Lyugabalin

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku ŁUGABALIN (LUGABALIN)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg lub 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: skrobia prażelatynizowana, talk.

Postać farmaceutyczna. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

• kapsułki 75 mg: kapsułki o rozmiarze 4 z ciemnobrązowym kapturkiem i białym korpuszem z oznaczeniem czarnym kolorem „PG” na kapturku i „75” na korpuszu, zawierające proszek biały lub prawie biały;
• kapsułki 150 mg: kapsułki o rozmiarze 2 z białym kapturkiem i białym korpuszem z oznaczeniem czarnym kolorem „PG” na kapturku i „150” na korpuszu, zawierające proszek biały lub prawie biały;
• kapsułki 300 mg: kapsułki o rozmiarze 0 z ciemnobrązowym kapturkiem i białym korpuszem z oznaczeniem czarnym kolorem „PG” na kapturku i „300” na korpuszu, zawierające proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki działające na układ nerwowy. Analgetki. Inne analgetyki i leki przeciwgorączkowe. Gabapentynoidy. Pregabalina. Kod ATC N02B F02.

Właściwości farmakodynamiczne

Działanie czynne – pregabalina, analog kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

• Ból neuropatyczny

W badaniach wykazano skuteczność pregabaliny w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana. Pregabalinę badano w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z trybem dawkowania dwa razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z trybem dawkowania trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne.

W kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 18 % pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie wystąpiła senność, poprawę taką zaobserwowano u 33 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których wystąpiła senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 7 % pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu.

• Epilepsja

Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z trybem dawkowania dwa lub trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla trybów dawkowania dwa i trzy razy na dobę były podobne. Zmniejszenie częstotliwości napadów drgawkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu. Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u młodzieży nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, do którego włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n=65) z napadami częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, którego celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów częściowych, oraz badania otwartego oceniającego bezpieczeństwo trwającego 1 rok z udziałem 54 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych u dzieci występują częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz punkty «Sposób stosowania i dawki», «Reakcje niepożądane» i «Farmakokinetyka»). W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieci otrzymywały pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksymalnie 150 mg/dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo. Co najmniej 50 % zmniejszenie napadów częściowych w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p=0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p=0,26 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % tych, którzy otrzymywali placebo.

W 14-dniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieci (w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat) otrzymywały pregabalinę 7 mg/kg/dobę, pregabalinę 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dobowej częstotliwości napadów na poziomie wyjściowym i na wizycie końcowej wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała przekształconą logarytmicznie częstotliwość napadów częściowych w porównaniu z placebo (p = 0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym pacjentów z pierwotnymi uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi (PUTK) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 lat (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 lat) przyznano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksymalnie 300 mg/dobę) lub 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Co najmniej 50 % zmniejszenie częstotliwości napadów PUTK zaobserwowano u 41,3 %, 38,9 % i 41,7 % pacjentów otrzymujących pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę i placebo odpowiednio.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z trybem dawkowania dwa razy na dobę. Przy stosowaniu pregabaliny nie osiągnięto równoważnego poziomu skuteczności w porównaniu z lamotrygyną, zgodnie z oceną po 6 miesiącach według punktu końcowego – braku napadów drgawkowych. Pregabalina i lamotrygyna były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe

Pregabalinę badano w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu zapobiegania nawrotom z dwukrotnie ślepą fazą zapobiegania nawrotom trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu. W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52 % pacjentów stosujących pregabalinę oraz u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę nie mniejszą niż o 50 % według ogólnej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W kontrolowanych badaniach nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów stosujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuacji terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości widzenia, formalne sprawdzenie pola widzenia oraz badanie dna oka przy poszerzonym źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość widzenia pogorszyła się u 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia wykryto u 12,4 % pacjentów stosujących pregabalinę i u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka wykryto u 1,7 % pacjentów otrzymujących pregabalinę i u 2,1 % pacjentów w grupie placebo.

