Lizynopryl

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku LIZYNOPRYL (LIZYNOPRYL)

SkÅ ad:

substancja czynna: lizynopryl;

1 tabletka zawiera lizynoprylu (w przeliczeniu na 100 % bezwodny lizynopryl) â 5,0 mg, co odpowiada lizynoprylowi dwuwodnemu â 5,44 mg; 10 mg, co odpowiada lizynoprylowi dwuwodnemu â 10,89 mg; 20 mg, co odpowiada lizynoprylowi dwuwodnemu â 21,78 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), wapnia wodorofosforan dwuwodny, skrobiÄ kukurydzianÄ, stearynian magnezu; dla dawkowania 10 mg â tlenek Å elaza Å oÅ cieni (E 172); dla dawkowania 20 mg â tlenek Å elaza czerwony (E 172).

PostaÄ leku. Tabletki.

GÅ ówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne:

Lizynopryl w dawkowaniu 5 mg w 1 tabletce â tabletki biaÅ e, o ksztaÅ cie okrÄ gÅ ym, o powierzchni pÅ askiej z Å czÄ szonymi krawÄ dziami i Å cieÅ kÄ.

Lizynopryl w dawkowaniu 10 mg w 1 tabletce â tabletki kremowego koloru, o ksztaÅ cie pÅ asko-cylindrycznym z Å czÄ szonymi krawÄ dziami i Å cieÅ kÄ. Na powierzchni tablet moÅ e wystÄ powaÄ siÄ marmurowanie i Å wiÄ tka.

Lizynopryl w dawkowaniu 20 mg w 1 tabletce â tabletki rÅ oÅ owszatego koloru, o ksztaÅ cie pÅ asko-cylindrycznym z Å czÄ szonymi krawÄ dziami i Å cieÅ kÄ. Na powierzchni tablet moÅ e wystÄ powaÄ siÄ marmurowanie i Å wiÄ tka.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertujÄ cego angiotensynÄ (ECA). Lizynopryl. Kod ATC C09A A03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lizynopryl jest inhibitorem peptydyldipeptydazy. Lizynopryl hamuje enzym konwertujący angiotensynę (ACE), który katalizuje przekształcanie angiotensyny I w angiotensynę II – peptyd o działaniu wazokonstrykcyjnym. Angiotensyna II stymuluje również wydzielanie aldosteronu w korze nadnerczy. Hamowanie ACE prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II w osoczu krwi, co skutkuje zmniejszeniem aktywności substancji wazopresyjnych i wydzielania aldosteronu, a także może prowadzić do wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi.

Ponieważ mechanizm działania w nadciśnieniu tętniczym odbywa się poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron, lizynopryl wykazuje działanie hipotensyjne nawet u chorych z nadciśnieniem o niskim stężeniu reniny. ACE jest identyczny z kinazą II, enzymem rozszczepiającym bradykininę. Rola wzrostu stężenia bradykininy (która wykazuje wyraźne właściwości wazodylatacyjne) podczas leczenia lizynoprylem nie jest jeszcze w pełni wyjaśniona i wymaga dalszych badań.

Farmakokinetyka.

Lizynopryl to doustnie czynny inhibitor ACE, nie zawierający grupy sulfhydrylowej.

Absorpcja

Po doustnym przyjęciu lizynoprylu maksymalne stężenie w surowicy krwi osiągane jest w ciągu 7 godzin. U pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego obserwuje się tendencję do nieznacznego wydłużenia czasu potrzebnego do osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy krwi. Średnia wartość absorpcji lizynoprylu wynosi około 25% i waha się u poszczególnych pacjentów w zależności od przyjętej dawki (5–80 mg) w zakresie od 6 do 60%. Dane te oparte są na ilości leku wydalonego z moczem. U pacjentów z niewydolnością serca absolutna biodostępność jest obniżona o około 16%. Obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym nie wpływa na absorpcję lizynoprylu.

Rozkład

Lizynopryl nie wiąże się z innymi białkami surowicy krwi poza krążącym we krwi ACE. Badania przeprowadzone na szczurach wskazują, że lizynopryl słabo przenika przez barierę krew-mózg.

Wydalanie

Lizynopryl nie ulega metabolizmowi i jest całkowicie wydalany z moczem w niezmienionej formie. Przy wielokrotnym przyjmowaniu efektywny okres półtrwania kumulacyjny lizynoprylu wynosi 12,6 godziny. Klirens lizynoprylu u zdrowych ochotników wynosi około 50 ml/min. Spadek stężenia w surowicy krwi charakteryzuje się przedłużoną fazą terminalną, która nie wpływa na kumulację leku. Ta końcowa faza prawdopodobnie świadczy o silnym wiązaniu się z ACE i nie jest proporcjonalna do dawki.

Farmakokinetyka u specjalnych grup pacjentów.

Uszkodzenie funkcji wątroby

Uszkodzenie funkcji wątroby u pacjentów z marskością prowadzi do zmniejszenia absorpcji lizynoprylu (o około 30%) oraz do wzrostu ekspozycji (o około 50%) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami, co wynika ze zmniejszenia klirensu.

Uszkodzenie funkcji nerek

Uszkodzenie funkcji nerek zmniejsza eliminację lizynoprylu, który wydalany jest z moczem, jednakże takie zmniejszenie ma znaczenie kliniczne jedynie wtedy, gdy szybkość filtracji kłębuszkowej jest niższa niż 30 ml/min. Przy łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniu nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) średnia wartość AUC zwiększyła się tylko o 13%, natomiast przy ciężkim uszkodzeniu nerek (klirens kreatyniny 5–30 ml/min) zaobserwowano 4,5-krotne zwiększenie średniej wartości AUC.

Lizynopryl może być usuwany metodą dializy. W ciągu 4 godzin hemodializy stężenia lizynoprylu w osoczu obniżały się średnio o 60% przy klirensie dializacyjnym wynoszącym 40–55 ml/min.

Niewydolność serca

Pacjenci z niewydolnością serca charakteryzują się większą ekspozycją na lizynopryl w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (średnie zwiększenie wartości AUC wynosi 125%), jednakże, opierając się na ilości lizynoprylu wydalonego z moczem, stwierdza się zmniejszenie absorpcji o około 16% w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku stężenia lizynoprylu w osoczu krwi oraz wartości pola pod krzywą „stężenie w osoczu – czas” są wyższe (zwiększenie wynosi około 60%) w porównaniu z młodszych pacjentami.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze pierwotne;
• niewydolność serca (leczenie objawowe);
• zawał mięśnia sercowego (leczenie krótkotrwałe (6 tygodni) u pacjentów ze stabilnymi parametrami hemodynamiki nie później niż w ciągu 24 godzin po ostrym zawałcie mięśnia sercowego);
• leczenie wczesnej nefropatii u pacjentów z cukrzycą typu II i nadciśnieniem tętniczym.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na lizynopryl, inne składniki leku lub inne inhibitory ACE;
• przewlekły obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie po stosowaniu inhibitorów ACE;
• idiopatyczny lub dziedziczny obrzęk naczynioruchowy;
• zwężenie obu arterii nerkowych lub zwężenie tętnicy jednej nerki;
• stan po przeszczepieniu nerki;
• zwężenie zastawki mitralnej lub aortalnej, kardiomiopatia przerostowa z wyraźnymi zaburzeniami hemodynamicznymi;
• ostry zawał mięśnia sercowego z niestabilną hemodynamiką;
• wstrząs kardiogenny;
• stosowanie membran o wysokiej przepuszczalności z poliakrylonitrylanu sodu-2-metyloallilosulfonianu sodu (np. AN 69) podczas dializy;
• stosowanie leków zawierających aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²);
• stężenie kreatyniny w surowicy > 220 µmol/l;
• pierwotny hiperaldosteronizm;
• ciąża lub kobiety planujące zajść w ciążę (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciw nadciśnieniu: może występować nasilenie działania hipotensyjnego lizynoprylu. Stosowanie razem z nitrogliceryną i innymi nitratami organicznymi lub wazodylataktorami może dodatkowo obniżyć ciśnienie tętnicze. Blokerów ganglionów lub blokerów neuronów adrenergicznych można używać w połączeniu z lizynoprylem tylko pod ścisłym nadzorem.

Należy unikać łączenia lizynoprylu z lekami zawierającymi aliskiren.

Podwójna blokada układu RAA za pomocą jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE (w tym lizynoprylu), blokerów receptora angiotensyny (BRA) lub aliskirenu wiąże się z wyższym występowaniem działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia, pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z zastosowaniem jednego leku blokującego układ RAA (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Diuretyki: obserwuje się sumację działania przeciw nadciśnieniowego. U pacjentów, którzy już przyjmują diuretyki, szczególnie u tych, którym diuretyki zostały niedawno przepisane, stosowanie lizynoprylu może czasem prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego. Ryzyko objawowej hipotensji tętniczej można zminimalizować, przerywając przyjmowanie diuretyku przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem.

Diuretyki oszczędzające potas, dodatki diety zawierające potas, zamieniacze soli zawierające potas: choć w badaniach klinicznych inhibitorów ACE stężenie potasu w surowicy krwi zwykle pozostawało w granicach normy, u niektórych pacjentów rozwijała się hiperkaliemia.

Ryzyko hiperkaliemii wiąże się z takimi czynnikami jak niewydolność nerek, cukrzyca, jednoczesne stosowanie diuretyków oszczędzających potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementów diety zawierających potas lub zastępców soli.

Stosowanie suplementów diety zawierających potas, diuretyków oszczędzających potas lub zastępców soli zawierających potas może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Podczas stosowania lizynoprylu na tle diuretyków wydalających potas hipokaliemia spowodowana ich przyjmowaniem może być złagodzona.

Cyklosporyna, heparyna, trimetoprym/ko-trimoksazol, lowastatyna: zwiększa się ryzyko rozwoju hiperkaliemii przy łączeniu z inhibitorami ACE.

Leki litowe: przy stosowaniu razem z inhibitorami ACE odwracalnie wzrasta stężenie litu w surowicy krwi i jego działanie toksyczne. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych może zwiększyć ryzyko zatrucia litem i nasilić je, jeśli zostało już spowodowane jednoczesnym przyjmowaniem inhibitorów ACE. Nie zaleca się stosowania lizynoprylu jednocześnie z lekami litowymi, ale jeśli takie połączenie jest konieczne, należy dokładnie monitorować stężenie litu w surowicy krwi.

Nieprzeciwzapalne leki przeciwbólowe (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥ 3 g na dobę, selektywne inhibitory COX-2 oraz NLPZ nieselektywne: zmniejsza się działanie hipotensyjne inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie NLPZ i inhibitorów ACE może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów starszych i u pacjentów z odwodnieniem (w tym na tle terapii diuretykami), powoduje efekt addytywny na podniesienie stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z już istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek. Zazwyczaj te efekty są odwracalne. Taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie przy zaburzeniach funkcji nerek, okresowo kontrolując funkcję nerek.

Leki złota: częściej obserwowano reakcje nitropodobne (objawy wazodylatacji, takie jak rumień, nudności, zawroty głowy, hipotensja tętnicza, która może być bardzo ciężka) po wstrzyknięciu złota (np. sodowego auratiomalanu) u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.

Trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, lekarnie przeciwdrgawkowe i narkotyki: możliwe nasilenie hipotensji tętniczej.

Sympatomietyki: może zmniejszać się działanie hipotensyjne inhibitorów ACE.

Leki hipoglikemiczne (insulina, doustne leki hipoglikemiczne): możliwe nasilenie działania obniżającego poziom glukozy we krwi z ryzykiem rozwoju hipoglikemii. Prawdopodobieństwo takiego efektu jest szczególnie wysokie w pierwszych tygodniach leczenia skojarzonego oraz przy zaburzeniach funkcji nerek.

Estrogeny, kortykosteroidy: możliwe osłabienie działania przeciw nadciśnieniowego inhibitorów ACE na skutek zatrzymania płynów w organizmie.

Aldesleukina: nasilenie działania hipotensyjnego inhibitorów ACE.

Leki hamujące funkcję szpiku kostnego: zwiększa się ryzyko rozwoju neutropenii i/lub agranulocytozy.

Cytostatyki, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainaamid: przy jednoczesnym stosowaniu z lizynoprylem możliwe jest rozwinięcie się leukopenii.

Allopurinol: zwiększa się ryzyko leukopenii i reakcji nadwrażliwości, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Aktywatory tkankowego plazminogenu, takie leki immunosupresyjne jak inhibitory mTOR (np. temsirylimus, syrylimus, ewerolimus): możliwe zwiększenie ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego.

Środki przeciwwskazowe (antacidy): może zmniejszać się biodostępność lizynoprylu, dlatego Lizynopryl należy przyjmować 1-2 godziny przed lub 1-2 godziny po przyjęciu środka przeciwwskazowego.

Lizynopryl można stosować jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach stosowanych w kardiologii), lekami trombolytycznymi, β-blokerami i/lub nitratami.

Alkohol potęguje działanie hipotensyjne inhibitorów ACE.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Hipotensja objawowa.

Hipotensja objawowa rzadko występuje u pacjentów z niepowiknaną chorobą nadciśnieniową. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym leczonych lizynoprylem hipotensja częściej rozwija się w przypadku hipowolemii, np. podczas terapii diuretykami, ograniczenia soli w diecie, dializy, biegunki lub wymiotów, albo przy ciężkich postaciach nadciśnienia tętniczego zależnego od reniny. U pacjentów z niewydolnością serca z/bez towarzyszącej niewydolności nerek obserwowano przypadki hipotensji objawowej. Częściej występowała ona u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca, którzy byli zmuszeni przyjmować wysokie dawki diuretyków pętlowych, mieli hiponatremię lub niewydolność czynnościową nerek.

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem hipotensji objawowej rozpoczęcie leczenia i korekta dawki powinny odbywać się pod ścisłą opieką medyczną. Taką kontrolę należy również przeprowadzać u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami naczyń mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

W przypadku rozwoju hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć na plecach, a w razie potrzeby podać wlew dożylny fizjologicznego roztworu chlorku sodu. Przejściowa hipotensja tętnicza podczas przyjmowania leku nie jest przeciwwskazaniem do dalszego stosowania po normalizacji ciśnienia tętniczego i przywróceniu objętości krwi obwodowej (OOC).

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca i normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym lek może dodatkowo obniżyć ogólnoustrojowe ciśnienie tętnicze. Ten efekt jest oczekiwany i zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania leczenia. Jeśli hipotensja staje się objawowa, może być konieczna redukcja dawki lub przerwanie stosowania lizynoprylu.

Hipotensja tętnicza w ostrym zespole wieńcowym.

Pacjentom z ostrym zawałem mięśnia sercowego nie należy rozpoczynać leczenia lizynoprylem, jeśli istnieje ryzyko dalszych poważnych zaburzeń hemodynamicznych po terapii lekami rozszerzającymi naczynia. Dotyczy to pacjentów z ciśnieniem skurczowym 100 mm Hg lub niższym, lub pacjentów w stanie wstrząsu kardiogennego. Jeśli ciśnienie skurczowe wynosi 120 mm Hg lub mniej, dawkę leku należy zmniejszyć w ciągu pierwszych 3 dni po zawałach. Jeśli ciśnienie skurczowe wynosi 100 mm Hg lub mniej, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć do 5 mg lub tymczasowo do 2,5 mg. Jeśli hipotensja tętnicza utrzymuje się (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mm Hg przez ponad 1 godzinę), stosowanie lizynoprylu należy odstawić.

Stenoza zastawki aortalnej i/lub mitralnej / przerostowa kardiomiopatia.

Tak jak inne inhibitory ACE, lizynopryl nie powinien być stosowany u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej lub z obturacją odpływu z lewej komory serca (np. przy zwężeniu aorty lub przerostowej kardiomiopatii).

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy dostosować zgodnie z poziomem klirensu kreatyniny (patrz tabela 1), a następnie zgodnie z poziomem ciśnienia tętniczego. Takim pacjentom należy okresowo kontrolować poziom potasu i kreatyniny w surowicy krwi.

U pacjentów z niewydolnością serca hipotensja tętnicza spowodowana stosowaniem inhibitorów ACE może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek z możliwym rozwojem odwracalnej (po odstawieniu leku) ostrej niewydolności nerek.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez wyraźnych objawów chorób naczyń nerkowych może występować nieznaczne, przejściowe podwyższenie poziomu mocznika i kreatyniny w surowicy krwi, szczególnie jeśli lizynopryl stosuje się jednoczenie z diuretykami. Jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów z już istniejącym zaburzeniem funkcji nerek. Taki stan może wymagać zmniejszenia dawki i/lub odstawienia diuretyku i/lub lizynoprylu.

W przypadku ostrzego zawału mięśnia sercowego leczenie lizynoprylem nie jest wskazane u pacjentów z objawami dysfunkcji nerek (stężenie kreatyniny (KK) przekracza 177 µmol/l i/lub proteinuria przekracza 500 mg/dobę). Jeśli dysfunkcja nerek rozwija się podczas terapii lizynoprylem (KK przekracza 265 µmol/l lub ten wskaźnik dwukrotnie przekracza wartość przed leczeniem), lekarz powinien rozważyć odstawienie leku.

Pacjenci po przeszczepie nerki.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z niedawno przeszczepioną nerką, dlatego leku nie należy stosować tej grupie pacjentów.

Podwyższona wrażliwość / obrzęk naczynioruchowy.

Obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, strun głosowych i/lub krtani pojawił się pojedynczo u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, w tym lizynoprylem. Obrzęk naczynioruchowy może się rozwinąć w dowolnym czasie trwania leczenia. W takim przypadku stosowanie lizynoprylu należy natychmiast przerwać, rozpocząć odpowiednie leczenie i obserwować pacjenta do całkowitego ustąpienia objawów.

Nawet w przypadkach, gdy obrzęk ogranicza się tylko do języka i brak objawów zaburzeń oddychania, pacjenci mogą wymagać długotrwałej obserwacji, ponieważ leczenie lekami przeciwhistaminowymi i kortykosteroidami może być niewystarczające.

Bardzo rzadko odnotowano przypadki śmiertelne z powodu obrzęku naczynioruchowego krtani lub języka. Jeśli obrzęk rozprzestrzenia się na język, struny głosowe lub krtani, może dojść do obturacji dróg oddechowych, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej przeszli zabiegi chirurgiczne na narządach oddechowych. W takich przypadkach należy natychmiast podjąć działania ratujące życie (podanie adrenaliny (epinefryny) i/lub zapewnienie przepływu powietrza). Pacjent powinien być pod ścisłą opieką medyczną do całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

U pacjentów z historią obrzęku naczynioruchowego niezwiązanego z terapią inhibitorami ACE może wzrosnąć ryzyko jego rozwoju podczas stosowania inhibitorów ACE.

Reakcje anafilaktyczne podczas hemodializy.

U pacjentów poddawanych dializie z użyciem membran o wysokiej przepuszczalności (np. AN 69) i jednoczesnym leczeniu inhibitorami ACE istnieje ryzyko rozwoju reakcji anafilaktycznych. Pacjentom tym zaleca się stosowanie innego typu membran do dializy lub innego rodzaju leków przeciwciśnieniowych.

Reakcje anafilaktyczne podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (Lp(a)).

Rzadko u pacjentów leczonych inhibitorami ACE podczas aferezy Lp(a) z dextranem siarczanem mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne zagrażające życiu. Takich reakcji można uniknąć poprzez tymczasowe wstrzymanie terapii inhibitorami ACE przed każdą aferezą.

Reakcje anafilaktyczne podczas terapii desensybilizującej.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas terapii desensybilizującej alergenami (np. jadem owadów błonkowych) obserwowano długotrwałe reakcje anafilaktyczne. Uniknięcie przyjmowania inhibitorów ACE w czasie desensybilizacji może zapobiec takim reakcjom, jednak przypadkowe ponowne podanie inhibitorów ACE wywoływało rozwój reakcji anafilaktycznych.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Bardzo rzadko stosowanie inhibitorów ACE wiązano z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholestatycznej lub zapalenia wątroby i postępującym do fulminantnego martwicy wątroby, czasem zakończonego śmiercią. Mechanizm tego zespołu jest nieznany. Jeśli u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE rozwija się żółtaczka lub znacznie wzrasta aktywność enzymów wątrobowych w surowicy krwi, lek należy odstawić i pozostawić pacjenta pod opieką lekarza do ustąpienia objawów.

Neutropenia / agranulocytoza.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE odnotowano przypadki neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i anemii. Przy prawidłowej funkcji nerek i braku innych czynników ryzyka neutropenia rozwija się rzadko. Neutropenia i agranulocytoza są odwracalne po odstawieniu inhibitorów ACE.

Lizynopryl należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z chorobami tkanki łącznej, podczas leczenia lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, a także przy kombinacji tych czynników ryzyka, szczególnie przy już istniejącym zaburzeniu funkcji nerek.

U niektórych z tych pacjentów rozwijały się ciężkie infekcje, które czasem nie odpowiadały na intensywne leczenie antybiotykami. U pacjentów leczonych lizynoprylem zaleca się okresową kontrolę liczby leukocytów, a pacjentów należy poinstruować o konieczności powiadomienia lekarza o wszelkich objawach infekcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE (w tym lizynoprylu), blokerów receptora angiotensyny II (ARB) lub aliskireny zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS przez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE z ARB lub aliskirenem nie jest zalecana.

Jeśli podwójna blokada RAAS jest uznana za absolutnie konieczna, powinna odbywać się wyłącznie pod ścisłą opieką specjalistów i przy częstym, dokładnym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów we krwi (szczególnie potasu), ciśnienia tętniczego.

Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i ARB pacjentom z nerkopatią cukrzycową.

Cechy etniczne.

U pacjentów afrykańskiego pochodzenia stosowanie inhibitorów ACE wiązano z częstszym występowaniem obrzęków naczynioruchowych w porównaniu z pacjentami innych ras. Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów ACE, działanie przeciwciśnieniowe lizynoprylu jest mniej wyrażone u pacjentów afrykańskiego pochodzenia niż u pacjentów innych ras, co może wynikać z większego udziału osób z niskim poziomem reniny we krwi wśród pacjentów afrykańskiego pochodzenia z nadciśnieniem tętniczym.

Kaszel.

Podczas leczenia inhibitorami ACE może wystąpić niereagujący, trwały kaszel, który ustępuje po odstawieniu leku. Kaszel spowodowany inhibitorami ACE należy różnicować od kaszlu spowodowanego innymi chorobami.

Zabiegi chirurgiczne / znieczulenie.

Podczas dużych zabiegów chirurgicznych lub znieczulenia z użyciem leków powodujących hipotensję tętniczą, lizynopryl może blokować wytwarzanie angiotensyny II w wyniku kompensacyjnego uwalniania reniny. W przypadku rozwoju hipotensji tętniczej, którą można wyjaśnić tym mechanizmem, należy ją korygować przez zwiększenie OOC.

Hiperkaliemia.

U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym lizynopryl, stwierdzono zwiększenie stężenia potasu w surowicy krwi. Do czynników ryzyka hiperkaliemii należą: niewydolność nerek, cukrzyca, jednoczesne stosowanie diuretyków zatrzymujących potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), suplementów potasu lub zastępców soli zawierających potas, lub innych leków powodujących podwyższenie stężenia potasu w surowicy krwi (np. heparyna, kombinacja trimetoprymina/sulfametoksazol, znana również jako ko-trimoksazol). Jeśli stosowanie powyższych leków w połączeniu z inhibitorami ACE jest uznane za konieczne, zaleca się regularną kontrolę poziomu potasu w surowicy krwi i funkcji nerek.

Monitorowanie poziomu elektrolitów we krwi ma szczególne znaczenie u pacjentów przyjmujących diuretyki zatrzymujące potas i inhibitory ACE lub ARB z powodu niewydolności serca. W takich przypadkach należy również stosować najniższe skuteczne dawki diuretyków zatrzymujących potas i inhibitorów ACE/ARB. W przypadku hiperkaliemii należy rozważyć zawieszenie lub odstawienie leczenia.

Cukrzyca.

Pacjentom przyjmującym doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę należy dokładnie monitorować poziom glukozy we krwi, szczególnie w pierwszym miesiącu leczenia inhibitorami ACE.

Pierwotny hiperaldosteronizm.

U pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem inhibitory ACE są nieskuteczne, dlatego leku nie należy stosować tej grupie pacjentów.

Lit.

Zazwyczaj nie zaleca się jednoczesnego stosowania litu i lizynoprylu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Leki z grupy inhibitorów ACE są przeciwwskazane w ciąży i u kobiet planujących zajście w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogennego przy stosowaniu inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży są niejednoznaczne; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Dane dotyczące wpływu terapii inhibitorami ACE w II i III trymestrze wskazują na toksyczność dla płodu (zahamowanie funkcji nerek, oligohydramnios, hipoplazja kości czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

W przypadku planowania ciąży należy wybrać alternatywne leczenie przeciwcisnieniowe lekiem o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w ciąży.

Po stwierdzeniu ciąży podczas leczenia inhibitorami ACE należy natychmiast odstawić lek i w razie potrzeby zastąpić innymi lekami dozwolonymi w ciąży. W takim przypadku zaleca się kontrolę USG funkcji nerek i czaszki płodu.

Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE, należy dokładnie obserwować ze względu na możliwość rozwoju u nich hipotensji tętniczej, oligurii i hiperkaliemii.

Ponieważ brakuje informacji o możliwości stosowania lizynoprylu w okresie karmienia piersią, przyjmowanie leku jest przeciwwskazane kobietom karmiącym piersią. Należy wybrać alternatywne leczenie przeciwcisnieniowe o lepiej poznanych profilach bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie przy karmieniu noworodka lub niemowlęcia przedwczesnego.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas leczenia lekiem mogą wystąpić działania niepożądane ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, dezorientacja, senność), szczególnie na początku leczenia, dlatego podczas stosowania leku należy wstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów do ustalenia indywidualnej reakcji na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować 1 raz na dobę rano, najlepiej o tej samej porze, popijając wystarczającą ilością wody. Lizynopryl można stosować niezależnie od spożycia posiłków.

Dawkę i długość leczenia ustala lekarz indywidualnie, w zależności od ciężkości choroby, stanu czynności nerek oraz towarzyszącej terapii.

Choroba nadciśnieniowa.

Lizynopryl można stosować jako monoterapię, jak również w połączeniu z innymi lekami przeciwhypertensyjnymi.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg na dobę. U pacjentów z podwyższoną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (w szczególności przy nadciśnieniu naczyniowo-nerekowym, nadmiernym wydalaniu elektrolitów z organizmu i/lub odwodnieniu, dekompensacji serca lub ciężkim nadciśnieniu tętniczym) może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po przyjęciu dawki początkowej. Dlatego pacjenci tacy powinni być pod opieką lekarza na początku leczenia, a zalecana dawka początkowa powinna wynosić 2,5–5 mg.

Dawka utrzymaniowa. Zwykła skuteczna dawka utrzymaniowa wynosi 20 mg 1 raz na dobę. Jeżeli po zastosowaniu wyznaczonej dawki przez 2–4 tygodnie nie osiągnięto pożądanego efektu terapeutycznego, dawkę można następnie zwiększyć. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 80 mg.

Pacjenci stosujący diuretyki.

U pacjentów otrzymujących terapię diuretykami po przyjęciu pierwszej dawki leku możliwe jest wystąpienie objawowej hipotensji tętniczej. Stosowanie diuretyków należy przerwać 2–3 dni przed rozpoczęciem leczenia Lizynoprylem. W przypadku niemożności odstawienia diuretyków dawka początkowa Lizynoprylu nie powinna przekraczyć 5 mg na dobę. Należy kontrolować czynność nerek oraz poziom potasu w osoczu. Dalszy schemat dawkowania należy ustalać zgodnie z wartościami ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby leczenie diuretykami można wznowić.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę początkową należy ustalać w zależności od wartości klirensu kreatyniny (patrz tabela 1).

Tabela 1

Dostosowanie dawki przy niewydolności nerek

*Dawkę i/lub schemat dawkowania należy ustalać w zależności od wartości ciśnienia tętniczego.

Dawkę można zwiększać nie więcej niż do 40 mg na dobę pod kontrolą ciśnienia tętniczego.

Niewydolność serca.

Lizynopryl można stosować u pacjentów z objawową niewydolnością serca jako uzupełnienie terapii diuretykami, lekami nasierdziowymi lub β-blokerami.

Dawkę początkową, którą należy przyjmować pod kontrolą lekarza w celu określenia wstępnego wpływu na ciśnienie tętnicze, wynosi 2,5 mg na dobę. Dawkę leku należy zwiększać nie więcej niż o 10 mg, z odstępem co najmniej 2 tygodni, aż do maksymalnej dawki 35 mg na dobę.

Podczas dostosowywania dawki należy uwzględnić indywidualną reakcję kliniczną pacjenta.

U pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia objawowej hipotensji (np. z niedoborem elektrolitów i hiponatremią lub bez niej, hipowolemii lub u pacjentów leczonych intensywnie diuretykami) należy skorygować te stany przed rozpoczęciem leczenia. Leczenie lizynoprylem należy prowadzić pod kontrolą czynności nerek oraz stężenia potasu w surowicy krwi.

Ostry zawał mięśnia sercowego.

Pacjenci powinni jednocześnie przyjmować standardową terapię z lekami trombolitycznymi, kwasem acetylosalicylowym i β-blokerami. Lizynopryl jest kompatybilny z nitrogliceryną podawaną dożylnie lub przezskórnie.

Leczenie lizynoprylem należy rozpocząć w ciągu pierwszych 24 godzin od wystąpienia objawów zawału mięśnia sercowego według następującego schematu: dawka początkowa wynosi 5 mg, kolejna dawka (po 24 godzinach) – 5 mg, następnie (po 48 godzinach) – 10 mg. Następnie dawkę utrzymaniową ustala się na poziomie 10 mg na dobę. Pacjentom z niskim ciśnieniem tętniczym skurczowym (120 mm Hg lub niższym) na początku leczenia lub w pierwsze 3 doby po zawale mięśnia sercowego należy przepisać 2,5 mg.

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową Lizynoprylu należy skorygować zgodnie z klirens kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1).

Dawką utrzymanową jest 10 mg 1 raz na dobę. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe poniżej lub równe 100 mm Hg) dawkę utrzymaną 5 mg należy tymczasowo zmniejszyć do 2,5 mg. W przypadku wystąpienia długotrwałej hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe poniżej 90 mm Hg przez ponad 1 godzinę) leczenie należy przerwać.

Czas trwania leczenia – 6 tygodni, po czym należy ponownie ocenić stan pacjenta. Pojawienie się objawów niewydolności serca nie wyklucza dalszego stosowania leku.

Nefropatia cukrzycowa.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów z cukrzycą typu II i wczesną nefropatią dawkę leku ustala się na poziomie 10 mg 1 raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę w celu osiągnięcia wartości ciśnienia tętniczego rozkurczowego poniżej 90 mm Hg w pozycji siedzącej.

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową leku należy skorygować w zależności od klirensu kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1).

Pacjenci w podeszłym wieku.

Nie stwierdzono różnic w skuteczności ani bezpieczeństwie leku w zależności od wieku pacjenta. W przypadku przepisywania dawki początkowej lizynoprylu pacjentom w podeszłym wieku z obniżoną czynnością nerek należy kierować się danymi z tabeli 1. Następnie dawkę należy dostosować w zależności od wartości ciśnienia tętniczego.

• Dzieci.*

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lizynoprylu u dzieci, dlatego nie należy stosować leku w tej grupie wiekowej.

Przedawkowanie.

Objawy: hipotensja tętnicza, szok krążeniowy, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, niewydolność nerek, nadwentylacja, tachykardia, kołatania serca, bradykardia, zawroty głowy, niepokój i kaszel.

Leczenie: objawowe, zaleca się dożylne podawanie roztworu fizjologicznego. W przypadku hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w położeniu leżącym (należy unieść nogi). Możliwa jest infuzja angiotensyny II i/lub dożylne podawanie katecholamin. Jeśli przyjęcie leku miało miejsce niedawno, w celu jego usunięcia zaleca się pobudzenie wymiotów, przepłukanie żołądka, przyjęcie sorbentów oraz siarczanu sodu. Lizynopryl może być usuwany z organizmu za pomocą hemodializy; należy jednak unikać stosowania poliakrylonitrylowych metalosulfonianowych membran o wysokiej przepływalności (np. AN 69).

W leczeniu trwałej bradykardii wskazane jest stosowanie stymulatora serca. Konieczna jest ciągła kontrola wskaźników czynności życiowych, stężenia elektrolitów surowicy i kreatyniny.

W przypadku rozwoju obrzęku naczynioruchowego konieczne jest odpowiednie leczenie nagłe (podanie adrenaliny (0,3-0,5 ml roztworu adrenaliny (1:1000) przezskórnie), glikokortykosteroidów, leków przeciwhistaminowych, zapewnienie przepuszczalności dróg oddechowych poprzez intubację lub laryngotomię).

Niepożądane reakcje.

Układ krwi i chłonny: obniżenie poziomu hemoglobiny i hematokrytu, supresja szpiku kostnego, anemia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna, limfadenopatia, choroby autoimmunologiczne.

Układ nerwowy: zawroty głowy, ból głowy, zmiany nastroju, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia węchu, zaburzenia równowagi, dezorientacja, szum w uszach, obniżenie ostrości wzroku, objawy depresji, omdlenia, halucynacje.

Układ sercowo-naczyniowy: hipotensja tętnicza (szczególnie po przyjęciu pierwszej dawki leku u pacjentów z niedoborem sodu, odwodnieniem, niewydolnością serca), efekty ortostatyczne (w tym hipotensja), zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu, możliwe wtórne w wyniku nadmiernej hipotensji tętniczej u pacjentów z wysokim ryzykiem; kołatanie serca, tachykardia, zespół Raynauda. Podczas stosowania Lizynoprylu u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego możliwe, szczególnie w pierwszych 24 godzinach, bloki przedsionkowo-komorowe II-III stopnia, ciężka hipotensja tętnicza i/lub zaburzenia funkcji nerek, w pojedynczych przypadkach – wstrząs kardiogenny.

Układ kostny i mięśniowy: odnotowano skurcze mięśni.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia: kaszel, katar, zapalenie oskrzeli, duszność, skurcz oskrzeli, zapalenie zatok, alergicznego alweolitu/eozynofilowego zapalenia płuc. Odnotowano infekcje górnych dróg oddechowych.

Układ pokarmowy i układ wątrobowo-żółciowy: biegunka, zaparcia, wymioty, nudności, ból brzucha, dyspepsja, suchość w ustach, glosyta, zmniejszenie apetytu, zapalenie trzustki, angioedema jelitowe, zapalenie wątroby hepatocytarne lub cholestatyczne, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Skóra i tkanki podskórne: wysypka, świąd, pokrzywka, łysienie, nadżerki, reakcje nadwrażliwości/obrzęk naczynioruchowy: obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, strun głosowych i/lub krtani, nadmierne potliwość, pęcherzyca, toksyczny nekrolizis epidermy, zespoł Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, pseudolimfoma skóry.

Zgłaszano złożoną reakcję obejmującą jeden lub więcej objawów: gorączka, zapalenie naczyń, mięsaki, artromialgia/artretyzm, dodatni test na przeciwciała antyjądrowe, podwyższenie szybkości osiadania erytrocytów (SOE), eozynofilia i leukocytoza, wysypka, reakcje fotouczulenia lub inne objawy dermatologiczne.

Układ moczowy: dysfunkcja nerek, uremia, ostra niewydolność nerek, oliguria/anuria.

Układ endokrynny: niedostateczna sekrecja hormonu antydiuretycznego.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe: impotencja, ginekomastia.

Zaburzenia metaboliczne: hipoglikemia, dnia.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: zwiększona zmęczliwość, osłabienie.

Wyniki badań laboratoryjnych: podwyższenie poziomu mocznika, kreatyniny, bilirubiny oraz enzymów wątrobowych we krwi, hiperkaliemia, hiponatremia, białkomocz.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 3 blistery w paczce; po 60 tabletek w pojemniku, po 1 pojemniku w paczce; po 90 tabletek w pojemniku, po 1 pojemniku w paczce.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Spółka akcyjna publiczna „Naukowo-produkcyjne centrum „Borszczagowski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „AGROFARM”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.

Ukraina, 08200, obwód kijowski, miasto Irpin, ul. Centralna, 113-A.