Maxgalin 150

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU MAXGALIN 75 MAXGALIN 150

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza, monohydrat; talk; kapsułka żelatynowa nr 4*;

*skład kapsułki żelatynowej o mocy 75 mg: żelatyna, tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171), laurylosiarczan sodu;

1 kapsułka zawiera 150 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza, monohydrat; talk; kapsułka żelatynowa nr 1*;

*skład kapsułki żelatynowej o mocy 150 mg: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171), laurylosiarczan sodu.

Postać farmaceutyczna. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

kapsułki 75 mg: twarde kapsułki żelatynowe z czerwonobrązową czapeczką i białym lub prawie białym korpuskiem z oznaczeniem „688” czarnym atramentem na czapeczce i korpusie, zawierające granulowany proszek od białego do prawie białego koloru;

kapsułki 150 mg: twarde kapsułki żelatynowe z białą lub prawie białą czapeczką i korpuskiem z oznaczeniem „690” czarnym atramentem na czapeczce i korpusie, zawierające granulowany proszek od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometyle)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Olgę neuropatyczny

W badaniach wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalinę badano w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem 3 razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla obu schematów dawkowania (2 i 3 razy na dobę) były podobne.

W kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35 % pacjentów przyjmujących pregabalinę oraz u 18 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie występowała senność, poprawa taka występowała u 33 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których występowała senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym poprawę o 50 % według skali oceny bólu zaobserwowano u 22 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 7 % pacjentów przyjmujących placebo.

Epilepsja

Leczenie uzupełniające. Pregabalinę badano w 3 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę lub 3 razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla obu schematów dawkowania były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów padaczkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pregabaliny jako leku uzupełniającego w epilepsji u dzieci poniżej 12. roku życia oraz u młodzieży nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, w którym wzięło udział 65 pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z napadami padaczkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego, placebo-kontrolowanego badania z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego, placebo-kontrolowanego badania z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii uzupełniającej napadów padaczkowych częściowych, oraz otwartego badania bezpieczeństwa trwającego 1 rok z udziałem 54 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

W 12-tygodniowym, placebo-kontrolowanym badaniu dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksimum 150 mg na dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksimum 600 mg na dobę) lub placebo. Redukcja napadów padaczkowych częściowych o co najmniej 50 % w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p=0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % pacjentów przyjmujących placebo.

W 14-dniowym, placebo-kontrolowanym badaniu dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dobowej częstości napadów na poziomie wyjściowym i w ostatniej wizycie wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała zlogarytmizowaną częstość napadów padaczkowych częściowych w porównaniu z placebo (p=0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę. Przy stosowaniu pregabaliny nie osiągnięto porównywalnej skuteczności w stosunku do lamotrydzyny, według oceny po 6 miesiącach z punktu końcowego – braku napadów padaczkowych. Pregabalina i lamotrydzyna były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu zapobiegania nawrotom z podwójnie ślepą fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) poprawę o co najmniej 50 % według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego zaobserwowano u 52 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 38 % pacjentów z grupy placebo.

W kontrolowanych badaniach nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. Badanie okulistyczne (w tym kontrola ostrości wzroku, formalna kontrola pola widzenia i badanie dna oka przy poszerzonym źrenicy) przeprowadzono w ramach kontrolowanych badań klinicznych u ponad 3600 pacjentów. U tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1 % pacjentów w grupie placebo.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja

Pregabalina jest szybko wchłaniana po podaniu na czczo i osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po podaniu pojedynczej lub wielokrotnej dawki. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się po jednoczesnym spożyciu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia Cmax o około 25–30 % i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) do około 2,5 godziny. Jednakże przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono również, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydzielana jest z mlekiem u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywnie około 98 % radioaktywnej substancji wydalało się z moczem w niezmienionej postaci. Udział N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku wykrywanego w moczu – wynosił 0,9 % podanej dawki. W badaniach przedklinicznych nie dochodziło do racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wydalanie

