Lorakson

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Lekarski środek Lorakson (Loraxone)

Skład:

substancja czynna: ceftryakson;

1 fiolka zawiera ceftryakson sodowy w ilości odpowiadającej ceftryaksonowi 500 mg lub 1000 mg.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek krystaliczny od białego do żółto-pomarańczowego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftryakson.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po przyłączeniu się do białek wiążących penicylinę. W rezultacie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksone może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych bakterii Gram-ujemnych beztlenowych;
• obniżonej powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaksonu;
• nieprzepuszczalności zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych;
• bakteryjnego pompy efliuksowej.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnego stężenia hamującego wzrost (MIC) określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. oświadczenie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę;

b. oświadczenie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę;

c. rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym granice wrażliwości. Jeśli takie zjawisko wystąpi, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać do laboratorium referencyjnego;

d. granice wrażliwości dotyczą dobowej dawki wewnętrznej dożylnie 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Gatunki ogólnie wrażliwe

Drobnoustroje Gram-dodatnie tlenowe

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, bakterie Gram-dodatnie obojętne do koagulazy (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Drobnoustroje Gram-ujemne tlenowe

Borreliaburgdorferi, Haemophilusinfluenzae, Haemophilusparainfluenzae, Moraxellacatarrhalis, Neisseriagonorrhoeae, Neisseriameningitidis, Proteusmirabilis, Providenciaspp., Treponema pallidum.

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem

Drobnoustroje Gram-dodatnie tlenowe

Staphylococcusepidermidis+, Staphylococcushaemolyticus+, Staphylococcushominis+

Drobnoustroje Gram-ujemne tlenowe

Citrobacterfreundii, Enterobacteraerogenes, Enterobactercloacae, Escherichiacoli%, Klebsiellapneumoniae%, Klebsiellaoxytoca%, Morganellamorganii, Proteusvulgaris, Serratiamarcescens

Drobnoustroje beztlenowe

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Gatunki pierwotnie oporne

Drobnoustroje Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes

Drobnoustroje Gram-ujemne tlenowe

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia

Drobnoustroje beztlenowe

Clostridium difficile

Inne:

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum

£ Wszystkie metycylinoodporne bakterie są oporne na ceftryksone.

• Częstość oporności >50 % co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Wprowadzenie do mięśni

Po wstrzyknięciu do mięśni średnie maksymalne stężenie ceftryksonu we krwi wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśni 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie–czas” we krwi po wstrzyknięciu do mięśni jest równe polu po wstrzyknięciu dożylnej równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylne

Po bolusowym wstrzyknięciu dożylnej dawki ceftryksonu 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryksonu we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po infuzji dożylnej ceftryksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryksonu we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcji wykazano w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, środkowym uchu i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, секрécie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia we krwi o 8–15 % (Cmax) po ponownym podaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do określonych tkanek

Ceftryksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25 % w porównaniu z 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnej. Ceftryksone przechodzi przez barierę łożyskową, a jego obecność oczekuje się w niewielkich stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryksone wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu we krwi mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftryksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryksonu wydalone jest w postaci niezmienionej przez nerki, przede wszystkim przez filtrację kłębuszkową, 40–50 % – w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania ceftryksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryksonu zmienia się nieznacznie, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Stosunkowo umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśniane jest kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia klirensu pozanerkowego ogólnego ceftryksonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryksonu nie wydłuża się wskutek kompensacyjnego zwiększenia klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia wolnej frakcji ceftryksonu we krwi, co sprzyja obserwowanemu paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku przy zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku 75 lat i więcej średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy wyższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryksonu może dalej wzrastać w wyniku działania takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryksonu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na ogólnym stężeniu leku, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi i dlatego obserwuje się to dla ogólnego ceftryksonu we krwi, a dla wolnego (niezwiązanego) – nie.

