Meglifort 1000

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Maglifort 500 (Maglifort 500) Maglifort 850 (Maglifort 850) Maglifort 1000 (Maglifort 1000)

Skład:

substancja czynna: metformin hydrochloride;

1 tabletka powlekana zawiera 500 mg, 850 mg lub 1000 mg metforminy hydrochloranu;

substancje pomocnicze:

tabletki 500 mg lub 850 mg: sodu krochmalan glikolianowy (typ A), povidon, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, powłoka filmowa: hipromeloza, glikol polietylenowy 6000, talk, dwutlenek tytanu (E 171), glikol propylenowy;

tabletki 1000 mg: povidon, stearynian magnezu, powłoka filmowa: hipromeloza, glikol polietylenowy 6000, glikol polietylenowy 400.

Postać leku.

Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Maglifort 500 lub Maglifort 850: tabletki o kształcie okrągłym, z powierzchnią podwójnie wypukłą, powlekane powłoką filmową, od białego do prawie białego koloru;

Maglifort 1000: tabletki o kształcie kapsułkowym, z powierzchnią podwójnie wypukłą, z ryflowaniem z obu stron, powlekane powłoką filmową, od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwdiabetyczne. Peroralne środki hipoglikemiczne, z wyłączeniem insuliny. Metformina. Kod ATC A10BA02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Metformina jest biguanidem o działaniu antyhiperglikemicznym, zarówno na hiperglikemię na czczo, jak i po spożyciu pokarmu. Nie stymuluje wydzielania insuliny i nie powoduje efektu hipoglikemicznego.

Metformina obniża hiperglikemię na czczo, a w połączeniu z insuliną zmniejsza zapotrzebowanie na insulinę.

Działanie antyhiperglikemiczne metforminy wynika z kilku mechanizmów:

• metformina obniża produkcję glukozy w wątrobie; metformina ułatwia pobieranie i wykorzystywanie glukozy w tkankach obwodowych, częściowo dzięki wzmocnieniu działania insuliny;
• metformina wpływa na metabolizm glukozy w przewodzie pokarmowym: zwiększa jej wychwyt do krwiobiegu, a jednocześnie zmniejsza wchłanianie z pokarmu. Dodatkowe mechanizmy związane z przewodem pokarmowym obejmują zwiększenie uwalniania peptydu podobnego do glukagonu-1 (GLP-1) oraz zmniejszenie resorpcji kwasów żółciowych. Metformina modyfikuje mikrobiom jelitowy;
• metformina może poprawić profil lipidowy u pacjentów z hiperlipidemią.

W trakcie badań klinicznych, podczas stosowania metforminy, masa ciała pacjentów pozostawała stabilna lub umiarkowanie spadała.

Metformina jest aktywatorem adenozynomonofosforanowej kinazy białkowej (AMPK) i zwiększa zdolność transportową wszystkich typów błonowych przenośników glukozy (GLUT).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po doustnym przyjęciu metforminy czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (Cmax) wynosi około 2,5 godziny (Tmax). Absolutna biodostępność metforminy w postaci tabletek 500 mg lub 800 mg wynosi około 50–60% u zdrowych ochotników. Po doustnym zastosowaniu frakcja nie wchłonięta i wydalana z kałem wynosi 20–30%.

Po doustnym zastosowaniu wchłanianie metforminy jest nasycane i niepełne.

Przyjmuje się, że wchłanianie metforminy jest nieliniowe. Po zastosowaniu metforminy w zalecanych dawkach i schematach dawkowania stężenie ustalone w osoczu osiągane jest w ciągu 24–48 godzin i wynosi mniej niż 1 μg/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenia metforminy w osoczu (Cmax) nie przekraczały 5 μg/ml nawet po zastosowaniu maksymalnych dawek.

Współistnienie posiłku zmniejsza i nieco opóźnia wchłanianie metforminy.

Po doustnym przyjęciu dawki 850 mg zaobserwowano obniżenie maksymalnego stężenia w osoczu o 40%, zmniejszenie AUC o 25% oraz wydłużenie czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu o 35 minut. Kliniczne znaczenie tych zmian jest nieznane.

Rozkład. Wiązanie z białkami osocza jest niewielkie. Metformina przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż maksymalne stężenie w osoczu i osiągane jest po podobnym czasie. Erytrocyty najprawdopodobniej stanowią drugą komorę rozkładu. Średni objętość rozkładu (Vd) waha się w granicach 63–276 l.

Metybolizm. Metformina wydalana jest w postaci niezmienionej z moczem. Nie wykazano metabolitów u ludzi.

