Lipirasztor

INSTRUKCJA stosowania leku Lipirasztor (LIPIRASTORE)

Skład:

substancja czynna: rosuwastatyna;

1 tabletka powlekana zawiera 5 mg, 10 mg, 20 mg lub 40 mg rosuwastatyny w postaci rosuwastatyny wapnia;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa, crospovidon, hydroksypropyloceluloza, wodorowęglan sodu, talk, stearynian magnezu;

otoczka filmowa:

dla tabletek 5 mg: Opadry II Yellow 32K520068 (hipromeloza, laktoza jednowodna, dwutlenek tytanu, triacetyna, tartrazyna (E 102), barwnik czerwony AC, indygokarmin);

dla tabletek 10 mg, 20 mg, 40 mg: Opadry II Pink 32K540033 (hipromeloza, laktoza jednowodna, dwutlenek tytanu, triacetyna, żółty barwnik FCF (E 110), barwnik czerwony AC, indygokarmin).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg – od jasnożółtego do żółtego koloru, okrągłe, dwuwypukłe tabletki o skośnych krawędziach, powlekane otówką filmową, z oznaczeniem „H” po jednej stronie i „R3” po drugiej;

tabletki 10 mg – od jasnoróżowego do różowego koloru, okrągłe, dwuwypukłe tabletki o skośnych krawędziach, powlekane otówką filmową, z oznaczeniem „H” po jednej stronie i „R4” po drugiej;

tabletki 20 mg – od jasnoróżowego do różowego koloru, okrągłe, dwuwypukłe tabletki o skośnych krawędziach, powlekane otówką filmową, z oznaczeniem „H” po jednej stronie i „R5” po drugiej;

tabletki 40 mg – od jasnoróżowego do różowego koloru, owalne, dwuwypukłe tabletki o skośnych krawędziach, powlekane otówką filmową, z oznaczeniem „H” po jednej stronie i „R6” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki hipolipidemiczne. Inhibitory HMG-CoA-reduktazy.

Kod ATC C10AA07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Rosuwastatyna to selektywny i konkurencyjny inhibitor HMG-CoA-reduktazy – enzymu decydującego o szybkości reakcji przekształcającej 3-hydroksy-3-metyloglutarylokoenzym A w mewalonian, czyli prekursor cholesterolu. Głównym miejscem działania rosuwastatyny jest wątroba – narząd docelowy odpowiedzialny za obniżenie poziomu cholesterolu.

Rosuwastatyna zwiększa liczbę receptorów lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) na powierzchni hepatocytów, co zwiększa wychwyt i katabolizm LDL oraz hamuje wątrobową syntezę lipoprotein o bardzo niskiej gęstości (VLDL), co prowadzi do zmniejszenia całkowitej liczby cząstek VLDL i LDL.

Farmakodynamiczne działanie

Rosuwastatyna obniża podwyższony poziom cholesterolu LDL, całkowitego cholesterolu oraz trójglicerydów i zwiększa poziom cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL-C). Ponadto zmniejsza poziom apoB, cholesterolu nieHDL-C, cholesterolu VLDL-C, trójglicerydów VLDL-C oraz zwiększa poziom apoA-I (patrz tabela 1). Rosuwastatyna zmniejsza również stosunek cholesterolu LDL/HDL-C, całkowitego cholesterolu/HDL-C, cholesterolu nieHDL-C/HDL-C oraz apoB/apoA-I.

Tabela 1

Odpowiedź dawkowo-efekt u pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią typu IIa i IIb

(skorygowana średnia procentowa zmiana w porównaniu z poziomem wyjściowym)

Efekt terapeutyczny osiągany jest w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia stosowania leku, 90 % maksymalnego efektu – po 2 tygodniach. Maksymalny efekt zazwyczaj osiągany jest po 4 tygodniach i utrzymuje się dalej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Maksymalne stężenie (Cmax) rosuwastatyny w osoczu osiągane jest około 5 godzin po podaniu doustnym. Bezpośrednia biodostępność wynosi około 20 %.

Rozkład

Rosuwastatyna jest w znacznym stopniu wychwytywana przez wątrobę, która jest głównym miejscem syntezy cholesterolu i klirensu LDL-C. Objętość rozkładu rosuwastatyny wynosi około 134 l. Oколо 90 % rosuwastatyny wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą.

Metabolizm

Rosuwastatyna ulega niewielkiemu metabolizmowi (około 10 %). Badania metabolizmu in vitro z wykorzystaniem hepatocytów ludzkich wskazują, że rosuwastatyna jest słabym substratem metabolizmu zależnego od enzymów cytochromu P450. Głównym zaangażowanym izoenzymem jest CYP2C9, mniejszą rolę odgrywają CYP2C19, CYP3A4 oraz CYP2D6. Głównymi zidentyfikowanymi metabolitami są metabolit N-dewymetylowy i metabolit laktonowy. Metabolit N-dewymetylowy jest o około 50 % mniej aktywny niż rosuwastatyna, metabolit laktonowy uznawany jest za klinicznie nieaktywny. Na rosuwastatynę przypada ponad 90 % aktywności krążącego inhibitora HMG-CoA-reduktazy.

Wydalanie

Około 90 % dawki rosuwastatyny wydalane jest w niezmienionej formie z kałem (łącznie wchłonięta i niewchłonięta substancja czynna), reszta wydala się z moczem. Oколо 5 % wydala się z moczem w niezmienionej formie. Okres półtrwania z osocza wynosi około 19 godzin i nie wydłuża się przy zwiększaniu dawki. Średnia geometryczna wartość klirensu leku z osocza wynosi około 50 l/h (współczynnik zmienności – 21,7 %). Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, wychwyt rosuwastatyny przez wątrobę odbywa się za pośrednictwem białka transportowego błonowego OATP-C, które odgrywa istotną rolę w eliminacji wątrobowej rosuwastatyny.

Linowość

Narażenie systemowe na rosuwastatynę wzrasta proporcjonalnie do dawki. Przy wielokrotnym, codziennym stosowaniu parametry farmakokinetyczne nie zmieniają się.

Osobliwe grupy pacjentów

Wiek i płeć

Nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu wieku ani płci na farmakokinetykę rosuwastatyny u dorosłych. Farmakokinetyka rosuwastatyny u dzieci i młodzieży z heterozigotyczną hipercholesterolemią rodzinną była podobna do farmakokinetyki u dorosłych ochotników (patrz punkt „Dzieci”).

Rasa

Badania farmakokinetyczne wykazały, że u pacjentów rasy mongoloidalnej (Japończycy, Chińczycy, Filipińczycy, Wietnamczycy i Koreańczycy) wartości mediany pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) oraz Cmax były około dwukrotnie wyższe niż u Europejczyków; u Indian wartości mediany AUC i Cmax były podwyższone o około 1,3 raza. Analiza farmakokinetyki populacyjnej nie wykazała klinicznie istotnych różnic między pacjentami rasy europejskiej i negroidalnej.

Zaburzenia funkcji nerek

W badaniu u pacjentów z różnym stopniem zaburzeń funkcji nerek nie zaobserwowano zmian stężenia rosuwastatyny lub metabolitu N-dewymetylowego w osoczu u osób z niewydolnością nerek o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) stężenie rosuwastatyny w osoczu było trzykrotnie wyższe, a poziom metabolitu N-dewymetylowego – dziewięciokrotnie wyższy niż u zdrowych ochotników. Stężenie równowagowe rosuwastatyny w osoczu u pacjentów poddawanych hemodializie było o około 50 % wyższe niż u zdrowych ochotników.

Zaburzenia funkcji wątroby

W badaniu pacjentów z różnym stopniem zaburzeń funkcji wątroby nie stwierdzono oznak zwiększonego narażenia na rosuwastatynę u pacjentów ocenianych na 7 punktów lub mniej według skali Childa–Puga. Jednakże u dwóch pacjentów, którzy uzyskali 8 i 9 punktów według skali Childa–Puga, narażenie systemowe było co najmniej dwukrotnie wyższe niż u pacjentów z niższymi wynikami. Brak doświadczenia w stosowaniu rosuwastatyny u pacjentów ocenianych na więcej niż 9 punktów według skali Childa–Puga.

Polimorfizm genetyczny

Rozkład inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, w tym rosuwastatyny, odbywa się za pośrednictwem białek transportowych OATP1B1 i BCRP. U pacjentów z polimorfizmem genetycznym SLCO1B1 (OATP1B1) i/lub ABCG2 (BCRP) istnieje ryzyko zwiększonego narażenia na rosuwastatynę. Przy niektórych formach polimorfizmu SLCO1B1 c.521CC i ABCG2 c.421AA AUC rosuwastatyny jest podwyższone w porównaniu z genotypami SLCO1B1 c.521TT lub ABCG2 c.421CC. Specjalne genotypowanie w praktyce klinicznej nie jest przewidziane, jednak pacjentom z takim polimorfizmem zaleca się stosowanie niższej dawki dobowej rosuwastatyny.

Dzieci

Dwa badania farmakokinetyki rosuwastatyny (w postaci tabletek) u dzieci z heterozigotyczną hipercholesterolemią rodzinną w wieku od 10 do 17 lat lub od 6 do 17 lat (łącznie 214 pacjentów) wykazały, że narażenie na lek u dzieci było niższe lub podobne do narażenia u dorosłych pacjentów. Narażenie na rosuwastatynę było przewidywalne w zależności od dawki i długości przyjmowania w okresie ponad dwóch lat obserwacji.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie hipercholesterolemii

Dorosłym, młodzieży i dzieciom od 6. roku życia z pierwotną hipercholesterolemią (typ IIa, w tym z hipercholesterolemią rodzinną heterozygotyczną) lub z dyslipidemią mieszaną (typ IIb) jako uzupełnienie diety, gdy stosowanie diety i innych metod nielików (np. aktywność fizyczna, redukcja masy ciała) jest niewystarczające.

Dorosłym, młodzieży i dzieciom od 6. roku życia z hipercholesterolemią rodzinną homozygotyczną jako uzupełnienie diety i innych leków obniżających stężenie lipidów (np. afereza LDL) lub w przypadkach, gdy takie leczenie jest niemożliwe.

Profilaktyka zaburzeń sercowo-naczyniowych

Zapobieganie istotnym zaburzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów, u których, według szacunków, istnieje wysokie ryzyko pierwszego przypadku choroby sercowo-naczyniowej, jako uzupełnienie korekty innych czynników ryzyka.

Przeciwwskazania.

Lek Lipirasztor jest przeciwwskazany:

• pacjentom z podwyższoną wrażliwością na rosuwastatynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku;
• pacjentom z aktywną chorobą wątroby, w tym z trwałym podwyższeniem stężenia aminotransferaz w surowicy o nieznanej etiologii oraz z każdym podwyższeniem stężenia aminotransferaz w surowicy przekraczającym trzykrotnie górny limit normy (GLN);
• pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min);
• pacjentom z miopatią;
• pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują kombinację sofosbuvir/velpatasvir/voxilaprevir (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują cyklosporynę;
• w okresie ciąży i karmienia piersią, a także kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują odpowiednich środków antykoncepcyjnych.

Dawka 40 mg jest przeciwwskazana pacjentom z predyspozycją do miopatii/rabdomiolizy.

Do czynników takiego ryzyka należą:

• umiarkowane zaburzenie funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min);
• niedoczynność tarczycy;
• obecność w wywiadzie osobistym lub rodzinnym chorób mięśni dziedzicznych;
• obecność w wywiadzie miotoksyczności podczas stosowania innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy lub fibratów;
• nadużywanie alkoholu;
• sytuacje, które mogą prowadzić do wzrostu stężenia leku w osoczu;
• przynależność do rasy mongoloidalnej;
• jednoczesne stosowanie fibratów.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ współleków na rosuwastatynę

Inhibitory białek transportowych

Rozuwastatyna jest substratem niektórych białek transportowych, w szczególności wątrobowego białka pobierającego OATP1B1 oraz białka eflluksowego BCRP. Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny z lekami, które hamują te białka transportowe, może prowadzić do wzrostu stężenia rosuwastatyny w osoczu i zwiększenia ryzyka miopatii (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki”, tabela 2).

Cyklosporyna

W okresie jednoczesnego stosowania rosuwastatyny i cyklosporyny wartości AUC rosuwastatyny były średnio około 7 razy wyższe niż u zdrowych ochotników (patrz tabela 2). Rosuwastatyna jest przeciwwskazana pacjentom, którzy jednocześnie przyjmują cyklosporynę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Współstosowanie nie wpływało na stężenie cyklosporyny w osoczu.

Inhibitory proteazy

Chociaż dokładny mechanizm interakcji jest nieznany, jednoczesne stosowanie inhibitorów proteazy może znacząco zwiększać ekspozycję na rosuwastatynę (patrz tabela 2). Na przykład, w badaniu farmakokinetycznym jednoczesne stosowanie 10 mg rosuwastatyny i leku kombinowanego zawierającego dwa inhibitory proteazy (300 mg atazanawiru/100 mg rytonawiru) u zdrowych ochotników wiązało się ze wzrostem AUC i Cmax rosuwastatyny o około 3 i 7 razy odpowiednio. Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i niektórych kombinacji inhibitorów proteazy jest możliwe po starannym rozważeniu korekty dawki leku Lipirasztor, biorąc pod uwagę oczekiwany wzrost ekspozycji na rosuwastatynę (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób stosowania i dawki”, tabela 2).

Gemfibrozyl i inne leki obniżające stężenie lipidów

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i gemfibrozylu prowadziło do podwojenia AUC i Cmax rosuwastatyny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze względu na dane z badań specjalistycznych, nie przewiduje się farmakokinetycznie istotnej interakcji z fenofibratem, jednak możliwa jest interakcja farmakodynamiczna. Gemfibrozyl, fenofibrat, inne fibraty oraz leki obniżające stężenie lipidów w dawkach (> lub równe 1 g/dobę) kwasu nikotynowego (kwasu nikotinowego) zwiększają ryzyko miopatii przy współstosowaniu z inhibitorami HMG-CoA, prawdopodobnie dlatego, że mogą powodować miopatię, gdy są stosowane samodzielnie.

Dawka 40 mg jest przeciwwskazana przy jednoczesnym stosowaniu fibratów (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Takim pacjentom należy również rozpocząć terapię od dawki 5 mg.

Ezetymib

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny w dawce 10 mg i ezetymibu 10 mg pacjentom z hipercholesterolemią prowadziło do wzrostu AUC rosuwastatyny o 1,2 raza (patrz tabela 2). Nie można wykluczyć interakcji farmakodynamicznej między rosuwastatyną a ezetymibem, która może prowadzić do działań niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwwskazowe

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny z zawiesinami leków przeciwwskazowych zawierających wodorotlenek glinu lub magnezu obniżało stężenie rosuwastatyny w osoczu o około 50%. Ten efekt był mniej wyraźny, gdy leki przeciwwskazowe były przyjmowane 2 godziny po rosuwastatynie. Klinicznej istotności tej interakcji nie badano.

Erytromycyna

Jednoczesne stosowanie rosuwastatyny i erytromycyny obniżało AUC rosuwastatyny o 20%, a Cmax – o 30%. Ta interakcja może być spowodowana zwiększoną perystaltyką jelit spowodowaną działaniem erytromycyny.

Tikagrelor

Tikagrelor może wpływać na wydalanie rosuwastatyny przez nerki, zwiększając ryzyko jej gromadzenia się. Chociaż dokładny mechanizm jest nieznany, w niektórych przypadkach jednoczesne stosowanie tikagreloru i rosuwastatyny prowadziło do zaburzeń funkcji nerek, wzrostu stężenia kreatynofosfokinazy i rabdomiolizy.

Enzymy cytochromu P450

Wyniki badań in vitro i in vivo wskazują, że rosuwastatyna nie hamuje ani nie stymuluje izoenzymów cytochromu P450. Ponadto, rosuwastatyna jest słabym substratem tych izoenzymów. W związku z tym, interakcje z lekami wynikające z metabolizmu pośredniczonego przez P450 nie są oczekiwane. Nie obserwowano klinicznie istotnych interakcji między rosuwastatyną a flukenazolem (inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4) ani ketokonazolem (inhibitorem CYP2A6 i CYP3A4).

Interakcje wymagające korekty dawki rosuwastatyny

W razie potrzeby stosowania rosuwastatyny z innymi lekami, które mogą zwiększać ekspozycję na rosuwastatynę, należy skorygować jej dawkę. Jeśli przewiduje się, że AUC leku wzrośnie około 2 lub więcej razy, należy rozpocząć stosowanie rosuwastatyny od dawki 5 mg raz dziennie. Maksymalną dawkę dzienną rosuwastatyny należy skorygować w taki sposób, aby oczekiwana ekspozycja na rosuwastatynę nie przekraczała ekspozycji obserwowanej przy dawce 40 mg/dobę bez stosowania leków oddziałujących z lekiem Lipirasztor. Na przykład, przy stosowaniu z gemfibrozylem dawka rosuwastatyny wynosić będzie 20 mg (wzrost ekspozycji 1,9 raza), przy stosowaniu z kombinacją rytonawiru/atazanawiru – 10 mg (wzrost 3,1 raza).

Jeśli lek zwiększa AUC rosuwastatyny mniej niż 2 razy, początkową dawkę nie trzeba zmniejszać, ale należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki rosuwastatyny powyżej 20 mg.

Tabela 2

Wpływ współleków na ekspozycję na rosuwastatynę

(AUC, w kolejności malejącej wartości) według opublikowanych danych badań klinicznych

* Dane przedstawione jako zmiana w k-krotności oznaczają stosunek przy stosowaniu rosuwastatyny w połączeniu i oddzielnie. Dane przedstawione jako % zmiany oznaczają % różnicę w stosunku do wartości przy stosowaniu rosuwastatyny oddzielnie.

Zwiększenie oznaczone strzałką ↑, zmniejszenie – ↓.

** Przeprowadzono kilka badań interakcji przy różnych dawkach rosuwastatyny; w tabeli 2 przedstawiono najbardziej istotne stosunki.

Leki/połączenia, które nie wykazywały klinicznie istotnego wpływu na stosunek AUC rosuwastatyny przy współdziałaniu: aleglitazar 0,3 mg przez 7 dni; fenofibryna 67 mg przez 7 dni 3 razy dziennie; flukenazol 200 mg przez 11 dni 1 raz dziennie; fosamprenawir 700 mg/rytonawir 100 mg przez 8 dni 2 razy dziennie; ketokonazol 200 mg przez 7 dni 2 razy dziennie; ryfampicyna 450 mg przez 7 dni 1 raz dziennie; silimarin 140 mg przez 5 dni 3 razy dziennie.

Wpływ rosuwastatyny na inne leki

Antagoniści witaminy K

Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, na początku stosowania rosuwastatyny lub przy zwiększeniu jej dawki u pacjentów równocześnie przyjmujących antagoniści witaminy K (np. warfarynę lub inne przeciwkrzeplicze z grupy kumaryn) może dojść do wzrostu Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku (INR). Przecenienie stosowania rosuwastatyny lub zmniejszenie jej dawki może prowadzić do obniżenia INR. W takich przypadkach zalecane jest odpowiednie monitorowanie INR.

Tabletki antykoncepcyjne/terapia hormonalna zastępcza (HRT)

Współdziałanie rosuwastatyny z tabletkami antykoncepcyjnymi prowadziło do wzrostu AUC etynyloestradiolu i norgestrelu odpowiednio o 26 % i 34 %. Takie zwiększenie stężenia leków we krwi należy uwzględnić przy doborze dawki tabletek antykoncepcyjnych. Brak danych dotyczących farmakokinetyki leków u pacjentek równocześnie przyjmujących rosuwastatynę i HRT, dlatego nie można wykluczyć podobnego efektu. Jednakże kombinację tę stosowano szeroko u kobiet w badaniach klinicznych i była ona dobrze tolerowana.

Inne leki

Digoksyna

Zgodnie z danymi z badań specjalnych dotyczących interakcji, nie oczekuje się klinicznie istotnej interakcji z digoksyną.

Kwas fusydowy

Badania interakcji rosuwastatyny z kwasem fusydykowym nie przeprowadzono. Ryzyko rozwoju miopatii, w tym rabdomiolizy, może wzrosnąć przy jednoczesnym doustnym stosowaniu kwasu fusydykowego z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy. Mechanizm tej interakcji (farmakodynamiczny lub farmakokinetyczny, lub oba) pozostaje nieznany. Zanotowano przypadki rabdomiolizy (w tym śmiertelne) u pacjentów przyjmujących taką kombinację. Jeżeli konieczne jest leczenie systemowe kwasem fusydykowym, należy przerwać stosowanie rosuwastatyny na cały okres leczenia kwasem fusydykowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dzieci

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych. Zakres interakcji u dzieci jest nieznany.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Wpływ na nerki

Proteinuria (wykryta w badaniu za pomocą pasków testowych) – głównie pochodzenia kanalikowego, w większości przypadków tymczasowa lub przerywana, obserwowana u pacjentów przyjmujących wysokie dawki rosuwastatyny, w szczególności 40 mg. Proteinuria nie była markerem rozwoju ostrej lub postępującej choroby nerek (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Częstość donoszenia o poważnych efektach niepożądanych ze strony nerek w badaniach pozarejestrowych była wyższa przy stosowaniu dawki 40 mg. U pacjentów przyjmujących lek Lipirasztor w dawce 40 mg należy regularnie kontrolować funkcję nerek.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Zaburzenia ze strony mięśni szkieletowych, takie jak mialgia, miopatia i rzadko rabdomioliza, obserwowano u pacjentów przyjmujących rosuwastatynę w dowolnych dawkach, szczególnie powyżej 20 mg. Bardzo rzadko przypadki rabdomiolizy odnotowano przy stosowaniu ezetymibu w połączeniu z inhibitorami HMG-CoA-reduktazy. Nie można wykluczyć możliwości interakcji farmakodynamicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), dlatego takie połączenie należy stosować z ostrożnością.

Tak jak przy stosowaniu innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy, częstość donoszenia o przypadkach rabdomiolizy związanej ze stosowaniem rosuwastatyny w okresie pozarejestrowym była wyższa przy dawce 40 mg.

Poziom kinazy kreatynowej (CK)

Poziom CK nie powinien być oznaczany po znacznym wysiłku fizycznym ani przy obecności możliwych alternatywnych przyczyn podwyższenia CK, które mogą utrudniać interpretację wyników. Jeśli początkowy poziom CK jest znacznie podwyższony (> 5 razy powyżej GKN), w ciągu 5–7 dni należy wykonać badanie kontrolne w celu potwierdzenia wyników. W przypadku, gdy wyniki badania kontrolnego potwierdzają, że początkowa wartość CK przekracza więcej niż 5 razy GKN, nie należy rozpoczynać leczenia lekiem.

Przed rozpoczęciem leczenia

Lek Lipirasztor, podobnie jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z predyspozycją do miopatii/rabdomiolizy. Do czynników takiego ryzyka należą:

• zaburzenia funkcji nerek;
• hipotyreozę;
• obecność w wywiadzie osobistym lub rodzinnym dziedzicznych chorób mięśni;
• obecność w wywiadzie miotoksyczności na tle stosowania innych inhibitorów HMG-CoA-reduktazy lub fibratów;
• nadużywanie alkoholu;
• wiek > 70 lat;
• sytuacje, które mogą prowadzić do podwyższenia poziomu leku we krwi (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Sposób stosowania i dawki”);
• jednoczesne stosowanie fibratów.

U takich pacjentów należy ocenić ryzyko związane z leczeniem w porównaniu z oczekiwaną korzyścią; zaleca się również monitorowanie kliniczne. Jeśli początkowy poziom CK jest znacznie podwyższony (> 5 razy powyżej GKN), nie należy rozpoczynać leczenia.

W trakcie leczenia

Pacjenci powinni natychmiast zgłaszać ból mięśni, osłabienie lub skurcze o nieznanej etiologii, szczególnie jeśli towarzyszą im niedyspozycja lub gorączka. U takich pacjentów należy oznaczyć poziom CK. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli poziom CK jest znacznie podwyższony (> 5 razy powyżej GKN) lub jeśli objawy ze strony mięśni są ciężkie i powodują codzienny dyskomfort (nawet jeśli poziom CK ≤ 5 × GKN). Po zniknięciu objawów i powrocie poziomu CK do normy można wznowić terapię rosuwastatyną lub alternatywnym inhibitorem HMG-CoA-reduktazy w najniższej dawce i pod ścisłym nadzorem. Regularne oznaczanie poziomu CK u pacjentów bezobjawowych nie jest konieczne. Bardzo rzadko donoszono o przypadkach immunoo pośrednionej miopatii nekrotycznej (IMN) podczas lub po terapii statynami, w tym rosuwastatyną. Objawami klinicznymi IMN są osłabienie mięśni proksymalnych i podwyższenie poziomu CK w surowicy, które utrzymuje się nawet po przerwaniu stosowania statyn.

W pojedynczych przypadkach donoszono, że statyny indukują „de novo” lub nasilają istniejącą miastenię posoczną lub miastenię oczną (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku nasilenia objawów należy przerwać przyjmowanie leku Lipirasztor. Donoszono o nawrotach po ponownym stosowaniu tego samego lub innego statyny.

W badaniach klinicznych nie uzyskano dowodów na zwiększone działanie na mięśnie szkieletowe u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących rosuwastatynę i leki współistniejące. Jednak zwiększoną częstość miopatii i miopatii obserwowano u pacjentów przyjmujących inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy w połączeniu z pochodnymi kwasu fibrynowego, w tym z gemfibrozylem, cyklosporyną, kwasem nikotynowym, lekami przeciwgrzybiczymi z grupy azoli, inhibitorami proteazy i antybiotykami makrolidowymi. Gemfibrozyl zwiększa ryzyko miopatii przy współistniejącym stosowaniu z niektórymi inhibitorami HMG-CoA. Dlatego nie zaleca się stosowania rosuwastatyny w połączeniu z gemfibrozylem. Korzyść z dalszej zmiany poziomu lipidów przy stosowaniu rosuwastatyny w połączeniu z fibratami lub niacyną należy dokładnie ważyć w porównaniu z potencjalnym ryzykiem związanym ze stosowaniem takich kombinacji. Dawkę 40 mg przeciwwskazano przy jednoczesnym stosowaniu fibratów (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Efekty niepożądane”).

Rosuwastatynę nie należy stosować razem z lekami systemowymi zawierającymi kwas fusydowy ani w ciągu 7 dni po przerwaniu leczenia kwasem fusydowym. U pacjentów, u których stosowanie kwasu fusydowego systemowego uznaje się za konieczne, leczenie statynami należy przerwać na cały okres leczenia kwasem fusydowym. Zarejestrowano przypadki rabdomiolizy (w tym śmiertelne) u pacjentów przyjmujących kwas fusydowy i statyny w połączeniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli odczuje jakiekolwiek objawy osłabienia mięśni, bólu lub wrażliwości. Terapię statynami można wznowić 7 dni po ostatniej dawce kwasu fusydowego. W pojedynczych przypadkach, gdy konieczne jest długotrwałe leczenie systemowe kwasem fusydowym, np. w celu leczenia ciężkich infekcji, konieczność jednoczesnego stosowania rosuwastatyny i kwasu fusydowego należy rozważać wyłącznie indywidualnie i pod ścisłym nadzorem medycznym.

Rosuwastatynę nie należy stosować u pacjentów z ostrymi stanami ciężkimi, wskazującymi na miopatię lub możliwość rozwoju niewydolności nerek w wyniku rabdomiolizy (takimi jak sepsa, hipotensja tętnicza, znaczne zabiegi chirurgiczne, urazy, ciężkie zaburzenia metaboliczne, endokrynologiczne i elektrolitowe lub niekontrolowane napady).

Ciężkie reakcje skórne niepożądane

Przy stosowaniu rosuwastatyny donoszono o ciężkich reakcjach skórnych niepożądanych, w tym o zespole Stevensa-Johnsona i reakcji na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogły być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Przy przepisywaniu leku należy poinformować pacjentów o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i prowadzić ścisły nadzór nad stanem pacjentów w trakcie leczenia. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na taką reakcję, należy natychmiast przerwać stosowanie rosuwastatyny i rozważyć leczenie alternatywne.

Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub DRESS, w związku ze stosowaniem leku Lipirasztor, nie należy ponownie stosować tego leku u takiego pacjenta.

Wpływ na wątrobę

Tak jak inne inhibitory HMG-CoA-reduktazy, rosuwastatynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów nadużywających alkoholu i/lub mających w wywiadzie chorobę wątroby.

Zaleca się sprawdzenie biochemicznych wskaźników funkcji wątroby przed rozpoczęciem leczenia oraz po 3 miesiącach od jego rozpoczęcia. Stosowanie rosuwastatyny należy przerwać lub zmniejszyć dawkę, jeśli poziom transaminaz we krwi przekracza więcej niż trzykrotnie GKN. Częstość donoszenia o poważnych efektach niepożądanych ze strony wątroby (głównie o podwyższeniu poziomu transaminaz wątrobowych) w okresie pozarejestrowym była wyższa przy stosowaniu dawki 40 mg.

U pacjentów z hipercholesterolemią wtórną spowodowaną hipotyreozą lub zespołem nerczycowym należy najpierw wyleczyć chorobę podstawową, zanim rozpocznie się terapię rosuwastatyną.

Przynależność rasowa

Badania farmakokinetyki wskazują na wzrost ekspozycji u pacjentów rasy mongolskiej około dwukrotnie w porównaniu do pacjentów rasy europejskiej (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Inhibitory proteazy

Zwiększono ekspozycję systemową rosuwastatyny u pacjentów przyjmujących rosuwastatynę jednocześnie z różnymi inhibitorami proteazy w połączeniu z rytonawirem. Należy wziąć pod uwagę zarówno korzyści z obniżenia poziomu lipidów przy stosowaniu rosuwastatyny u pacjentów zakażonych HIV, którzy przyjmują inhibitory proteazy, jak i możliwość zwiększenia poziomu rosuwastatyny we krwi na początku terapii i przy doborze dawki rosuwastatyny. Jednoczesne stosowanie leku z inhibitorami proteazy nie jest zalecane, jeśli dawka rosuwastatyny nie została skorygowana (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Sposób stosowania i dawki”).

Choroba płuc międzywistowata

Podczas stosowania niektórych statyn, szczególnie przy długotrwałym leczeniu, donoszono o rzadkich przypadkach choroby płuc międzywistowatej (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Objawy mogą obejmować duszność, nieproduktywny kaszel i ogólny zły stan (zmęczenie, spadek masy ciała i gorączkę). W przypadku podejrzenia choroby płuc międzywistowatej należy przerwać stosowanie statyn.

Cukrzyca

Niektóre dane wskazują, że statyny jako klasa leków zwiększają poziom glukozy we krwi i u niektórych pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju cukrzycy w przyszłości mogą powodować hiper- glikemię na tyle nasilona, że wymaga odpowiedniego leczenia cukrzycy. Jednak korzyści wynikające ze zmniejszenia ryzyka zaburzeń naczyniowych przy stosowaniu statyn przewyższają to zagrożenie, dlatego nie powinno ono być podstawą do przerwania terapii statynami. Pacjentom z grupy ryzyka (poziom glukozy na czczo 5,6–6,0 mmol/l, BMI (indeks masy ciała) > 30 kg/m², podwyższony poziom trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze) należy zapewnić kontrolę kliniczną i biochemiczną zgodnie z krajowymi wytycznymi.

W badaniu JUPITER ogólna częstość cukrzycy wyniosła 2,8% w grupie przyjmującej rosuwastatynę i 2,3% w grupie placebo, głównie u pacjentów z poziomem glukozy na czczo od 5,6 do 6,9 mmol/l.

Dzieci

Ocena wzrostu liniowego (wzrost), masy ciała, BMI (indeksu masy ciała) i wtórnych cech dojrzewania seksualnego wg Tannera u dzieci w wieku od 6 do 17 lat przyjmujących rosuwastatynę jest ograniczona do okresu trwającego 2 lata. Po 2 latach badanego leczenia nie stwierdzono wpływu na wzrost, masę ciała, BMI ani dojrzewanie seksualne (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). W badaniu klinicznym u dzieci i młodzieży przyjmujących rosuwastatynę przez 52 tygodnie częściej obserwowano podwyższenie poziomu CK >10 razy powyżej GKN oraz objawy ze strony mięśni po obciążeniu fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Nietolerancja laktozy

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi problemami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy Lapp lub malabsorpcją glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek Lipirasztor jest przeciwwskazany w okresie ciąży i karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne.

Ponieważ cholesterol i inne produkty biosyntezy cholesterolu odgrywają istotną rolę w rozwoju płodu, potencjalne ryzyko związane z hamowaniem HMG-CoA-reduktazy przewyższa korzyści z zastosowania leku w okresie ciąży. Dane badań na zwierzętach dotyczące toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą są ograniczone. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie stosowania tego leku, leczenie należy natychmiast przerwać.

Rosuwastatyna przenika do mleka u szczurów. Brak danych dotyczących przenikania leku do mleka matki ludzkiej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi mechanizmami.

Nie przeprowadzono badań mających na celu określenie wpływu rosuwastatyny na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi mechanizmami. Jednak biorąc pod uwagę właściwości farmakodynamiczne, mało prawdopodobne jest, że rosuwastatyna będzie wpływać na taką zdolność. Przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi mechanizmami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy w trakcie leczenia.

Sposób stosowania i dawki

Przed rozpoczęciem leczenia pacjent powinien otrzymać standardową dietę hipocholosterolemiczną, której należy przestrzegać również w trakcie leczenia. Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od celu terapii i odpowiedzi pacjenta na leczenie, kierując się zaleceniami obowiązujących ogólnie uznanych wytycznych.

Lek Lipirasztor można przyjmować w dowolnym czasie dnia, niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Leczenie hipercholesterolemii

Zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg lub 10 mg doustnie 1 raz dziennie, zarówno dla pacjentów, którzy wcześniej nie stosowali statyn, jak i dla pacjentów przeniesionych na lek z innego inhibitora HMG-CoA reduktazy. W wyborze dawki początkowej należy uwzględnić poziom cholesterolu u każdego pacjenta, ryzyko przyszłych zaburzeń sercowo-naczyniowych oraz potencjalne ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji. W razie potrzeby dawkę można zwiększać o jeden poziom co 4 tygodnie (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Ze względu na częstsze występowanie działań niepożądanych podczas stosowania leku w dawce 40 mg w porównaniu z niższymi dawkami (patrz sekcja „Działania niepożądane”), ostateczne dośrodkowanie dawki do 40 mg należy rozważyć wyłącznie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem zaburzeń sercowo-naczyniowych (w szczególności u pacjentów z hipercholesterolemią rodzinną), u których nie osiągnięto celu terapii przy dawce 20 mg i którzy będą pozostawać pod regularną kontrolą (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Na początku stosowania leku w dawce 40 mg zalecana jest kontrola przez specjalistę.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych

W badaniu oceniającym zmniejszenie ryzyka chorób sercowo-naczyniowych lek stosowano w dawce 20 mg dziennie (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci w wieku podeszłym

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów w wieku > 70 lat wynosi 5 mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Innej korekty dawki ze względu na wiek nie wymaga się.

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek korekta dawki nie jest wymagana.

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) wynosi 5 mg. Dawka 40 mg jest przeciwwskazana u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek. Stosowanie rosuwastatynu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek jest przeciwwskazane we wszystkich dawkach (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Przeciwwskazania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby ocenianymi na 7 lub mniej punktów według skali Childa-Pugha nie obserwowano wzrostu ekspozycji systemowej na rosuwastatynę. Jednak u osób z zaburzeniami ocenianymi na 8 i 9 punktów według skali Childa-Pugha ekspozycja systemowa wzrastała (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). U tych pacjentów zaleca się ocenę funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów, którzy uzyskali więcej niż 9 punktów według skali Childa-Pugha. Rosuwastatyna jest przeciwwskazana u pacjentów z aktywnymi chorobami wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przynależność rasowa

U pacjentów rasy mongoloidalnej obserwowano zwiększoną ekspozycję systemową na lek (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zalecana dawka początkowa dla pacjentów pochodzenia azjatyckiego wynosi 5 mg; dawka 40 mg jest im przeciwwskazana.

Polimorfizm genetyczny

Niektóre typy polimorfizmu genetycznego mogą prowadzić do zwiększenia ekspozycji na rosuwastatynę (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Pacjentom z znanym występowaniem takich typów polimorfizmu zaleca się stosowanie niższej dawki dobowej leku Lipirasztor.

Pacjenci z predyspozycją do rozwoju miopatii

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju miopatii wynosi 5 mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dawka 40 mg jest przeciwwskazana niektórym z tych pacjentów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie współbieżne

Rozuwastatyna jest substancją podlegającą działaniu różnych białek transportowych (np. OATP1B1 i BCRP). Ryzyko miopatii (w tym rabdomiolizy) wzrasta przy współbieżnym stosowaniu rosuwastatyny z niektórymi lekami, które mogą zwiększać jej stężenie w osoczu krwi w wyniku interakcji z tymi białkami transportowymi (np. z cyklosporyną i niektórymi inhibitorami proteazy, w tym kombinacjami rytonawiru z atazanawirem, lopinawirem i/lub typaranwirem; patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć możliwość zastosowania leków alternatywnych i, w razie potrzeby, tymczasowe przerwanie terapii rosuwastatyną. Jeśli nie można uniknąć współbieżnego stosowania tych leków z rosuwastatyną, należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka i starannie dobrać dawkę rosuwastatyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci

Stosowanie leku u dzieci powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty.

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 17 lat (faza Tanner’a <II-V).

Heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna

Zwykła dawka początkowa dla dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 5 mg dziennie.

• Zwykła dawka dla dzieci w wieku od 6 do 9 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi od 5 mg do 10 mg doustnie 1 raz dziennie. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w dawkach powyżej 10 mg u tej populacji nie były badane.
• Zwykła dawka dla dzieci w wieku od 10 do 17 lat z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi od 5 mg do 20 mg doustnie 1 raz dziennie. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w dawkach powyżej 20 mg u tej populacji nie były badane.

Dawkę należy zwiększać zgodnie z indywidualną odpowiedzią dziecka na leczenie i tolerancją leku, przestrzegając zaleceń dotyczących leczenia dzieci (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Przed rozpoczęciem terapii rosuwastatyną dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę hipocholosterolemiczną, której należy przestrzegać również w trakcie leczenia.

Homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna

Zalecana maksymalna dawka dla dzieci w wieku od 6 do 17 lat z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wynosi 20 mg 1 raz dziennie.

Zalecana dawka początkowa wynosi od 5 mg do 10 mg 1 raz dziennie, w zależności od wieku, masy ciała i wcześniejszego stosowania statyn. Zwiększać dawkę do maksymalnej wartości 20 mg 1 raz dziennie należy zgodnie z indywidualną odpowiedzią dziecka na leczenie i tolerancją leku, przestrzegając zaleceń dotyczących leczenia dzieci (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Przed rozpoczęciem terapii rosuwastatyną dzieciom i młodzieży należy przepisać standardową dietę hipocholosterolemiczną, której należy przestrzegać również w trakcie leczenia.

Doświadczenie w leczeniu tej populacji w dawkach powyżej 20 mg jest ograniczone.

Tabletek o mocy 40 mg nie stosuje się u dzieci.

Dzieci poniżej 6 roku życia

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci poniżej 6 roku życia nie były badane. W związku z tym lek Lipirasztor nie jest zalecany dla dzieci poniżej 6 roku życia.

Przedawkowanie.

Nie ma specyficznego leczenia przedawkowania. W przypadku przedawkowania należy leczyć pacjenta objawowo i, w razie potrzeby, podjąć środki wspierające. Należy kontrolować funkcje wątroby i poziom CK. Skuteczność hemodializy jest mało prawdopodobna.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne występujące podczas stosowania rosuwastatyny są zazwyczaj łagodne i przejściowe. W kontrolowanych badaniach klinicznych mniej niż 4% pacjentów stosujących rosuwastatynę wycofało się z badania z powodu działań niepożądanych.

Poniżej przedstawiono profil działań niepożądanych związanych z rosuwastatyną, na podstawie danych z badań klinicznych oraz dużego doświadczenia z okresu po rejestracji. Efekty uboczne sklasyfikowano według częstości występowania i układów narządów. Według częstości występowania działania niepożądane podzielono następująco: często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego. Rzadko: trombocytopenia.

Ze strony układu immunologicznego. Rzadko: reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia endokrynologiczne. Często: cukrzyca1.

Zaburzenia psychiczne. Częstość nieznana: depresja.

Ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy. Bardzo rzadko: polineuropatia, utrata pamięci. Częstość nieznana: neuropatia obwodowa, zaburzenia snu (w tym bezsenność i noce strachów), miastenia gravis.

Ze strony narządów wzroku. Częstość nieznana: miastenia oczna.

Ze strony układu oddechowego, organów klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej. Częstość nieznana: kaszel, duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego. Często: zaparcia, nudności, ból brzucha. Rzadko: zapalenie trzustki. Częstość nieznana: biegunka.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego. Rzadko: podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych. Bardzo rzadko: żółtaczka, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Rzadko: świąd, wysypka, pokrzywka. Częstość nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS).

Ze strony mięśni szkieletowych i tkanki łącznej. Często: mialgia. Rzadko: miopatia (w tym miączak), rabdomioliza, zespół podobny do tocznia, pęknięcia mięśni. Bardzo rzadko: artralgia. Częstość nieznana: zaburzenia ścięgniste, czasem komplikowane pęknięciami, immunoośrodkowa miopatia nekrotyzująca.

Ze strony nerek i układu moczowego. Bardzo rzadko: hematuria.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Bardzo rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania. Często: osłabienie. Częstość nieznana: obrzęk.

1 Częstość zależy od obecności czynników ryzyka (poziom glukozy na czczo ≥ 5,6 mmol/l, BMI > 30 kg/m², podwyższony poziom trójglicerydów, nadciśnienie tętnicze w wywiadzie).

Tak jak w przypadku innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy, częstość działań niepożądanych ma tendencję do zależności od dawki.

Wpływ na nerki

Występowanie białkomoczu, wykrytego w badaniu za pomocą pasków testowych i pochodzącego głównie z kanalików nerkowych, obserwowano u pacjentów stosujących rosuwastatynę. Zmiany zawartości białka w moczu od braku lub śladów do wartości ++ lub więcej obserwowano u < 1% pacjentów okresowo stosujących lek w dawkach 10 i 20 mg oraz u około 3% przy dawce 40 mg. Niewielki wzrost częstości zmian od braku lub śladów do wartości + obserwowano przy dawce 20 mg. W większości przypadków białkomocz malał lub ustępował spontanicznie przy kontynuacji terapii. Na podstawie danych z badań klinicznych i obserwacji po rejestracji nie stwierdzono dotychczas związku przyczynowo-skutkowego między białkomoczem a ostrym lub postępującym schorzeniem nerek.

W trakcie stosowania rosuwastatyny odnotowano przypadki hematurii, których częstość według dostępnych danych była niska.

Wpływ na mięśnie szkieletowe

Uszkodzenia mięśni szkieletowych, takie jak mialgia, miopatia (w tym miączak), oraz rzadziej rabdomioliza z ostrym niewydolnością nerek lub bez niej, odnotowano podczas stosowania dowolnych dawek rosuwastatyny, szczególnie przy dawkach > 20 mg.

U pacjentów przyjmujących rosuwastatynę obserwowano zależne od dawki wzrost poziomu CK; w większości przypadków zjawisko to było łagodne, bezobjawowe i przejściowe. W przypadku podwyższenia poziomu CK (> 5-krotnie powyżej GNP), leczenie należy przerwać (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Wpływ na wątrobę

Tak jak przy stosowaniu innych inhibitorów HMG-CoA reduktazy, u niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących rosuwastatynę obserwowano zależne od dawki zwiększenie poziomu transaminaz; w większości przypadków zjawisko to było łagodne, bezobjawowe i przejściowe.

W trakcie stosowania niektórych statynów zgłaszano zaburzenia funkcji seksualnych oraz pojedyncze przypadki choroby śródmiąższowej płuc, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Częstość zgłoszeń rabdomiolizy oraz poważnych zaburzeń ze strony nerek i wątroby (głównie podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych) jest wyższa przy stosowaniu leku w dawce 40 mg.

Dzieci

Zwiększenie poziomu CK > 10-krotnie powyżej GNP oraz objawy ze strony mięśni po obciążeniu fizycznym lub zwiększonej aktywności fizycznej obserwowano częściej w 52-tygodniowym badaniu klinicznym z udziałem dzieci i nastolatków w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Profil bezpieczeństwa rosuwastatyny u dzieci i nastolatków był jednak podobny do profilu u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, po 3 lub 9 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Hetero Labs Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Unit-V, Block V and V-A, TSIIC - Formulation SEZ, S. Nos 439, 440, 441 & 458, Polepally Village, Jadcherla Mandal, Telangana State, 509301, India.