INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO Melbek®

Skład:

substancja czynna: meloxicam;

1 tabletka zawiera 7,5 mg lub 15 mg meloxikamu;

substancje pomocnicze: krosypwidon, powidona, celuloza mikrokryształowa, cytrynian sodu, laktoza bezwodna, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 7,5 mg: okrągłe tabletki jasnożółte z ryflowaniem z jednej strony;

tabletki 15 mg: okrągłe tabletki jasnożółte z ryflowaniem w kształcie krzyża z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Niesterydowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Oksykamy. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Meloksikam należy do niesteroidowych leków przeciwzapalnych z grupy oksykamów, jest selektywnym inhibitorem COX-2, zawiera w swojej strukturze kwas enolowy; wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Mechanizm działania leku polega na zdolności do hamowania biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego, dzięki selektywnej inhibicji COX-2.

Mechanizm działania wiąże się z selektywnym hamowaniem COX-2 w porównaniu do COX-1. Efekt terapeutyczny niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) wiąże się z inhibicją syntezy COX-2, natomiast inhibicja COX-1 prowadzi do toksycznego uszkodzenia żołądka i nerek. W porównaniu z nieselektywnymi inhibitorami COX, meloksikam rzadziej powoduje działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego i nerek. Meloksikam nie wpływa na agregację płytek krwi ani czas krwawienia.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Meloksikam jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego niezależnie od przyjęcia pokarmu. Biologiczna dostępność leku wynosi 89%. Stężenie stacjonarne osiągane jest w dniu 3–5 leczenia. Długotrwałe stosowanie leku (ponad 6 miesięcy) nie powoduje wzrostu jego stężenia w osoczu w porównaniu z wartościami na początku stosowania.

Rozkład.

Około 99% leku wiąże się z białkami osocza. Meloksikam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest około dwa razy niższe niż w osoczu. Objętość rozkładu wynosi średnio 11 l.

Metabolizm.

Biologiczna transformacja zachodzi w wątrobie poprzez utlenianie grup metylowych z utworzeniem 4 nieaktywnych metabolitów.

Eliminacja (wydalanie).

Eliminacja meloksikamu zachodzi głównie w formie metabolitów. Mniej niż 5% dawki dobowej wydzielane jest w niezmienionej formie z kałem, niewielka ilość – z moczem. Okres półwydalenia leku wynosi 20 godzin.

Oczyszczanie osocza wynosi 8 ml/min, zmniejsza się u osób w podeszłym wieku.

Linowość dawki. Meloksikam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawki terapeutycznej od 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i domięśniowym.

Osobliwe grupy chorych.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu od lekkiego do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksikamu. Pacjenci z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek mieli znacznie wyższy całkowity klirens. Zmniejszone wiązanie z białkami osocza obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do zwiększenia stężenia wolnego meloksikamu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U pacjentów w podeszłym wieku płci żeńskiej wartości AUC są wyższe, a okres półwydalenia dłuższy w porównaniu z młodymi ochotnikami obu płci. Średni klirens osocza w stanie stacjonarnym u pacjentów w podeszłym wieku był nieco niższy niż u młodych ochotników.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe zaostrzenia osteoarthrytu.

Długotrwałe leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa (zespolenia).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na meloksikam lub na inne składniki leku, na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), kwas acetylosalicylowy. Meloksikam nie należy stosować u pacjentów, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ występowały objawy astmy, polipy nosowe, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka;
Trzeci trymestr ciąży;
Wiek poniżej 16 lat;
Krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią NLPZ, w wywiadzie;
Aktywne lub nawracające wrzody żołądka/jelita lub krwawienia w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodów lub krwawień);
Ciężka niewydolność wątroby;
Ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
Krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
Ciężka niewydolność serca;
Przeciwwskazany w leczeniu bólu pooperacyjnego w czasie operacji by-pass tętnic wieńcowych (CABG).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) oraz kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/na dawkę. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z innymi NLPZ, w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwzapalnych (≥ 1 g – dawka pojedyncza lub ≥ 3 g – całkowita dawka dzienna).

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Antykoagulancy lub heparyna stosowana w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. Znacznie zwiększa się ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. NLPZ mogą nasilać działanie antykoagulantów, takich jak warfaryna. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ oraz antykoagulantów lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych.

W innych przypadkach stosowania heparyny wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia takiej kombinacji konieczna jest staranna kontrola INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego).

Leki tromboliczne i przeciwzakrzepowe: zwiększony ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory enzymu przekształcającego angiotensynę (ACE) oraz antagoniści angiotensyny II. NLPZ mogą zmniejszać skuteczność diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. pacjenci odwodnieni lub starsi z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów enzymu przekształcającego angiotensynę (ACE) lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego połączenie należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii łącznej oraz okresowo później.

