Linator®

Instrukcja lekarska dla leku Linator®

Skład:

substancja czynna: lizynopril;

1 tabletka zawiera lizynoprilu (w postaci dwuwodnego) 5 mg lub

1 tabletka zawiera lizynoprilu (w postaci dwuwodnego) 10 mg lub

1 tabletka zawiera lizynoprilu (w postaci dwuwodnego) 20 mg;

substancje pomocnicze: mannitol (E 421), wodorofosforan wapnia, skrobię kukurydzianą, skrobię zżelową, tlenek żelaza czerwony (E 172), stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Linator® 5 mg – tabletki o kształcie okrągłym, o średnicy 6,0 mm, z powierzchnią dwuwypukłą, jasnoróżowego koloru, z ryflowaniem z jednej strony i oznaczeniem „PhI” z drugiej strony;

Linator® 10 mg – tabletki o kształcie okrągłym, o średnicy 6,0 mm, z powierzchnią dwuwypukłą, barwy różowobrunatnej, z ryflowaniem z jednej strony i oznaczeniem „PhI” z drugiej strony;

Linator® 20 mg – tabletki o kształcie okrągłym, o średnicy 8,0 mm, z powierzchnią dwuwypukłą, jasnoróżobrunatne, z oznaczeniem „PhI” z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA).

Kod ATC C09A A03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika .

Mechanizm działania

Lizynopryl jest inhibitorem peptydyldipeptydazy. Lizynopryl hamuje ACE (enzym przekształcający angiotensynę I w angiotensynę II), który katalizuje przemianę angiotensyny I w angiotensynę II, posiadającą działanie zwężające naczynia krwionośne. Angiotensyna II stymuluje również wydzielanie aldosteronu w korze nadnerczy. Hamowanie ACE prowadzi do zmniejszenia stężenia angiotensyny II w osoczu krwi, co powoduje osłabienie zwężenia naczyń oraz zmniejszenie wydzielania aldosteronu, a także może prowadzić do wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi.

Skutki farmakodynamiczne

Chociaż uważa się, że mechanizm, dzięki któremu lizynopryl obniża ciśnienie tętnicze, polega przede wszystkim na hamowaniu układu renyna-aldosteron, lizynopryl wykazuje działanie hipotensyjne nawet u pacjentów z hipotensją o niskim poziomie reniny. ACE jest identyczny z kinazą II, enzymem rozszczepiającym bradykininę. Nie ustalono, czy wzrost stężenia mocnego peptydu rozszerzającego naczynia – bradykininy – odgrywa istotną rolę w terapeutycznym działaniu lizynoprylu.

Ciśnienie tętnicze zaczyna obniżać się już godzinę po przyjęciu doustnym leku, a maksymalny efekt hipotensyjny osiągany jest po 6 godzinach. Czas działania lizynoprylu wynosi około 24 godziny i zależy od dawki.

W niektórych przypadkach optymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest po 2–4 tygodniach od rozpoczęcia terapii. Przy długotrwałym leczeniu działanie przeciwciśnieniowe leku nie osłabia się. Przy nagłym zaprzestaniu leczenia nie występuje szybki ani istotny wzrost ciśnienia tętniczego (do poziomu wyjściowego).

Populacja pediatryczna.

W badaniu klinicznym z udziałem 115 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat pacjenci o masie ciała poniżej 50 kg otrzymywali 0,625 mg, 2,5 mg lub 20 mg lizynoprylu raz na dobę, a pacjenci o masie ciała powyżej 50 kg otrzymywali 1,25 mg, 5 mg lub 40 mg lizynoprylu raz na dobę. Na końcu drugiego tygodnia badania lizynopryl podawany raz na dobę obniżał ciśnienie tętnicze zależnie od dawki, z trwałym działaniem przeciwciśnieniowym w dawkach powyżej 1,25 mg.

Ten efekt potwierdzono w fazie odstawiania leku, podczas której ciśnienie rozkurczowe wzrosło o około 9 mm Hg więcej u pacjentów przydzielonych do grupy placebo niż u pacjentów, którzy kontynuowali przyjmowanie średnich i wysokich dawek lizynoprylu. Działanie przeciwciśnieniowe lizynoprylu zależne od dawki obserwowano w różnych podgrupach demograficznych: wieku, stopniu dojrzałości wg Tanner’a, płci i rasie.

Farmakokinetyka .

Lizynopryl jest doustnym inhibitorem ACE, który nie zawiera grup tiolowych.

Wchłanianie.

Po doustnym przyjęciu lizynoprylu maksymalne stężenie w surowicy krwi osiągane jest w ciągu 7 godzin, choć u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego zaobserwowano pewną tendencję do nieznacznego wydłużenia czasu niezbędnego do osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy krwi. Średnia wartość wchłaniania lizynoprylu wynosi około 25% i waha się u poszczególnych pacjentów w zależności od wielkości przyjętej dawki (5–80 mg) w zakresie od 6 do 60%. Dane te oparte są na ilości leku wykrytego w moczu. U pacjentów z niewydolnością serca absolutna biodostępność zmniejsza się o około 16%. Spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie lizynoprylu.

Rozkład.

Lizynopryl nie wiąże się z innymi białkami surowicy krwi poza krążącym ACE. Badania na zwierzętach wykazały, że lizynopryl słabo przenika przez barierę krew-mózg.

