Meloksykam-Darnytsia

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku MELOXICAM-DARNYTSIA

SkÅ ad:

substancja czynnÄ : meloksikam;

1 tabletka zawiera meloksikamu 7,5 mg lub 15 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, cytrynian sodu, krospliwidon, poliwidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

GÅ‚ówne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci fizykochemiczne:

tabletki 7,5 mg – tabletki od jasnożółtego do jasnożółtego z odcieniem zielonkawym, ksztaÅ‚tu owalnego, z faskÄ i Å›rodkiem z obu stron;

tabletki 15 mg – tabletki od jasnożółtego do jasnożółtego z odcieniem zielonkawym, ksztaÅ‚tu okrÄ gÅ‚ego, z jednej strony wypukÅ‚e, z drugiej – ze skoÅ›nymi brzegami i Å›rodkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki przeciwzapalne niesterydowe i Å›rodki przeciwrzÄ wowe. Oksykamy.

Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Meloksykam to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NSAID) z grupy oksykamów, który wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazał wysoką aktywność przeciwzapalną w standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwzapalnych niesteroidowych, dokładny mechanizm działania meloksykamu pozostaje nieznany. Jednak istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NSAID (w tym meloksykamu): hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami zapalenia.

Farmakokinetyka

Wchłanianie. Meloksykam jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego, a po podaniu doustnym (w kapsułkach) absolutna biodostępność preparatu wynosi 90%. Tabletki, zawiesina doustna oraz kapsułki wykazały bioekwiwalentność.

Po pojedynczym podaniu maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 5–6 godzin dla stałych doustnych form leku (kapsułki i tabletki).

Po wielokrotnym dawkowaniu stężenia stacjonarne osiągane są w 3–5 dniu. Dawkowanie

1 raz dziennie prowadzi do średniego stężenia w osoczu z niewielkimi wahaniami szczytów: w zakresie 0,4–1,0 μg/ml dla dawki 7,5 mg oraz 0,8–2,0 μg/ml dla dawki 15 mg odpowiednio (Cmin i Cmax w stanie stacjonarnym).

Średnie stężenia szczytowe meloksykamu w osoczu w stanie równowagi osiągane są po 5–6 godzinach odpowiednio po podaniu w formie tabletek, kapsułek i zawiesiny doustnej. Podczas ciągłego leczenia przez okresy dłuższe niż rok stężenia w osoczu są porównywalne z tymi obserwowanymi w stanie równowagi na początku leczenia. Wchłanianie meloksykamu doustnego nie zmienia się po przyjęciu razem z posiłkiem ani jednoczesnym stosowaniu z mineralnymi lekami przeciwwskazanymi na nadkwasotę.

Rozdział. Meloksykam bardzo silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%). Meloksykam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest o połowę niższe niż w osoczu. Objętość rozdziału jest niska, średnio 11 l po podaniu dożylnym lub domięśniowym, z indywidualnymi odchyleniami w zakresie 7–20%. Objętość rozdziału po podaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksykamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia w zakresie od 11% do 32%.

Biortransformacja. Meloksykam podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit – 5’-karboksimeloksykam (60% dawki) – powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu 5’-hydroksymetylo-meloksykamu, który również wydzielany jest w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa ważną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzym CYP 3A4 ma mniejsze znaczenie. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksykamu następuje głównie w formie metabolitów w równych ilościach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydzielane jest w niezmienionej postaci z kałem, niewielka ilość wydzielana jest z moczem. Okres półtrwania wynosi od 13 do 25 godzin po podaniu doustnym, domięśniowym i dożylnym. Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnym lub doodbytniczym.

Linowość dawki. Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i domięśniowym.

Osoby z grup szczególnych

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od lekkiego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozdziału może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentów płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półtrwania dłuższy w porównaniu z młodymi ochotnikami obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie równowagi u pacjentów w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Krótkotrwałe leczenie objawowe zaostrzenia osteoarthrytu.

Długotrwałe leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów kręgosłupa.

Meloksykam-Darnytsia, tabletki, wskazane w leczeniu dorosłych i dzieci od 16. roku życia.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na inne składniki leku;
• nadwrażliwość na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak LNZS, aspiryna. Meloksykamu nie należy stosować u pacjentów, u których po przyjęciu aspiryny lub innych LNZS wystąpiły objawy astmy, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka;
• III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”);
• dzieci poniżej 16. roku życia;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią LNZS w wywiadzie;
• aktywna lub nawracająca choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodu lub krwawienia);
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• ciężka niewydolność serca;
• leczenie bólu w okresie okołooperacyjnym po by-passie tętnic wieńcowych (BTS).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ryzyka związane z hiperkaliemią

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptorów angiotensyny II, LNZS, heparyny (niskocząsteczkowe lub niepodzielone), cyklosporyna, tarkolimus i trimetoprim.

Początek hiperkaliemii może zależeć od obecności powiązanych czynników. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli powyższe leki są stosowane łącznie z meloksykamem.

Interakcje farmakodynamiczne

Inne LNZS i kwas acetylosalicylowy. Nie zaleca się łączenia z innymi LNZS (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach
≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądkowo-jelitowej. LNZS mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania LNZS i antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) stosowanie heparyny wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia takiej kombinacji konieczna jest dokładna kontrola INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego).

Leki trombolityczne i przeciwagregacyjne. Zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądkowo-jelitowej.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Moczopędne, inhibitory ECA i antagoniści angiotensyny II. LNZS mogą zmniejszać działanie moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. pacjenci odwodnieni lub starsi z zaburzoną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcję nerek należy kontrolować po rozpoczęciu terapii skojarzonej oraz okresowo później (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)).

Inne leki przeciwciśnieniowe (np. beta-blokery). Jak w przypadku wymienionych leków, możliwe jest zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcynekryny (np. cyklosporyna, tarkolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalcynekryny może być nasilana przez LNZS w wyniku modulacji efektów prostaglandyn nerkowych. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest dokładna kontrola funkcji nerek, szczególnie u pacjentów starszych.

Deferasiroks

Jednoczesne stosowanie meloksykamu i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksykamu na farmakokinetykę innych leków

Lity. Istnieją dane dotyczące LNZS, które zwiększają stężenie lity w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalania lity przez nerki), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie lity i LNZS nie jest zalecane. Jeśli terapia skojarzona jest konieczna, należy dokładnie monitorować stężenie lity w osoczu na początku leczenia, podczas doboru dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksykamem.

Metotreksat. LNZS mogą zmniejszać sekrecję metotreksatu w kanalikach nerkowych, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania LNZS u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”)). Ryzyko interakcji między LNZS a metotreksatem należy uwzględnić również u pacjentów z niską dawką metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności leczenia skojarzonego należy kontrolować parametry morfologii krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie LNZS i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (w dawce 15 mg/tydzień) nie była wpływana przez jednoczesne leczenie meloksykamem, należy brać pod uwagę, że hematotoksyczność metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia LNZS (patrz informacja powyżej) (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksykamu z pemetreksedem u pacjentów z kliremsem kreatyniny 45–79 ml/min stosowanie meloksykamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksykamu z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy dokładnie monitorować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i powikłań żołądkowo-jelitowych. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksykamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min), dawka 15 mg meloksykamu może zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania działań niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy ostrożnie przepisywać 15 mg meloksykamu jednoczesnie z pemetreksedem pacjentom z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksykamu

Cholestyramina. Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksykamu w wyniku zaburzenia krążenia wątrobowego, wskutek czego klirens meloksykamu wzrasta o 50%, a okres półtrwania maleje do 13±3 godzin. Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksykamu i innych leków na farmakokinetykę

Leki doustne obniżające stężenie glukozy we krwi (pochodne sulfonamidu mocznikowego, nateglinid)

Meloksykam jest niemal całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4) oraz w jedną trzecią – innymi drogami, np. przez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podawaniu meloksykamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu mocznikowego, nateglinid); interakcja ta może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksykamu w osoczu. Stan pacjentów przyjmujących meloksykam i leki z grupy sulfonamidów mocznikowych lub nateglinid należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwstrząchowymi, cymetrydyną i digoksyną.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych pacjentach.