Wydalanie. Klirens nerkowy metforminy wynosi > 400 ml/min, co wskazuje, że metformina wydalana jest poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Po doustnym przyjęciu dawki okres półtrwania (t1/2) wynosi około 6,5 godziny. W przypadku zaburzeń funkcji nerek klirens nerkowy maleje proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, wskutek czego t1/2 wydłuża się, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu.

Grupy specjalne pacjentów.

Niewydolność nerek.

Dostępne są ograniczone dane dotyczące pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek, dlatego niemożliwe jest dokładne oszacowanie ekspozycji systemowej na metforminę w tej grupie pacjentów w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. Dlatego konieczna jest korekta dawki zgodnie z efektywnością kliniczną/przenoszeniem (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci.

W wyniku badania pojedynczej dawki 500 mg chlorowodorku metforminy profil farmakokinetyczny u pacjentów z populacji pediatrycznej był podobny do takiego u zdrowych dorosłych.

Dane dotyczące stosowania dawek wielokrotnych są ograniczone jednym badaniem.

Po wielokrotnym podaniu 500 mg metforminy dwa razy dziennie przez 7 dni u pacjentów z populacji pediatrycznej maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz ekspozycja systemowa (AUC0-t) były obniżone o około 33% i 40% odpowiednio, w porównaniu z pacjentami dorosłymi z cukrzycą, którzy otrzymywali dawki wielokrotne 500 mg dwa razy dziennie przez 14 dni.

Ponieważ dawkę dobrać należy indywidualnie na podstawie kontroli glikemii, powyższe informacje mają ograniczone znaczenie kliniczne.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Cukrzyca typu 2, gdy nie skutkują dieta i aktywność fizyczna, szczególnie u pacjentów z nadwagą:

• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi lub z insuliną u dorosłych;
• jako monoterapia lub w ramach terapii skojarzonej z insuliną u dzieci od 10. roku życia i u nastolatków.

W celu zmniejszenia ryzyka powikłań cukrzycy u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadwagą, jako lek pierwszego wyboru po nieskutecznej terapii dietetycznej.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na metforminę lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu;
• każdy rodzaj ostrego kwasicy metabolicznej (np. kwasica mlekowa, ketoza cukrzycowa);
• przedkomę cukrzycową;
• niewydolność nerek ciężkiego stopnia (filtracja kłębuszkowa < 30 ml/min);
• ostre stany zagrażające funkcji nerek, takie jak odwodnienie organizmu, ciężkie infekcje, wstrząs;
• choroby mogące prowadzić do hipoksji tkanek (szczególnie ostre stany lub zaostrzenie choroby przewlekłej): niedostateczność serca w stadium dekompensacji, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, wstrząs;
• niewydolność wątroby, ostre zatrucie alkoholem, alkoholizm.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Połączenia, których nie zaleca się stosować.

Alkohol. Intoksykacja alkoholem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mlekowej, szczególnie w przypadkach głodówki, niedożywienia lub niewydolności wątroby.

Substancje kontrastowe zawierające jod.

Zastosowanie metforminy należy przerwać przed lub w trakcie badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Połączenia, które należy stosować z ostrożnością.

Niektóre leki, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) II, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptorów angiotensyny II oraz diuretyki, szczególnie pętlowe, mogą negatywnie wpływać na funkcję nerek, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej. Na początku leczenia powyższymi lekami lub w przypadku ich stosowania w połączeniu z metforminą konieczna jest staranna kontrola funkcji nerek.

Leki wywierające działanie hiperglikemiczne (glikokortykosteroidy stosowane ogólnie i miejscowo, sympatykomimetyki).

Konieczne jest częstsze monitorowanie stężenia glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. W trakcie i po zakończeniu takiej terapii skojarzonej należy dostosować dawkę Meglifortu.

Transportery organicznych kationów (OCT)

Metformina jest substytutem obu transporterów OCT1 i OCT2.

Jednoczesne stosowanie metforminy z:

• inhibitorami OCT1 (np. werapamilem) może zmniejszyć skuteczność metforminy;
• induktorami OCT1 (np. ryfampicyną) może zwiększyć wchłanianie jelitowe i skuteczność metforminy;
• inhibitorami OCT2 (np. cyklotydyną, dolutegravirom, ranolazyną, trimetoprimem, wandetanibem, izawukonazolem) może zmniejszyć wydalanie metforminy przez nerki, co prowadzi do wzrostu stężenia metforminy w osoczu;
• inhibitorami zarówno OCT1, jak i OCT2 (np. kryzotynibem, olaparibem) może wpływać na skuteczność i wydalanie metforminy przez nerki.

Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ stężenie metforminy w osoczu może wzrosnąć. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość dostosowania dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktory OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Odkwaszenie mleczanowe jest bardzo rzadkim, ale ciężkim powikłaniem metabolicznym, najczęściej występującym w przypadku ostrego pogorszenia funkcji nerek, chorób sercowo-płucnych lub sepsy. W przypadku ostrego pogorszenia funkcji nerek dochodzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju odkwaszenia mleczanowego.

W przypadku odwodnienia (silnego biegunku lub wymiotów, gorączki lub zmniejszonego spożycia płynów) zaleca się tymczasowe zaprzestanie stosowania metforminy i skorzystanie z pomocy medycznej.

Pacjentom stosującym metforminę należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lekami, które mogą ostro pogorszyć funkcję nerek (np. lekami hipotensyjnymi, moczogonnymi i lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi). Inne czynniki ryzyka rozwoju odkwaszenia mleczanowego obejmują nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostatecznie kontrolowaną cukrzycę, ketozę, długotrwałe głodzenie oraz wszelkie stany związane z hipoksją, a także jednoczesne stosowanie leków, które mogą prowadzić do odkwaszenia mleczanowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Pacjentów i/lub osoby opiekujące się nimi należy poinformować o ryzyku rozwoju odkwaszenia mleczanowego. Charakterystycznymi objawami odkwaszenia mleczanowego są duszność kwasową, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a w dalszym przebiegu możliwe jest wejście w stan śpiączki. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów odkwaszenia mleczanowego pacjent powinien natychmiast zaprzestać stosowania metforminy i skontaktować się z lekarzem.

Odkwaszenie mleczanowe charakteryzuje się diagnostycznymi parametrami laboratoryjnymi: obniżenie pH krwi (< 7,35), podwyższenie stężenia mleczanu w osoczu krwi (> 5 mmol/l), podwyższenie przerwy anionowej oraz podwyższenie stosunku stężenia mleczan/pyruwan.

Pacjenci z rozpoznanymi lub podejrzanymi chorobami mitochondrialnymi:

Pacjentom z rozpoznanymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak mitochondrialna encefalopatia z odkwaszeniem mleczanowym i epizodami przypominającymi udar (zespoł MELAS) oraz mitochondrialna dziedziczna cukrzyca i głuchota (MIDD), nie zaleca się stosowania metforminy ze względu na ryzyko nasilenia odkwaszenia mleczanowego i powikłań neurologicznych, które mogą prowadzić do pogorszenia przebiegu choroby.

W przypadku wystąpienia objawów i symptomów sugerujących zespół MELAS lub MIDD po zastosowaniu metforminy, leczenie metforminą należy natychmiast przerwać i przeprowadzić szybką ocenę diagnostyczną.

Funkcja nerek. Filtrację kłębuszkową (eGFR) należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i regularnie po jego rozpoczęciu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie metforminy jest przeciwwskazane u pacjentów z eGFR < 30 ml/min i należy je tymczasowo zaprzestać w przypadku chorób wpływających na funkcję nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Funkcja serca. Pacjenci z niewydolnością serca mają wyższe ryzyko rozwoju hipoksji i niewydolności nerek. Pacjentom ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca można stosować metforminę przy regularnym monitorowaniu funkcji serca i nerek. Metformina jest przeciwwskazana pacjentom z ostrą i niestabilną niewydolnością serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Środki kontrastowe zawierające jod.

Wewnątrznaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może spowodować nefropatię indukowaną kontrastem, co prowadzi do gromadzenia się metforminy i zwiększa ryzyko rozwoju odkwaszenia mleczanowego. U pacjentów należy zaprzestać stosowania metforminy przed lub w trakcie badania i nie wznawiać wczesniej niż po 48 godzinach od badania oraz dopiero po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Zabiegi chirurgiczne. Należy zaprzestać stosowania Meglifortu podczas zabiegu chirurgicznego wykonywanego pod znieczuleniem ogólnym, znieczuleniem podpajęczynówkowym lub znieczuleniem podostrzowym i ponownie zacząć nie wcześniej niż po 48 godzinach od operacji lub od momentu przywrócenia żywienia doustnego, a jedynie po ponownej ocenie i potwierdzeniu stabilnego stanu funkcji nerek.

Dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia metforminą należy potwierdzić rozpoznanie cukrzycy typu 2. Wyniki jednorocznych kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe u dzieci. Jednak nie ma danych dotyczących wpływu metforminy na wzrost i dojrzewanie płciowe przy dłuższym stosowaniu, dlatego zaleca się ostrożne monitorowanie tych parametrów u dzieci leczonych metforminą, szczególnie w okresie dojrzewania płciowego.