Pregabalina wydala się z krwiobiegu ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci, głównie przez nerki. Średni okres półtrwania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20 %). Farmakokinetyka przy wielokrotnym podawaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowanego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ lek wydala się głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Niewydolność wątroby

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega znaczącemu metabolizmowi i wydala się z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w ramach badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo tmax był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 do 2 godzin po podaniu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wartości AUC były o 30 % niższe, co wynikało ze zwiększenia o 43 % klirensu skorygowanego za masę ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półtrwania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W ramach populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariacją dla klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariacją dla pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3. miesiąca życia nie badano (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci w wieku starszym

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy doustnym podawaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek związanym z wiekiem może być potrzebne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Okres karmienia piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najwcześniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przenikała do mleka matki, a jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76 % stężenia w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg na dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg na dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny

Leczenie bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

• Epilepsja

Jako terapia uzupełniająca napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych.

• Uogólnione zaburzenie lękowe

Leczenie uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w niezmienionej formie z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (mniej niż 2 % dawki wydalane jest z moczem w postaci metabolitów), in vitro nie hamuje metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, aby pregabalina mogła powodować interakcję farmakokinetyczną lub być jej obiektem.

Badania in vivo i analiza farmakokinetyki populacyjnej

W badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydżyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulinę, fenobarbitale, tiagabine i topiramat nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki przeciwpowstawaniu ciąży, noretysteron i/lub etynylowy estradiol

Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, noretysteronem i/lub etynylesztradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z leków.

Leki wpływające na OUN

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru pozarejestrowego zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i skutku śmiertelnego u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane przez oksykodon.

Interakcje u pacjentów w podeszłym wieku

Specjalnych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem osób starszych nie przeprowadzono. Badania interakcji prowadzono wyłącznie u młodszych dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas stosowania pregabaliny, mogą wymagać dostosowania dawki leków hipoglikemizujących.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolicy ust lub obrzęk dróg oddechowych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (upadków) u pacjentów starszych. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji oraz zaburzeń psychicznych. Dlatego pacjentom należy zalecić zachowanie szczególnej ostrożności, dopóki nie będą znane skutki działania leku.

Zaburzenia wzroku

Podczas badań częściej zgłaszano nieostre widzenie u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. W większości przypadków objawy te ustępowały przy dalszym stosowaniu leku. W badaniach, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstotliwość pogorszenia ostrości wzroku oraz zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; natomiast częstotliwość zmian na dnie oka była wyższa w grupie placebo.

Zgłaszano reakcje niepożądane ze strony narządów wzroku, w tym utratę wzroku, nieostre widzenie lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter przejściowy. Przestanie stosowania pregabaliny może prowadzić do ustąpienia lub zmniejszenia się tych objawów ze strony narządów wzroku.

Niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki niewydolności nerek. Czasami ten efekt był odwracalny po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofanie współistniejących leków przeciwpadaczkowych

Brak wystarczających danych dotyczących wycofania współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami padaczkowymi w wyniku dodania do terapii pregabaliny, aby przejść na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia po przerwaniu krótko- lub długoterminowego leczenia pregabaliną. Zgłaszano takie objawy jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierne pocenie się i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia.

Drgawki, w szczególności stan padaczkowy i wielkie napady drgawkowe, mogą wystąpić podczas leczenia pregabaliną lub niedługo po przerwaniu jej stosowania.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała najczęściej podczas leczenia pregabaliną neuropatycznego bólu u pacjentów starszych z chorobami układu sercowo-naczyniowego. U takich pacjentów należy stosować pregabalinę z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy te mogą ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego urazem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego urazem rdzenia kręgowego częstotliwość występowania reakcji niepożądanych ogólnie, a zwłaszcza reakcji niepożądanych ze strony OUN, w szczególności senności, była zwiększone. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwspastycznych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny tym pacjentom.