Szczególne środki ostrożności

Skutki uboczne można minimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka żołądkowo-jelitowego i sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamu z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie nadaje się do leczenia pacjentów wymagających ulgi w przypadku bólu ostrym.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzód żołądka w wywiadzie, w celu zapewnienia ich pełnego wyleczenia przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie żołądkowo-jelitowe, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia, niezależnie od obecności objawów wstępnych lub poważnych chorób żołądkowo-jelitowych w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodem w wywiadzie, szczególnie skomplikowanym krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U takich pacjentów należy rozważyć terapię łączoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małych dawek aspiryny lub innych leków zwiększających ryzyko żołądkowo-jelitowe (patrz informacje poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom z toksycznością żołądkowo-jelitową w wywiadzie, szczególnie pacjentom w podeszłym wieku, należy przekazać informację o wszystkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu żołądkowo-jelitowym), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Nie zaleca się stosowania meloksikamu u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują leki mogące zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w szczególności heparynę jako terapię zastępczą lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulacyjne takie jak warfaryna, lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego lub wrzodu u pacjentów przyjmujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami żołądkowo-jelitowymi w wywiadzie (niespecyficzne zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ stany te mogą się nasilać (patrz sekcja „Skutki uboczne”).

Zaburzenia wątroby

Do 15 % pacjentów przyjmujących NLPZ (w tym Meloksykam-Darnytsia) może wystąpić podwyższenie jednego lub więcej wyników badań wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, pozostawać bez zmian lub być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Znaczne podwyższenia ALAT lub ASAT (około trzy lub więcej razy powyżej normy) obserwowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Dodatkowo donoszono o rzadkich przypadkach ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczce i błyskawicznie śmiertelnym zapaleniu wątroby, martwicy wątroby i niewydolności wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami lub podejrzeniem dysfunkcji wątroby lub u których stwierdzono odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii lekiem Meloksykam-Darnytsia. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem chorób wątroby lub jeśli występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka), stosowanie Meloksykam-Darnytsia należy przerwać.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się dokładne monitorowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

U pacjentów z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka zjawisk trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową należy leczyć meloksikamem tylko po dokładnej analizie. Podobna analiza jest wymagana przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

NLPZ mogą zwiększać ryzyko poważnych zjawisk sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego i udaru, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko.

Reakcje skórne

Donoszono o ciężkich, zagrażających życiu uszkodzeniach skóry: zespole Stevensa-Johnsona i toksycznym epidermalnym nekrolizie podczas stosowania meloksikamu. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i dokładnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli pacjent ma objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekrolizu (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz. Jest to związane z lepszym rokowaniem w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta zdiagnozowano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliz w wyniku stosowania meloksikamu, nie można wznowić stosowania leku w przyszłości.

Donoszono o przypadkach ustalonego wysypu lekowego podczas stosowania meloksikamu. Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, którzy mieli w wywiadzie ustalony wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamu. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Meloksykam-Darnytsia nie należy stosować pacjentom z trzyczęściową aspirową. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą, u których występują zapalenie nosa z lub bez polipów nosowych lub którzy doświadczają ciężkiego, potencjalnie śmiertelnego skurczu oskrzeli po przyjęciu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wykrycia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, podwyższenia poziomu bilirubiny we krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również podwyższenia kreatyniny we krwi i azotu mocznika we krwi oraz inne odchylenia badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwałych potwierdzonych odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcjonalna niewydolność nerek

NLPZ mogą poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych prowadzić do funkcjonalnej niewydolności nerek w wyniku zmniejszenia filtracji kłębuszkowej. Ten efekt uboczny jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się dokładne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z takimi czynnikami ryzyka:

• wiek podeszły;
• jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• hipowolemia (każdego pochodzenia);
• niewydolność serca;
• niewydolność nerek;
• zespół nerczycowy;
• nefropatia toczeniowa;
• ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 wg klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek interpaczkowych, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerkowego lub zespołów nerczycowych.

Dawka meloksikamu u pacjentów z terminalną niewydolnością nerek poddawanych dializie nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu hipotensyjnego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów może dochodzić do nasilenia lub nasilenia obrzęków, niewydolności serca lub nadciśnienia tętniczego. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się monitorowanie kliniczne (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Przeciwwskazania”).

Hiperkaliemia

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Połączenie z pemetreksedem

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek otrzymujących pemetreksed, leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania i co najmniej przez 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności

Efekty uboczne często gorzej tolerują osoby starsze, osłabione lub chore, które wymagają dokładnego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci w podeszłym wieku mają wyższe ryzyko wystąpienia efektów ubocznych NLPZ, szczególnie krwawień żołądkowo-jelitowych i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksykam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Stosowanie meloksikamu może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Tabletki Meloksykam-Darnytsia o zawartości 7,5 mg i 15 mg zawierają laktozę (1 tabletka Meloksykam-Darnytsia 7,5 mg zawiera laktozę monohydrat odpowiadający 22,3 mg bezwodnej laktozy, 1 tabletka Meloksykam-Darnytsia 15 mg zawiera laktozę monohydrat odpowiadający 19,0 mg bezwodnej laktozy), dlatego ten lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadką wrodzoną nietolerancją galaktozy, ogólnym niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy lub galaktozy.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki

Działanie farmakologiczne meloksikamu skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę w przypadku podejrzenia stanu bólowego nieinfekcyjnego.

Leczenie kortykosteroidami

Meloksykam-Darnytsia nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym meloksikam. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem żołądkowo-jelitowym o nieznanym pochodzeniu lub makroskopowym, lub niepełnie opisanym wpływem na erytropoetynę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do aspiryny, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest ilościowo mniejszy, krótkotrwały i odwracalny. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów przyjmujących Meloksykam-Darnytsia, u których mogą wystąpić skutki uboczne związane ze zmianami funkcji płytek krwi, w szczególności zaburzeniami krzepnięcia krwi, lub pacjentów przyjmujących antykoagulacyjne.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z uwagi na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, Meloksykam-Darnytsia nie należy stosować pacjentom wrażliwym na aspirynę i należy ostrożnie przepisywać pacjentom z istniejącą astmą.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny i płodowy. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększone ryzyko poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizis po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko to wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia. Ustalono, że u zwierząt podawanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia strat przed- i poimplantacyjnych oraz śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, donoszono o zwiększonej częstości różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto donoszono o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze, z których większość ustawała po przerwaniu leczenia. Z tego powodu w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem nagłej potrzeby. Jeśli kobieta próbuje zajść w ciążę lub stosuje meloksikam w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze. Należy rozważyć monitorowanie okołoporodowe oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie meloksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. W przypadku wykrycia oligohydramniosu lub zwężenia przewodu tętniczego stosowanie meloksikamu należy przerwać.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

• toksyczności sercowo-płucnej (z przedwczesnym zwężeniem/zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzeń funkcji nerek (patrz wyżej);

możliwe ryzyka w ostatnich etapach ciąży dla matki i noworodka:

• możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących meloksikamu, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Meloksikam wykryto w mleku karmiących zwierząt. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych skutków ubocznych można przypuszczać, że meloksikam ma tendencję do nie wpływania lub ma niewielki wpływ na te działania. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Całkowitą dzienną dawkę leku należy stosować jednorazowo.

Ograniczenie do najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy okres leczenia, konieczny do kontrolowania objawów, pozwala na minimalizację ryzyka wystąpienia działań niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Należy okresowo oceniać potrzebę łagodzenia objawów oraz odpowiedź na leczenie, szczególnie u pacjentów z osteoartrozą.

Zaostrzenie osteoartrozy:

7,5 mg/dobę (1 tabletka 7,5 mg lub połowa tabletu 15 mg). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie stawów kręgosłupa (zespoł Bechtera-Simmensa):

15 mg/dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Zobacz również sekcję „Szczególne kategorie pacjentów” poniżej.

W zależności od efektu terapeutycznego dawkę można zmniejszyć do 7,5 mg/dobę (1 tabletka 7,5 mg lub połowa tabletu 15 mg).

NIE PRZEKROCZYĆ DAWKI 15 mg/dobę

Osobliwe kategorie pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”)

Zalecana dawka w długotrwałym leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa (zespoł Bechtera-Simmensa) u pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (patrz również sekcja „Sposób stosowania i dawki” – „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych” oraz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”)

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę.

Niewydolność nerek (patrz sekcja „Farmakokinetyka”)

Lek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie poddawanych hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek poddawanych hemodializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie ma potrzeby zmniejszania dawki.

Niewydolność wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”)

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki (patrz sekcja „Przeciwwskazania” w odniesieniu do pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby).

Sposób stosowania

Do użytku wewnętrznego.

Meloksykam-Darnytsia, tabletki 7,5 mg i 15 mg, należy przyjmować podczas jedzenia, popijając wodą lub innym płynem.

Dzieci

Meloksykam-Darnytsia, tabletki 7,5 mg i 15 mg, jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 16 roku życia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie

Objawy

Objawy ostrego przedawkowania leków niesteroidowych o działaniu przeciwzapalnym zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które w ogólnym przypadku są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń funkcji wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności serca i zatrzymania akcji serca. Opisano przypadki reakcji anafilaktycznych podczas terapii lekami niesteroidowymi o działaniu przeciwzapalnym, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

Leczenie

W przypadku przedawkowania leków niesteroidowych o działaniu przeciwzapalnym zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksykamu po podaniu doustnych dawek cholestyraminy w dawce 4 g trzy razy dziennie.

Niepożądane działania

Opis ogólny

Dane z badań klinicznych oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka wystąpienia zdarzeń trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca podczas leczenia NLPZ.

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma charakter przewodu pokarmowego. Może występować wrzód żołądka lub dwunastnicy, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy i choroby Leśniowskiego-Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Z mniejszą częstością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Częstość niżej wymienionych działań niepożądanych oparta jest na zgłoszeniach dotyczących działań niepożądanych zarejestrowanych w 27 badaniach klinicznych o czasie leczenia nie krótszym niż 14 dni. Informacje oparte są na badaniach klinicznych z udziałem 15197 pacjentów, którzy przyjmowali meloksykam doustnie w dawce dobowej 7,5 lub 15 mg w postaci tabletek lub kapsułek przez okres do jednego roku.

Dołączone są również działania niepożądane wykryte na podstawie zgłoszeń z okresu po rejestracji.

Wszystkie działania niepożądane podano według układu narządów i częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 – < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego:

nierzadkie – anemia;

pojedyncze przypadki – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki agranulocytozy (patrz Poważne i/lub często występujące działania niepożądane).

Zaburzenia układu odpornościowego:

nierzadkie – reakcje alergiczne, z wyłączeniem anafilaktycznych lub anafilakto-idnych;

częstość nieznana – reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idna, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne:

pojedyncze przypadki – zmiana nastroju, koszmary nocne;

częstość nieznana – dezorientacja, dezorientacja przestrzenna, bezsenność.

Zaburzenia układu nerwowego:

często – ból głowy;

nierzadkie – zawroty głowy, senność.

Zaburzenia oczu:

pojedyncze przypadki – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Zaburzenia narządu słuchu i aparatu przedsionkowego:

nierzadkie – zawroty głowy;

pojedyncze przypadki – szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

pojedyncze przypadki – uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Zgłaszano przypadki niewydolności serca związane z leczeniem NLPZ.

Zaburzenia naczyniowe:

nierzadkie – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), napady gorąca.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnej:

pojedyncze przypadki – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ;

częstość nieznana – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Zaburzenia przewodu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

nierzadkie – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie;

pojedyncze przypadki – zapalenie okrężnicy, wrzód żołądka lub dwunastnicy, zapalenie przełyku;

bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego;

częstość nieznana – zapalenie trzustki.

Krwawienie z przewodu pokarmowego, wrzód lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzowego:

nierzadkie – zaburzenia wyników badań funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny);

bardzo rzadko – zapalenie wątroby;

częstość nieznana – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

nierzadkie – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

pojedyncze przypadki – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolyz, pokrzywka;

bardzo rzadko – zapalenie pęcherzykowe skóry, wielopostaciowa rumień;

częstość nieznana – reakcje fotouczulenia, zapalenie skóry z odłamywaniem się nabłonka, ustalone wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia układu moczowego:

nierzadkie – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”), zmiany wyników badań czynności nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”);

częstość nieznana – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

częstość nieznana – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania:

nierzadkie – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

częstość nieznana – objawy podobne do grypy.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego:

częstość nieznana – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Poważne i/lub często występujące działania niepożądane

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksykamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Działania niepożądane, których nie obserwowano podczas stosowania leku, ale które są powszechnie uznawane za charakterystyczne dla innych związków tej klasy

Uszkodzenie nerek organiczne, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: bardzo rzadko zgłaszano przypadki nefrytu śródmiąższowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczynowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

7,5 mg – 10 tabletek w blisterze; 2 blistry w pudełku;

15 mg – 10 tabletek w blisterze; 1 lub 2 blistry w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Firma Farmaceutyczna „Darnytsia”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.