Logufen®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku LOGUFEN® (LOGUFEN®)

Skład:

substancja czynna: lewetyracetam (levetiracetam);

1 tabletka powlekana zawiera lewetyracetam 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, powidon, sodowa só kroskarboksyloza, krzemionka czynna bezwodna, stearynian magnezu;

powłoka filmowa:

tabletki 250 mg: Opadry (II) 85G68918 biały (alkohol poliwinylowy, dwutlenek tytanu (E 171), talk, polietylenoglikol, lecytyna);

tabletki 500 mg: Opadry (II) 85G52482 żółty (alkohol poliwinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, lecytyna, tlenek żelaza żółty (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: tabletki powlekane, owalne, od białego do prawie białego koloru, z ryflowaną linią po jednej stronie;

tabletki 500 mg: tabletki powlekane, owalne, żółte, z ryflowaną linią po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Lewetyracetam.

Kod ATX N03A X14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levetiracetam jest pochodną pirrolidynu (S-enancjomerem alfa-etylo-2-okso-1-pirrolidynoacetylamidu), strukturalnie różni się od znanych leków przeciwpadaczkowych.

Mechanizm działania

Mechanizm działania levetiracetamu nie jest w pełni poznany. Na podstawie przeprowadzonych badań in vitro oraz in vivo przypuszcza się, że levetiracetam nie zmienia podstawowych cech komórki nerwowej ani normalnej przewodności neuronów. Badania in vitro wykazały, że levetiracetam wpływa na wewnątrzneuronalne poziomy Ca2+ poprzez częściowe hamowanie przepływu przez kanały wapniowe typu N oraz zmniejszenie uwalniania Ca2+ z wewnątrzneuronalnych zbiorników. Ponadto częściowo niweluje on hamowanie prądu regulowanego przez GABA i glicynę, wywołane działaniem cynku oraz β-karbolinami. Ponadto w trakcie badań in vitro levetiracetam wiązał się z określonymi miejscami w tkankach mózgu gryzoniów. Miejscem wiązania jest białko pęcherzyków synaptycznych 2A, uczestniczące w fuzji pęcherzyków i uwalnianiu neuroprzekaźników. Powinność (w kolejności rangowej) levetiracetamu i odpowiadających mu analogów do białka pęcherzyków synaptycznych 2A koreluje z ich działaniem przeciwpadaczkowym w modelach audiogennych padaczek u myszy. Wyniki te pozwalają przypuszczać, że oddziaływanie między levetiracetamem a białkiem pęcherzyków synaptycznych 2A może częściowo wyjaśniać mechanizm działania przeciwpadaczkowego leku.

Właściwości farmakodynamiczne

Levetiracetam zapewnia ochronę przed padaczkami w szerokim zakresie modeli napadów częściowych oraz pierwotnie uogólnionych u zwierząt, nie wywołując efektu prokonwulsyjnego. Główny metabolit jest nieaktywny.

U ludzi aktywność leku potwierdzono zarówno wobec napadów ogniskowych, jak i uogólnionych napadów padaczkowych (epileptiformne objawy/fotoparoksysmalna reakcja), co świadczy o szerokim profilu farmakologicznym levetiracetamu.

Farmakokinetyka.

Levetiracetam charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością i przenikalnością. Farmakokinetyka ma charakter liniowy, nie zależy od czasu i charakteryzuje się niską między- i wewnątrzosobniczą zmiennością. Po wielokrotnym stosowaniu leku klirens nie ulega zmianie. Nie zaobserwowano wpływu płci, rasy ani rytmu dobowego na farmakokinetykę. Profil farmakokinetyczny był podobny u zdrowych ochotników i chorych na padaczkę.

Dzięki pełnemu i liniowemu wchłanianiu stężenie leku w osoczu krwi można przewidzieć na podstawie doustnej dawki levetiracetamu wyrażonej w miligramach (mg) na kilogram (kg) masy ciała. Dlatego nie ma potrzeby monitorowania stężenia levetiracetamu w osoczu.

U dorosłych i dzieci zaobserwowano istotną korelację między stężeniem leku w ślinie a stężeniem w osoczu krwi (stosunek stężeń w ślinie/osoczu krwi wahał się od 1 do 1,7 po podaniu tabletek do użytku doustnego oraz 4 godziny po podaniu roztworu doustnego).

Dorośli i nastolatkowie

Wchłanianie

Levetiracetam jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Absolutna biodostępność doustna jest zbliżona do 100%. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest po 1,3 godziny po przyjęciu leku. Stan równowagi osiągany jest po 2 dniach stosowania leku 2 razy na dobę. Cmax zazwyczaj wynosi 31 μg/ml i 43 μg/ml po pojedynczej dawce 1000 mg oraz po powtarzanej dawce 1000 mg 2 razy na dobę odpowiednio. Stopień wchłaniania nie zależy od dawki i nie zmienia się pod wpływem pokarmu.

Rozkład

Brak danych dotyczących rozkładu leku w tkankach człowieka. Ani levetiracetam, ani jego główny metabolit w istotny sposób nie wiążą się z białkami osocza krwi (< 10%). Objętość rozkładu levetiracetamu wynosi od 0,5 do 0,7 l/kg, co odpowiada w przybliżeniu całkowitej objętości wody w organizmie.

Metabolizm

Metabolizm levetiracetamu u człowieka jest niewielki. Główną drogą metabolizmu (24% dawki) jest enzymatyczny hydroliz acetylowej grupy amidowej. Izofromy cytochromu P450 wątrobowego nie uczestniczą w tworzeniu głównego metabolitu – ucb L057. Hydroliz acetylowej grupy amidowej obserwowano w dużej liczbie tkanek, w tym w komórkach krwi. Metabolit ucb L057 jest farmakologicznie nieaktywny.

Zidentyfikowano również dwa metabolity wtórne. Jeden powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia pirrolidonowego (1,6% dawki), drugi – w wyniku rozwarstwienia pierścienia pirrolidonowego (0,9% dawki).

Inne niezidentyfikowane składniki stanowiły jedynie 0,6% dawki.

W warunkach in vivo nie obserwowano wzajemnej transformacji enancjomerów levetiracetamu ani jego głównego metabolitu.

W badaniach in vitro levetiracetam i jego główny metabolit nie hamowały aktywności głównych izoform cytochromu P450 wątrobowego człowieka (CYP3A4, 2A6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 1A2), glukuronotransferazy (UGT1A1, UGT1A6) ani epoksydohydrolazy. Ponadto levetiracetam nie hamuje glukuronidacji kwasu walproinowego in vitro.

W hodowli hepatocytów ludzkich levetiracetam wywierał słaby wpływ lub nie wpływał wcale na koniugację CYP1A1/2, SULT1E1 lub UGT1A1. W wysokich stężeniach (680 μg/ml) levetiracetam powodował słabe indukcję CYP2B6 i CYP3A4, jednak w stężeniach zbliżonych do Cmax po wielokrotnym podaniu 1500 mg 2 razy na dobę, wpływ ten nie był biologicznie istotny. Dane in vitro oraz dane in vivo dotyczące interakcji z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, cyklosporyną i warfaryną wskazują, że w warunkach in vivo istotnej indukcji enzymów nie należy oczekiwać. Dlatego interakcje levetiracetamu z innymi substancjami są mało prawdopodobne.

Wydalanie

Okres półtrwania leku z osocza krwi u dorosłych wynosił 7 ± 1 godzinę i nie zależał od dawki, drogi podania ani wielokrotnego stosowania. Średni całkowity klirens wynosił 0,96 ml/min/kg.

Główna część leku, średnio 95% dawki, wydzielana jest przez nerki (około 93% dawki wydzielane jest w ciągu 48 godzin). Z kałem wydzielane jest jedynie 0,3% dawki.

Skumulowane wydalanie z moczem levetiracetamu i jego głównego metabolitu wynosiło odpowiednio 66% i 24% dawki w pierwsze 48 godzin. Klirens nerkowy levetiracetamu i ucb L057 wynosi odpowiednio 0,6 ml/min/kg i 4,2 ml/min/kg, co wskazuje na wydalanie levetiracetamu poprzez filtrację kłębuszkową z późniejszą resorpcją w kanalikach, a także na to, że główny metabolit wydzielany jest również drogą aktywnej sekrecji kanalikowej dodatkowo do filtracji kłębuszkowej. Wydalanie levetiracetamu koreluje z klirensem kreatyniny.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku okres półtrwania wydłuża się o około 40% (10–11 godzin). Jest to związane z zaburzeniami funkcji nerek w tej populacji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia funkcji nerek

Widoczny całkowity klirens levetiracetamu i jego głównego metabolitu koreluje z klirensem kreatyniny. Dlatego pacjentom z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek zaleca się dostosowanie dawki utrzymującej levetiracetamu zgodnie z klirensem kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

U pacjentów z anurią w terminalnym stadium choroby nerek okres półtrwania wynosił około 25 i 3,1 godziny odpowiednio między sesjami dializy i podczas jej trwania. W trakcie typowej 4-godzinnej sesji dializy wydalało się 51% levetiracetamu.

Zaburzenia funkcji wątroby

Klirens levetiracetamu nie zmienia się u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. U większości pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens levetiracetamu był obniżony o ponad 50% z powodu współistniejących zaburzeń funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Populacja pediatryczna

Dzieci w wieku 4–12 lat

Po podaniu dawki pojedynczej (20 mg/kg) dzieciom z padaczką (wiek 6–12 lat) okres półtrwania levetiracetamu wynosił 6 godzin. Widoczny klirens skorygowany o masę ciała był o około 30% wyższy niż u dorosłych pacjentów z padaczką. Po wielokrotnym podaniu doustnym (20–60 mg/kg/dobę) u chorych na padaczkę dzieci (wiek 4–12 lat) levetiracetam był szybko wchłaniany. Cmax w osoczu krwi osiągane było po 0,5–1 godzinie po podaniu dawki. Cmax oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wzrastały liniowo i zależały od dawki. Okres półtrwania wynosił około 5 godzin, widoczny całkowity klirens – 1,1 ml/min/kg.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Monoterapia (lek pierwszego wyboru) w leczeniu:

• napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych i u dzieci od 16. roku życia, u których po raz pierwszy rozpoznano epilepsję.

Jako terapia uzupełniająca w leczeniu:

• napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych i dzieci od 6. roku życia, chorych na epilepsję;
• napadów mioklonicznych u dorosłych i dzieci od 12. roku życia, chorych na młodzieńczą epilepsję miokloniczną;
• pierwotnych napadów toniczno-klonicznych u dorosłych i dzieci od 12. roku życia, chorych na idiopatyczną epilepsję ogólną.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewetyracetam lub inne pochodne pirrolidony, jak również na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwpadaczkowe

Dane kliniczne uzyskane u dorosłych pacjentów wskazują, że lewetyracetam nie wpływa na stężenie w surowicy istniejących leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrydżyna, gabapentyna i primidon), a one z kolei nie wpływają na farmakokinetykę lewetyracetamu.

Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji leku u dzieci, jak również u dorosłych, którzy otrzymywali lewetyracetam w dawce do 60 mg/kg/dobę.

Retrospektywna ocena farmakokinetycznej interakcji u dzieci i młodzieży z epilepsją (w wieku od 4 do 17 lat) potwierdziła, że terapia uzupełniająca doustnym lewetyracetamem nie wpływała na stężenie równowagowe karbamazepiny i walproianu w surowicy, stosowanych równocześnie. Dane wskazują jednak, że klirens lewetyracetamu jest o 20% wyższy u dzieci przyjmujących leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy. Korekta dawki nie jest wymagana.

Probenecyd

Probenecyd (500 mg 4 razy dziennie) – lek blokujący sekrecję kanalików nerkowych – hamuje klirens nerkowy głównego metabolitu, ale nie samego lewetyracetamu. Stężenia tego metabolitu pozostają jednak niskie.

Metotreksat

Donoszono, że jednoczesne stosowanie lewetyracetamu i metotreksatu obniża klirens metotreksatu, co prowadzi do zwiększenia/wydlugowania stężenia metotreksatu we krwi do potencjalnie toksycznego poziomu. Stężenie metotreksatu i lewetyracetamu we krwi należy dokładnie monitorować u pacjentów leczonych obiema substancjami jednocześnie.

Środki zapobiegające zapłodnieniu doustne i interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami

Lewetyracetam w dawce dobowej 1000 mg nie zmienia farmakokinetyki doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiolu i lewonorgestrelu); parametry endokrynologiczne (stężenie hormonu luteinizującego i progesteronu) nie uległy zmianie. Lewetyracetam w dawce dobowej 2000 mg nie zmienia farmakokinetyki derytronicyny i warfaryny; wartość czasu protrombinowego pozostawała niezmieniona. Derytronicyna, doustne środki antykoncepcyjne i warfaryna nie wpływają na farmakokinetykę lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu.

Środki przeczyszczające

W pojedynczych przypadkach donoszono o zmniejszeniu skuteczności lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu doustnego lewetyracetamu i osmotycznego środka przeczyszczającego – makrogolu. Dlatego nie należy przyjmować makrogolu doustnie w ciągu jednej godziny przed i jednej godziny po przyjęciu lewetyracetamu.

Jedzenie i alkohol

Stopień wchłaniania lewetyracetamu nie zależy od przyjmowania pokarmu, jednak szybkość wchłaniania jest nieco obniżona po przyjęciu podczas jedzenia. Brak danych dotyczących interakcji lewetyracetamu z alkoholem.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Niewydolność nerek

Pacjenci z niewydolnością nerek mogą wymagać dostosowania dawki lewetyracetamu. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby zaleca się ocenę funkcji nerek przed ustaleniem dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ostra niewydolność nerek

Stosowanie lewetyracetamu rzadko wiązało się z ostrym uszkodzeniem nerek, którego czas wystąpienia wahał się od kilku dni do kilku miesięcy.

Ogólny przegląd krwi

Opisano rzadkie przypadki zmniejszenia liczby komórek krwi (neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i pancytopenia) związane ze stosowaniem lewetyracetamu, zazwyczaj na początku leczenia. Zaleca się wykonanie pełnego badania krwi u pacjentów, u których występuje znaczna słabość, gorączka, nawracające infekcje lub zaburzenia krzepnięcia krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Samobójstwo

U pacjentów otrzymujących leczenie przeciwpadaczkowe (w tym lewetyracetamem) obserwowano przypadki samobójstw, prób samobójczych, myśli i zachowań samobójczych. Metaanaliza wyników randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych wykazała pewne zwiększenie ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka nie jest poznany. Ze względu na istnienie takiego ryzyka należy monitorować stan pacjentów pod kątem objawów depresji, myśli i zachowań samobójczych oraz w razie potrzeby dostosować leczenie. Pacjentów (lub ich opiekunów) należy poinformować o konieczności natychmiastowego powiadomienia lekarza o wszelkich objawach depresji, myśli lub zachowań samobójczych.

Niepokojące lub agresywne zachowanie

Lewetyracetam może powodować objawy psychotyczne i zaburzenia zachowania, w tym drażliwość i agresywność. U pacjentów przyjmujących lewetyracetam należy obserwować rozwijające się objawy psychiczne świadczące o istotnych zmianach nastroju i/lub osobowości. W przypadku pojawienia się takiego zachowania zaleca się dostosowanie leczenia lub stopniowe jego odstawienie. W razie potrzeby odstawienia leczenia patrz informacje w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Zaostrzenie napadów

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, stosowanie lewetyracetamu może rzadko zwiększyć częstotliwość lub nasilenie napadów. O tym paradoksalnym efekcie najczęściej informowano w ciągu pierwszego miesiąca po rozpoczęciu stosowania lewetyracetamu lub po zwiększeniu dawki. Efekt ten był odwracalny po przerwaniu leczenia lub zmniejszeniu dawki. Pacjentom należy zalecić natychmiastową konsultację z lekarzem w przypadku zaostrzenia padaczki. Na przykład opisywano brak skuteczności lub nasilenie drgawek u pacjentów z padaczką związaną z mutacjami podjednostki α8 potencjałozależnego kanału sodowego (SCN8A).

Wydłużenie odcinka QT w elektrokardiogramie (EKG)

Podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek zgłaszano rzadkie przypadki wydłużenia odcinka QT w EKG. Lewetyracetam należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wydłużeniem odcinka QT, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wpływające na odcinek QT oraz u pacjentów z odpowiednimi chorobami serca lub zaburzeniami elektrolitowymi.

Dzieci

Lek w formie tabletek nie jest odpowiedni dla niemowląt i dzieci poniżej 6. roku życia.

Dostępne dane dotyczące dzieci nie wskazują na wpływ na rozwój i dojrzewanie płciowe. Jednak długoterminowy wpływ na zdolność do nauki, inteligencję, rozwój, funkcje endokrynologiczne, dojrzewanie płciowe i funkcję rozrodczą u dzieci pozostaje nieznany.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym

Szczególne zalecenia należy przekazać kobietom w wieku rozrodczym. Leczenie lewetyracetamem należy przejrzeć, jeśli kobieta planuje zajście w ciążę. Tak jak w przypadku stosowania wszystkich leków przeciwpadaczkowych, należy unikać nagłego odstawienia lewetyracetamu, ponieważ może to prowadzić do napadów drgawkowych, co może mieć poważne konsekwencje dla kobiety i nienarodzonego dziecka. Jeśli jest to możliwe, należy preferować monoterapię, ponieważ leczenie kilkoma lekami przeciwpadaczkowymi może wiązać się z wyższym ryzykiem wad wrodzonych niż monoterapia, w zależności od kombinacji leków.

Ciąża

Duża liczba danych z obserwacji po wprowadzeniu na rynek uzyskanych od kobiet w ciąży, które stosowały lewetyracetam (ponad 1800 kobiet, z których 1500 stosowało lek w I trymestrze ciąży), nie wskazuje na zwiększone ryzyko poważnych wad wrodzonych. Istnieje jedynie ograniczona liczba danych dotyczących rozwoju układu nerwowego u dzieci narażonych na monoterapię lewetyracetamem in utero. Jednak istniejące badania epidemiologiczne (około 100 dzieci) nie wskazują na zwiększone ryzyko zaburzeń lub opóźnienia rozwoju układu nerwowego. Lewetyracetam można stosować w czasie ciąży, jeśli po dokładnej ocenie uznaje się to za klinicznie konieczne. W takim przypadku zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki.

Zmiany fizjologiczne w czasie ciąży mogą wpływać na stężenie lewetyracetamu. Obserwowano obniżenie stężenia lewetyracetamu w osoczu podczas ciąży. To obniżenie jest najbardziej wyrażone w III trymestrze (do 60% w stosunku do stężenia przed ciążą). Należy zapewnić odpowiednią opiekę kliniczną kobietom w ciąży otrzymującym lewetyracetam.

Okres karmienia piersią

Lewetyracetam przenika do mleka kobiecego. Dlatego karmienie piersią nie jest zalecane. Jeśli jednak konieczne jest stosowanie lewetyracetamu w czasie karmienia piersią, należy rozważyć korzyści i ryzyko związane z leczeniem oraz znaczenie karmienia piersią.

Wpływ na funkcję rozrodczą

Nie stwierdzono wpływu na funkcję rozrodczą u zwierząt. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane ze względu na brak dostępnych danych klinicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Lewetyracetam nieznacznie lub umiarkowanie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Ze względu na możliwą indywidualną wrażliwość niektórzy pacjenci mogą odczuwać senność, zawroty głowy i inne objawy związane z wpływem na ośrodkowy układ nerwowy, szczególnie na początku leczenia lub w trakcie zwiększania dawki. Dlatego tacy pacjenci powinni zachować ostrożność podczas wykonywania czynności wymagających zwiększonego skupienia, np. podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami. Pacjentom zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami, dopóki nie zostanie ustalone, że ich zdolność do wykonywania takich czynności nie jest zaburzona.

Sposób stosowania i dawki

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając odpowiednią ilość płynu, wraz z posiłkiem lub niezależnie od posiłku. Lektirotamid może mieć gorzki smak po doustnym zażyciu.

Dawkę dzienną należy podzielić na 2 równe dawki.

Napady częściowe

Zalecana dawka w monoterapii (dla pacjentów od 16. roku życia) oraz terapii uzupełniającej jest taka sama i podana poniżej.

Wszystkie wskazania

Dorośli (≥ 18 lat) oraz nastolatkowie (od 12 do 17 roku życia) o masie ciała od 50 kg

Początkowa dawka terapeutyczna wynosi 500 mg 2 razy na dobę. Jest to dawka początkowa podawana od pierwszego dnia leczenia. Niższą dawkę początkową 250 mg 2 razy na dobę może jednak zastosować lekarz, biorąc pod uwagę zmniejszenie częstości napadów w porównaniu z potencjalnymi reakcjami niepożądanymi. Dawka ta może być zwiększona do 500 mg 2 razy na dobę po 2 tygodniach.

W zależności od obrazu klinicznego i tolerancji leku dawkę dzienną można zwiększyć do maksymalnej wartości 1500 mg 2 razy na dobę. Zmiany dawki o 250 mg lub 500 mg 2 razy na dobę można dokonywać co 2–4 tygodnie.

Dzieci od 6. roku życia oraz nastolatkowie (od 12 do 17 roku życia) o masie ciała poniżej 50 kg

Lekarz powinien dobrać najbardziej odpowiednią postać leku, dawkowanie i formę leku w zależności od masy ciała, wieku i dawki. Informacje dotyczące dostosowania dawkowania do masy ciała znajdują się w sekcji „Dzieci”.

Przestanie leczenia

W razie potrzeby przerwania przyjmowania leku zaleca się stopniowe odstawienie (np. u dorosłych i nastolatków o masie ciała ≥ 50 kg – zmniejszanie dawki o 500 mg 2 razy na dobę co 2–4 tygodnie; u dzieci i nastolatków o masie ciała poniżej 50 kg – zmniejszanie dawki pojedynczej nie więcej niż o 10 mg/kg 2 razy na dobę co 2 tygodnie).

Osoby z grup szczególnych

Pacjenci w wieku powyżej 65 roku życia

Dostosowanie dawki zaleca się u pacjentów w starszym wieku z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Niewydolność nerek”).

Niewydolność nerek

Dawkę dzienną należy dostosować indywidualnie w zależności od funkcji nerek.

W celu dostosowania dawki u dorosłych należy skorzystać z poniższej tabeli.

W celu dostosowania dawki zgodnie z tabelą należy określić poziom klaransu kreatyniny (KK) w ml/min.

KK u dorosłych i u nastolatków o masie ciała powyżej 50 kg można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy według wzoru:

[140 ─ wiek (lata)] × masa ciała (kg)

KK (ml/min) = --------------------------------------------------------------× 0,85 (dla kobiet).

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Następnie KK należy skorygować według powierzchni ciała (PCT), jak pokazano poniżej:

KK (ml/min)

KK (ml/min/1,73m²) = --------------------------- × 1,73.

PCT pacjenta (m²)

Tabela 1

Schemat dawkowania w niewydolności nerek dla dorosłych i nastolatków z niewydolnością nerek o masie ciała powyżej 50 kg

(1) W pierwszy dzień leczenia lewetyracetamem zaleca się podanie dawki ładującej 750 mg.

(2) Po dializie zaleca się podanie dodatkowej dawki 250–500 mg.

U dzieci z niewydolnością nerek dawkę lewetyracetamu należy dostosować zgodnie z funkcją nerek, ponieważ klirens lewetyracetamu jest związany z funkcją nerek. Rekomendacja ta oparta jest na badaniu przeprowadzonym u dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

U nastolatków, dzieci i niemowląt klirens kreatyniny (KK) w ml/min/1,73 m² można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy (mg/dl), stosując następujący wzór (wzór Schwartz’a):

Wzrost (cm) × ks

KK (ml/min/1,73 m²) = --------------------------------- .

Stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

U dzieci poniżej 13. roku życia oraz u nastolatków-dziewcząt ks = 0,55, u nastolatków-chłopców ks = 0,7.

Tabela 2

Rekomendacje dotyczące dostosowania dawki u dzieci (w wieku od 6 lat) oraz u nastolatków z zaburzeniami funkcji nerek o masie ciała mniejszej niż 50 kg

(1)W przypadku dawek do 250 mg, dawek niebędących wielokrotnością 250 mg, gdy zalecana dawka nie może być osiągnięta przez przyjmowanie kilku tabletek, a także u pacjentów, którzy nie mogą przełykać tabletek, należy stosować doustny roztwór lewetyrasetamu (100 mg/ml).

(2)W pierwszym dniu leczenia zaleca się podanie dawki ładunkowej lewetyrasetamu 15 mg/kg (0,15 ml/kg).

(3)Po dializie zaleca się podanie dawki uzupełniającej 5–10 mg/kg (0,05–0,10 ml/kg).

Zaburzenia wątrobowe

U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens kreatyniny może nie w pełni odzwierciedlać stopnia nasilenia niewydolności nerek. Dlatego, jeśli klirens kreatyniny jest < 60 ml/min/1,73 m², zaleca się zmniejszenie dawki utrzymującej do połowy.

Dzieci

Lekarz powinien dobrać najbardziej odpowiednią postać leku, dawkowanie i formę leku lewetyrasetamu w zależności od wieku, masy ciała i dawki.

Lewetyrasetam w formie tabletek nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia. W tej grupie pacjentów zaleca się stosowanie lewetyrasetamu w formie roztworu doustnego.

Ponadto dostępne dawki tabletek nie są zalecane do wstępnego leczenia dzieci o masie ciała poniżej 25 kg, u pacjentów, którzy nie mogą przełykać tabletek, ani do stosowania dawek poniżej 250 mg. Ograniczenia wiekowe związane z formą choroby podano w sekcji „Wskazania”. We wszystkich powyższych przypadkach leczenie należy rozpocząć lewetyrasetamem w formie roztworu doustnego.

Monoterapia

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania lewetyrasetamu jako monoterapii u dzieci i nastolatków poniżej 16. roku życia nie zostały ustalone.

Brak danych.

Nastolatkowie (w wieku 16–17 lat) o masie ciała od 50 kg z napadami częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej, u których po raz pierwszy rozpoznano padaczkę

Zobacz powyżej sekcję „Dorośli (≥ 18 lat) i nastolatkowie (12–17 lat) o masie ciała od 50 kg”.

Terapia uzupełniająca dla dzieci w wieku od 6 lat i nastolatków (w wieku od 12 do 17 lat) o masie ciała poniżej 50 kg

Niemowlętom i dzieciom poniżej 6. roku życia zaleca się stosowanie lewetyrasetamu w formie roztworu doustnego.

Dzieciom w wieku od 6 lat roztwór doustny lewetyrasetamu należy stosować do dawkowania leku poniżej 250 mg, do dawek niebędących wielokrotnością 250 mg, gdy zalecana dawka nie może być osiągnięta przez przyjmowanie kilku tabletek, a także u pacjentów, którzy nie mogą przełykać tabletek.

W przypadku wszystkich wskazań należy stosować najniższą skuteczną dawkę. Początkowa dawka dla dziecka lub nastolatka o masie ciała 25 kg powinna wynosić 250 mg 2 razy dziennie, maksymalna dawka – 750 mg 2 razy dziennie.

Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg dawkowanie we wszystkich wskazaniach przepisuje się według schematu podanego dla dorosłych.

Zobacz powyżej sekcję „Dorośli (≥ 18 lat) i nastolatkowie (12–17 lat) o masie ciała od 50 kg” we wszystkich wskazaniach.

Terapia uzupełniająca dla niemowląt w wieku od 1 do 6 miesięcy

Niemowlętom lek podaje się w formie roztworu doustnego.

Dzieci.

Lewetyrasetam w formie tabletek nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia. Roztwór doustny lewetyrasetamu należy stosować niemowlętom od 1. miesiąca życia i dzieciom poniżej 6. roku życia.

Przedawkowanie .

Objawy

W przypadku przedawkowania lewetyrasetamem obserwowano senność, pobudzenie, agresję, osłabienie oddychania, osłabienie świadomości, śpiączkę.

Leczenie

W przypadku ostrzego przedawkowania należy przepłukać żołądek lub wywołać wymioty. Nie ma specyficznego antydota. W razie potrzeby należy przeprowadzić leczenie objawowe, w tym stosując hemodializę (wydala się do 60 % lewetyrasetamu i 74 % pierwotnego metabolitu).

Niepożądane działania.

Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi działaniami były zapalenie nosa i gardła, senność, ból głowy, zwiększona zmęczalność i zawroty głowy. Profil niepożądanych działań przedstawiony poniżej opiera się na analizie zsumowanych danych z randomizowanych badań klinicznych kontrolowanych placebo. Dane te uzupełnione zostały o wyniki stosowania lewetyrasetamu w odpowiednich rozszerzonych badaniach otwartych oraz doświadczeniem z okresu pogwarancyjnego. Profil bezpieczeństwa lewetyrasetamu jest zazwyczaj podobny u różnych grup wiekowych (dorosłych i dzieci) stosowanych z różnymi ustalonymi wskazaniami w epilepsji.

Niepożądane działania zgłaszane podczas badań klinicznych (dotyczących dorosłych, nastolatków, dzieci i niemowląt od 1 miesiąca życia) oraz w okresie pogwarancyjnym wymieniono w tabeli 3 według klas narządów i układów z podziałem na częstość występowania. Częstość występowania określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000) i nieznane (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Tabela 3

1. Zob. opis poszczególnych działań niepożądanych.

(2) Podczas postmarketingowych obserwacji odnotowano bardzo rzadkie przypadki rozwoju zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZOK) u pacjentów z ZOK lub zaburzeniami psychicznymi w wywiadzie.

(3) Częstość występowania jest znacznie wyższa u Japończyków w porównaniu z pacjentami niejapońskiego pochodzenia.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Reakcje wieloorganowe nadwrażliwości

U pacjentów przyjmujących lewetyracetam rzadko zgłaszano reakcje wieloorganowe nadwrażliwości (znane również jako reakcje na lek z eozynofilią i objawami systemowymi – DRESS). Objawy kliniczne mogą się pojawić 2–8 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Reakcje te są różnorodne, ale zwykle objawiają się gorączką, wysypką, obrzękiem twarzy, powiększeniem węzłów chłonnych oraz zaburzeniami hematologicznymi. Mogą również wiązać się z uszkodzeniem różnych układów narządów, najczęściej wątroby. W przypadku podejrzenia reakcji wieloorganowej nadwrażliwości należy przerwać przyjmowanie lewetyracetamu.

Ryzyko anoreksji zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu lewetyracetamu z topiramatem. W przypadku wystąpienia łysienia w niektórych przypadkach obserwowano przywracanie się owłosienia po przerwaniu leczenia lewetyracetamem.

W przypadkach pancytopenii obserwowano w niektórych przypadkach supresję szpiku kostnego.

Przypadki encefalopatii obserwowano zazwyczaj na początku leczenia (od kilku dni do kilku miesięcy) i były odwracalne po przerwaniu terapii.

Dzieci

Profil działań niepożądanych lewetyracetamu jest ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych oraz przy wszystkich zatwierdzonych wskazaniach w padaczce. Wyniki dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci uzyskane w przebiegu placebo-kontrolowanych badań klinicznych odpowiadały profilowi bezpieczeństwa lewetyracetamu u dorosłych, z wyjątkiem działań niepożądanych ze strony zachowania i psychiki, które występowały częściej u dzieci niż u dorosłych. U dzieci i nastolatków w wieku od 4 do 16 lat wymioty (bardzo często, 11,2%), pobudzenie (często, 3,4%), zmiana nastroju (często, 2,1%), niestabilność afektywna (często, 1,7%), agresja (często, 8,2%), zachowanie anormalne (często, 5,6%) i letarg (często, 3,9%) występowały częściej niż w innych grupach wiekowych lub w ogólnym profilu bezpieczeństwa. U niemowląt i dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat drażliwość (bardzo często, 11,7%) oraz zaburzenia koordynacji (często, 3,3%) występowały częściej niż w innych grupach wiekowych lub w ogólnym profilu bezpieczeństwa.

Ocena wpływu lewetyracetamu na wskaźniki poznawcze i neuropsychologiczne u dzieci w wieku od 4 do 16 lat z napadami częściowymi wykazała, że lewetyracetam nie różnił się (nie był mniej skuteczny) od placebo pod względem zmian od wartości wyjściowej uwagi i pamięci według skali Leiter-R oraz ogólnej oceny pamięci w populacji zgodnie z protokołem. Wyniki dotyczące funkcji behawioralnych i emocjonalnych wskazywały na nasilenie się u pacjentów leczonych lewetyracetamem zachowania agresywnego, które było oceniane w sposób standaryzowany i systematyczny, z wykorzystaniem walidowanych narzędzi (CBLA – Achenbach Child Behavior Checklist – Kwestionariusz Zachowania Dziecka Achenbacha). Jednak u pacjentów, którzy przyjmowali lewetyracetam w trakcie długoterminowego otwartego badania obserwacyjnego, średnio nie obserwowano zaburzeń funkcji behawioralnych i emocjonalnych, w szczególności wskaźniki zachowania agresywnego nie były gorsze niż na poziomie wyjściowym.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 lub po 6 blisterów w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Kusum HealthCare Pvt Ltd.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.

INSTRUKCJA

do stosowania leku w praktyce medycznej

Logufen®

(Logufen®)

Skład:

substancja czynna: lewetyracetam (levetiracetam);

1 tabletka powlekana zawiera 250 mg lub 500 mg lewetyracetamu;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, powidon, sodowa króska karboksymetylowa, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

pokrycie filmowe:

tabletki 250 mg: Opadry (II) 85G68918 biały (alkohol poliwinylowy, dwutlenek tytanu (E 171), talk, polietylenoglikol, lecytyna);

tabletki 500 mg: Opadry (II) 85G52482 żółty (alkohol poliwinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, lecytyna, tlenek żelaza żółty (E 172)).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletki 250 mg: owalne tabletki powlekane o barwie od białej do prawie białej, z ryflowaniem po jednej stronie;

tabletki 500 mg: owalne tabletki powlekane żółte, z ryflowaniem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Lewetyracetam.

Kod ATX N03A X14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levetiracetam jest pochodną pirrolidynu (S-enancjomer alfa-etylo-2-oksopirrolidynoacetamidu), różniącą się strukturalnie od znanych leków przeciwpadaczkowych.

Mechanizm działania

Mechanizm działania levetiracetamu nie jest w pełni poznany. Na podstawie badań in vitro oraz in vivo przypuszcza się, że levetiracetam nie zmienia podstawowych cech komórki nerwowej ani normalnej neuroprzekaźnictwa. Badania in vitro wykazały, że levetiracetam wpływa na wewnątrzneuronalne poziomy Ca2+ poprzez częściowe hamowanie przepływu przez kanały wapniowe typu N oraz obniżenie uwalniania Ca2+ z wewnątrzneuronalnych magazynów. Lek ten częściowo niweluje również hamowanie prądu regulowanego przez GABA i glicynę, wywołane działaniem cynku oraz β-karbolin. Ponadto w badaniach in vitro levetiracetam wiązał się z określonymi miejscami w tkankach mózgu gryzoniów. Miejscem wiązania jest białko pęcherzyków synaptycznych 2A, uczestniczące w fuzji pęcherzyków i uwalnianiu neuroprzekaźników. Powinność (w kolejności rangowej) levetiracetamu i odpowiadających mu analogów do białka pęcherzyków synaptycznych 2A korelowała z siłą ich działania przeciwpadaczkowego w modelach audiogennych padaczek u myszy. Wyniki te pozwalają przypuszczać, że oddziaływanie między levetiracetamem a białkiem pęcherzyków synaptycznych 2A może częściowo wyjaśniać mechanizm działania przeciwpadaczkowego leku.

Skutki farmakodynamiczne

Levetiracetam zapewnia ochronę przed drgawkami w szerokim spektrum modeli napadów częściowych i pierwotnie uogólnionych u zwierząt, nie wywołując efektu prokonwulsyjnego. Główny metabolit jest nieaktywny.

U ludzi aktywność leku potwierdzono zarówno wobec napadów ogniskowych, jak i uogólnionych napadów padaczkowych (objawy padaczkopodobne/reakcja fotoparoksysmalna), co świadczy o szerokim spektrum farmakologicznym profilu levetiracetamu.

Farmakokinetyka.

Levetiracetam charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością i przenikalnością. Farmakokinetyka ma charakter liniowy, nie zależy od czasu i charakteryzuje się niską między- i wewnątrzosobniczą zmiennością. Po wielokrotnym stosowaniu leku klirens nie zmienia się. Nie zaobserwowano wpływu płci, rasy ani rytmu dobowego na farmakokinetykę. Profil farmakokinetyczny był podobny u zdrowych ochotników i chorych na padaczkę.

Dzięki pełnemu i liniowemu wchłanianiu stężenie leku we krwi można przewidzieć na podstawie dawki doustnej levetiracetamu wyrażonej w miligramach (mg) na kilogram (kg) masy ciała. Dlatego nie ma potrzeby monitorowania stężenia levetiracetamu we krwi.

U dorosłych i dzieci zaobserwowano istotną korelację między stężeniem leku w ślinie a stężeniem we krwi (stosunek stężeń w ślinie/do krwi wahał się od 1 do 1,7 po podaniu tabletek do użytku doustnego oraz 4 godziny po podaniu roztworu doustnego).

Dorośli i nastolatkowie

Wchłanianie

Levetiracetam jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Absolutna biodostępność doustna jest zbliżona do 100%. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest po 1,3 godziny po podaniu leku. Stan równowagi osiągany jest po 2 dniach stosowania leku 2 razy dziennie. Cmax zazwyczaj wynosi 31 μg/ml i 43 μg/ml po dawce pojedynczej 1000 mg oraz po dawce powtarzanej 1000 mg 2 razy dziennie, odpowiednio. Stopień wchłaniania nie zależy od dawki i nie zmienia się pod wpływem pokarmu.

Rozkład

Brak danych dotyczących rozkładu leku w tkankach człowieka. Ani levetiracetam, ani jego główny metabolit w istotny sposób nie wiążą się z białkami osocza krwi (< 10%). Objętość rozkładu levetiracetamu wynosi od 0,5 do 0,7 l/kg, co odpowiada w przybliżeniu całkowitej objętości wody w organizmie.

Metabolizm

Metabolizm levetiracetamu u człowieka jest nieznaczny. Główną drogą metabolizmu (24% dawki) jest enzymatyczny hydroliz acetylowej grupy amidowej. Izofomery cytochromu P450 wątroby nie uczestniczą w tworzeniu głównego metabolitu – ucb L057. Hydroliz grupy acetylowej amidowej obserwowano w dużej liczbie tkanek, w tym w komórkach krwi. Metabolit ucb L057 jest farmakologicznie nieaktywny.

Wykryto również dwa metabolity uboczne. Jeden powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia pirrolidonowego (1,6% dawki), drugi – w wyniku rozwarstwienia pierścienia pirrolidonowego (0,9% dawki).

Inne niezidentyfikowane składniki stanowiły jedynie 0,6% dawki.

W warunkach in vivo nie obserwowano wzajemnej transformacji enancjomerów levetiracetamu ani jego głównego metabolitu.

W badaniach in vitro levetiracetam i jego główny metabolit nie hamowały aktywności głównych izoform cytochromu P450 wątroby człowieka (CYP3A4, 2A6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 1A2), glukuroniltransferazy (UGT1A1, UGT1A6) ani epoksydohydrolazy. Ponadto levetiracetam nie hamuje glukuronidacji kwasu walproinowego in vitro.

W hodowli hepatocytów człowieka levetiracetam wywierał słaby wpływ lub nie wpływał wcale na koniugację CYP1A1/2, SULT1E1 ani UGT1A1. W wysokich stężeniach (680 μg/ml) levetiracetam powodował słabe indukcję CYP2B6 i CYP3A4, jednak przy stężeniach zbliżonych do Cmax po wielokrotnym podaniu dawki 1500 mg 2 razy dziennie, wpływ ten nie był biologicznie istotny. Dane in vitro oraz in vivo dotyczące interakcji z doustnymi środками antykoncepcyjnymi, dypoksyną i warfaryną wskazują, że w warunkach in vivo istotnej indukcji enzymów się nie spodziewa. Dlatego interakcje levetiracetamu z innymi substancjami są mało prawdopodobne.

Wydalanie

Okres półtrwania leku we krwi u dorosłych wynosił 7 ± 1 godzinę i nie zależał od dawki, drogi podania ani wielokrotnego stosowania. Średni całkowity klirens wynosił 0,96 ml/min/kg.

Główna część leku, średnio 95% dawki, wydalana jest przez nerki (około 93% dawki wydalane w ciągu 48 godzin). Z kałem wydalane jest jedynie 0,3% dawki.

Skumulowane wydalanie levetiracetamu i jego głównego metabolitu z moczem wynosiło odpowiednio 66% i 24% dawki w ciągu pierwszych 48 godzin. Klirens nerkowy levetiracetamu i ucb L057 wynosi odpowiednio 0,6 ml/min/kg i 4,2 ml/min/kg, co wskazuje na wydalanie levetiracetamu poprzez filtrację kłębuszkową z późniejszą resorpcją w kanalikach oraz że główny metabolit wydalany jest również drogą aktywnej sekrecji kanalikowej oprócz filtracji kłębuszkowej. Wydalanie levetiracetamu koreluje z klirensem kreatyniny.

Pacjenci starsi

U pacjentów starszych okres półtrwania wydłuża się o około 40% (10–11 godzin). Jest to związane z zaburzeniami funkcji nerek u tej populacji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia funkcji nerek

Widoczny całkowity klirens levetiracetamu i jego głównego metabolitu koreluje z klirensem kreatyniny. Dlatego u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek zaleca się korektę dawki utrzymującej levetiracetamu zgodnie z klirensem kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

U pacjentów z anurią w końcowym stadium choroby nerek okres półtrwania wynosił około 25 godzin między sesjami dializy i 3,1 godziny podczas jej trwania. W ciągu typowej 4-godzinnej sesji dializy wydalano 51% levetiracetamu.

Zaburzenia funkcji wątroby

Klirens levetiracetamu nie zmienia się u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. U większości pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens levetiracetamu był obniżony o ponad 50% z powodu współistniejącego zaburzenia funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Populacja pediatryczna

Dzieci w wieku 4–12 lat

Po podaniu dawki pojedynczej (20 mg/kg) dzieciom chorym na padaczkę (w wieku 6–12 lat) okres półtrwania levetiracetamu wynosił 6 godzin. Widoczny klirens skorygowany względem masy ciała był o około 30% wyższy niż u dorosłych pacjentów z padaczką. Po wielokrotnym doustnym podaniu (20–60 mg/kg/dobę) u chorych na padaczkę dzieci (w wieku 4–12 lat) levetiracetam był szybko wchłaniany. Cmax we krwi osiągane było w ciągu 0,5–1 godziny po podaniu dawki. Cmax oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) wzrastały liniowo i zależały od dawki. Okres półtrwania wynosił około 5 godzin, widoczny całkowity klirens – 1,1 ml/min/kg.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Monoterapia (lek pierwszego wyboru) w leczeniu:

• napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych i u nastolatków od 16. roku życia, u których po raz pierwszy rozpoznano epilepsję.

Jako terapia uzupełniająca w leczeniu:

• napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych i dzieci od 6. roku życia, chorych na epilepsję;
• napadów mioklonicznych u dorosłych i u nastolatków od 12. roku życia, chorych na młodzieńczą epilepsję miokloniczną;
• napadów toniczno-klonicznych pierwszotniejących u dorosłych i u nastolatków od 12. roku życia, chorych na idiopatyczną epilepsję ogólną.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewetyracetam lub inne pochodne pirrolidony, jak również na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwpadaczkowe

Dane kliniczne uzyskane u dorosłych pacjentów wskazują, że lewetyracetam nie wpływa na stężenie w surowicy istniejących leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrydżyna, gabapentyna i primidon), które z kolei nie wpływają na farmakokinetykę lewetyracetamu.

Brak danych dotyczących klinicznie istotnych interakcji leku u dzieci, jak również u dorosłych, którzy przyjmowali lewetyracetam w dawce do 60 mg/kg/dobę.

Retrospektywna ocena farmakokinetycznej interakcji u dzieci i nastolatków z epilepsją (w wieku od 4 do 17 lat) potwierdziła, że terapia uzupełniająca z doustnym lewetyracetamem nie wpływała na stężenie w stanie ustalonym karbamazepiny i walproianu, stosowanych równocześnie. Dane wskazują jednak, że klirens lewetyracetamu jest o 20% wyższy u dzieci przyjmujących leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy. Korekta dawki nie jest wymagana.

Probenecyd

Probenecyd (500 mg 4 razy dziennie) – lek blokujący sekrecję kanalików nerkowych – hamuje klirens nerkowy głównego metabolitu, ale nie samego lewetyracetamu. Stężenia tego metabolitu pozostają jednak niskie.

Metotreksat

Donoszono, że jednoczesne stosowanie lewetyracetamu i metotreksatu obniża klirens metotreksatu, prowadząc do zwiększenia/wydlęgania stężenia metotreksatu we krwi do potencjalnie toksycznego poziomu. Stężenie metotreksatu i lewetyracetamu we krwi należy dokładnie monitorować u pacjentów leczonych obiema substancjami jednocześnie.

Doustne środki antykoncepcyjne i interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami

Lewetyracetam w dawce dobowej 1000 mg nie zmienia farmakokinetyki doustnych środków antykoncepcyjnych (etyniloestradiolu i lewonorgestrelu); parametry endokrynologiczne (poziom hormonu jazdkowego i progesteronu) nie uległy zmianie. Lewetyracetam w dawce dobowej 2000 mg nie zmienia farmakokinetyki dygoksyny i warfaryny; wartość czasu protrombinowego pozostawała niezmieniona. Dygoksyna, doustne środki antykoncepcyjne i warfaryna nie wpływają na farmakokinetykę lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu.

Środki przeczyszczające

W pojedynczych przypadkach donoszono o obniżeniu skuteczności lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu doustnego lewetyracetamu i osmotycznego środka przeczyszczającego – makrogolu. Dlatego nie należy przyjmować makrogolu doustnie w ciągu jednej godziny przed i jednej godziny po przyjęciu lewetyracetamu.

Jedzenie i alkohol

Stopień wchłaniania lewetyracetamu nie zależy od spożycia pokarmu, ale szybkość wchłaniania jest nieco obniżona po przyjęciu podczas jedzenia. Brak danych dotyczących interakcji lewetyracetamu z alkoholem.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Niewydolność nerek

Pacjenci z niewydolnością nerek mogą wymagać dostosowania dawki lewetyracetamu. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby zaleca się ocenę funkcji nerek przed ustaleniem dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ostra niewydolność nerek

Stosowanie lewetyracetamu bardzo rzadko wiązało się z ostrą niewydolnością nerek, z czasem wystąpienia wahającym się od kilku dni do kilku miesięcy.

Ogólny obraz krwi

Opisano rzadkie przypadki zmniejszenia liczby komórek krwi (neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i pancytopenia) związane ze stosowaniem lewetyracetamu, zazwyczaj na początku leczenia. Zaleca się przeprowadzenie pełnego obrazu krwi u pacjentów, u których występuje znaczna słabość, gorączka, nawracające infekcje lub zaburzenia krzepnięcia krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Samobójstwo

U pacjentów otrzymujących leczenie przeciwpadaczkowe (w tym lewetyracetamem) obserwowano przypadki samobójstw, prób samobójczych, myśli samobójczych i zachowań samobójczych. Metaanaliza wyników randomizowanych, poddawanych kontrolom placebo badań leków przeciwpadaczkowych wykazała pewne zwiększenie ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka nie został poznany. W związku z istnieniem takiego ryzyka należy monitorować stan pacjentów pod kątem objawów depresji, myśli samobójczych i zachowań samobójczych oraz w razie potrzeby dostosować leczenie. Pacjentów (lub ich opiekunów) należy poinformować o konieczności natychmiastowego powiadomienia lekarza o wszelkich objawach depresji, myśli samobójczych i zachowaniach samobójczych.

Niepokojące lub agresywne zachowanie

Lewetyracetam może powodować objawy psychiczne i zaburzenia zachowania, w tym drażliwość i agresywność. U pacjentów przyjmujących lewetyracetam należy obserwować rozwój objawów psychicznych świadczących o istotnych zmianach nastroju i/lub osobowości. W przypadku pojawienia się takiego zachowania zaleca się dostosowanie leczenia lub stopniowe odstawienie leku. W razie konieczności odstawienia leczenia należy zapoznać się z informacjami w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Zaostrzenie napadów

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwpadaczkowych, rzadko stosowanie lewetyracetamu może zwiększyć częstotliwość lub nasilenie napadów. O tym paradoksalnym efekcie najczęściej informowano w pierwszym miesiącu po rozpoczęciu stosowania lewetyracetamu lub po zwiększeniu dawki. Efekt ten był odwracalny po zaprzestaniu stosowania leku lub zmniejszeniu dawki. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skonsultowanie się z lekarzem w przypadku nasilenia padaczki. Na przykład, donoszono o braku skuteczności lub pogorszeniu drgawek u pacjentów z padaczką związaną z mutacjami podjednostki α8 potasowego kanału zależnego od potencjału (SCN8A).

Wydłużenie odcinka QT w zapisie elektrokardiograficznym (EKG)

W okresie po wprowadzeniu na rynek donoszono o rzadkich przypadkach wydłużenia odcinka QT w zapisie EKG. Lewetyracetam należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wydłużeniem odcinka QT, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wpływające na odcinek QT, oraz u pacjentów z chorobami serca lub zaburzeniami równowagi elektrolitowej.

Dzieci

Preparat w formie tabletów nie jest odpowiedni do stosowania u noworodków i dzieci poniżej 6. roku życia.

Dostępne dane dotyczące dzieci nie wskazują na wpływ na rozwój i dojrzewanie płciowe. Jednak długoterminowy wpływ na zdolność do nauki, inteligencję, rozwój, funkcje endokrynologiczne, dojrzewanie płciowe i funkcję rozrodczą u dzieci pozostaje nieznany.

Stosowanie w czasie ciąży lub laktacji.

Kobiety w wieku rozrodczym

Szczególne zalecenia należy przekazać kobietom w wieku rozrodczym. Leczenie lewetyracetamem należy przeanalizować ponownie, jeśli kobieta planuje zajście w ciążę. Tak jak przy stosowaniu wszystkich leków przeciwpadaczkowych, należy unikać nagłego odstawienia lewetyracetamu, ponieważ może to prowadzić do napadów drgawkowych, co może mieć poważne konsekwencje dla kobiety i nienarodzonego dziecka. Jeśli to możliwe, należy preferować monoterapię, ponieważ leczenie kilkoma lekami przeciwpadaczkowymi może wiązać się z wyższym ryzykiem wad wrodzonych niż monoterapia, w zależności od kombinacji leków.

Ciąża

Duża liczba danych z okresu po wprowadzeniu na rynek uzyskanych od kobiet w ciąży, które stosowały lewetyracetam (ponad 1800 kobiet, z których 1500 stosowało lek w I trymestrze), nie wskazuje na zwiększone ryzyko poważnych wad wrodzonych. Istnieje jedynie ograniczona liczba danych dotyczących rozwoju układu nerwowego dzieci narażonych na monoterapię lewetyracetamem in utero. Jednak istniejące badania epidemiologiczne (około 100 dzieci) nie wskazują na zwiększone ryzyko zaburzeń lub opóźnienia rozwoju układu nerwowego. Lewetyracetam można stosować w czasie ciąży, jeśli po dokładnej ocenie uznaje się to za klinicznie konieczne. W takim przypadku zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki.

Zmiany fizjologiczne w czasie ciąży mogą wpływać na stężenie lewetyracetamu. W czasie ciąży obserwowano obniżenie stężenia lewetyracetamu w osoczu. Obniżenie to jest najbardziej wyrażone w III trymestrze (do 60% w stosunku do stężenia przed ciążą). Należy zapewnić odpowiednią opiekę kliniczną kobietom w ciąży, które przyjmują lewetyracetam.

Okres laktacji

Lewetyracetam przenika do mleka matki. Dlatego karmienie piersią nie jest zalecane. Jeśli jednak konieczne jest stosowanie lewetyracetamu w okresie laktacji, należy rozważyć korzyści i ryzyko związane z leczeniem oraz znaczenie karmienia piersią.

Wpływ na funkcję rozrodczą

Nie stwierdzono wpływu na funkcję rozrodczą u zwierząt. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, ponieważ brak dostępnych danych klinicznych.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Lewetyracetam nieznacznie lub umiarkowanie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Ze względu na możliwą indywidualną wrażliwość niektórzy pacjenci mogą odczuwać senność, zawroty głowy i inne objawy związane z wpływem na ośrodkowy układ nerwowy, szczególnie na początku leczenia lub w trakcie zwiększania dawki. Takim pacjentom należy zalecić ostrożność podczas wykonywania czynności wymagających zwiększonej koncentracji uwagi, np. podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami. Pacjentom zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami, dopóki nie ustali się, czy ich zdolność do wykonywania takich czynności nie jest zaburzona.

Sposób stosowania i dawki

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając odpowiednią ilością płynu, podczas posiłku lub niezależnie od posiłku. Po podaniu doustnym lewetyrasetam może wywoływać gorzki posmak.

Dawkę dobową należy podzielić na 2 jednakowe dawki.

Napady częściowe

Zalecana dawka w monoterapii (dla pacjentów w wieku od 16 roku życia) oraz w terapii wspomagającej jest taka sama i podana poniżej.

Wszystkie wskazania

Dorośli (≥ 18 lat) i nastolatkowie (w wieku od 12 do 17 lat) o masie ciała od 50 kg

Początkowa dawka terapeutyczna wynosi 500 mg 2 razy na dobę. Jest to dawka początkowa przepisywana w pierwszym dniu leczenia. Niższą dawkę początkową 250 mg 2 razy na dobę może jednak zastosować lekarz, biorąc pod uwagę ocenę zmniejszenia częstości napadów w porównaniu z potencjalnymi działaniami niepożądanymi. Dawkę tę można zwiększyć do 500 mg 2 razy na dobę po upływie 2 tygodni.

W zależności od obrazu klinicznego i tolerancji leku dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej dawki 1500 mg 2 razy na dobę. Dawkę można zmieniać o 250 mg lub 500 mg 2 razy na dobę co 2–4 tygodnie.

Dzieci w wieku od 6 lat i nastolatkowie (w wieku od 12 do 17 lat) o masie ciała poniżej 50 kg

Lekarz powinien przepisać najbardziej odpowiednią postać leku, dawkowanie i formę leku w zależności od masy ciała, wieku i dawki. Informacje dotyczące dostosowania dawkowania w zależności od masy ciała znajdują się w sekcji „Dzieci”.

Przerywanie leczenia

W przypadku konieczności przerwania przyjmowania leku zaleca się stopniowe odstawienie (np. u dorosłych i nastolatków o masie ciała 50 kg i więcej – zmniejszanie dawki o 500 mg 2 razy na dobę co 2–4 tygodnie; u dzieci i nastolatków o masie ciała poniżej 50 kg – zmniejszanie dawki pojedynczej nie więcej niż o 10 mg/kg 2 razy na dobę co 2 tygodnie).

Grupy pacjentów specjalnych

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

Dostosowanie dawki zaleca się u pacjentów w wieku powyżej 65 lat z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Niewydolność nerek”).

Niewydolność nerek

Dawkę dobową należy dostosować indywidualnie w zależności od stanu czynności nerek.

W celu dostosowania dawki u dorosłych należy skorzystać z poniższej tabeli.

W celu dostosowania dawki według tabeli należy określić poziom klirensu kreatyniny (KK) w ml/min.

KK u dorosłych i u nastolatków o masie ciała powyżej 50 kg można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy według wzoru:

[140 ─ wiek (lata)] × masa ciała (kg)

KK (ml/min) = --------------------------------------------------------------× 0,85 (dla kobiet).

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Następnie KK należy skorygować według powierzchni ciała (PCT), jak pokazano poniżej:

KK (ml/min)

KK (ml/min/1,73m²) = --------------------------- × 1,73.

PCT pacjenta (m²)

Tabela 1

Schemat dawkowania w niewydolności nerek dla dorosłych i nastolatków z niewydolnością nerek o masie ciała powyżej 50 kg

(1) W pierwszy dzień leczenia lewetiracetamem zaleca się podanie dawki załadunkowej 750 mg.

(2) Po dializacji zaleca się podanie dodatkowej dawki 250–500 mg.

U dzieci z niewydolnością nerek dawkę lewetiracetamu należy dostosować zgodnie z funkcją nerek, ponieważ klirens lewetiracetamu jest związany z funkcją nerek. Rekomendacja ta oparta jest na badaniu przeprowadzonym u dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

U nastolatków, dzieci i niemowląt wartość CC w ml/min/1,73 m² można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy (mg/dl), stosując następujący wzór (wzór Schwartz’a):

Wzrost (cm) × ks

CC (ml/min/1,73 m²) = --------------------------------- .

Stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

U dzieci w wieku do 13 roku życia oraz u nastolatek-panien ks = 0,55, u nastolatków-chłopców ks = 0,7.

Tabela 2

Rekomendacje dotyczące dostosowania dawki u dzieci (od 6 roku życia) i nastolatków z zaburzeniami funkcji nerek o masie ciała mniejszej niż 50 kg

(1) Dla dawek do 250 mg, dawek niebędących wielokrotnością 250 mg, gdy zalecana dawka nie może być osiągnięta przez przyjmowanie kilku tabletek, oraz dla pacjentów, którzy nie mogą połknąć tabletek, należy stosować doustny roztwór lewetyracetamu (100 mg/ml).

(2) W pierwszym dniu leczenia zaleca się podanie dawki załadowczej lewetyracetamu 15 mg/kg masy ciała (0,15 ml/kg masy ciała).

(3) Po dializie zaleca się podanie dawki uzupełniającej 5–10 mg/kg masy ciała (0,05–0,10 ml/kg masy ciała).

Zaburzenia wątrobowe

U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens kreatyniny może nie w pełni odzwierciedlać stopnia nasilenia niewydolności nerek. Dlatego, jeśli klirens kreatyniny wynosi < 60 ml/min/1,73 m², zaleca się zmniejszenie dawki utrzymującej dobowej o 50%.

Dzieci

Lekarz powinien przepisać najbardziej odpowiednią postać leku, dawkowanie i formę lewetyracetamu w zależności od wieku, masy ciała i dawki.

Lewetyracetam w postaci tabletek nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia. Dla tej grupy pacjentów zaleca się stosowanie lewetyracetamu w postaci roztworu doustnego.

Ponadto dostępne dawkowania tabletek nie są zalecane do wstępnego leczenia dzieci o masie ciała poniżej 25 kg, u pacjentów, którzy nie mogą połknąć tabletek, ani do stosowania dawek poniżej 250 mg. Ograniczenia wiekowe związane z formą choroby podano w sekcji „Wskazania”. We wszystkich powyższych przypadkach leczenie należy rozpoczynać od lewetyracetamu w postaci roztworu doustnego.

Monoterapia

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania lewetyracetamu jako monoterapii u dzieci i nastolatków poniżej 16. roku życia nie zostały ustalone.

Brak danych.

Nastolatkowie (16–17 lat) o masie ciała od 50 kg z napadami częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej, u których po raz pierwszy zdiagnozowano padaczkę

Zobacz powyżej sekcję „Dorośli (≥ 18 lat) i nastolatkowie (12–17 lat) o masie ciała od 50 kg”.

Terapia wspomagająca u dzieci w wieku od 6 lat i nastolatków (12–17 lat) o masie ciała poniżej 50 kg

Niemowlętom i dzieciom poniżej 6. roku życia zaleca się stosowanie lewetyracetamu w postaci roztworu doustnego.

Dzieciom od 6. roku życia roztwór doustny lewetyracetamu należy stosować przy dawkowaniu leku do 250 mg, dawkach niebędących wielokrotnością 250 mg, gdy zalecana dawka nie może być osiągnięta przez przyjmowanie kilku tabletek, oraz u pacjentów, którzy nie mogą połknąć tabletek.

W przypadku wszystkich wskazań należy stosować najniższą skuteczną dawkę. Początkowa dawka dla dziecka lub nastolatka o masie ciała 25 kg powinna wynosić 250 mg 2 razy dziennie, maksymalna dawka – 750 mg 2 razy dziennie.

Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg dawkowanie w przypadku wszystkich wskazań ustala się zgodnie ze schematem podanym dla dorosłych.

Zobacz powyżej sekcję „Dorośli (≥ 18 lat) i nastolatkowie (12–17 lat) o masie ciała od 50 kg” dla wszystkich wskazań.

Terapia wspomagająca u niemowląt w wieku od 1 do 6 miesięcy

Niemowlętom należy stosować lek w postaci roztworu doustnego.

Dzieci.

Lewetyracetam w postaci tabletek nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia. Roztwór doustny lewetyracetamu należy stosować niemowlętom od 1. miesiąca życia i dzieciom poniżej 6. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy

W przypadku przedawkowania lewetyracetamu obserwowano senność, pobudzenie, agresję, osłabienie oddychania, zahamowanie świadomości, śpiączkę.

Leczenie

W przypadku ostrego przedawkowania należy przepłukać żołądek lub wywołać wymioty. Nie ma specyficznego antydota. W razie potrzeby należy prowadzić leczenie objawowe, w tym z wykorzystaniem hemodializy (wydala się do 60% lewetyracetamu i 74% pierwotnego metabolitu).

Niepożądane działania

Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi działaniami były zapalenie nosa i gardła (nazarofaryngit), senność, ból głowy, zwiększone zmęczenie i zawroty głowy. Profil niepożądanych działań przedstawiony poniżej opiera się na analizie uogólniającej danych z placebo-kontrolowanych badań klinicznych. Dane te uzupełnione zostały o doświadczenia z długoterminowych, otwartych badań klinicznych oraz o dane z okresu pogwarancyjnego. Profil bezpieczeństwa levetiracetamu jest zazwyczaj podobny u różnych grup wiekowych (dorosłych i dzieci) stosowanych z różnymi zatwierdzonymi wskazaniami w padaczce.

Niepożądane działania zgłaszane podczas badań klinicznych (dotyczących dorosłych, nastolatków, dzieci i niemowląt od 1 miesiąca życia) oraz w okresie pogwarancyjnym wymieniono w tabeli 3 według klas narządów i układów z podziałem na częstość występowania. Częstość występowania określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000) i bardzo rzadko (< 1/10000).

Tabela 3

1. Zob. opis poszczególnych działań niepożądanych.

(2) W trakcie postmarketingowego nadzoru zaobserwowano bardzo rzadkie przypadki rozwoju zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZOK) u pacjentów z ZOK lub zaburzeniami psychicznymi w wywiadzie.

(3) Częstość występowania jest znacznie wyższa u osób japońskiego pochodzenia w porównaniu z pacjentami niejapońskiego pochodzenia.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Reakcje wielonarządowe nadwrażliwości

U pacjentów przyjmujących lewetyracetam rzadko zgłaszano reakcje wielonarządowe nadwrażliwości (znane również jako reakcje na lek z eozynofilią i objawami systemowymi – DRESS). Objawy kliniczne mogą się pojawić 2–8 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Reakcje te są różnorodne, ale zazwyczaj objawiają się gorączką, wysypką, obrzękiem twarzy, limfadenopatią oraz zaburzeniami hematologicznymi. Mogą również wiązać się z uszkodzeniem różnych układów narządów, najczęściej wątroby. W przypadku podejrzenia reakcji wielonarządowej nadwrażliwości należy przerwać przyjmowanie lewetyracetamu.

Ryzyko anoreksji zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu lewetyracetamu z topiramatem. W przypadku wystąpienia alopecji u niektórych pacjentów obserwowano przywrócenie się owłosienia po zaprzestaniu stosowania lewetyracetamu.

W przypadkach pancytopenii obserwowano w niektórych przypadkach zahamowanie szpiku kostnego.

Przypadki encefalopatii obserwowano zazwyczaj na początku leczenia (od kilku dni do kilku miesięcy) i były one odwracalne po przerwaniu leczenia.

Dzieci

Profil działań niepożądanych lewetyracetamu jest ogólnie podobny w różnych grupach wiekowych oraz przy wszystkich zatwierdzonych wskazaniach w epilepsji. Wyniki dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci uzyskane w trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych odpowiadały profilowi bezpieczeństwa lewetyracetamu u dorosłych, z wyjątkiem działań niepożądanych ze strony zachowania i psychiki, które występowały częściej u dzieci niż u dorosłych. U dzieci i młodzieży w wieku od 4 do 16 lat wymioty (bardzo często, 11,2%), pobudzenie (często, 3,4%), zaburzenia nastroju (często, 2,1%), niestabilność afektywna (często, 1,7%), agresja (często, 8,2%), zachowanie niezwykłe (często, 5,6%) i letarg (często, 3,9%) występowały częściej niż w innych grupach wiekowych lub w ogólnym profilu bezpieczeństwa. U niemowląt i dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat drażliwość (bardzo często, 11,7%) oraz zaburzenia koordynacji (często, 3,3%) występowały częściej niż w innych grupach wiekowych lub w ogólnym profilu bezpieczeństwa.

Ocena wpływu lewetyracetamu na wskaźniki poznawcze i neuropsychologiczne u dzieci w wieku od 4 do 16 lat z napadami częściowymi wykazała, że lewetyracetam nie różnił się (nie był mniej skuteczny) od placebo pod względem zmian od wartości wyjściowej uwagi i pamięci według skali Leiter-R, całkowitego wyniku testu pamięci w populacji zgodnie z protokołem. Wyniki związane z funkcjami behawioralnymi i emocjonalnymi wskazywały na nasilenie się zachowania agresywnego u pacjentów leczonych lewetyracetamem, które było oceniane w sposób standaryzowany i systematyczny, z wykorzystaniem zatwierdzonych narzędzi (CVCCL – Achenbach Child Behavior Checklist – Kwestionariusz zachowania dziecka Achenbacha). Jednak u pacjentów, którzy przyjmowali lewetyracetam w trakcie długoterminowego otwartego badania obserwacyjnego, średnio nie obserwowano zaburzeń funkcji behawioralnych i emocjonalnych, w szczególności wskaźniki zachowania agresywnego nie były gorsze niż na poziomie wyjściowym.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 lub po 6 blisterów w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „GLEDFARM LTD”.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Grzegorza 54.