Ligato®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LIGATO® (LYGATO)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka zawiera 75 mg lub 150 mg lub 300 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; skrobia kukurydziana; talk;

otoczka kapsułki: żelatyna, ditlenek tytanu (E 171), patentowy niebieski V (E 131) (dla kapsułek 75 mg); żelatyna, ditlenek tytanu (E 171) (dla kapsułek 150 mg); ditlenek tytanu (E 171), erytrozyna (E 127), karminazyna (E 122), błękit diamentowy FCF (E 133), żelatyna (dla kapsułek 300 mg).

Postać leku. Kapsułki twarde.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne:

kapsułki twarde 75 mg: niebiesko-białe twarde kapsułki żelatynowe o rozmiarze „4”, wypełnione proszkiem prawie białego koloru;

kapsułki twarde 150 mg: biało-białe twarde kapsułki żelatynowe o rozmiarze „2”, wypełnione proszkiem prawie białego koloru;

kapsułki twarde 300 mg: brązowo-białe twarde kapsułki żelatynowe o rozmiarze „0”, wypełnione proszkiem prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe. Inne leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Gabapentynoidy. Pregabalina. Kod ATC N02BF02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika. Substancja czynna — pregabalina, która jest analogiem kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometylo)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania. Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2-δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Zespół bólowy neuropatyczny. W trakcie badań wykazano skuteczność leku w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpesowej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność leku w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana. Pregabalinę badano w 10 kontrolowanych badaniach klinicznych trwających do 13 tygodni z trybem przyjmowania leku dwa razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z trybem przyjmowania trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności trybów przyjmowania dwa i trzy razy na dobę były podobne. W trakcie kontrolowanych badań klinicznych trwających do 12 tygodni, w których pregabalina stosowano w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35 % pacjentów otrzymujących pregabalinę i u 18 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie wystąpiła senność, poprawa taka zaobserwowano u 33 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których wystąpiła senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W trakcie kontrolowanego badania klinicznego bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 7 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu.

Epilepsja. Leczenie wspomagające. Pregabalinę badano w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z trybem przyjmowania dwa lub trzy razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności trybów przyjmowania dwa i trzy razy na dobę były podobne. Zmniejszenie częstości napadów drgawkowych zaobserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w epilepsji u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, do którego włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n = 65) z napadami drgawkowymi częściowymi, były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do <4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów drgawkowych częściowych, oraz wyniki dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem odpowiednio 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie reakcje niepożądane jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz punkty „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”). W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (maksymalnie 150 mg/dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo. Zmniejszenie napadów częściowych o co najmniej 50 % w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p = 0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/dobę (p = 0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % pacjentów przyjmujących placebo. W 14-dniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do <4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/dobę lub placebo. Mediana dobowej częstości napadów na poziomie wyjściowym i w czasie wizyty końcowej wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 przy stosowaniu pregabaliny w dawce 7 mg/kg/dobę, 5,4 i 1,4 przy stosowaniu pregabaliny w dawce 14 mg/kg/dobę oraz 2,9 i 2,3 przy stosowaniu placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/dobę istotnie zmniejszała przekształconą logarytmicznie częstość napadów częściowych w porównaniu z placebo (p = 0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/dobę nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo. W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym pacjentów z pierwotnie uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi (PGTK) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 lat (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę (maksymalnie 300 mg/dobę) lub 10 mg/kg/dobę (maksymalnie 600 mg/dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Zmniejszenie częstości napadów PGTK o co najmniej 50 % zaobserwowano odpowiednio u 41,3 %, 38,9 % i 41,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę w dawce 5 mg/kg/dobę, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/dobę i placebo.

Monoterapia (dla pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą). Pregabalinę badano w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z trybem przyjmowania dwa razy na dobę. Przy stosowaniu pregabaliny nie osiągnięto mniejszej skuteczności w porównaniu z lamotryginą, według oceny po 6 miesiącach z punktu końcowego — braku napadów drgawkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

Zaburzenia lękowe uogólnione. Pregabalinę badano w 6 kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu profilaktyki nawrotów z fazą podwójnie ślepej profilaktyki nawrotów trwającą 6 miesięcy. Zmniejszenie objawów zaburzeń lękowych uogólnionych według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) zaobserwowano już w tygodniu 1. W trakcie kontrolowanych badań klinicznych (trwających 4–8 tygodni) poprawę o co najmniej 50 % według całkowitej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego zaobserwowano u 52 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 38 % pacjentów z grupy placebo. W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuowaniu terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości wzroku, formalne sprawdzenie pola widzenia i badanie dna oka przy poszerzonym źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. Wśród tych pacjentów ostrość wzroku pogorszyła się u 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia stwierdzono u 12,4 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7 % pacjentów przyjmujących pregabalinę i u 2,1 % pacjentów w grupie placebo.

Fibromyalgia. Skuteczność pregabaliny została potwierdzona w jednym 14-tygodniowym podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym, wieloośrodkowym badaniu (F1) i w jednym 6-tygodniowym randomizowanym badaniu odstawienia (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromyalgia” na podstawie kryteriów Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozprzestrzeniony ból trwający 3 miesiące w wywiadzie i ból w co najmniej 11 z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawę potwierdzono również według ogólnej oceny pacjenta i kwestionariusza dotyczącego wpływu fibromyalgii.

Dzieci. Przeprowadzono placebo-kontrolowane badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromyalgią, którym podawano pregabalinę w dawce 75–450 mg na dobę. Według wyników oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) zaobserwowano liczbowo większą poprawę u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, jednak poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromyalgią.

Farmakokinetyka. Parametry farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Wchłanianie. Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny po jednorazowym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30 % i wydłużenie wartości tmax do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej wchłaniania.

Rozkład. W trakcie badań przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydzielana jest z mlekiem u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po doustnym podaniu wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm. U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywną znaczką około 98 % substancji radioaktywnej wydalało się z moczem w postaci niezmienionej pregabaliny. Udział N-metylowanej pochodnej pregabaliny — głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu — wynosił 0,9 % od podanej dawki. W trakcie badań przedklinicznych nie następowało racemizacji S-enancjomeru pregabaliny do R-enancjomeru.

Wydalanie. Pregabalina wydala się z krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej formie, głównie przez nerki. Średni okres półtrwania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz podpunkt „Niewydolność nerek” poniżej). Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie konieczna jest korekta dawki leku (patrz tabela w punkcie „Sposób stosowania i dawki”).

Liniowość/nieliniowość. Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (<20 %). Farmakokinetyka po wielokrotnym podaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po jednorazowym podaniu. W związku z tym nie ma potrzeby planowanego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć. Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek. Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela w punkcie „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby. Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega znaczącemu metabolizmowi i jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej formie, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci. Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/dobę, 5 mg/kg/dobę, 10 mg/kg/dobę i 15 mg/kg/dobę w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji. Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 do 2 godzin po przyjęciu. Wartości Cmax i pole pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny rosły liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były o 30 % niższe, co wynika z 43 % wzrostu klirensu skorygowanego względem masy ciała u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg. Ostateczny okres półtrwania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W wyniku populacyjnej analizy farmakokinetycznej wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariatem dla klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariatem dla pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3 miesięcy życia nie badano (patrz punkty „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Reakcje niepożądane”).

Pacjenci w wieku starszym. Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek związanym z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz tabela w punkcie „Sposób stosowania i dawki”).

Karmienie piersią. Farmakokinetykę pregabaliny po podaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dobowe 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, co najmniej 12 tygodni po porodzie. Laktacja nie miała wpływu lub miała niewielki wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przechodziła do mleka matki, a jej średnie stężenia w stanie równowagi wynosiły około 76 % stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, którą niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg/dobę lub w dawce maksymalnej 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki te stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki u matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Ból neuropatyczny. Lek jest wskazany w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

Epilepsja. Lek jest wskazany u dorosłych jako leczenie uzupełniające napadów padaczkowych częściowych z drugorzędną generalizacją lub bez niej.