• Fibromialgia

Skuteczność pregabaliny została ustalona w jednym 14-tygodniowym podwójnym ślepych placebo-kontrolowanym badaniu wieloośrodkowym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym randomizowanym badaniu odstawienia (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromialgia” na podstawie kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozległy ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej analogowej skali. Poprawę potwierdzono również według ogólnej oceny pacjenta oraz ankiety dotyczące wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono placebo-kontrolowane badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromialgią, które stosowały pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, jednak poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

Farmakokinetyka

Wskaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie równowagi były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja

Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu krwi w ciągu 1 godziny po jednorazowym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po podaniu doustnym wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Przy wielokrotnym podawaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30 % i wydłużenia wartości tmax do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny jednocześnie z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i do mleka szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny oznaczonej radioaktywną znaczną około 98 % radioaktywnej substancji wydalało się z moczem w postaci niezmienionej pregabaliny. Udział N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosił 0,9 % dawki podanej. W badaniach przedklinicznych nie następowało racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wydalanie

Pregabalina wydala się z krążenia ogólnego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Średni okres półwydalenia pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz „Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzoną funkcją nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagana jest korekta dawki leku (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Liniowość / nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20 %). Farmakokinetyka przy wielokrotnym podawaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki jednorazowej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ lek wydala się głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie należy podać dawkę uzupełniającą (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Niewydolność wątroby

Specjalistycznych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby nie przeprowadzono. Ponieważ pregabalina nie ulega znacznemu metabolizmowi i wydala się z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) przy dawkach 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w badaniu farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po przyjęciu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były niższe o 30 %, co wynikało ze zwiększenia o 43 % klirensu skorygowanego według masy ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg. Ostateczny okres półwydalenia pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia oraz 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W analizie populacyjnej farmakokinetyki wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3 miesięcy życia nie badano (patrz punkty „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” i „Farmakodynamika”).

Pacjenci starsi

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzoną funkcją nerek związaną z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz punkt „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Karmienie piersią

Farmakokinetykę pregabaliny przy jej stosowaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, co najmniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przenikała do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie równowagi wynosiły około 76 % stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/ dobę lub w dawce maksymalnej 600 mg/ dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/ dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Ból neuropatyczny

Do leczenia bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

Epilepsja

Jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Do leczenia uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Fibromyalgia

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w niezmienionej postaci z moczem, ulega nieznacznemu metabolizmowi w organizmie człowieka (mniej niż 2% dawki wydalanej z moczem stanowią metabolity), nie hamuje in vitro metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, aby pregabalina mogła powodować interakcje farmakokinetyczne lub być przedmiotem takich interakcji.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyki populacyjnej

W badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotryginą, gabapentyną, lorazepanem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina oraz topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki antykoncepcyjne doustne, noretynodrel oraz/lub etynilostradiol

Równoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, noretynodrelem oraz/lub etynilostradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki oraz skutków śmiertelnych u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane oksykodonem.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznej interakcji z udziałem ochotników w podeszłym wieku. Badania interakcji prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną, u niektórych pacjentów z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała w trakcie stosowania pregabaliny, może być konieczna korekta dawki leków hipoglikemizujących.

Reakcje nadwrażliwości

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolice ust lub obrzęk dróg oddechowych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Ciężkie reakcje skórne

W związku z leczeniem pregabaliną rzadko zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane (CSR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczny epidermalny nekroliozy (TEN), które mogą być ugrożeniem dla życia lub mieć zakończenie śmiertelne.

Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i objawach wskazujących na te reakcje oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast odstawić pregabalinę i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (upadków) u pacjentów w wieku podeszłym. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji oraz zaburzeń psychicznych. Dlatego pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane potencjalne skutki działania leku.

Zaburzenia wzroku

W badaniach częściej zgłaszano nieostrość widzenia u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy dalszym stosowaniu leku. W badaniach okulistycznych częstotliwość pogorszenia ostrości wzroku i zmian w polach widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; częstotliwość zmian na dnie oka była wyższa w grupie placebo.

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano również reakcje niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po odstawieniu pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub zmniejszyć się.

Niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki niewydolności nerek. Czasem ten efekt był odwracalny po odstawieniu pregabaliny.

Odstawienie współistniejących leków przeciwpadaczkowych

Brakuje danych dotyczących odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania do leczenia pregabaliny, aby przejść na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów po odstawieniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierne pocenie się i zawroty głowy, co wskazuje na uzależnienie fizyczne. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub wkrótce po jej odstawieniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki. Niewydolność serca

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała najczęściej podczas leczenia pregabaliną na ból neuropatyczny u pacjentów w wieku podeszłym z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu pregabaliny u takich pacjentów. Po odstawieniu pregabaliny zjawisko to może ustąpić.

Leczenie bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym spowodowanego urazem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym spowodowanego urazem rdzenia kręgowego częstotliwość występowania reakcji niepożądanych ogólnie, reakcji niepożądanych ze strony układu nerwowego środkowego oraz szczególnie senności była zwiększoną. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwdrgawkowych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny tym pacjentom.