Wydalanie.

Lizynopryl nie ulega metabolizmowi i całkowicie wydala się z moczem w niezmienionej formie. Przy wielokrotnym przyjmowaniu efektywny okres półtrwania kumulacyjny lizynoprylu wynosi 12,6 godziny. Klirens lizynoprylu u zdrowych ochotników wynosi około 50 ml/min. Spadek stężenia w surowicy krwi wykazuje przedłużoną fazę terminalną, która nie jest związana z kumulacją leku. Ta końcowa faza prawdopodobnie wskazuje na silne wiązanie z ACE i jest nieproporcjonalna do dawki.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z marskością wątroby zaburzenia funkcji wątroby prowadzą do zmniejszenia wchłaniania lizynoprylu (około 30% po ustaleniu w moczu), a także do wzrostu ekspozycji (około 50%) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami, z powodu zmniejszenia klirensu.

Niewydolność nerek.

Zaburzenia funkcji nerek zmniejszają eliminację lizynoprylu, który wydala się przez nerki, ale to zmniejszenie ma znaczenie kliniczne jedynie wtedy, gdy wskaźniki filtracji kłębuszkowej są niższe niż 30 ml/min. Przy łagodnym i umiarkowanym stopniu uszkodzenia nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) średnia wartość AUC wzrasta tylko o 13%, natomiast przy ciężkim stopniu uszkodzenia nerek (klirens kreatyniny 5–30 ml/min) obserwuje się wzrost średniej wartości AUC 4,5-krotnie.

Lizynopryl może być usuwany za pomocą dializy. W trakcie hemodializy trwającej 4 godziny stężenie lizynoprylu w osoczu krwi obniża się średnio o 60% przy klirensie dializy wynoszącym od 40 do 55 ml/min.

Niewydolność serca.

Pacjenci z niewydolnością serca mają znacznie większą ekspozycję na lizynopryl w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (średnie zwiększenie wartości AUC wynosi 125%), jednak na podstawie ilości lizynoprylu wykrytego w moczu stwierdza się zmniejszenie wchłaniania o około 16% w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Dzieci.

Profil farmakokinetyczny lizynoprylu badano u 29 pacjentów w wieku dziecięcym od 6 do 16 lat, którzy cierpieli na nadciśnienie tętnicze, u których GFR < 30 ml/min/1,73 m². Po przyjęciu dawki od 0,1 do 0,2 mg/kg stężenie ustalone lizynoprylu w osoczu krwi osiągane było w ciągu 6 godzin, a stopień wchłaniania, oparty na wydalaniu z moczem, wynosił około 28%. Te wartości są podobne do tych uzyskanych wcześniej u dorosłych.

Wartości AUC i Cmax u dzieci w tym badaniu odpowiadały wartościom uzyskanym u dorosłych.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku mają wyższy poziom leku we krwi oraz wyższe wartości AUC (zwiększenie wynosi około 60%) w porównaniu z młodszych pacjentami.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Nadciśnienie tętnicze.
• Przewlekła niewydolność serca.
• Ostry zawał mięśnia sercowego (krótkoterminowe leczenie (6 tygodni) ostrego zawału mięśnia sercowego w ciągu pierwszych 24 godzin u pacjentów ze stabilną hemodynamiką).
• Powikłania nerek u chorych na cukrzycę (leczenie choroby nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, chorych na cukrzycę typu II i z początkową niefropatią).

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na lizynopryl, na którykolwiek substancję pomocniczą produktu leczniczego lub na inne inhibitory ACE.

• W przeszłości wystąpił obrzęk naczynioruchowy związany z wcześniejszą terapią inhibitorami ACE.

• Jednoczesne stosowanie lizynoprylu i sakubitrylu/valsartanu. Nie należy rozpoczynać stosowania lizynoprylu wcześniej niż 36 godzin po ostatnim przyjęciu sakubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

• Obrzęk naczynioruchowy dziedziczny lub idiopatyczny.

• II i III trymestr ciąży (patrz sekcje „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania” i „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

• Jednoczesne stosowanie lizynoprylu i leków zawierających aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Leki przeciwnadciśnieniowe

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. nitrogliceryną i innymi nitratami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia) może nasilić działanie hipotensyjne.

Dane z badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z większą częstością występowania działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i zaburzenia funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu ze stosowaniem jednego leku działającego na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Leki zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ zwiększa ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Jednoczesne leczenie inhibitorami ACE i inhibitorami docelowej białki rapamycyny w komórkach ssaków (mTOR) (np. temsirolimus, sirolimus, everolimus), inhibitorami neutralnej endopeptydazy (NEP) (np. racecadotryl), wildagliptynem lub tkankowym aktywatorem plazminogenu może zwiększyć ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Diuretyki

Jeśli do leczenia pacjenta przyjmującego lizynopryl dodano lek moczopędny, efekt przeciwnadciśnieniowy jest zazwyczaj addytywny.

U pacjentów przyjmujących diuretyki, szczególnie u tych, którzy niedawno rozpoczęli leczenie, po dodaniu lizynoprylu czasem może wystąpić znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego. Prawdopodobieństwo wystąpienia hipotensji objawowej podczas stosowania lizynoprylu można zmniejszyć, przerywając stosowanie diuretyków przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem (patrz sekcje „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania” i „Sposób podania i dawki”).

Suplementy diety zawierające potas, diuretyki oszczędzające potas, zastępcy soli zawierające potas oraz inne leki mogące podnieść poziom potasu we krwi

Chociaż poziom potasu we krwi zazwyczaj pozostawał w normie, u niektórych pacjentów przyjmujących lizynopryl obserwowano hiperkaliemię. Stosowanie suplementów diety zawierających potas, diuretyków oszczędzających potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid) lub zastępców soli zawierających potas może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu we krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leku Linator® z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu we krwi, takimi jak trimetoprym i ko-trimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), ponieważ trimetoprym działa jak diuretyk oszczędzający potas, podobnie jak amilorid. Dlatego nie zaleca się łączenia leku Linator® z powyższym lekami. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie, należy je stosować ostrożnie i pod stałą kontrolą poziomu potasu we krwi. Podczas przyjmowania lizynoprylu w połączeniu z diuretykami wydalającymi potas, hipokaliemia spowodowana ich przyjmowaniem może być zmniejszona.

Cyklosporyny

Hiperkaliemia może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z cyklosporyną. Zaleca się monitorowanie poziomu potasu we krwi.

Heparyna

Hiperkaliemia może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z heparyną. Zaleca się monitorowanie poziomu potasu we krwi.

Lit

Podczas jednoczesnego przyjmowania litu i inhibitorów ACE zgłaszano odwracalne zwiększenie stężenia litu we krwi i nasilenie jego toksyczności. Jednoczesne przepisywanie diuretyków tiazydowych z inhibitorami ACE zwiększa ryzyko zatrucia litem i nasila już podwyższoną toksyczność litu. Jednoczesne przyjmowanie litu i lizynoprylu nie jest zalecane, ale jeśli ich wspólne stosowanie jest konieczne, należy dokładnie monitorować poziom litu we krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Niesterydowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥ 3 g/dobę

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z NSAID (np. kwas acetylosalicylowy w dawce działającej przeciwzapalnie, inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2) i nieselektywne NSAID) może prowadzić do zmniejszenia działania przeciwnadciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NSAID może zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz zwiększenia zawartości potasu we krwi, szczególnie u pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Te efekty są zazwyczaj odwracalne. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu terapii skojarzonej, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a także zaleca się dokładne monitorowanie funkcji nerek na początku terapii skojarzonej i w trakcie leczenia.

Złoto

Reakcje nitrytoidowe (objawy rozszerzenia naczyń, w tym zaczerwienienie, nudności, zawroty głowy i hipotensja tętnicza, które mogą występować w ciężkiej formie) po zastrzykach złota (np. sodu aurotiomalan) występują częściej u pacjentów jednocześnie leczonych inhibitorami ACE.

Trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe/lekarskie przeciwpsychotyczne/narkotyki

Jednoczesne stosowanie niektórych narkotyków, trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych i leków przeciwpsychotycznych z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Sympatomymetyki

Sympatomymetyki mogą zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.

Leki przeciwcukrzycowe

Badania epidemiologiczne wskazują, że jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE i leków przeciwcukrzycowych (insuliny, doustne środki hipoglikemiczne) może prowadzić do nasilonego obniżenia poziomu glukozy we krwi z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Ten efekt występuje częściej w pierwszych tygodniach terapii skojarzonej i u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Kwas acetylosalicylowy, trombolityki, beta-blokery, nitraty

Lizynopryl można stosować razem z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), trombolitykami, beta-blokerami i/lub nitratami.

Szczególne środki ostrożności.

Preparat zawiera jako substancję pomocniczą mannit (E 421), który może wywierać łagodny działanie przeczyszczające.

Hipotensja objawowa.

Objawy hipotensji tętniczej rzadko występują u pacjentów z niepowiknaną nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym przyjmujących lizynopryl, ryzyko wystąpienia hipotensji jest większe, jeśli występuje odwodnienie, np. w wyniku terapii diuretykami, biegunki lub wymioty, stosowania diety bezsoleniowej, dializy, lub u tych, którzy mają ciężką formę nadciśnienia tętniczego zależnego od reniny. U pacjentów z niewydolnością serca z lub bez niewydolności nerek obserwowano hipotensję objawową. Prawdopodobieństwo jej wystąpienia jest większe u pacjentów z cięższymi formami niewydolności serca, co objawia się stosowaniem wysokich dawek diuretyków pętlowych, hiponatremią lub czynnościową niewydolnością nerek. Rozpoczęcie terapii i dostosowanie dawki u pacjentów z podwyższonym ryzykiem hipotensji objawowej powinno odbywać się pod ścisłą opieką medyczną. Podobne środki ostrożności należy stosować do pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami mózgowo-naczyniowymi, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Jeśli występuje hipotensja tętnicza, pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach i w razie potrzeby podać dożylnie roztwór fizjologiczny. Tymczasowe obniżenie ciśnienia tętniczego nie jest przeciwwskazaniem do dalszego przyjmowania leku. Gdy ciśnienie tętnicze wzrośnie po przywróceniu objętości cieczy, lek można stosować jak zwykle.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca, którzy mają normalne lub niskie ciśnienie tętnicze, przy stosowaniu lizynoprylu może obserwować się dodatkowe obniżenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Ten efekt jest oczekiwany i zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania leczenia. Jeśli objawy hipotensji tętniczej stają się objawowe, może być konieczne zmniejszenie dawki lub przerwanie stosowania lizynoprylu.