Uogólnione zaburzenie lękowe. Lek jest wskazany w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Fibromyalgia.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w niezmienionej postaci z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2% dawki wydzielanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro oraz nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że lek ten może powodować interakcje farmakokinetyczne lub być ich celem.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyki populacyjnej. W badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydzyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwdiabetyczne, diuretyki, insulinę, fenobarbital, tiagabin i topiramat nie mają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki antykoncepcyjne doustne, noretynodrel oraz (lub) etynylowa estradiol. Jednoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, noretynodrelem oraz (lub) etynylowym estradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN. Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i śmierci u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane oksykodonem.

Interakcje u pacjentów w podeszłym wieku. Specjalistycznych badań farmakodynamicznych interakcji z udziałem ochotników w podeszłym wieku nie przeprowadzono. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania

Pacjenci z cukrzycą. Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas leczenia pregabaliny, mogą wymagać korekty dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia takich objawów obrzęku naczynioruchowego, jak obrzęk twarzy, obrzęk okolica ust lub obrzęk dróg oddechowych górnych, stosowanie pregabaliny należy natychmiast przerwać.

Ciężkie reakcje skórne. Podczas leczenia pregabaliną rzadko zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz, które mogą zagrażać życiu lub być śmiertelne. Przy przepisywaniu pregabaliny pacjentom należy poinformować o charakterystycznych objawach i objawach wczesnych oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (jeśli konieczne).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne. Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co zwiększa ryzyko urazów (upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Ponadto po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, aż do momentu ustalenia, jakie działanie ten lek wywiera na daną osobę.

Zaburzenia wzroku. W kontrolowanych badaniach nieostre widzenie obserwowano częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało po kontynuowaniu terapii. W badaniach klinicznych, w których przeprowadzono badanie okulistyczne, częstotliwość pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów przyjmujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami z grupy placebo; częstotliwość występowania zmian na dnie oka była wyższa w grupie placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano również działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostre widzenie lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub zmniejszyć się.

Niewydolność nerek. Zanotowano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofanie współistniejących leków przeciwpadaczkowych. Obecnie brakuje wystarczających danych na temat możliwości odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania pregabaliny do terapii, aby przejść na monoterapię pregabaliną.

Przewlekła niewydolność serca. Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano przypadki przewlekłej niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących ten lek. Taka reakcja występowała głównie podczas leczenia pregabaliną neuropatycznego bólu u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom należy stosować pregabalinę z ostrożnością. Po odstawieniu pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu centralnego pochodzenia spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego. Podczas leczenia neuropatycznego bólu centralnego pochodzenia spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego obserwowano wzrost częstości działań niepożądanych ogólnie, a także działań niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspastycznych) koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania. Zgłaszano przypadki ciężkiej depresji oddychania w związku ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzoną czynnością oddechową, chorobami układu oddechowego lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, pacjenci jednoczesnie przyjmujący leki depresyjne OUN oraz osoby w podeszłym wieku mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawki.

Myslenie i zachowanie samobójcze. Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących leczenie lekami przeciwpadaczkowymi z powodu różnych wskazań. Metaanaliza danych z randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań klinicznych leków przeciwpadaczkowych wykazała również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących ten lek (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu samokontroli (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tej samej osoby) wykazało zwiększone ryzyko nowych epizodów zachowania samobójczego oraz zgonów w wyniku samobójstwa u pacjentów przyjmujących pregabalinę. Pacjentom (oraz osobom opiekującym się nimi) należy zalecić skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia objawów myśli lub zachowań samobójczych. Pacjentów należy monitorować pod kątem objawów myśli i zachowań samobójczych. W przypadku wystąpienia u pacjenta myśli lub zachowania samobójczego należy rozważyć odpowiednie leczenie lub odstawienie pregabaliny.

Utrudnienia czynności dolnych odcinków przewodu pokarmowego. Po wprowadzeniu pregabaliny na rynek zgłaszano przypadki pogorszenia czynności dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takie jak niedrożność jelit, niedrożność jelit paralityczna, zaparcia) przy stosowaniu pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. z analgetykami opioidowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z opioidami. Zaleca się zachowanie ostrożności przy przepisywaniu pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W badaniu „przypadek–kontrola” wśród osób przyjmujących opioidy, zwiększone ryzyko śmierci związanej z opioidami stwierdzono u pacjentów przyjmujących pregabalinę jednoczesnie z opioidem w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali tylko opioid (skorygowane szanse [sS] 1,68 [95 % przedział ufności [PU] 1,19–2,36]). Zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, sS 1,52 [95 % PU 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, sS 2,55 [95 % PU 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie. Pregabalina może powodować uzależnienie lekowe, nawet przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nadużyć i nieprawidłowego stosowania. Pacjenci z wywiadem nadużywania substancji psychoaktywnych mają większe ryzyko nieprawidłowego stosowania pregabaliny, nadużyć i uzależnienia, dlatego tym pacjentom należy stosować pregabalinę z ostrożnością. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia. Pacjentów przyjmujących pregabalinę należy monitorować pod kątem objawów i oznak nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny, takich jak rozwój tolerancji, przekroczenie dawki lub zachowanie skierowane na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia. U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano następujące objawy: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drażliwość, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadpotliwość i zawroty głowy. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii. Jeśli istnieje potrzeba przerwania stosowania pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie przynajmniej przez 1 tydzień niezależnie od wskazania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub niedługo po jej przerwaniu. Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Encefalopatia. Zgłaszano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą wywołać encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja. Stosowanie pregabaliny w pierwszym trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u płodu. Pregabaliny nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że korzyść dla ciężarnej wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Nietolerancja laktozy. Preparat zawiera laktozę. Pacjenci z takimi rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktoazy lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy, nie powinni stosować tego leku.

Preparat zawiera karmoizynę (E 122), która może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym / środki antykoncepcyjne dla kobiet. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ciąża. W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność rozrodczą. Wykazano, że pregabalina przenika przez łożysko szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pregabalina może przenikać przez łożysko człowieka.

Poważne wady rozwojowe. W trakcie obserwacyjnego badania przeprowadzonego w krajach skandynawskich, w którym obserwowano ponad 2700 ciąż, przy stosowaniu pregabaliny w pierwszym trymestrze wykazano większą częstość występowania poważnych wad rozwojowych (PWR) w populacji dzieci (żywych lub martwych porodów), które były narażone na działanie pregabaliny, w porównaniu z populacją, która nie była narażona na takie działanie (5,9 % w porównaniu z 4,1 %). Ryzyko rozwoju PWR u dzieci, których matki przyjmowały pregabalinę w pierwszym trymestrze ciąży, było nieco wyższe w porównaniu z dziećmi, które nie były narażone na takie działanie wewnątrzmacicznie [skorygowany współczynnik częstości i 95 % przedział ufności: 1,14 (0,96–1,35)], oraz w porównaniu z dziećmi, które były narażone na działanie lamotryginy [1,29 (1,01–1,65)] lub duloksydyny [1,39 (1,07–1,82)]. Analiza konkretnych wad rozwojowych wykazała wyższe ryzyko wystąpienia wad rozwojowych układu nerwowego, oczu, wad rozszczepowych twarzy, wad rozwojowych dróg moczowych i narządów płciowych, ale liczba takich wad była niewielka, a oszacowania nieprecyzyjne. Leku nie należy stosować w czasie ciąży bez wyraźnej potrzeby (stosowanie dopuszczalne tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią. Małą ilość pregabaliny wykryto w mleku kobiet. Należy poinformować karmiące piersią kobiety, że karmienie piersią nie jest zalecane podczas stosowania pregabaliny.

Plodność. Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet. W badaniu klinicznym wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników zdrowi ochotnicy mężczyźni przyjmowali pregabalinę w dawce 600 mg/dobę. Po stosowaniu leku przez 3 miesiące nie stwierdzono wpływu na ruchliwość plemników. W badaniu wpływu na płodność samic szczurów obserwowano niepożądane działanie na funkcję rozrodczą. W badaniu wpływu na płodność samców szczurów obserwowano niepożądane działanie na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Lek może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Pregabalina może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Z tego powodu pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką lub innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, aż do momentu ustalenia, czy ten lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania. Lek można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu. Środek leczniczy przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki. Zakres dawek leku może się zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dzienną należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

Ból neuropatyczny. Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby — do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

Epilepsja. Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 600 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenie lękowe. Dawka, którą dzieli się na 2 lub 3 dawki, może się zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuowania terapii. Terapię pregabalinem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta, dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania leku dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 600 mg na dobę.

Fibromialgia. Zalecana dawka leku w leczeniu fibromialgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg dwa razy dziennie (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można zwiększyć do 150 mg dwa razy dziennie (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg na dobę jest niewystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg dwa razy dziennie (450 mg na dobę). Chociaż istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkowe korzyści; ponadto taka dawka charakteryzowała się gorszą tolerancją. Biorąc pod uwagę reakcje niepożądane zależne od dawki, nie zaleca się stosowania dawek wyższych niż 450 mg na dobę. Ze względu na to, że lek wydalany jest głównie przez nerki, należy dostosować dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Przerywanie stosowania pregabaliny. Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, zaleca się stopniowe przerywanie terapii pregabaliny przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcje „Szczególne wskazania” oraz „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia funkcji nerek. Pregabalina jest wydalana z krwiobiegu ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), należy indywidualnie zmniejszać dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, zgodnie z tabelą poniżej, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), wyliczonego według wzoru:

Pregabalin jest skutecznie usuwany z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować odpowiednio do czynności nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą leku (patrz tabela).

Dostosowanie dawki pregabaliny odpowiednio do czynności nerek.

* Całkowitą dzienne dawkę (mg/dobę) należy rozłożyć na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem przyjmowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/na dawkę).

** Stosować pregabalina w odpowiedniej dawce.

• Dawką uzupełniającą jest dodatkowa dawka pojedyncza.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabalina ze względu na pogorszenie funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Dzieci

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leku Ligato® u dzieci (do 18 roku życia). Dostępne dane przedstawiono w sekcji „Działania niepożądane”, a także w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak na podstawie tych informacji nie można formułować żadnych zaleceń dotyczących dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie

Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano, że najczęstszymi reakcjami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabalina były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o napadach padaczkowych. Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki. Leczenie przedawkowania pregabalina polega na ogólnych środkach wspomagających i, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz tabela w sekcji „Sposób stosowania i dawki”).

Efekty uboczne

W programie klinicznym badania pregabaliny lek ten otrzymywało ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 uczestników podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo. Najczęściej odnotowanymi efektami ubocznymi były zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. We wszystkich kontrolowanych badaniach odsetek odstawienia leku z powodu efektów ubocznych wynosił 12% wśród pacjentów przyjmujących pregabalinę i 5% wśród pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze efekty uboczne prowadzące do przerwania stosowania pregabaliny to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie efekty uboczne występujące częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta; efekty uboczne te są ułożone według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania efekty uboczne są wymienione według malejącego nasilenia. Wymienione efekty uboczne mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków. Podczas leczenia bólu neuropatycznego o centralnym pochodzeniu spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego zwiększała się ogólna częstość efektów ubocznych, szczególnie efektów ubocznych ze strony OUN, takich jak senność (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Efekty uboczne zgłaszane dodatkowo po wprowadzeniu leku na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Zakażenia i inwazje. Często: zapalenie nosa i gardła.

Ze strony krwi i układu limfatycznego. Rzadko: neutropenia.

Ze strony układu odpornościowego. Rzadko: nadwrażliwość. Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i homeostazy. Często: zwiększenie apetytu. Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Ze strony psychiki. Często: stan euforyczny, dezorientacja, pobudzenie, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidum. Rzadko: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie nastroju, podniesienie nastroju, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, nasilenie libidum, anorgazmia, apatia. Bardzo rzadko: rozluźnienie, myśli samobójcze, zachowania samobójcze. Częstość nieznana: uzależnienie lekowe.

Ze strony układu nerwowego. Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy. Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipozestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letargia. Rzadko: omdlenia, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadpobudliwość psychomotoryczna, dyskinezja, zawroty głowy ortostatyczne, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy oczu, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporefleksja, hiperestezja, uczucie pieczenia, ageuzja, ogólne niedowodzenie, apatia, parestezje wokół ust, mioklonus. Bardzo rzadko: drżenie, parosmia, hipokinezja, dysfagia, parkinsonizm, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Ze strony narządów wzroku. Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek. Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwotok do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki. Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, szumienie, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, wypukłość gałki ocznej, paraliż mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, zanik nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opadanie powieki, zapalenie ucha środkowego.

Ze strony narządów słuchu i równowagi. Często: zawroty głowy. Rzadko: hiperekuzja.

Ze strony serca. Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowa bradykardia, niewydolność serca. Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, zatokowa tachykardia, zatokowa arytmia.

Ze strony naczyń. Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, hiperemia, uczucie zimna w kończynach.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnej. Często: ból gardła i krtani. Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa. Bardzo rzadko: obrzęk płuc, uczucie ucisku w gardle, skurcz krtani, apneę, atelektazję, zapalenie oskrzelików, odruchowe skurcze przełyku, włóknienie płuc, ziewanie. Częstość nieznana: niewydolność oddechowa.

Ze strony przewodu pokarmowego. Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, brzuchy, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit. Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipozestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie jelita grubego, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu. Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiak okolicy przyzębia.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe. Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*. Bardzo rzadko: żółtaczka. Niezwykle rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Często: odleżyny. Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, hiperhidroza, świerzbienie, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa. Bardzo rzadko: zespoł Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, poty zimne, zapalenie skóry z odłuszczaniem, zapalenie skóry typu likenoidalnego, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka plamikowa, purpura, wysypka pustulopodobna, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi. Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni. Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Ze strony nerek i dróg moczowych. Rzadko: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerek, zapalenie nerek. Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Często: zaburzenia erekcji, impotencja. Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból gruczołów mlekowych, białe upływy, menorrhagia, metrorrhagia. Bardzo rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąder, zapalenie przydatków jąder.

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania. Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększona zmęczliwość. Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność klatki piersiowej, ból, uczucie gorąca, pragnienie, dreszcze, osłabienie, niedobór, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia. Bardzo rzadko: granuloma, uszkodzenie celowe, włóknienie przewodu pokarmowego, szok.

Badania laboratoryjne. Często: przyrost masy ciała. Rzadko: zwiększenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała. Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano takie reakcje jak bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drżenie, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, hiperhidroza i zawroty głowy, co wskazuje na uzależnienie fizyczne. Informacje te należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą być zależne od dawki.

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w trakcie pięciu badań z udziałem pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n = 295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, n = 175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n = 65; otwarte badanie oceny bezpieczeństwa trwające 1 rok, n = 54 i n = 431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych z padaczką. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w 12-tygodniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w 14-dniowym badaniu terapii pregabaliną to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych. Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 7 kapsułek w blisterze; po 3 blisterki w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Medokemí LTD (Zakład Centralny) / Medochemie LTD (Central Factory).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Konstantynupoleos 1-10, Limassol, 3011, Cypr / 1-10 Constantinoupoleos Street, Limassol, 3011, Cyprus.