Dzieci w wieku od 10 do 12 lat. Wyniki kontrolowanych badań klinicznych u 15 dzieci w wieku od 10 do 12 lat wykazały, że skuteczność i bezpieczeństwo stosowania metforminy w tej grupie pacjentów nie różniły się od tych u starszych dzieci i nastolatków. Preparat należy przepisywać z szczególną ostrożnością dzieciom w wieku od 10 do 12 lat.

Inne środki ostrożności. Pacjenci powinni przestrzegać równomiernego spożycia węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni nadal przestrzegać diety o obniżonej kaloryczności. Należy regularnie kontrolować parametry gospodarki węglowodanowej u pacjentów.

Metformina może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Ryzyko obniżenia poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki metforminy, długością leczenia i/lub u pacjentów z czynnikami ryzyka, które jak wiadomo prowadzą do niedoboru witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemia lub neuropatia) należy kontrolować poziom witaminy B12 w surowicy krwi. U pacjentów z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12 może być konieczna okresowa kontrola poziomu witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować tak długo, jak jest tolerowane i nie ma przeciwwskazań, a także należy stosować odpowiednie leczenie korygujące niedobór witaminy B12 zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi.

Monoterapia metforminą nie powoduje hipoglikemii, należy jednak zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu metforminy z insuliną lub innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi (np. pochodnymi sulfoniliomocznika lub meglitynidami).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Niekontrolowana hiperglikemia w okresie przedkoncepcyjnym i w trakcie ciąży wiąże się z zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych, poronień, nadciśnienia ciążowego, eklampsji i śmiertelności okołoporodowej. Ważne jest utrzymywanie poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy przez cały okres ciąży, aby zmniejszyć ryzyko niekorzystnych skutków hiperglikemii dla matki i jej dziecka.

Metformina przenika przez łożysko w ilościach, które mogą być tak wysokie jak stężenia u matki.

Duża liczba danych dotyczących ciężarnych kobiet (ponad 1000 wyników ekspozycji) z badania kohortowego opartego na rejestrach oraz opublikowanych wyników metaanaliz i badań klinicznych wskazuje na brak zwiększonego ryzyka wad wrodzonych lub toksyczności dla płodu/noworodka w wyniku wpływu metforminy w okresie przedkoncepcyjnym i/lub w trakcie ciąży.

Istnieją niepotwierdzone dane dotyczące długoterminowego wpływu metforminy na wagę dzieci, które były narażone na działanie leku w życiu wewnątrzmacicznym. Wydaje się, że metformina nie wpływa na rozwój ruchowy i społeczny dzieci do 4 roku życia, które były narażone na działanie leku w życiu wewnątrzmacicznym, choć dane dotyczące długoterminowych skutków są ograniczone.

W przypadku klinicznej potrzeby stosowania metforminy w trakcie ciąży i w okresie przedkoncepcyjnym możliwe jest jej zastosowanie jako uzupełnienie lub alternatywa dla insuliny.

Okres karmienia piersią. Metformina wydzielana jest z mlekiem matki, jednak u noworodków/niemowląt karmionych piersią nie obserwowano działań niepożądanych. Niemniej jednak, ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku, karmienie piersią nie jest zalecane w trakcie terapii metforminą. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią oraz potencjalnego ryzyka działań niepożądanych dla dziecka.

Plodność. Metformina nie wpływała na płodność u zwierząt przy dawkach 600 mg/kg/dzień, które były niemal 3-krotnie wyższe od maksymalnej zalecanej dawki dobowej dla człowieka, przeliczonej na powierzchnię ciała.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Meglifort nie wpływa na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami, ponieważ monoterapia tym lekiem nie powoduje hipoglikemii. Należy jednak stosować metforminę z ostrożnością w połączeniu z innymi lekami hipoglikemicznymi (pochodne sulfoniliomocznika, insulina, repaglinid) ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii.

Sposób stosowania i dawki.

Pacjenci dorośli z normalną funkcją nerek (GFR ≥ 90 ml/min).

Monoterapia lub terapia skojarzona z innymi doustnymi lekami hipoglikemicznymi.

Zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg (Meglifort 500 lub Meglifort 850) 2–3 razy dziennie podczas lub bezpośrednio po posiłku.

Po 10–15 dniach prowadzonego leczenia dawkę należy dostosować zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy we krwi.

Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego.

Maksymalna zalecana dawka wynosi 3000 mg na dobę, podzielona na 3 dawki.

W przypadku leczenia wysokimi dawkami (2000–3000 mg na dobę) stosuje się Meglifort 1000.

W przypadku przejścia z innego leku przeciwdiabetycznego należy przerwać stosowanie tego leku i rozpocząć podawanie metforminy zgodnie z powyższym opisem.

Terapia skojarzona z insuliną.

W celu osiągnięcia lepszego kontroli stężenia glukozy we krwi metforminę i insulinę można stosować w ramach terapii skojarzonej. Zwykle dawka początkowa wynosi 500 mg lub 850 mg leku Meglifort 2–3 razy dziennie, natomiast dawkę insuliny dobiera się zgodnie z wynikami pomiarów stężenia glukozy we krwi.

U pacjentów w podeszłym wieku możliwe jest pogorszenie funkcji nerek, dlatego dawkę metforminy należy dobierać na podstawie oceny czynności nerek, którą należy przeprowadzać regularnie (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności”).

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Czynność nerek należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia lekami zawierającymi metforminę oraz podczas leczenia przynajmniej raz do roku. Pacjentom z podwyższonym ryzykiem dalszego postępowania niewydolności nerek oraz pacjentom w podeszłym wieku należy przeprowadzać dokładne monitorowanie czynności nerek jak najczęściej, np. co 3–6 miesięcy.

Dzieci.

Monoterapia lub terapia łączna z insuliną.

Lek Meglifort stosuje się u dzieci od 10. roku życia i u nastolatków. Zwykle dawkowanie początkowe wynosi 500 mg lub 850 mg leku Meglifort 1 raz dziennie podczas lub po spożyciu pokarmu. Po 10–15 dniach prowadzonego leczenia dawkę należy skorygować zgodnie z wynikami pomiarów poziomu glukozy w osoczu krwi. Powolne zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Maksymalna zalecana dawka wynosi 2000 mg na dobę, podzielona na 2–3 dawki.

Przedawkowanie.

Przy zastosowaniu leku Meglifort w dawce 85 g nie zaobserwowano wystąpienia hipoglikemii. Jednak w tym przypadku obserwowano rozwój kwasicy mlekowej. Znaczne przekroczenie dawki metforminy lub współistniejące czynniki ryzyka mogą prowadzić do wystąpienia kwasicy mlekowej. Kwasica mlekowa jest stanem nagłym i powinna być leczona w warunkach szpitalnych. Najskuteczniejszą metodą eliminacji kwasu mlekowego i chlorku metforminy z organizmu jest dializa krwi (hemodializa).

Niepożądane działania.

Najczęstsze niepożądane reakcje na początku leczenia to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te w większości przypadków ustępują spontanicznie. W celu zapobiegania występowaniu wymienionych działań niepożądanych zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach.

Niepożądane efekty według częstości występowania klasyfikuje się do następujących kategorii:

bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 i < 1/10), rzadko (> 1/1000 i < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000 i < 1/1000), wyjątkowo rzadko (< 1/10000).

W każdej klasie układowo-organowej działania niepożądane wymienione są w kolejności zmniejszającego się znaczenia klinicznego.

Ze strony układu nerwowego.

Często: zaburzenia smaku.

Ze strony układu pokarmowego.

Bardzo często: zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Te działania niepożądane najczęściej występują na początku leczenia i zazwyczaj ustępują spontanicznie. W celu zapobiegania występowaniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach podczas lub po spożyciu posiłku.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych.

Bardzo rzadko: reakcje skórne, w tym rumień, świąd, pokrzywka.

Zaburzenia przemiany materii.

Często: obniżenie/poziomu niedoboru witaminy B12 (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Bardzo rzadko: kwasica mleczanowa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Bardzo rzadko: zaburzenia wskaźników funkcji wątroby lub zapalenie wątroby, które całkowicie ustępują po odstawieniu metforminy.

Dzieci.

W opublikowanych danych, danych po marketingu oraz kontrolowanych badaniach klinicznych przeprowadzonych u ograniczonej populacji pediatrycznej w wieku 10–16 lat, przyjmujących metforminę przez rok, donoszono o działaniach niepożądanych u dzieci podobnych pod względem charakteru i nasilenia do tych obserwowanych u dorosłych.

Donoszenie o podejrzewanych działaniach niepożądanych

Donoszenie o działaniach niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze.

Po 1 lub 3 blistery w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Indoco Remedies Limited.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności.

L-14, Verna Industrial Area, Verna, IN-403722, Indie.

L-14, Verna Industrial Area, Verna, IN-403722, India.

Wniosek składający.

M. Biotech Ltd.

Miejsce zamieszkania składającego wniosek.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom.