klaritromycyny powinna być zmniejszona o 50% u pacjentów z klirensem kreatyniny 30–60 ml/min i o 75% u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min, stosując odpowiednią formę klaritromycyny. Dawek klaritromycyny wyższych niż 1000 mg na dobę nie należy stosować razem z inhibitorami proteazy.

Blokery kanałów wapniowych

Ze względu na ryzyko hipotensji tętniczej należy z ostrożnością stosować klaritromycynę jednoczesnie z blokerami kanałów wapniowych, które są metabolizowane przez CYP3A4 (np. werapamil, amlodypina, dyltiazem). Przy interakcji mogą wzrastać stężenia plazmatyczne zarówno klaritromycyny, jak i blokerów kanałów wapniowych. U pacjentów przyjmujących klaritromycynę razem z werapamilem obserwowano hipotensję tętniczą, bradyarytmie i kwasowość mleczanową.

Itakonazol

Klaritromycyna i itakonazol są substratami i inhibitorami CYP3A, w związku z czym klaritromycyna może zwiększać stężenia plazmatyczne itakonazolu i odwrotnie. Przy stosowaniu itakonazolu razem z klaritromycyną pacjenci powinni być poddawani ścisłemu nadzorowi w celu wykrycia objawów lub objawów nasilonego lub przedłużonego działania farmakologicznego.

Sakwinawir

Stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy na dobę) z sakwinawirem (miękkie żelatynowe kapsułki, 1200 mg 3 razy na dobę), które są substratami i inhibitorami CYP3A, u 12 zdrowych ochotników prowadziło do zwiększenia AUC w stanie równowagi o 177% i Cmax o 187% w porównaniu z samym sakwinawirem. W tym czasie AUC i Cmax klaritromycyny wzrastały o około 40% w porównaniu z samym klaritromycyną. Nie ma potrzeby korekty dawek, jeśli oba leki stosowane są jednoczesnie przez ograniczony okres czasu i w wyżej wymienionych dawkach i formach leku. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem miękkich żelatynowych kapsułek mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy stosowaniu sakwinawiru w formie twardych żelatynowych kapsułek. Wyniki badania interakcji lekowej z zastosowaniem tylko sakwinawiru mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy terapii sakwinawirem/rytonawirem. Gdy sakwinawir stosowany jest razem z rytonawirem, należy wziąć pod uwagę możliwe efekty rytonawiru na klaritromycynę (patrz wyżej).

Hydroksychlorochina i chlorochina

Klaritromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odcinek QT, ze względu na potencjalną możliwość wywołania arytmii serca i poważnych działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Szczególne wskazania.

Zastosowanie każdej terapii przeciwbakteryjnej, w tym klaritromycyny, w leczeniu infekcji H. pylori może prowadzić do rozwoju oporności mikrobiologicznej.

Klaritromycynę nie należy stosować w ciąży bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie w I trymestrze ciąży.

Długotrwałe lub powtarzane stosowanie antybiotyków może prowadzić do nadmiernego wzrostu bakterii i grzybów opornych. W przypadku wystąpienia superinfekcji należy przerwać stosowanie klaritromycyny i rozpocząć odpowiednią terapię.

Ponieważ klaritromycyna metabolizowana jest w wątrobie i wydalana głównie przez wątrobę i nerki, należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek oraz u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Podczas stosowania klaritromycyny zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby, w tym podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych oraz zapalenie wątroby hepatocelularne i/lub cholestotyczne z żółtaczką lub bez niej. Te zaburzenia funkcji wątroby mogą mieć ciężki przebieg, ale są zazwyczaj odwracalne. W niektórych przypadkach zgłaszano niewydolność wątroby zakończoną śmiercią, która była głównie związana z ciężkimi chorobami współistniejącymi i/lub współistniejącym leczeniem lekami. Należy natychmiast przerwać stosowanie klaritromycyny w przypadku wystąpienia objawów i objawów zapalenia wątroby, takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemny kolor moczu, świąd lub ból brzucha.

Zgłoszono rozwój kolitu pseudomembranaceusznego od umiarkowanego do zagrożonego życiu stopnia ciężkości podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym makrolidów. Zgłoszono rozwój biegunki od lekkiego stopnia do kolitu pseudomembranaceusznego zakończonego śmiercią, spowodowanego przez Clostridium difficile (CDAD), podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym klaritromycyny. Należy zawsze pamiętać o możliwości rozwoju biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Ponadto należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ o rozwoju biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile zgłaszano nawet po 2 miesiącach od zakończenia stosowania leków przeciwbakteryjnych. W przypadku wystąpienia kolitu pseudomembranaceusznego należy przerwać leczenie klaritromycyną niezależnie od wskazań, dla których została ona przepisana. Należy przeprowadzić badanie mikrobiologiczne i rozpocząć niezbędną terapię. Należy unikać leków hamujących perystaltykę.

Klaritromycyna jest wydalana głównie przez wątrobę, dlatego należy zachować ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, a także z umiarkowanym lub ciężkim stopniem zaburzeń funkcji nerek.

Kolchicina

Zarejestrowano rozwój toksyczności kolchicyny (w tym zakończonej śmiercią) przy współczesnym stosowaniu klaritromycyny i kolchicyny, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, w tym na tle niewydolności nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Współczesne stosowanie klaritromycyny z kolchicyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Z ostrożnością należy stosować jednoczesne leczenie klaritromycyną i triazolobenzodiazepinami, np. triazolamem, midazolamem dożylnym lub oromukozalnym (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Z ostrożnością należy stosować klaritromycynę jednoczesnie z innymi lekami ototoksycznymi, szczególnie z aminoglikozydami. Należy prowadzić monitorowanie funkcji przedsionkowej i słuchu podczas i po leczeniu.

Wydlęganie się odcinka QT

Ze względu na ryzyko wydłużenia odcinka QT należy stosować klaritromycynę z ostrożnością u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, hipomagnezemią, bradykardią (< 50 uderzeń/min) lub przy współczesnym stosowaniu innych leków, które są związane z wydłużeniem odcinka QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Klaritromycyny nie można stosować pacjentom z wrodzonym lub wywiadem wydłużenia odcinka QT lub z wywiadem arytmii komorowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Należy stosować z ostrożnością u następujących grup pacjentów:

Pacjenci z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa lub klinicznie istotną bradykardią.
Pacjenci, którzy jednocześnie przyjmują inne leki związane z wydłużeniem odcinka QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Klaritromycyna jest przeciwwskazana u pacjentów z hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z astemizolem, cyzapyrydem, pimozydem i terfenadyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Badania epidemiologiczne dotyczące ryzyka wystąpienia niekorzystnych skutków kardiowaskularnych podczas stosowania makrolidów wykazały różne wyniki. W niektórych badaniach obserwacyjnych stwierdzono rzadkie, krótkotrwałe ryzyko wystąpienia arytmii, zawału mięśnia sercowego i śmiertelności z przyczyn kardiowaskularnych związanego ze stosowaniem makrolidów, w tym klaritromycyny. Należy uwzględnić te wyniki w porównaniu z korzyściami leczenia przy przepisywaniu klaritromycyny.

Pneumonia

Ponieważ możliwe jest występowanie oporności Streptococcus pneumoniae na makrolidy, ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości przy przepisywaniu klaritromycyny w leczeniu pozaszpitalnej zapalenia płuc. W przypadku zapalenia płuc nabytego w szpitalu klaritromycynę należy stosować w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Infekcje skóry i tkanek miękkich od lekkiego do umiarkowanego stopnia

Te infekcje są najczęściej spowodowane przez mikroorganizmy Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes, które mogą być oporne na makrolidy. Dlatego ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości. W przypadku, gdy nie można zastosować antybiotyków beta-laktamowych (np. z powodu alergii), jako leki pierwszego wyboru można stosować inne antybiotyki, takie jak klinidamycyna. Dotychczas makrolidy odgrywają rolę jedynie w leczeniu niektórych infekcji skóry i tkanek miękkich (np. infekcji spowodowanych przez Corynebacterium minutissimum, acne vulgaris, zapalenie brodawek) oraz w sytuacjach, gdy nie można stosować penicylin.

W przypadku wystąpienia ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwościowych, takich jak anafilaksja, ciężkie skórne reakcje niepożądane (np. ostrą ogólnoustrojową pustulozę egzantematyczną, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekroliz epidermalny, DRESS), chorobę Schönleina-Henocha, leczenie klaritromycyną należy natychmiast przerwać i niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie.

Klaritromycynę należy stosować z ostrożnością przy jednoczesnym przepisywaniu z induktorami enzymu cytochromu CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy zwrócić uwagę na możliwość wystąpienia oporności krzyżowej między klaritromycyną a innymi makrolidami, a także lincomycyną i klinidamycyną.

Zastosowanie każdej terapii przeciwbakteryjnej, w tym klaritromycyny, w leczeniu infekcji H. pylori może prowadzić do rozwoju oporności mikrobiologicznej. U niewielkiej liczby pacjentów może rozwinąć się oporność mikroorganizmów H. pylori na klaritromycynę.

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny)

Wspólne stosowanie klaritromycyny z waprowastatyną lub simwastatyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Należy z ostrożnością przepisywać klaritromycynę jednoczesnie z innymi statynami. Zgłaszano rozwój rabdomiolizy u pacjentów przy współczesnym stosowaniu klaritromycyny i statyn. Wymagany jest monitoring pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii. W sytuacjach, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klaritromycyny ze statynami, zaleca się przepisać najniższą zarejestrowaną dawkę statyny. Możliwe jest zastosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A, takiej jak flawastatyna (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leki hipoglikemiczne doustne/insulina

Wspólne stosowanie klaritromycyny z doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. pochodnymi sulfoniliomocznika) i/lub insuliną może powodować wyraźną hipoglikemię. Zalecany jest dokładny monitoring poziomu glukozy.

Leki przeciwkrzepliwe doustne

Przy współczesnym stosowaniu klaritromycyny z warfaryną istnieje ryzyko wystąpienia ciężkiego krwawienia, znacznego wzrostu wskaźnika INR (międzynarodowe znormalizowane stosunku) i czasu protrombinowego. U pacjentów otrzymujących jednoczesnie klaritromycynę i doustne leki przeciwkrzepliwe należy często kontrolować wskaźnik INR i czas protrombinowy.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi o działaniu bezpośrednim, takimi jak dabigatran, rywaryboksaban, apiksaban i edoksaban, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania klaritromycyny w okresie ciąży nie zostało ustalone. Na podstawie wyników badań na zwierzętach oraz doświadczeń zastosowania u ludzi nie można wykluczyć możliwego działania niepożądanego na rozwój embrionalny i płodowy. W niektórych badaniach obserwacyjnych oceniających wpływ klaritromycyny w I i II trymestrze zgłaszano zwiększone ryzyko poronienia w porównaniu z brakiem stosowania antybiotyków lub stosowaniem innych antybiotyków w tym samym okresie. Wyniki badań epidemiologicznych dotyczące ryzyka poważnych wad wrodzonych rozwojowych spowodowanych stosowaniem makrolidów, w tym klaritromycyny, w czasie ciąży są sprzeczne. W związku z tym klaritromycynę nie należy stosować w okresie ciąży bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Karmienie piersią

Klaritromycyna wydzielana jest do mleka matki w niewielkich ilościach. Obliczono, że niemowlę karmione wyłącznie piersią otrzymuje około 1,7% dawki matki klaritromycyny skorygowanej o masę ciała matki.

Bezpieczeństwo stosowania klaritromycyny w okresie karmienia piersią nie zostało ustalone.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Brak danych dotyczących wpływu. Jednak przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia niepożądanych reakcji ze strony układu nerwowego, takich jak drgawki, zawroty głowy, zawroty głowy, halucynacje, dezorientacja i dezorientacja.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecana dawka klaritromycyny dla dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat wynosi 250 mg (1 tabletka) co 12 godzin, w przypadku cięższych infekcji dawkę można zwiększyć do 500 mg (2 tabletki) co 12 godzin. Zwykła długość leczenia zależy od stopnia ciężkości infekcji i wynosi od 6 do 14 dni.

Lek można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu, ponieważ jedzenie nie wpływa na biodostępność klaritromycyny.

Leczenie infekcji odontogennych

Zalecana dawka wynosi 250 mg co 12 godzin przez 5 dni.

Stosowanie u pacjentów z infekcją mikobakterialną

Początkowa dawka dla dorosłych wynosi 500 mg 2 razy na dobę. Jeśli w ciągu 3–4 tygodni leczenia nie obserwuje się poprawy objawów klinicznych lub wskaźników bakteriologicznych, dawkę klaritromycyny można zwiększyć do 1000 mg 2 razy na dobę.

Leczenie zakażeń rozsianych spowodowanych MAC u chorych na AIDS trwa tak długo, jak długo utrzymuje się potwierdzona klinicznie i mikrobiologicznie skuteczność leku. Klaritromycynę można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwmikobakterialnymi.

Eradykacja H. pylori u pacjentów z wrzodem dwunastnicy (dorośli)

Terapia trójczynnikowa (7–10 dni)

Klaritromycynę (500 mg) 2 razy na dobę należy stosować razem z amoksycyliną 1000 mg 2 razy na dobę oraz omeprazolem 20 mg na dobę przez 7–10 dni.

Terapia trójczynnikowa (10 dni)

Klaritromycyna (500 mg) 2 razy na dobę, lansoprazol 30 mg 2 razy na dobę oraz amoksycylina 1000 mg 2 razy na dobę przez 10 dni.

Terapia dwuczyrotna (14 dni)

Klaritromycyna (500 mg) 3 razy na dobę razem z omeprazolem 40 mg 1 raz na dobę doustnie przez 14 dni, następnie omeprazol 20 mg lub 40 mg 1 raz na dobę doustnie przez kolejne 14 dni.

Terapia dwuczyrotna (14 dni)

Klaritromycyna (500 mg) 3 razy na dobę razem z lansoprazolem 60 mg 1 raz na dobę doustnie przez 14 dni. Może być wymagane dalsze hamowanie sekrecji kwasu solnego w celu zmniejszenia objawów wrzodowych.

Klaritromycynę stosowano również w następujących schematach terapeutycznych:

klearitromycyna + tinidazol oraz omeprazol lub lansoprazol;

klearitromycyna + metronidazol oraz omeprazol lub lansoprazol;

klearitromycyna + tetracyklina, cytrynian bismutu subcytrynianowy oraz ranitydyna;

klearitromycyna + amoksycylina oraz lansoprazol;

klearitromycyna + cytrynian ranitydyny bismutu.

Stosowanie u pacjentów starszych: jak u dorosłych.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek: u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) dawkę należy zmniejszyć o połowę, np. 250 mg 1 raz na dobę lub 250 mg 2 razy na dobę w przypadku cięższych infekcji. U tych pacjentów długość leczenia nie powinna przekraczać 14 dni.

Dzieci.

Dzieciom w wieku do 12 lat należy stosować lek w formie zawiesiny, ponieważ stosowanie tabletek klaritromycyny u dzieci w tym wieku nie było badane.

Przedawkowanie.

Objawy. Dotychczasowe doniesienia wskazują, że przedawkowanie klaritromycyny może powodować objawy ze strony przewodu pokarmowego. U jednego pacjenta z anamnezą psychozy dwubiegunowej, który przyjął 8 gramów klaritromycyny, wystąpiły zmiany stanu psychicznego, zachowanie paranoiczne, hipokaliemia oraz hipoksemia.

Leczenie. Reakcje niepożądane towarzyszące przedawkowaniu należy leczyć za pomocą przemywania żołądka i terapii objawowej. Podobnie jak w przypadku innych makrolidów, mało prawdopodobne jest, aby hemodializa lub dializa otrzewnowa istotnie wpływały na stężenie klaritromycyny w surowicy krwi.

Działania niepożądane.

Najczęstsze i najbardziej powszechne działania niepożądane podczas leczenia klarotromycyną u dorosłych i dzieci to ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku. Te działania niepożądane są zazwyczaj niewielkiej intensywności i są zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa antybiotyków makrolidowych. W trakcie badań klinicznych nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości występowania tych działań niepożądanych między grupami pacjentów z obecnością lub brakiem zakażeń mikobakteriami.

Poniżej wymieniono działania niepożądane, które wystąpiły podczas badań klinicznych oraz po wprowadzeniu na rynek różnych postaci leczniczych i dawek klarotromycyny, w tym o natychmiastowym uwalnianiu. Działania niepożądane, które przynajmniej możliwe jest powiązać z klarotromycyną, zostały pogrupowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), częstość nieznana* (działania niepożądane z okresu po wprowadzeniu na rynek; częstości nie można określić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości objawów, jeśli ciężkość mogła zostać oszacowana.

Zakażenia i inwazje: rzadko – cellulit1, kandydoza jamy ustnej, gastroenteritis2, infekcja3, infekcja pochwy; częstość nieznana – zapalenie okrężnicy pseudomembranozne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: rzadko – leukopenia, neutropenia4, trombocytoza3, eozynofilia4; częstość nieznana – agranulocytoza, trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – reakcje anafilaktycznopodobne1, nadwrażliwość; częstość nieznana – reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: rzadko – anoreksja, zmniejszony apetyt; częstość nieznana – hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne: często – bezsenność; rzadko – niepokój, pobudzenie3; częstość nieznana – psychoza, dezorientacja, depersonalizacja, depresja, dezorientacja, halucynacje, koszmary senne, mania.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – dysgezja (zaburzenia wrażliwości smakowej), ból głowy, zaburzenia smaku; rzadko – utrata przytomności1, dyskineza1, zawroty głowy, senność, drżenie; często游戏副本

Meristat-Sanovel