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Tak jak u innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryksone dla poszczególnych gatunków docelowych (tj. %T > minimalne stężenie hamujące).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lorakson stosować w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków doszłych (od momentu urodzenia):

• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych bakteryjne;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowica);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistkowica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Lorakson można stosować w celu:

• leczenia ostrego zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy (wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczenia pacjentów z bakteriemią, która pojawiła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Lorakson należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone, lub na jakikolwiek inny cephalosporynę. W wywiadzie obecne ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na jakikolwiek inny typ antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

u noworodków przedwcześnie urodzonych w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

u noworodków doszłych (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub kwasocą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
• wymagających (lub u których przewiduje się potrzebę) wstrzykiwania wewnętrznie żylne leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ponieważ istnieje ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Efekty niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może powodować ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksonu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Patrz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylne.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztwory zawierające wapń, takie jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie powinny być stosowane do rekonstytucji preparatu Lorakson w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą

systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu roztworem zgodnym. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Efekty niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie łączone z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani interakcji między ceftryaksonem do wstrzykiwania do mięśni a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryjaksonu i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryjakson, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryjakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich działań niepożądanych ze strony skóry (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/ toksyczny nekroza epidermy); jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

Opisano przypadki wytrącania się osadu soli wapniowej ceftryjaksonu w płucach i nerkach u noworodków przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie, w wieku do 1 miesiąca, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryjakson i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Według dostępnych danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów poza noworodkami, którym podawano ceftryjakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryjaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Podczas stosowania ceftryjaksonu u pacjentów w każdym wieku nie wolno mieszać go ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak u pacjentów w wieku od 28 dnia życia ceftryjakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu infuzyjnego między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadu. U pacjentów wymagających ciągłych infuzji roztworów zawierających wapń do żywienia parenteralnego (PN), pracownicy medyczni mogą rozważyć przepisanie alternatywnych leków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli stosowanie ceftryjaksonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia zostanie uznane za konieczne, roztwory PN i ceftryjakson mogą być podawane jednocześnie, choć przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów PN na czas infuzji ceftryjaksonu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Lorakson u noworodków, niemowląt i dzieci zostały ustalone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób podania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryjakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Lorakson jest przeciwwskazany u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Obserwowano przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów otrzymujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym lek Lorakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia Loraksonem.

Jeśli podczas stosowania ceftryjaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryjaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Zarejestrowano przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudomembranowatego, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym ceftryjaksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do zagrożonej życia. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania ceftryjaksonu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryjaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Lorakson test Coombsa może dawać fałszywie dodatnie wyniki. Ponadto lek Lorakson może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozemia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Podczas stosowania Loraksonu stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sód.

Każdy gram leku Lorakson zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryjakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryjakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnika stosuje się roztwór lidokainy, ceftryjakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia oraz inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno w żadnym przypadku podawać dożylne.

Choroba kamieni żółciowych.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryjaksonu. Cienia, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryjaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryjaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryjaksonu wiązało się z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, u pacjentów otrzymujących lek Lorakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie parenteralne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku Lorakson.

Choroba kamieni nerkowych.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po przerwaniu stosowania ceftryjaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurią podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku lub leku z przeterminowanym okresem ważności: należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryjakson przenika przez barierę łożyskową. Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania ceftryjaksonu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, w szczególności w I trymestrze, ceftryjakson można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryjakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu się na stosowanie ceftryjaksonu, biorąc pod uwagę korzyść z karmienia piersią dla dziecka i korzyść z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanych wpływu na męską lub żeńską płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Podczas leczenia ceftryjaksonem mogą wystąpić takie działania niepożądane jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu zakażenia, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podane dawki są ogólnie zalecanymi dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę 1–2 g Loraksonu wstrzyknioną do mięśnia.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii, Lorakson może być skuteczny przy wstrzykiwaniu do mięśnia w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń przedoperacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Pojedyncza dawka 500 mg wstrzyknięta do mięśnia.

Zastrzeżenie

Ogólnie zalecanymi dawkami są 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku syfilis nerwowego przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w syfilisie, w tym syfilisie nerwowym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Uogólnione borelioza Lyme’a (wczesna (II stadium) i późna (III stadium))

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również brać pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub więcej należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę, należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępie 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (<50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania.

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego może być stosowana jednorazowa iniekcja wewnątrzmięśniowa Loraksonu w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego poprzedniego leczenia, Lorakson może być skuteczny przy podawaniu w dawce 50 mg/kg masy ciała na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowica

Zalecane dawki to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowicy, w tym neurozastrzykowicy, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza Lyme (wczesna (II etap) i późna (III etap))

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Lorakson jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków z wiekiem po menstruacji do 41. tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dobowej dawki 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe Loraksonu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowica

Ogólnie zalecaną dawką jest 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowicy, w tym neurozastrzykowicy, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Z uwagi na ogólne rekomendacje dotyczące terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu objawów lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy prawidłowej funkcji nerek i wątroby nie wymaga się dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek jest zachowana.

Brak danych badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja Farmakokinetyka).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftryaksonu, o ile funkcja nerek nie jest upośledzona. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatnim (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawkowanie ceftryaksonu nie powinno przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy peritonealnej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Lorakson można podawać za pomocą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w centralną część stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją do lidokainy przeznaczonej do stosowania medycznego.

Zastosowanie lidokainy wymaga wcześniejszego wykonania próby w celu ustalenia indywidualnej wrażliwości na ten lek.

Podanie dożylne

Lorakson można podawać za pomocą dożylnej infuzji trwającej nie krócej niż 30 minut (sposób preferowany) lub za pomocą powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego dłużej niż 5 minut. Przerwane podanie dożylne należy przeprowadzać w ciągu 5 minut, preferencyjnie do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać za pomocą infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy podanie dożylne jest niemożliwe lub mniej odpowiednie dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) leczenia roztworami dożylnej terapii zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksonu z wapniem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu przeznaczonego do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli ceftryaksonu z wapniem może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Działania niepożądane.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane podczas stosowania ceftryaksonu to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftryakson ustalono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

rzadko (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: rzadko – grzybicze zakażenia narządów płciowych; rzadko – kolit pseudobłoniastyb; częstotliwość nieznanaa – nadkażeniab.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; rzadko – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznanaa – anemia hemolityczna, agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego: częstotliwość nieznanaa – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, reakcje nadwrażliwościoweb.

Ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy, zawroty głowy; częstotliwość nieznanaa – drgawki.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: częstotliwość nieznanaa – zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnej: rzadko – skurcz oskrzeli.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunkab, stolce wodniste; rzadko – nudności, wymioty; częstotliwość nieznanaa – zapalenie trzustki, stomatyt, glosyt.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznanaa – osady w pęcherzu żółciowym, żółtaczka jądrowa.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; rzadko – swędzenie; rzadko – pokrzywka; częstotliwość nieznanaa – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, rumień wielopostaciowy, ostra ogólna pustulopatia egzantematyczna.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznanaa – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: rzadko – zapalenie żyły, ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: rzadko – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznanaa – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy.

a Na podstawie doniesień z okresu po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach pochodzą z dobrowolnych zgłoszeń populacji o nieokreślonej liczbie, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstotliwości, dlatego uznaje się ją za nieznaną.

b patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Zakażenia i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryaksonu.

Rzadkie przypadki ciężkich działań niepożądanych, czasem zakończone śmiercią, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano ceftryakson dożylnie oraz leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryaksonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półtrwania ceftryaksonu w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także posiadały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii, znikają po zaprzestaniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów u dzieci po wstrzyknięciu dożylnym leku była różna, w niektórych badaniach przekraczała 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest wyraźnie niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zaprzestaniu stosowania ceftryaksonu osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ceftryakson jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, oprócz tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryaksonu nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryaksonu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Opakowanie.

12 fiolki w kartonowym pudełku.

Kategoria receptowa.

Na receptę.

Producent.

Exir Pharmaceutical Company, Iran.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

2nd Km Ring Road, Boroujerd 69189, Iran.