Depresja oddechowa

Zgłaszano przypadki ciężkiej depresji oddechowej związanej ze stosowaniem pregabaliny. U pacjentów z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami oddechowymi lub neurologicznymi, zaburzeniami funkcji nerek, przy jednoczesnym stosowaniu leków hamujących OUN oraz u osób starszych ryzyko wystąpienia tej poważnej reakcji niepożądanej może być wyższe. U takich pacjentów może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Myśli i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi z powodu różnych wskazań. Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań nad lekami przeciwpadaczkowymi wykazała również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany, a dostępne dane nie wykluczają jego istnienia w przypadku pregabaliny.

Dlatego należy dokładnie obserwować pacjentów pod kątem pojawienia się objawów myśli i zachowań samobójczych oraz stosować odpowiednie leczenie w przypadku ich wystąpienia. Pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni się udać po pomoc medyczną w przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowań samobójczych.

Zaburzenia funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Zgłaszano objawy związane z zaburzeniami funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takie jak niedrożność jelit, niedrożność jelit paralityczna, zaparcia) w wyniku przyjmowania pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednocześnie z opioidami ze względu na ryzyko hamowania działania OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W badaniu przypadków-kontroli osób przyjmujących opioidy, pacjenci, którzy otrzymywali terapię pregabaliną jednocześnie z opioidem, mieli zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami w porównaniu z samym stosowaniem opioidów (skorygowane szanse [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Zwiększony ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]), a także obserwowano tendencję do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (>300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycie lub uzależnienie

Zarejestrowano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnień. Należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nadużywania różnych substancji; należy obserwować pacjenta pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny (zgłaszano przypadki uzależnienia, przekraczania dawki, zachowań skierowanych na uzyskanie leku).

Encefalopatia

Przypadki encefalopatii występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą powodować encefalopatię.

Reakcje skórne

W związku z leczeniem pregabaliną rzadko zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy, które mogą być groźne dla życia lub mieć śmiertelny skutek. Przy przepisywaniu leku pacjentowi należy poinformować o charakterystycznych reakcjach niepożądanych związanych ze stosowaniem leku oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

Clirens pregabaliny ma tendencję do obniżania się z wiekiem. To obniżenie klaransu pregabaliny po doustnym podaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klaransu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem mogą wymagać zmniejszenia dawki pregabaliny. U pacjentów w wieku podeszłym może częściej dochodzić do wystąpienia takich reakcji niepożądanych jak zawroty głowy, dezorientacja, drżenie, zaburzenia koordynacji, letarg.

Nietolerancja laktozy

Lek zawiera monohydrat laktozy. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lappego lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy, nie powinni przyjmować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym / środki zapobiegania ciąży dla kobiet i mężczyzn

Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u przyszłego dziecka. Pregabalinę nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w czasie leczenia.

Ciąża

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Wykazano, że pregabalinina przenika przez łożysko u szczurów (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Pregabalin może przenikać przez łożysko człowieka.

Okres karmienia piersią

Pregabalinina wydzielana jest w mleku matki. Nieznany jest wpływ pregabaliny na noworodki/dzieci. Dlatego nie zaleca się karmienia piersią w czasie leczenia pregabaliną.

Funkcja rozrodcza

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na funkcję rozrodczą kobiet.

W badaniu wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni otrzymywali dawkę pregabaliny 600 mg na dobę. Po 3-miesięcznym leczeniu nie zaobserwowano żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

Podstawowe wady wrodzone

Według danych z badań klinicznych ponad 2700 ciężarnych, stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży nieco zwiększa ryzyko podstawowych wad wrodzonych u noworodków (żywych lub martwych).

Analiza konkretnych wad rozwojowych wykazała wyższe ryzyko wad rozwojowych układu nerwowego, oczu, twarzy (obszar szczękowo-twarzowy), układu moczowego i narządów płciowych, jednak ocena ryzyka może być niedokładna ze względu na małą liczbę przypadków i ograniczony czas obserwacji.

Pregabalinę nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że istnieje oczywista konieczność (gdy oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Lek może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Pregabalin może powodować zawroty głowy i senność oraz może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Dlatego pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub pracy z złożoną techniką lub innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będą znane skutki działania tego leku na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki

Do stosowania doustnego. Lek przyjmuje się niezależnie od spożycia pokarmu.

Dawki

Zakres dawek może się wahać w granicach od 150–600 mg na dobę. Dawki należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny

Leczenie pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 dawki. W zależności od skuteczności i tolerancji leku u poszczególnych pacjentów dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po okresie od 3 do 7 dni, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po dodatkowym 7-dniowym okresie.

Epilepsja

Leczenie pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od skuteczności i tolerancji leku u poszczególnych pacjentów dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu stosowania. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Dawkę, którą należy podzielić na 2 lub 3 dawki, można dostosować w zakresie od 150–600 mg na dobę. Należy okresowo oceniać konieczność kontynuowania leczenia.

Leczenie pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od skuteczności i tolerancji leku u poszczególnych pacjentów dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu stosowania. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Przerywanie leczenia pregabaliniem

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną, w razie potrzeby przerwania leczenia pregabaliniem zaleca się stopniowe odstawienie leku przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazań.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnego w niezmienionej postaci głównie poprzez wydzielanie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny, dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować indywidualnie zgodnie z klirens kreatyniny (KC), jak podano w tabeli i obliczonym według wzoru:

KC (ml/min) = (

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą leku (patrz tabela).

Dostosowanie dawki pregabaliny w zależności od funkcji nerek

*Dzielną dawkę całkowitą (mg/dobę) należy podzielić na liczbę dawek zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania, aby uzyskać dawkę w mg/na dawkę.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na pogorszenie funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Dotychczasowa dostępna informacja została przedstawiona w sekcji „Działania niepożądane”, a także w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak na jej podstawie niemożliwe jest udzielenie jakichkolwiek zaleceń dotyczących dawkowania tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o wystąpieniu drgawek. Czasem zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych działaniach wspierających, a w razie potrzeby może obejmować hemodializę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Efekty uboczne.

Najczęstsze zaobserwowane reakcje niepożądane to zawroty głowy i senność.

Wymienione reakcje niepożądane mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej oraz/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość występowania reakcji niepożądanych, częstość reakcji niepożądanych ze strony OUN oraz szczególnie senność (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zakażenia i infestacje: zapalenie nosa i gardła.

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego: neutropenia.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia metaboliczne: zwiększony apetyt, utrata apetytu, hipoglikemia.

Zaburzenia ze strony psychiki: stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, obniżenie libidum, dezorientacja, bezsenność, halucynacje, ataki paniki, pobudzenie, niepokój, depresja, przygnębienie nastroju, zmiany nastroju, depersonalizacja, trudności w dobieraniu słów, patologiczne sny, wzmożone libidum, anorgazmia, apatia, rozhamowanie, podniesiony nastrój, agresja. Rzadko: rozhamowanie, myśli i zachowania samobójcze.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, senność, ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, działanie uspokajające, zaburzenia równowagi, omdlenia, letargia, ból głowy, apatia, utrata przytomności, stupor, mioklonia, nadmierna aktywność psychoruchowa, ageuzja, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, kierunkowe drżenie gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia mowy, hiporeflexja, hipestezja, amnezja, hiperestezja, uczucie pieczenia, parestezje okołoustne, mioklonus, hipalgezja, hipokinezja, parosmia, hipokinezja, dysfagia, hipalgezja, uzależnienie, mania, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barrégo, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, utrata przytomności, zaburzenia psychiczne, drgawki, złe samopoczucie, parkinsonizm.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, wady pola widzenia, pogorszenie ostrości wzroku, ból oczu, astenopia, suchość oczu, nadmierne łzawienie, zaburzenia akomodacji, zapalenie powiek, krwawienie do gałki ocznej, nadwrażliwość na światło, obrzęk siatkówki, utrata widzenia peryferyjnego, oscilopsja, zaburzenia postrzegania głębi, fotopsje, podrażnienie oczu, midriaza, szkołowatość, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, egzoftalmia, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, miosa, nocna ślepotą, oftalmoplegia, zapadanie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opadanie powieki, zapalenie tunic oka, utrata wzroku, zapalenie rogówki.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i labiryntu: zawroty głowy, nadwrażliwość na dźwięk.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, tachykardia zatokowa, bradykardia zatokowa, arytmia zatokowa, niewydolność serca, wydłużenie odcinka QT, zaczerwienienie, hiperemia, hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, uczucie zimna w kończynach.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego: duszność, suchość błony śluzowej nosa, krwawienie z nosa, uczucie ściskania w gardle, kaszel, zatkany nos, zapalenie nosa, chrapanie, laryngospazm, ból gardła i krtani, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, odruchowe skurcze przepony, włóknienie płuc, ziewanie, obrzęk płuc, depresja oddechowa.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: wymioty, suchość w ustach, zaparcia, wzdęcia, gastroenteritis, wzdęcie brzucha, choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipostezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu, wodobrzusze, zapalenie trzustki, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiaki okolicy przyzębnej, obrzęk języka, biegunka, nudności.

Zaburzenia hepatobilinarne: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (zwiększenie poziomu alaninotransferazy (ALT) i asparaginianotransferazy (AST)), żółtaczka, niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka grudkowa, nadmierne potliwość, odleżyny, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa, pokrzywka, zimny pot, odłuszczeniowy zapalenie skóry, dermatyt typu lichenoidnego, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka plamkowa, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne, zespół Stevensa-Johnsona, świąd, toksyczny epidermalny nekrolioza.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: skurcze mięśni, obrzęk stawów, skurcze mięśni, mialgia, artralgia, ból pleców, ból kończyn, sztywność mięśni, rabdomioliza, mimowolne skurcze mięśni, skurcze w odcinku szyjnym, ból szyi, sztywność mięśni.

Zaburzenia ze strony układu moczowego: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek, niewydolność nerek, oliguria, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek, zatrzymanie oddawania moczu.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego: zaburzenia erekcji, impotencja, opóźnienie ejakulacji, zaburzenia seksualne, białe plamki, menorrhagia, metrorrhagia, amenorrhoea, wydzielanie z piersi, ból piersi, dysmenorrhoea, powiększenie piersi, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie przydatków jąder, ginekomastia, białe plamki.

Zaburzenia ogólne: zaburzenia chodu, uczucie upojenia, zwiększona zmęczliwość, obrzęki obwodowe, nietypowe uczucia, obrzęki, upadki, uczucie ucisku w klatce piersiowej, osłabienie ogólne, uczucie pragnienia, ból, gorączka, uczucie niedobytu, dreszcze, ropień, cellulitis, reakcje nadwrażliwości na światło, obrzęk ogólny, podwyższenie temperatury ciała, reakcje anafilaktyczne, granuloma, celowe krzywdzenie siebie, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, szok, obrzęk twarzy.

Badania laboratoryjne: przyrost masy ciała, podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, podwyższenie poziomu glukozy we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie liczby leukocytów we krwi, podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, spadek masy ciała.

U niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia po zakończeniu krótkotrwałego lub długotrwałego leczenia pregabalinem. Zgłaszano następujące objawy: bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, niepokój, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierne potliwość i zawroty głowy, co może wskazywać na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w trakcie czterech badań przeprowadzonych u pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n=295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do 4 lat, n=175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz otwarte badanie bezpieczeństwa trwające 1 rok, n=54), był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabalinem to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększony apetyt, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabalinem to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w pasku, po 3 lub 6 pasków w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

San Pharmaceutical Industries Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Survey No. 214, Plot No. 20, Gavt. Indl. Area, Phase II, Piparia, Silvassa – 396230, U.T. Dadra i Nagar Haveli, Indie.