Depresja oddychania

Zgłaszano przypadki ciężkiej depresji oddychania w związku ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, zaburzeniami funkcji nerek, współistniejącym stosowaniem depresantów OUN oraz osoby w wieku podeszłym mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. Tym pacjentom może być potrzebna korekta dawki.

Myśli i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi z powodu określonych wskazań.

Metanaliza randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych wykazała również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących pregabalinę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Wiadomo o badaniu epidemiologicznym z wykorzystaniem projektu samokontroli (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tego samego pacjenta), które wykazało zwiększone ryzyko nowych przypadków zachowań samobójczych i zgonów w wyniku samobójstwa u pacjentów przyjmujących pregabalinę.

Pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się o pomoc medyczną w przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowań samobójczych. Pacjentów należy monitorować pod kątem pojawienia się objawów myśli i zachowań samobójczych oraz należy rozważyć możliwość odpowiedniego leczenia. W przypadku wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych należy rozważyć możliwość odstawienia leczenia pregabaliną.

Utrudnienie funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano zjawiska związane z pogorszeniem funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takie jak niedrożność jelit, niedrożność jelit paralityczna, zaparcia) w wyniku przyjmowania pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. z analgetykami opioidowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w wieku podeszłym).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się ostrożne przepisywanie pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN. W badaniu kontrolowanym u użytkowników opioidów, a mianowicie u tych pacjentów, którzy przyjmowali pregabalinę jednoczesnie z opioidem, stwierdzono zwiększone ryzyko śmiertelnego skutku związanego z opioidami w porównaniu z pacjentami przyjmującymi wyłącznie opioidy (skorygowane szanse [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36)]). Zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, aOR 1,52 [95 % CI, 1,04–2,22]) i obserwowano tendencję do większego ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, aOR 2,51 [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycie lub uzależnienie

Pregabalina może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnień. Należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z wywiadem nadużywania różnych substancji. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia. Należy monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny (zgłaszano przypadki rozwoju przyzwyczajenia, przekraczania dawki, zachowań skierowanych na uzyskanie leku).

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia po zakończeniu krótko- lub długoterminowego leczenia pregabaliną. Zgłaszano takie zjawiska jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierne pocenie się i zawroty głowy. Pojawienie się objawów odstawienia po zakończeniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia. Jeśli konieczne jest odstawienie pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie przynajmniej przez 1 tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w szczególności stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas leczenia pregabaliną lub wkrótce po odstawieniu leku.

Nie ma danych dotyczących częstości i nasilenia objawów odstawienia po zakończeniu długotrwałego leczenia pregabaliną w odniesieniu do czasu stosowania i dawki pregabaliny.

Encefalopatia

Przypadki encefalopatii występowały głównie u pacjentów z współistniejącymi chorobami, które mogą powodować encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja

Stosowanie pregabaliny w I trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u nienarodzonego dziecka. Pregabaliny nie należy stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, w których korzyści dla matki wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne w trakcie leczenia (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym / środki antykoncepcyjne dla kobiet i mężczyzn

Ze względu na nieznane potencjalne ryzyko dla człowieka należy stosować skuteczne środki antykoncepcyjne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ciąża

Badania na zwierzętach wskazywały na toksyczność rozrodczą.

Wiadomo, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pregabalina może przenikać przez łożysko człowieka.

Poważne wady wrodzone rozwoju

Na podstawie obserwacyjnego badania przeprowadzonego w krajach skandynawskich, w którym obserwowano ponad 2700 ciąż, wykazano większą częstość występowania poważnych wad wrodzonych rozwoju (PWR) w populacji dzieci (żywo urodzonych lub martwo urodzonych), narażonych na działanie pregabaliny w I trymestrze ciąży, w porównaniu z populacją niepoddaną takiej ekspozycji (5,9 % w porównaniu z 4,1 %).

Ryzyko rozwoju PWR u dzieci, których matki stosowały pregabalinę w I trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z dziećmi, które nie były narażone na taką ekspozycję wewnątrzmaczynie (skorygowany współczynnik częstości i 95 % przedział ufności: 1,14 (0,96–1,35)), oraz w porównaniu z dziećmi narażonymi na działanie lamotryginy (1,29 (1,01–1,65)) lub duloksytyny (1,39 (1,07–1,82)).

Analiza konkretnych wad rozwoju wykazała wyższe ryzyko wystąpienia wad rozwoju układu nerwowego, oczu, rozszczepów twarzy, wad rozwoju dróg moczowych i narządów płciowych, ale liczba takich wad była niewielka, a oszacowania niepewne. Pregabaliny nie należy stosować w okresie ciąży bez wyraźnej potrzeby (gdy korzyści dla matki wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią

Niewielka ilość pregabaliny została wykryta w mleku kobiet karmiących piersią. Należy poinformować kobiety karmiące piersią, że karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania pregabaliny.

Plodność

Nie ma danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na funkcję rozrodczą kobiet. W badaniu klinicznym wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi uczestnicy mężczyźni otrzymywali dawkę pregabaliny 600 mg na dobę. Po trzech miesiącach leczenia nie stwierdzono wpływu na ruchliwość plemników. Badania dotyczące płodności wykazały negatywny wpływ na funkcję rozrodczą samic zwierząt oraz negatywny wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój samców szczurów. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Lek może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Pregabalina może powodować zawroty głowy i senność oraz może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Dlatego pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub pracy z złożoną techniką lub od innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będą znane skutki działania tego leku na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki

Dawki

Zakres dawek może się wahać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dzieli się na 2 lub 3 podania.

Ból neuropatyczny

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 podania. W zależności od skuteczności i indywidualnej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po okresie od 3 do 7 dni, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po dodatkowym siedmiodniowym okresie.

Epilepsja

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 podania. W zależności od skuteczności i indywidualnej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu stosowania. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Zespół lękowy uogólniony

Dawkę, którą dzieli się na 2 lub 3 podania, można dostosować w zakresie 150–600 mg na dobę. Należy okresowo ponownie ocenić potrzebę kontynuacji leczenia.

Leczenie pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od skuteczności i indywidualnej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu stosowania. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po jeszcze jednym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

Fibromialgia

Zwykle dawka pregabaliny dla większości pacjentów wynosi 300–450 mg na dobę w 2 podaniach. U niektórych chorych może być konieczna dawka 600 mg na dobę. Stosowanie leku należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg/dobę) i można ją zwiększać w zależności od skuteczności i tolerancji do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg/dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawkowanie 300 mg/dobę jest niewystarczająco skuteczne, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg/dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, brak dowodów, że stosowanie tej dawki przyniesie dodatkową korzyść; ponadto taka dawka miała gorszą tolerancję. Biorąc pod uwagę zależne od dawki działania niepożądane, stosowanie dawek wyższych niż 450 mg na dobę nie jest zalecane. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie przez nerki, należy dostosować dawkę u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Przerwanie leczenia pregabaliny

Zgodnie z obecną praktyką kliniczną, w razie potrzeby przerwania leczenia pregabaliny zaleca się stopniowe odstawienie, co najmniej przez okres jednego tygodnia niezależnie od wskazania (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Działania niepożądane”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie poprzez wydzielanie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny, należy indywidualnie dostosować dawkę u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek zgodnie z klirens kreatyniny (CLcr), jak podano w tabeli 1 i określono według wzoru:

Pregabalin jest skutecznie usuwany z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % środka w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dobowa dawka pregabaliny powinna być dostosowana zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dobowej dawki, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą leku (patrz tabela 1).

Tabela 1

Dostosowanie dawki pregabaliny zgodnie z funkcją nerek

* Całkowitą dawkę dzienną (mg/dobę) należy podzielić przez liczbę dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę leku na pojedyncze przyjęcie.

** Stosować pregabaliny w odpowiedniej dawce.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma potrzeby dostosowywania dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia)

U pacjentów w wieku podeszłym z uwagi na pogorszenie funkcji nerek może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Sposób stosowania

Lek należy przyjmować niezależnie od posiłku.

Lek przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Dzieci

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci (do 18 roku życia). Dostępne dane przedstawiono w sekcji „Działania niepożądane”, a także w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak nie można na ich podstawie formułować żadnych rekomendacji dotyczących dawkowania tej kategorii pacjentów.

Przedawkowanie

Objawy. Najczęstsze działania niepożądane w przypadku przedawkowania pregabaliny to senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Donoszono również o napadach padaczkowych. Czasami zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie. Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających i, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Działania niepożądane

W programie badań klinicznych pre gabapentynę otrzymało ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach. Najczęstsze zgłaszane działania niepożądane to zawroty głowy i senność. Działania niepożądane były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. We wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek pacjentów, u których lek został odstawiony z powodu działań niepożądanych, wynosił 12% wśród osób przyjmujących pre gabapentynę i 5% wśród osób przyjmujących placebo. Najczęstsze działania niepożądane prowadzące do odstawienia leku w grupie pre gabapentyny to zawroty głowy i senność.