Hipotensja tętnicza w ostrym zespole wieńcowym.

Nie należy rozpoczynać leczenia lizynoprylem u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, u których istnieje ryzyko dalszych powikłań hemodynamicznych po leczeniu lekami rozszerzającymi naczynia. Do tej grupy należą pacjenci, u których ciśnienie skurczowe wynosi 100 mm Hg lub mniej, lub ci, u których rozwinął się wstrząs kardiogenny. Jeśli w ciągu pierwszych 3 dni po zawałach ciśnienie skurczowe wynosi 120 mm Hg lub mniej, dawkę należy zmniejszyć. Jeśli ciśnienie skurczowe wynosi 100 mm Hg lub mniej, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć do 5 mg lub tymczasowo do 2,5 mg. Leczenie lizynoprylem należy przerwać, jeśli hipotensja tętnicza utrzymuje się (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mm Hg przez więcej niż 1 godzinę).

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej / kardiomiopatia przerostowa.

Tak jak w przypadku innych inhibitorów ACE, lizynopryl należy stosować ostrożnie u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej i zastawką przeszkadzającą odpływowi z lewej komory, taką jak stenoza aortalna lub kardiomiopatia przerostowa.

Zaburzenia funkcji nerek.

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy ustalić zgodnie z klirens kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1), a następnie dostosować zgodnie z reakcją pacjenta na leczenie. U tych pacjentów regularne monitorowanie poziomu potasu i kreatyniny jest częścią standardowej praktyki medycznej.

U pacjentów z niewydolnością serca hipotensja tętnicza, która pojawia się na początku leczenia inhibitorami ACE, może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek. W takich przypadkach donoszono o ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj ma charakter odwracalny.

U niektórych pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynego nerki, którzy przyjmowali inhibitory ACE, obserwowano wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, co zazwyczaj miało charakter odwracalny po przerwaniu terapii. Dotyczy to szczególnie pacjentów z niewydolnością nerek. Jeśli występuje również nadciśnienie nerek, ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji i niewydolności nerek wzrasta. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać pod ścisłą opieką medyczną, przepisując niskie dawki leku i starannie dozując dawkę. Ponieważ leczenie diuretykami może być czynnikiem sprzyjającym wystąpieniu powyższych zjawisk, przed zastosowaniem lizynoprylu należy przerwać ich przyjmowanie i kontrolować funkcję nerek w pierwszych tygodniach leczenia lizynoprylem.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez wyraźnych objawów zaburzeń naczyń nerkowych obserwowano wzrost stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj niewielki i odwracalny, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu lizynoprylu z diuretykami. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich zjawisk jest większe u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek. W takich przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki i/lub przerwanie przyjmowania diuretyków i/lub lizynoprylu.

Nie należy rozpoczynać leczenia lizynoprylem u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, którzy mają objawy zaburzeń funkcji nerek (stężenie kreatyniny w surowicy krwi powyżej 177 µmol/l i/lub proteinuria powyżej 500 mg na dobę). Jeśli zaburzenia nerek wystąpiły podczas leczenia lizynoprylem (stężenie kreatyniny w surowicy krwi powyżej 265 µmol/l lub dwa razy wyższe niż poziom obserwowany przed rozpoczęciem leczenia), lekarz powinien rozważyć możliwość przerwania terapii lizynoprylem.

Zwiększona wrażliwość / obrzęk naczynioruchowy.

Czasem donoszono o rozwoju obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, języka, krtani i/lub gardła u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym lizynopryl. Te zjawiska mogą wystąpić w dowolnym momencie trwania leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać przyjmowanie lizynoprylu, zastosować odpowiednie leczenie i prowadzić ciągłe monitorowanie aż do całkowitego ustąpienia objawów u pacjenta.

Nawet w przypadkach, gdy obrzęk lokalizuje się w okolicy języka bez wystąpienia problemów z oddychaniem, pacjent może wymagać długotrwałego obserwowania, ponieważ leczenie lekami przeciwhistaminowymi i kortykosteroidami może być niewystarczające.

Bardzo rzadko donoszono o śmiertelnych skutkach obrzęku naczynioruchowego związanego z obrzękiem krtani lub języka. U pacjentów z obrzękiem w okolicy języka, krtani lub krtani możliwe jest zwężenie dróg oddechowych, szczególnie u tych, którzy przeszli zabiegi chirurgiczne na drogach oddechowych. W takich przypadkach konieczne jest natychmiastowe podjęcie działań ratunkowych. Mogą one obejmować podanie adrenaliny i/lub utrzymanie drożności dróg oddechowych pacjenta. Pacjent powinien znajdować się pod ścisłą opieką medyczną aż do całkowitego i trwałego ustąpienia objawów.

Inhibitory ACE powodują obrzęk naczynioruchowy częściej u przedstawicieli rasy czarnoskórej w porównaniu do przedstawicieli innych ras.

Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym z inhibitorami ACE, mają zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego podczas terapii inhibitorami ACE.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sakubitrylem/valsartanem nie powinno być rozpoczynane wcześniej niż po 36 godzinach od ostatniej dawki preparatu Linator®. Leczenie preparatem Linator® nie powinno być rozpoczynane wcześniej niż po 36 godzinach od ostatniej dawki sakubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci, którzy jednocześnie z inhibitorami ACE stosują raczekadotril, inhibitory mTOR (np. temsyrorymus, syrolimus, everolimus) i wyldaglitynę, mają zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub języka z zaburzeniem oddychania lub bez niego) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”). Rozpoczynając stosowanie raczekadotrilu, inhibitorów mTOR (np. temsyrorymus, syrolimus, everolimus) i wyldaglityny pacjentom, którzy stosują inhibitory ACE, należy zachować ostrożność.

Reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych hemodializie.

Donoszono o występowaniu reakcji anafilaktycznych u pacjentów poddawanych hemodializie z użyciem membran o wysokiej przepuszczalności (np. AN 69) i jednocześnie przyjmujących inhibitory ACE. W takich przypadkach należy stosować albo inny typ membrany do dializy, albo inny klasę leków przeciw nadciśnieniu.

Reakcje anafilaktyczne podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL).

Rzadko u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas aferezy LDL z siarczanem dekstranu obserwowano reakcje anafilaktyczne zagrożone życiu. Wystąpienie takich reakcji można uniknąć, tymczasowo przerwując terapię inhibitorami ACE przed każdym zabiegiem aferezy.

Desensytyzacja.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas terapii desensytyzującej (np. jad owadów skrzydlatych) obserwowano reakcje anafilaktyczne. U takich pacjentów udało się uniknąć tych reakcji poprzez tymczasowe przerwanie stosowania inhibitorów ACE, ale ponownie się one pojawiały przy nieostrożnym ponownym przepisaniu leku.

Niewydolność wątroby.

Bardzo rzadko stosowanie inhibitorów ACE wiązano z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholestatycznej i postępującym do fulminantnego martwicy wątroby oraz (czasem) śmiertelnych skutków. Mechanizm powstawania tego zespołu jest nieznany. Jeśli u pacjentów przyjmujących lizynopryl rozwinęła się żółtaczka lub zaobserwowano wzrost poziomu enzymów wątrobowych, należy przerwać stosowanie leku i udzielić odpowiedniej pomocy medycznej.

Neutropenia/agranulocytoza.

Donoszono o przypadkach neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i anemii u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE. U pacjentów z normalną funkcją nerek, którzy nie mają innych powikłań, neutropenia występuje rzadko. Neutropenia i agranulocytoza ustępują po przerwaniu terapii inhibitorami ACE. Należy bardzo ostrożnie stosować lizynopryl u pacjentów z kolagenozą naczyniową, stosujących terapię immunosupresyjną, leczonych allopurynolem lub prokainamidem lub mających kilka z tych czynników powiklających, szczególnie w przypadku już istniejących zaburzeń funkcji nerek. U niektórych z tych pacjentów rozwijają się poważne infekcje, przy których intensywna terapia antybiotykami w niektórych przypadkach nie daje pożądanego efektu. Jeśli lizynopryl jest przepisywany takim pacjentom, zaleca się okresowe monitorowanie liczby leukocytów, a także należy poinformować pacjentów o konieczności powiadamiania lekarza o wszelkich objawach infekcji.

Podwójna blokada układu RAA.

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny (ARB) lub aliskireny zwiększa ryzyko hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i obniżenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada układu RAA przez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z ARB lub aliskirenem nie jest zalecana (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Jeśli podwójna blokada układu RAA jest uważana za absolutnie konieczna, leczenie należy prowadzić wyłącznie pod ścisłym nadzorem specjalistów i przy ciągłym starannym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów we krwi i ciśnienia tętniczego.

Inhibitory ACE i ARB nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nerkową cukrzycą.

Rasa.

Inhibitory ACE powodują częściej wystąpienie obrzęku naczynioruchowego u przedstawicieli rasy czarnoskórej w porównaniu do przedstawicieli innych ras.

Tak jak inne inhibitory ACE, lizynopryl może mniej skutecznie obniżać ciśnienie tętnicze u przedstawicieli rasy czarnoskórej w porównaniu do przedstawicieli innych ras, być może z powodu częstszego występowania u pacjentów czarnoskórych z nadciśnieniem tętniczym stanu charakteryzującego się niskim poziomem reniny.

Kaszel.

Donoszono o przypadkach wystąpienia kaszlu podczas stosowania inhibitorów ACE. W typowych przypadkach był to nieproduktywny i trwały kaszel, który ustępował po przerwaniu leczenia. Podczas różnicowania diagnostycznego kaszlu należy wziąć pod uwagę, że jego wystąpienie może być spowodowane leczeniem inhibitorami ACE.

Zabiegi chirurgiczne / znieczulenie.

U pacjentów poddawanych dużym zabiegom chirurgicznym lub znieczuleniu środkami powodującymi hipotensję tętniczą, lizynopryl może blokować powstawanie angiotensyny II po kompensacyjnej sekrecji reniny. Jeśli w wyniku działania tego mechanizmu wystąpi hipotensja tętnicza, należy przywrócić poziom cieczy.

Hiperkaliemia.

Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. Efekt ten jest zazwyczaj niewielki u pacjentów z normalną funkcją nerek. Jednak u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, cukrzycą i/lub u pacjentów przyjmujących suplementy diety zawierające potas (w tym zamienniki soli), diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), inne leki związane ze zwiększeniem potasu w surowicy krwi (np. heparyna, trimetoprymina lub ko-trimoksazol, znany również jako trimetoprymina/sulfametoksazol) i szczególnie antagonisty aldosteronu lub blokery receptora angiotensyny, może wystąpić hiperkaliemia. Pacjentom przyjmującym leczenie inhibitorami ACE należy ostrożnie stosować diuretyki zatrzymujące potas i blokery receptora angiotensyny, a także kontrolować poziom potasu w surowicy krwi i wskaźniki funkcji nerek (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z cukrzycą.

W pierwszym miesiącu stosowania inhibitorów ACE u chorych na cukrzycę, którzy przyjmują doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę, należy przeprowadzać staranne monitorowanie poziomu glukozy we krwi.

Lity.

Nie zaleca się kombinacji leków zawierających lity i lizynopryl (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ciąża.

Nie należy rozpoczynać terapii inhibitorami ACE w okresie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia inhibitorami ACE nie jest uważana za konieczną, pacjentki planujące zajście w ciążę należy przełożyć na alternatywne leki obniżające ciśnienie z znanym profilem bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży. Jeśli zdiagnozowano ciążę, należy natychmiast przerwać leczenie inhibitorami ACE i, w razie potrzeby, rozpocząć terapię alternatywną (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Stosowanie inhibitorów ACE nie jest zalecane w I trymestrze ciąży (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne środki ostrożności”).

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności związane z przyjmowaniem inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak pewne zwiększenie ryzyka nie jest wykluczone. Jeśli kontynuacja leczenia inhibitorami ACE nie jest uważana za konieczną, pacjentki planujące zajście w ciążę należy przełożyć na alternatywne leki obniżające ciśnienie z znanym profilem bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży. Po potwierdzeniu ciąży należy natychmiast przerwać leczenie inhibitorami ACE i, w razie potrzeby, rozpocząć leczenie alternatywne.

Wiadomo, że inhibitory ACE stosowane w II i III trymestrze ciąży wykazują działanie fetotoksyczne (obniżenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli inhibitory ACE były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie ultrasonografii oceniającej funkcję nerek i czaszki.

Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE, należy dokładnie przebadać pod kątem obecności hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne środki ostrożności”).

Okres karmienia piersią. Ponieważ brakuje informacji dotyczących stosowania lizynoprylu w okresie karmienia piersią, nie zaleca się przyjmowania lizynoprylu. Zaleca się stosowanie alternatywnych metod leczenia z lepiej zbadanym profilem bezpieczeństwa podczas karmienia piersią, szczególnie w okresie karmienia noworodka lub przedwczesnego niemowlęcia.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub zmęczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Lizynopryl zaleca się stosować doustnie 1 raz dziennie, w mniej więcej tym samym czasie. Przyjmowanie posiłków nie wpływa na wchłanianie lizynoprylu. Dawkę należy dobierać indywidualnie, w zależności od reakcji pacjenta i ciśnienia tętniczego.

Nadciśnienie tętnicze

Lizynopryl można stosować jako monoterapię oraz w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

• Dawka początkowa *

Dla pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg. Pacjenci z bardzo aktywnym układem renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), w szczególności z nadciśnieniem naczyniowo-nerekowym, zwiększonym wydalaniem soli z organizmu i/lub zmniejszoną objętością płynu międzykomórkowego, niewydolnością serca lub ciężką postacią nadciśnienia tętniczego, mogą doświadczyć nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego po przyjęciu dawki początkowej. Dla takich pacjentów zalecana dawka początkowa wynosi 2,5–5 mg, a rozpoczęcie leczenia powinno odbywać się pod bezpośrednim nadzorem lekarza. Zaleca się również zmniejszenie dawki początkowej u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz tabela 1 poniżej).

• Dawka utrzymaniowa *

Zwykła zalecana dawka utrzymaniowa wynosi 20 mg jednorazowo dziennie. Jeżeli podawanie tej dawki nie zapewnia wystarczającego efektu terapeutycznego w ciągu 2–4 tygodni, dawkę można zwiększyć. Maksymalna dawka dobową stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 80 mg dziennie.

• Pacjenci przyjmujący leki moczopędne *

Objawowe nadciśnienie tętnicze może wystąpić po rozpoczęciu leczenia lizynoprylem. Jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów przyjmujących leki moczopędne podczas terapii lizynoprylem. Takim pacjentom zaleca się ostrożne stosowanie leku ze względu na możliwy zwiększony wydatek soli z organizmu i/lub zmniejszoną objętość płynu międzykomórkowego. Jeżeli jest to możliwe, należy przerwać leczenie lekami moczopędnymi 2–3 dni przed rozpoczęciem terapii lizynoprylem. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, którzy nie mogą przerwać leczenia lekami moczopędnymi, terapię lizynoprylem należy rozpocząć od dawki 5 mg. Należy kontrolować czynność nerek oraz poziom potasu w osoczu. Kolejne dawki lizynoprylu należy dobrać w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby leczenie lekami moczopędnymi można wznowić.

• Dobór dawki u pacjentów z niewydolnością nerek *

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek powinno opierać się na klirensie kreatyniny, jak pokazano w poniższej tabeli 1.

Tabela 1. Dobór dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.

* – dawkowanie i/lub częstotliwość przyjmowania należy ustalać na podstawie wskaźników reakcji ciśnienia tętniczego.

Dawkę można stopniowo zwiększać, aż do normalizacji ciśnienia tętniczego lub do osiągnięcia maksymalnej dawki 40 mg na dobę.

Stosowanie u dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku 6–16 lat.

Zalecana dawka początkowa to 2,5 mg 1 raz na dobę u pacjentów o masie ciała od 20 do < 50 kg oraz 5 mg 1 raz na dobę u pacjentów o masie ciała ≥ 50 kg. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie do maksymalnej dawki 20 mg na dobę u pacjentów o masie ciała od 20 do < 50 kg oraz 40 mg – u pacjentów o masie ciała ≥ 50 kg. Dawkowania wyższe niż 0,61 mg/kg (lub powyżej 40 mg) nie były badane u pacjentów z grupy pediatrycznej.

Dzieciom z obniżoną funkcją nerek należy podawać mniejszą dawkę początkową lub wydłużyć odstępy między dawkami.

Niewydolność serca

Pacjentom z niewydolnością serca objawową należy podawać lizynopryl jako terapię wspomagającą do diuretyków oraz, w razie potrzeby, leków nasierdziowych lub blokerów β-adrenergicznych. Terapię lizynoprylem można rozpocząć od dawki 2,5 mg 1 raz na dobę, przyjmowanie leku należy prowadzić pod opieką lekarza w celu wykrycia wczesnego działania leku na ciśnienie tętnicze.

Dawkowanie lizynoprylu należy zwiększać:

• zwiększając dawkę nie więcej niż o 10 mg, przy czym odstępy między podwyższeniem dawki powinny wynosić co najmniej 2 tygodnie;
• do najwyższej dawki, jaką pacjent toleruje, maksymalnie do 35 mg 1 raz na dobę.

Dobór dawki powinien opierać się na indywidualnej reakcji klinicznej każdego pacjenta. Pacjentom z wysokim ryzykiem hipotensji objawowej, np. pacjentom z podwyższonym wydalaniem soli z organizmu z lub bez hiponatremii, pacjentom z hipowolemia lub pacjentom, którzy otrzymywali intensywną terapię diuretykami, należy poprawić stan przed rozpoczęciem terapii lizynoprylem, jeśli to możliwe. Należy sprawdzić funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy krwi.

Ostre zawał mięśnia sercowego

W zależności od okoliczności pacjent powinien otrzymać standardową zalecaną terapię, taką jak leczenie trombolitykami, kwasem acetylosalicylowym oraz blokerami β-adrenergicznymi. Razem z lizynoprylem można stosować nitroglicerynę dożylnie lub przezskórnie.

• Dawka początkowa (pierwsze 3 dni po przebytym zawał mięśnia sercowego) *

Leczenie lizynoprylem można rozpocząć w ciągu pierwszych 24 godzin od pojawienia się pierwszych objawów. Leczenia nie należy rozpoczynać, jeśli wartość ciśnienia tętniczego skurczowego jest niższa niż 100 mm Hg. Początkowa dawka lizynoprylu wynosi 5 mg doustnie, następnie 5 mg po 24 godzinach, 10 mg po 48 godzinach oraz dalej 10 mg 1 raz na dobę. Pacjentom z niskim ciśnieniem skurczowym nieprzekraczającym 120 mm Hg na początku terapii lub podczas terapii w pierwsze 3 dni po zawał mięśnia sercowego należy rozpocząć leczenie od niższej dawki – 2,5 mg.

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy dobrać zgodnie z wartościami klirensu kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1).

• Dawka utrzymania *

Zalecaną dawką utrzymania jest 10 mg 1 raz na dobę. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej (ciśnienie skurczowe mniejsze lub równe 100 mm Hg) może być przepisana dobową dawkę utrzymania 5 mg, w razie potrzeby dawkę tę można zmniejszyć do 2,5 mg. Jeśli po przyjęciu lizynoprylu obserwuje się przedłużoną hipotensję tętniczą (ciśnienie skurczowe pozostaje poniżej 90 mm Hg przez więcej niż 1 godzinę), należy przerwać terapię lekiem. Zaleca się terapię przez 6 tygodni, po czym należy ponownie ocenić stan pacjenta. Pacjentom z objawami niewydolności serca należy nadal kontynuować leczenie lizynoprylem.

Powikłania nerkowe u chorych na cukrzycę

Dla chorych na cukrzycę typu II z nadciśnieniem tętniczym i wczesnym stadium nefropatii dawka lizynoprylu wynosi 10 mg 1 raz na dobę, którą w razie potrzeby można zwiększyć do 20 mg 1 raz na dobę w celu osiągnięcia trwałego ciśnienia tętniczego rozkurczowego poniżej 90 mm Hg.

W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy dobrać zgodnie z wartościami klirensu kreatyniny pacjenta (patrz tabela 1).

Pacjenci w wieku podeszłym

W badaniach klinicznych nie zaobserwowano różnic w skuteczności lub bezpieczeństwie leku związanych z wiekiem. Jednak przy osiągnięciu wieku związanego ze zmniejszoną funkcją nerek dawkę początkową lizynoprylu należy dobrać zgodnie z wskazówkami podanymi w tabeli 1. Następnie dawkę należy dostosować zgodnie z reakcją ciśnienia tętniczego.

Stosowanie u pacjentów po przeszczepie nerki

Nie ma doświadczenia w stosowaniu lizynoprylu w leczeniu pacjentów z niedawno przeszczepioną nerką. Dlatego leczenie lizynoprylem nie jest zalecane.

• Dzieci. *

Lizynopryl można stosować dzieciom z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat.

Doświadczenie w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku dzieciom z nadciśnieniem tętniczym poniżej 6 roku życia jest ograniczone, a doświadczenie w stosowaniu lizynoprylu w innych wskazaniach nie istnieje. Dlatego nie zaleca się stosowania lizynoprylu dzieciom w innych wskazaniach niż nadciśnienie tętnicze.

Lizynoprylu nie zaleca się również stosować dzieciom poniżej 6 roku życia lub dzieciom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 30 ml/min/1,73 m²).

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania u ludzi są ograniczone.

Objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować hipotensję tętniczą, szok cyrkulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitowej, niewydolność nerek, nadwentylację płuc, tachykardię, kołatanie serca, bradykardię, zawroty głowy, niepokój oraz kaszel.

Zalecaną terapią przy przedawkowaniu jest dożylne wlewanie roztworu fizjologicznego. Jeśli wystąpi hipotensja, pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej. Jeśli jest to możliwe, można rozważyć leczenie wlewnym podaniem angiotensyny II i/lub katecholamin dożylnie. Jeśli przyjęcie leku miało miejsce niedawno, należy podjąć działania mające na celu usunięcie lizynoprylu (np. wywołanie wymiotów, przepłukanie żołądka, zastosowanie sorbentów oraz siarczanu sodu). Lizynopryl może być usuwany z krążenia ogólnego za pomocą hemodializy (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Stymulator serca jest wskazany przy bradykardii opornej na leczenie. Należy stale monitorować parametry życiowe, stężenia elektrolitów oraz kreatyniny w surowicy krwi.

Efekty uboczne.

Podczas stosowania leku oraz innych inhibitorów ACE możliwe są następujące działania niepożądane o poniższej częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (od ≥1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (˂1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego: rzadko – obniżenie poziomu hemoglobiny i hematokrytu; bardzo rzadko – niedoczynność szpiku kostnego, anemia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna, limfadenopatia, choroby autoimmunologiczne.

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana – reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne.

Ze strony przemiany materii i odżywiania: bardzo rzadko – hipoglikemia.

Ze strony układu nerwowego: często – zawroty głowy, ból głowy; rzadko – nagłe zmiany nastroju, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia wrażliwości smakowej, zaburzenia snu, halucynacje; rzadko – dezorientacja, zaburzenia węchu; częstość nieznana – objawy depresji, omdlenia.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: często – objawy ortostatyczne (w tym nadciśnienie tętnicze); rzadko – zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, prawdopodobnie jako powikłanie nadmiernej hipotensji u pacjentów z grupy ryzyka, uczucie przyspieszonego bicia serca, tachykardia, zespół Raynauda.

Ze strony układu oddechowego: często – kaszel; rzadko – katar; bardzo rzadko – skurcz oskrzeli, zapalenie zatok, alergiczny alveolit/eozynofilowe zapalenie płuc.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty; rzadko – nudności, ból brzucha i dyspepsja; rzadko – suchość w ustach; bardzo rzadko – zapalenie trzustki, przewlekłe zapalenie jelit, zapalenie wątroby typu hepatocelularnego lub cholestazy, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – wysypka, świąd; rzadko – pokrzywka, łysienie, łuszczycę, reakcje nadwrażliwości/obrzęk naczynioruchowy (obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, fałdu głosowego i/lub krtani); bardzo rzadko – nadmierne pocenie się, pęcherzyca, toksyczny nekrolizis nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, rzekoma limfoma skóry.

Zgłaszano o objawach zespołu, który może obejmować: gorączkę, zapalenie naczyń, mięśnioból, bóle stawów/bóle stawów/zapalenie stawów, pozytywne przeciwciała antyjądrowe (ANA), zwiększenie szybkości osiadania erytrocytów (SOE), eozynofilię i leukocytozę, wysypkę, nadwrażliwość na światło lub pojawienie się innych objawów dermatologicznych.

Ze strony układu endokrynnego: rzadko – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – impotencja; rzadko – ginekomastia.

Ze strony układu moczowego: często – zaburzenia funkcji nerek; rzadko – uremia, ostre niewydolność nerek; bardzo rzadko – oliguria/anuria.

Ogólne zaburzenia: rzadko – zmęczenie, osłabienie.

Wyniki badań laboratoryjnych: rzadko – zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, hiperkaliemia; rzadko – zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy krwi, hiponatremia.

Dane badań klinicznych dotyczących bezpieczeństwa wskazują, że lizynopryl jest ogólnie dobrze tolerowany u dzieci z nadciśnieniem tętniczym, a jego profil bezpieczeństwa w tej grupie wiekowej jest podobny do profilu bezpieczeństwa u dorosłych.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blisterze, 2 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Pharma International Company.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Obszar Al-Kastal, droga do lotniska, A.S. 334 Jubajha 11941, Amman – Jordan.

Wnioskodawca.

Pharma International Company.

Adres wnioskodawcy.

A.S. 334 Al-Dżubajha 11941 Amman, Jordan.