Inne leki przeciwciśnieniowe (np. blokery beta-adrenergiczne). Podobnie jak w przypadku niżej wymienionych leków, możliwe jest zmniejszenie skuteczności przeciwciśnieniowej blokerów beta (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalcyneryny (np. cyklosporyna, tachrolimus). Toksyczność nerek inhibitorów kalcyneryny może być nasilana przez NLPZ w wyniku wpływu na nerkowe prostaglandyny. W czasie leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Środki antykoncepcyjne wewnątrzmaczne. Opisywano zmniejszenie skuteczności środków antykoncepcyjnych wewnątrzmacznych podczas stosowania NLPZ, jednak wymaga to dalszego potwierdzenia.

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ meloksikamu na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane dotyczące NLPZ, które zwiększają stężenie litu w osoczu krwi (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem) do wartości toksycznych. Jednoczesne stosowanie litu i NLPZ nie jest zalecane. Jeśli terapia łączna jest konieczna, należy starannie kontrolować stężenie litu w osoczu krwi na początku leczenia, przy doborze dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat. NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, zwiększając w ten sposób jego stężenie w osoczu krwi. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania NLPZ u pacjentów przyjmujących wysokie dawki metotreksatu (powyżej 15 mg na tydzień). Ryzyko interakcji między NLPZ a metotreksatem należy uwzględnić również u pacjentów przyjmujących niskie dawki metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. W przypadku konieczności terapii łącznej należy kontrolować parametry krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, jeśli przyjmowanie NLPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg na tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksikamem, należy uznać, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia NLPZ (patrz informacja podana powyżej).

Interakcje farmakokinetyczne: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikamu.

Cholestyramina. Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikamu w wyniku zaburzenia obiegu wątrobowego, dlatego klirens meloksikamu zwiększa się o 50%, a okres półtrwania skraca się do 13 ± 3 godz. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Przeciwdiabetyczne doustne (pochodne sulfoniliomocznika, nateglinid)

Meloksikam jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośredniczony przez enzymy cytochromu (CYP) P450 (głównie droga CYP 2C9 i pomocnicza droga CYP 3A4) oraz w jedną trzecią – innymi drogami, np. przez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamu i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami, jak doustne leki przeciwdiabetyczne (pochodne sulfoniliomocznika, nateglinid); interakcja ta może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksikamu w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikam i leki pochodne sulfoniliomocznika lub nateglinid należy starannie kontrolować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwżołowych, cytydyną i digoksyną.

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Skutki uboczne można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamem z innymi NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Melbek® nie jest stosowany w celu złagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach stosowania leku, należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od obecności poprzednich objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanych krwawieniem lub perforacją, oraz u starszych pacjentów. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U tych pacjentów, jak również u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego, należy rozważyć terapię kombinowaną z lekami ochronnymi (np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej) (patrz informacje poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie starsi pacjenci, powinni powiadamiać o wszystkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy zachować ostrożność u pacjentów stosujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko wrzodów lub krwawień, w tym heparynę, jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej, leki przeciwkrzepliwe, takie jak warfaryna, lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych (≥ 1 g – dawka pojedyncza lub ≥ 3 g – całkowita dawka dobową).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crona), ponieważ te stany mogą się nasilić.

Zaburzenia ze strony wątroby.

Do 15% pacjentów stosujących NLPZ (w tym Melbek®) może mieć podwyższone wartości jednego lub więcej testów wątrobowych. Takie odchylenia mogą postępować, mogą pozostawać niezmienne lub mogą być tymczasowe podczas kontynuacji leczenia. Znaczne podwyższenie poziomu alaninotransaminazy (ALT) lub asparaginianotransaminazy (AST) (około 3 razy lub więcej powyżej normy) obserwowano u 1% pacjentów podczas badań z NLPZ. Dodatkowo zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich zakończone śmiercią.

W przypadku podejrzenia dysfunkcji wątroby lub gdy u pacjenta występują odchylenia testów wątrobowych, należy ocenić stan pacjenta pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii lekiem. W przypadku objawów wskazujących na rozwój chorób wątroby lub gdy występują objawy systemowe (np. eozynofilia, wysypka itp.), stosowanie leku Melbek® należy przerwać.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Zaleca się dokładne monitorowanie pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynów i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dostępne dane wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) nieco zwiększa ryzyko zjawisk trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko przy stosowaniu meloksikamem.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy przeprowadzać terapię meloksikamem tylko po dokładnej analizie ryzyka. Podobna analiza jest konieczna przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

NLPZ zwiększają ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mają zwiększone ryzyko.

Zaburzenia ze strony skóry.

Przy stosowaniu NLPZ w pojedynczych przypadkach obserwowano poważne reakcje skórne, niektóre z nich śmiertelne, w tym odłuszczeniowe zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz. Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji obserwowano na początku leczenia, przy czym większość takich reakcji pojawiała się w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Przy pierwszym wystąpieniu wysypek skórnych, zmian błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie meloksikamem.

Zgłaszano przypadki stałego wysypu lekowego przy stosowaniu meloksikamem. Melbek® nie powinien być ponownie przepisywany pacjentom, u których w wywiadzie występował stały wysyp lekowy związany ze stosowaniem meloksikamem. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na Melbek®. Melbek® nie powinien być stosowany u pacjentów z trzypołaczką asporynową. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą oskrzelową, u których występują zapalenia nosa z polipami nosowymi lub bez nich, lub u których występuje ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po podaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, podwyższenia poziomu bilirubiny we krwi lub innych parametrów funkcji wątroby, jak również podwyższenia kreatyniny we krwi i azotu moczanego we krwi, inne odchylenia. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwałych odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamem i przeprowadzić badania kontrolne.

Niewydolność czynnościowa nerek.

NLPZ mogą poprzez hamowanie działanie rozszerzające naczynia nerek prostaglandyn indukować czynnościową niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt uboczny jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się dokładne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami;
hipowolemia (każdego pochodzenia);
niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczny;
nerczica toczeń;
ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapaleń nerek, zapaleń kłębuszków, martwic rdzenia nerek lub zespołów nercznych.

Dawka meloksikamem dla pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym poddawanych dializie nie powinna przekraczać 7,5 mg. Pacjentom z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na natriuretyczne działanie diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie działania hipotensyjnego leków obniżających ciśnienie. W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą nasilić się obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z takimi ryzykami zaleca się monitorowanie kliniczne.

Hiperkaliemia.

Hipokaliemii może sprzyjać cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu. W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Efekty uboczne często gorzej tolerowane są przez starszych pacjentów, osłabionych lub chorych, którzy wymagają dokładnego nadzoru. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u starszych pacjentów, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Starsi pacjenci mają wyższe ryzyko wystąpienia efektów ubocznych NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne.

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Stosowanie meloksikamem może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub przebadanych pod kątem bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamem.

Skład leku zawiera laktozę, dlatego nie zaleca się podawania tego leku pacjentom z rzadką wrodzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy i galaktozy.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne leku polegające na zmniejszaniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę przy podejrzanym nieinfekcyjnym stanie bólowym.

Leczenie kortykosteroidami.

Melbek® nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedoboru kortykosteroidów.

Efekty hematologiczne.

Anemia może występować u pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym Melbek®. Może to być związane z zatrzymaniem płynów, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopowym lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym meloksikamem, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów przyjmujących Melbek® i u których mogą wystąpić niepożądane skutki na funkcję płytek krwi, w szczególności zaburzenia krzepnięcia krwi, oraz pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe.

Stosowanie u pacjentów z astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NLPZ, Melbek® nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na aspirynę i należy ostrożnie przepisywać pacjentom z astmą oskrzelową.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Plodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub przebadanych pod kątem bezpłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamem.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu i płodu. Dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia oraz rozwoju wad serca i gastroschizy po zastosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamem może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem nagłej potrzeby. U kobiet próbujących zajść w ciążę oraz w I i II trymestrze ciąży dawki i długość leczenia meloksikamem powinny być jak najmniejsze.

Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie meloksikamem przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku meloksikam należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn stwarzają dla płodu ryzyko:

toksyczności sercowo-płucnej (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
dysfunkcji nerek (patrz wyżej);

Ryzyka dla matki w późnych stadiach ciąży i noworodka;

możliwość wydłużenia czasu krwawienia, efektu przeciwagregacyjnego nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Karmienie piersią. Choć nie ma konkretnych danych dotyczących leku, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi urządzeniami. Na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych skutków ubocznych można założyć, że meloksikam nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na te czynności. Jednak pacjentom, u których występują zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Całą dzienną dawkę leku należy stosować jednorazowo.

Można zminimalizować ryzyko wystąpienia działań niepożądanych poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy okres czasu, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta w leczeniu objawowym oraz odpowiedź na terapię.

Zaostrzenie osteoartrozy:

7,5 mg na dobę (1 tabletka 7,5 mg lub połowa tabletu 15 mg). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg na dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Reumatoidalne zapalenie stawów, spondylit ankylopoetyczny:

15 mg na dobę (1 tabletka 15 mg lub 2 tabletki 7,5 mg).

Zobacz również sekcję „Osoby z określonymi kategoriami pacjentów” zamieszczoną poniżej.

W zależności od efektu terapeutycznego dawkę można zmniejszyć do 7,5 mg na dobę (1 tabletka 7,5 mg lub połowa tabletu 15 mg).

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg NA DOBĘ.

Osoby z określonymi kategoriami pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Zalecana dawka długoterminowego leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów oraz spondylitu ankylopoetycznego u pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (zobacz również podsekcję „Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych” poniżej oraz sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych (zobacz również sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, np. z wywiadem chorób przewodu pokarmowego lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę.

Niewydolność nerek.

Lek ten jest przeciwwskazany pacjentom z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym, poddawanych hemodializie, dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest konieczne zmniejszanie dawki.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest konieczne zmniejszanie dawki (u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Sposób stosowania.

Do stosowania doustnego.

Melbek®, tabletki 7,5 mg i 15 mg, należy przyjmować z wodą lub innym płynem podczas posiłku.

Dzieci.

Przeciwwskazany u dzieci w wieku do 16 lat.

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania NSAID zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspomagającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń funkcji wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Opisano reakcje anafilaktyczne podczas terapii NSAID, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

W przypadku przedawkowania NSAID zaleca się leczenie objawowe i wspomagające. Badania wykazały przyspieszenie wydalania meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy dziennie.

Działania niepożądane.

Dane z badań klinicznych oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych leków przeciwbólowych niesteroidowych (LZS) (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) wiąże się z pewnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zdarzeń trombotycznych naczyniowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”). Obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca obserwowano podczas leczenia LZS. Większość zaobserwowanych działań niepożądanych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Może występować wrzód żołądka lub dwunastnicy, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżania i środki ostrożności w stosowaniu”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia okrężnicy i choroby Leśniowskiego-Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”). Z rzadszą częstością obserwowano zapalenie żołądka. Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczny epidermalny nekrolioza (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 < 1/100); pojedyncze przypadki (≥ 1/10000 < 1/1000); rzadkie (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

rzadko – anemia;

pojedyncze przypadki – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano rzadkie przypadki agranulocytozy (patrz „Osobne poważne i/lub częste działania niepożądane” poniżej).

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilaksojadnych;

nieznane – reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaksojadna, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne:

pojedyncze przypadki – zmiana nastroju, koszmary nocne;

nieznane – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy;

rzadko – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządu wzroku:

pojedyncze przypadki – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia; zapalenie spojówek.

Ze strony narządu słuchu i narządu równowagi:

rzadko – zawroty głowy;

pojedyncze przypadki – szumy w uszach.

Zaburzenia serca:

pojedyncze przypadki – uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Zgłaszano niewydolność serca związaną z leczeniem LZS.

Zaburzenia naczyniowe:

rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”), napoty cieplne.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

pojedyncze przypadki – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne LZS;

nieznane – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie;

pojedyncze przypadki – zapalenie okrężnicy, wrzód żołądka lub dwunastnicy, zapalenie przełyku;

rzadkie – perforacja przewodu pokarmowego;

nieznane – zapalenie trzustki.

Krwiaki z przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego:

rzadko – zaburzenia wskaźników funkcji wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny);

rzadkie – zapalenie wątroby;

nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

pojedyncze przypadki – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, pokrzywka;

rzadkie – zapalenie skóry pęcherzowe, czerwieniela wielopostaciowa;

nieznane – reakcje nadwrażliwości na światło, egzfoliatywne zapalenie skóry, ustalony wysyp lekowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

Ze strony układu moczowego:

rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”), zmiany wskaźników funkcji nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

rzadkie – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”);

nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

nieznane – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania:

rzadko – obrzęki, w tym obrzęki kończyn dolnych;

nieznane – objawy grypopodobne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

nieznane – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane z stawami.

Osobne poważne i/lub częste działania niepożądane.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksykamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Działania niepożądane, które nie były obserwowane podczas stosowania leku, ale charakterystyczne dla innych związków tej klasy.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: bardzo rzadko zgłaszano przypadki zapalenia nerek międzybłoniowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek nerkowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 15 mg: 4 tabletki w blistrze. 1 blister w opakowaniu kartonowym.

10 tabletek w blistrze. 1 lub 3 blistry w opakowaniu kartonowym.

Tabletki 7,5 mg: 10 tabletek w blistrze. 1 lub 3 blistry w opakowaniu kartonowym.

Warunki sprzedaży. Na receptę.

Producent.

NOBEL ILAC SANAYI VE TICARET A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Rejon Sankaklar, ul. Eskisehir Yolu Akcakoca Caddesi nr 299, 81100 Düzce, Turcja.