W Tabeli 2 przedstawiono wszystkie działania niepożądane występujące częściej niż pod placebo i u więcej niż jednego pacjenta; działania te są pogrupowane według układów narządów i częstości występowania (bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); pojedyncze (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); rzadkie (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych)). W każdej grupie działania niepożądane są uporządkowane według zmniejszającego się nasilenia. Wymienione działania niepożądane mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego urazem rdzenia kręgowego częstość występowania działań niepożądanych ogólnie, działań niepożądanych ze strony OUN oraz szczególnie senności była zwiększona (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek oznaczono kursywą.

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie nosa i gardła.

Ze strony krwi i układu chłonnego

Rzadko: neutropenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: nadwrażliwość.

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Ze strony przemiany materii i zaburzeń metabolicznych

Często: zwiększone apetyt.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Ze strony psychiki

Często: euforia, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidou.

Rzadko: halucynacje, napady paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w dobieraniu słów, patologiczne sny, zwiększenie libidou, anorgazmia, apatia.

Rzadko: rozluźnienie, zachowanie samobójcze, myśli samobójcze.

Nieznana częstość: uzależnienie lekowe.

Ze strony układu nerwowego

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenie, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadaktywność psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflaksja, hiperestezja, uczucie pieczenia, ageuzja, ogólne niedowładczenie, apatia, parestezje w okolicy ust, mioklonus.

Rzadko: drżenie, parosmia, hipokinezja, dysfagia, parkinsonizm, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła stoczniowego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Ze strony narządów wzroku

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki.

Rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, skrzywienie oczu, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, ślepotę nocną, oftalmoplegia, atrofia nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, powiek, zapalenie tunic ocznych.

Ze strony narządów słuchu i równowagi

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperekuzja.

Ze strony serca

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia zatokowa, niewydolność serca.

Rzadko: wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Ze strony układu naczyniowego

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, uczucie gorąca, uczucie zimna w kończynach.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy piersiowej

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Rzadko: obrzęk płuc, uczucie ściskania w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, hicki, włóknienie płuc, ziewanie.

Nieznana częstość: naciśnięcie oddechu.

Ze strony przewodu pokarmowego

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie pełności brzucha, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zespół okostnienny.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Rzadko: żółtaczka.

Bardzo rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierne potliwość, świerzbienie, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa.

Rzadko: toksyko-epidermalna nekroliza (TEN), zespołu Stevensa-Johnsona, zimny pot, zapalenie skóry z odwarstwieniem, zapalenie skóry typu liścia, melanóza, zaburzenia paznokci, wysypka plamista, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: skurcze mięśni, artrologia, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, mialgia, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Rzadko: rabdomioliza.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Rzadko: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból piersi, białe upławy, menorrhagia, metrorrhagia.

Rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie nasieniowodów.

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność klatki piersiowej, ból, uczucie gorąca, pragnienie, dreszcze, ogólne osłabienie, niedowładczenie, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia.

Rzadko: granuloma, celowe zranienie, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, szok.

Badania laboratoryjne

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: zwiększenie stężenia kinazy kreatynowej w krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Rzadko: zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

U niektórych pacjentów obserwowano objawy odstawienia po zakończeniu krótkotrwałego lub długotrwałego leczenia pre gabapentyną. Zgłaszano następujące zjawiska: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drgawki, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, nadmierne potliwość i zawroty głowy. Te objawy mogą wskazywać na uzależnienie lekowe. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia.

Nie ma danych dotyczących częstości i nasilenia objawów odstawienia po zakończeniu długotrwałego leczenia pre gabapentyną w odniesieniu do czasu trwania leczenia i dawki pre gabapentyny (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pre gabapentyny ustalony w trakcie trzech badań przeprowadzonych u pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów z napadami padaczkowymi częściowymi, n=295; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n=65 oraz otwarte badanie bezpieczeństwa trwające 1 rok, n=54) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pre gabapentyną to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Kapsułki 75 mg: po 14 kapsułek w blisterze, po 2 lub po 4 blisterach w pudełku kartonowym;

Kapsułki 150 mg: po 14 kapsułek w blisterze, po 4 blisterach w pudełku kartonowym;

Kapsułki 300 mg: po 14 kapsułek w blisterze, po 2 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania

Na receptę.

Producent

Lupin Limited.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności

PLOT №15 B, PHASE 1A, Verna Industrial Area, Verna, Salcete, IND - 403722, Indie.

Wnioskodawca

Sky Pharma VZ-TOV.

Siedziba wnioskodawcy

Pomieszczenie nr 708S, Piętro 7, Naukowy Park w Dubaju (NP), Wieża Południowa, Naukowy Park w Dubaju, Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie.