Lewoflokasyna 500

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU LEKOWEGO LEWOFLOKSACYNA 250 (LEVOFLOXACIN 250) LEWOFLOKSACYNA 500 (LEVOFLOXACIN 500) LEWOFLOKSACYNA 750 (LEVOFLOXACIN 750)

Skład:

substancja czynna: levofloxacin;

1 tabletka zawiera hemihydrochloran lewofloksacyny odpowiadający 250 mg lub 500 mg, lub 750 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna PH 101, celuloza mikrokryształyczna PH 102, hydroksypropylometyloceluloza (15 cps), crospovidon, stearynian magnezu, hydroksypropylometyloceluloza (5 cps), dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 400, polisorbat 80, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać lekowa. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: dwuwypukłe, okrągłe tabletki powlekane o barwie brązowo-czerwonej, z oznaczeniami „T” i „62” oraz linią złamania z jednej strony i linią złamania z drugiej strony;

tabletki 500 mg: dwuwypukłe, wydłużone tabletki powlekane o barwie brązowo-czerwonej, z oznaczeniami „T” i „63” oraz linią złamania z jednej strony i linią złamania z drugiej strony;

tabletki 750 mg: dwuwypukłe, wydłużone tabletki powlekane o barwie brązowo-czerwonej, z oznaczeniami „T” i „64” oraz linią złamania z jednej strony i linią złamania z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lewofloksacyna – to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, będący S-enancjomerem racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów lewofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Lewofloksacyna wykazuje aktywność in vitro wobec M. tuberculosis, a także wobec szerokiego spektrum bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Bakteriobójcze działanie wobec M. tuberculosis zapewniająca jest poprzez hamowanie przez lewofloksacynę DNA-girazy kodowanej przez geny gyrA i gyrB.

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego (MIC) lewofloksacyny dla klinicznych izolatów M. tuberculosis, według danych z badań, mieszczą się w zakresie 0,125–0,5 mg/l. Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. Opaźnienie krzyżowe między fluorochinolonami występuje dość często, ale nie jest uniwersalne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Lewofloksacyna po podaniu doustnym jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu krwi w ciągu 1 godziny. Biologiczna dostępność wynosi około 100%.

Jedzenie prawie nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny.

Rozkład. Oколо 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biotransformacja. Lewofloksacyna jest nieznacznie metabolizowana. Metabolitami są dimetylo-lwofloksacyna i lewofloksacyna-N-utlenek. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie. Po podaniu doustnym oraz dożylnym lewofloksacyna jest usuwana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki).

Nie stwierdza się istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje na wzajemną wymienną stosowalność tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. Przy obniżonej czynności nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe oraz klirens kreatyniny, a okres półtrwania wydłuża się, jak pokazano poniżej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem różnic związanych z klirem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

W oddzielnym analizie dotyczącej pacjentów płci żeńskiej i męskiej stwierdzono niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lewofloksacyna 250, tabletki stosuje się w połączeniu z innymi lekami w leczeniu gruźlicy wywołanej przez Mycobacterium tuberculosis.

Lewofloksacyna 250, tabletki stosowana jest wyłącznie jako lek drugiej linii terapii, gdy leki przeciwmącznicze pierwszej linii są nieskuteczne ze względu na oporność lub nietolerancję.

Lek należy stosować zgodnie z oficjalnymi wytycznymi dotyczącymi leczenia gruźlicy, np. WHO (http://www.who.int/tb/publications/pmdt_companionhandbook/en/).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne składniki leku lub inne chinolony. Epilepsja, występowanie działań niepożądanych ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów. Okres ciąży lub karmienia piersią.

Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Sole żelaza, sole cynku, antacida zawierające magnez lub glin, didanozyna

Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się po jednoczesnym przyjmowaniu soli żelaza, antacida zawierających magnez lub glin oraz didanozyny (dotyczy wyłącznie form lekarskich didanozyny zawierających bufor z glinem i magnezem) z tabletkami lewofloksacyny. Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów i wielowitamin zawierających cynk zmniejsza ich wchłanianie po doustnym podaniu. Nie zaleca się stosowania leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy, takie jak sole żelaza, sole cynku, antacida zawierające magnez i glin lub didanozyna (dotyczy wyłącznie form lekarskich didanozyny zawierających bufor z glinem i magnezem), w ciągu 2 godzin przed lub po przyjęciu lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”). Sole wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie lewofloksacyny po doustnym podaniu.

Suflalfat

Biologiczna dostępność tabletek lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralfatem. Jeżeli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować sukralfat 2 godziny po przyjęciu lewofloksacyny (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Teofilina, fenbufen lub inne podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji między lewofloksacyną a teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, NLPZ i innymi lekami obniżającymi próg padaczkowy. Wiadomo, że stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu jest o około 13% wyższe niż po przyjmowaniu samej lewofloksacyny.

Leki systemowe z grupy kortykosteroidów (np. prednizolon)

Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami może zwiększyć ryzyko wystąpienia tendinitu i pęknięcia ścięgna.

Pęknięcie ścięgna może wystąpić zarówno podczas terapii, jak i w ciągu kilku miesięcy po jej zakończeniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Probenecyda i cyklotydyna

Probenecyda i cyklotydyna mają istotny statystycznie wpływ na wydalanie lewofloksacyny.

Oczyszczanie nerkowe lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cyklotydyny i o 34% w obecności probenecydy. Jest to spowodowane tym, że oba leki mogą blokować wydzielanie kanalikowe lewofloksacyny. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na wydzielanie kanalikowe, takimi jak probenecyda i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Leki wpływające na wydzielanie kanalikowe

Stosowanie chinolonów w wysokich dawkach oraz innych leków wpływających na wydzielanie kanalikowe (probenecyda, cyklotydyna, furosemid, metotreksat) może prowadzić do zaburzeń wydalania i podwyższenia stężenia chinolonów w osoczu.

Inne leki

Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu węglanu wapnia, digoksyny, glibenklamidu, ranitydyny.

Wpływ leku na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym przyjmowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) mogą wzrosnąć wyniki testów krzepnięcia (protrombinowy czas/międzynarodowe znormalizowane stosunki (PT/MZS)) i/lub może wystąpić krwawienie, które może być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające interwał QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane z wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe i makrolidy) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności. Wydłużenie interwału QT”).

Teofilina

Lewofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofliny (substrat CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne formy interakcji

Wpływ jedzenia

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi, dlatego lek można przyjmować niezależnie od posiłków.

Особливости stosowania.

Należy unikać stosowania leku u pacjentów, którzy mieli wcześniej poważne działania niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych opcji terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Trwałe, inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, obserwowano trwałe (przez miesiące lub lata), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu (układ ruchu, nerwowy, psychiczny oraz narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub oznak jakiegokolwiek poważnego działania niepożadanego i skonsultować się z lekarzem.

Aneurysm i rozwarstwienie aorty oraz zespół niedomykalności zastawek serca

W badaniach epidemiologicznych stwierdzono zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, oraz niedomykalności zastawek aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Opisywano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz niedomykalność dowolnej zastawki serca u pacjentów stosujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonymi wadami zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub chorobą zastawki serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków:

• zarówno w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i niedomykalności zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów), albo dodatkowo
• w przypadku aneurysmy i rozwarstwienia aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena), albo dodatkowo
• w przypadku niedomykalności zastawek serca (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia); ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie stosujących kortykosteroidy doustnie.

W przypadku pojawienia się nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Metycylinoodporny S. aureus

W przypadku metycylinoodpornego S. aureus (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współodporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. W związku z tym lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, w których wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Odporność na fluorochinolony u E. coli różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalne rozpowszechnienie oporności E. coli na fluorochinolony.

W przypadku bardzo ciężkiego przebiegu zapalenia płuc wywołanego pneumokokami, lek może nie zapewnić optymalnego efektu terapeutycznego.

Infekcje szpitalne wywołane przez P. aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Tendinitis i zerwanie ścięgien

Tendinitis i zerwanie ścięgna (szczególnie ścięgna Achillesa, ale nie tylko) mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami i, jak donoszono, występować nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów stosujących dawki dobowe 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju tendinitis i zerwania ścięgien jest większe u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepie narządów miążystych oraz pacjentów jednoczesnie leczonych kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów tendinitis (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) leczenie lewofloksacyną należy przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Uszkodzoną kończynę (kończyny) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomić). W przypadku wystąpienia objawów tendinopatii nie stosować kortykosteroidów.

Mioklonus

Opisywano przypadki mioklonusu u pacjentów stosujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju mioklonusu zwiększa się u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie została odpowiednio skorygowana w zależności od klirensu kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym pojawieniu się mioklonusu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie w przypadkach ciężkich, trwająca i/lub krwawa, podczas lub po zastosowaniu leku może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile, której najcięższą formą jest pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy. Jeśli pojawia się podejrzenie pseudobłoniastego zapalenia okrężnicy, należy natychmiast przerwać stosowanie leku, a pacjentów należy pilnie leczyć środkami wspomagającymi; może być również wymagana terapia specyficzna (np. doustne podawanie wancomycyny). Leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem padaczki. Jak i inne chinolony, lewofloksacynę należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, szczególnie u pacjentów z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, przy jednoczesnym leczeniu fenbufenem i podobnymi lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), np. teofiliną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia drgawek leczenie lewofloksacyną należy przerwać.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub obecnym defektem aktywności glukozo-6-fosforan dehydrogenazy są podatni na reakcje hemolityczne podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować tym pacjentom z ostrożnością.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z osłabioną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości)

Lewofloksacyna może od czasu do czasu powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego) po zastosowaniu dawki początkowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie, skontaktować się z lekarzem i w razie potrzeby rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie reakcje pęcherzykowe

Podczas stosowania lewofloksacyny opisywano występowanie ciężkich reakcji pęcherzykowych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (znane również jako zespół Lyella) oraz reakcje skórne związane z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny przebieg. Przy przepisywaniu leku pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie monitorować tych pacjentów. Jeśli pojawiają się objawy i oznaki wskazujące na te reakcje, należy natychmiast odstawić lewofloksacynę i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli w wywiadzie pacjenta po stosowaniu lewofloksacyny wystąpiły takie poważne reakcje jak toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, zespół Stevensa-Johnsona lub zespół DRESS, ponowne przepisanie lewofloksacyny temu pacjentowi jest zabronione.

Zmiana poziomu glukozy we krwi

Podczas stosowania wszystkich chinolonów odnotowano przypadki zmian poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hipoglikemii i hiperglikemii, które zazwyczaj obserwowano u pacjentów z cukrzycą stosujących jednocześnie doustne leki obniżające poziom glukozy (np. glibenklamid) lub insulinę. Opisywano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Profilaktyka fotosensybilizacji

Chociaż fotosensybilizacja występuje bardzo rzadko po przyjmowaniu lewofloksacyny, w celu jej uniknięcia pacjentom nie zaleca się bez szczególnej potrzeby narażania się na działanie silnych promieni słonecznych lub sztucznego promieniowania UV (np. lampy do opalania, solarium) oraz przez 48 godzin po zakończeniu stosowania leku.

Pacjenci stosujący antagonistów witaminy K

Ponieważ możliwe jest zwiększenie wartości testów koagulacyjnych (INR/MNS) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować wartości testów koagulacyjnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Znane są reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W rzadkich przypadkach takie reakcje postępowały do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem nawet po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia tych reakcji u pacjenta należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i pacjentów z chorobami psychicznymi w wywiadzie.

Wydłużenie interwału QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji, makrolidy);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• wiek podeszły;
• choroba serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki. Pacjenci w podeszłym wieku”, „Przedawkowanie” oraz „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

Opisywano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej w wyniku parestezji, hipozestezji, dyzestezji lub osłabienia u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Pacjenci stosujący lewofloksacynę, którzy kontynuują leczenie, powinni być poinformowani, że w przypadku pojawienia się takich objawów neuropatii, jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, należy skontaktować się z lekarzem, aby zapobiec potencjalnemu rozwojowi stanu nieodwracalnego (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia hepatobilinarne

Zarejestrowano przypadki zapalenia wątroby niekrotycznego aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu podczas stosowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i kontakt z lekarzem, jeśli wystąpią takie objawy choroby wątroby, jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból brzucha.

Zaburzenia ze strony krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy monitorować wyniki badań krwi. W przypadku uzyskania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Zaostrzenie miastenii

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, wykazują działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią. W okresie po rejestracji u pacjentów z miastenią stosowanie fluorochinolonów było związane z poważnymi działaniami niepożadanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi interwencji wspomagających oddychanie. Lewofloksacyna nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem miastenii.

Zaburzenia wzroku

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek zaburzeń wzroku lub działań niepożądanych ze strony narządów wzroku podczas przyjmowania lewofloksacyny należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Zdolność wpływania na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami mechanicznymi lub innymi urządzeniami” oraz „Działania niepożądane”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (nieczułych) na lek. W przypadku rozwoju superinfekcji w trakcie terapii należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników testu na opioidy za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników podczas bakteriologicznej diagnostyki gruźlicy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na brak badań i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez chinolony w organizmie rozwijającym się, przeciwwskazane jest przepisywanie lewofloksacyny kobietom w ciąży i karmiącym piersią. Jeśli podczas stosowania tego leku zostanie zdiagnozowana ciąża, należy poinformować o tym lekarza.

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności ani funkcji rozrodczych u zwierząt.

Zdolność wpływania na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami mechanicznymi lub innymi urządzeniami.

Pacjentom kierującym pojazdami, pracującym z maszynami i urządzeniami, należy wziąć pod uwagę możliwe niepożądane działania ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, senność, dezorientacja, zaburzenia wzroku i słuchu, zaburzenia ruchowe, w tym podczas chodzenia).

Sposób stosowania i dawkowanie

Tabletki należy połykać nie żując, wypijając wystarczającą ilość płynu. Można je przyjmować zarówno podczas posiłku, jak i w innym czasie.

Dorośli. Zalecana dawka dobową wynosi 750 mg dla pacjentów o masie ciała od 30 do 60 kg oraz 1000 mg dla pacjentów o masie ciała powyżej 60 kg.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z klirem kreatyniny <30 ml/min, w tym u pacjentów poddawanych hemodializie, dawkę należy zmniejszyć do 750–1000 mg na dobę i stosować 3 razy w tygodniu.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest w niewielkim stopniu metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgien. Wydłużenie odcinka QT”).

Dzieci.

Z uwagi na możliwość uszkodzenia chrząstki stawowej, lek stosuje się u dzieci i nastolatków wyłącznie po ocenie stosunku korzyści do ryzyka i w przypadku braku innych alternatywnych metod leczenia zgodnie z zaleceniami WHO.

(http://www.who.int/tb/publications/pmdt_companionhandbook/en/).

Przedawkowanie.

Najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania dotyczą układu nerwowego środkowego (zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe); możliwe są również reakcje ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błon śluzowych. Przy dawkach wyższych niż terapeutyczne może dochodzić do wydłużenia odcinka QT. W przypadku przedawkowania należy prowadzić staranne obserwowanie pacjenta, w tym monitorowanie parametrów EKG.

Leczenie: terapia objawowa. W przypadku ostrego przedawkowania stosuje się przemywanie żołądka. W celu ochrony błony śluzowej żołądka stosuje się leki przeciwwysiękowe.

Hemodializa, w tym dializa ośnawowa lub przewlekła ambulatoryjna dializa ośnawowa, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne środki przeciwdziałające.

Działanie na OUN, w tym dezorientacja, napady padaczkowe, mioklonus, halucynacje i drżenie, obserwowano w okresie pozarejestracyjnym.

Działania niepożądane.

Zakażenia i inwazje: mikoz (i proliferacja innych odpornych mikroorganizmów), zaburzenia normalnej mikroflory jelitowej oraz rozwój infekcji wtórnej.

Ze strony układu krwiotwórczego: leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza, pancytopenia, anemia hemolityczna.

Ze strony krwi i układu chłonnego:
częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych): niedostateczność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Ze strony układu odpornościowego: szok anafilaktyczny, podwyższona wrażliwość (hiperwrażliwość) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny i anafilaktyczny (reakcje anafilaktyczne i anafilaktycznopodobne mogą czasem wystąpić nawet po przyjęciu pierwszej dawki).

Ze strony metabolizmu: anoreksja, hipoglikemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), hiperglikemia, śpiączka hipoglikemiczna. Objawami hipoglikemii mogą być zwiększony apetyt, niepokój, nadmierna potliwość, drżenie kończyn, jak również napady porfirii u pacjentów z porfirią (podobnie jak przy stosowaniu innych fluorochinolonów).

Ze strony psychiki: bezsenność, nietypowe sny, noce strachy, niepokój, zaburzenia psychiczne, depresja, dezorientacja, lęk, agitacja, niepokój, poczucie strachu, reakcje psychotyczne z zachowaniami samodestrukcyjnymi, w tym myśli lub działania samobójcze (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), zaburzenia psychotyczne (w tym paranoja, halucynacje).
Częstość nieznana: mania.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, dezorientacja, odrętwienie, ból głowy, senność, zaburzenia snu, drgawki, drżenie, parestezje, czuciowa lub czuciowo-ruchowa neuropatia obwodowa, obniżona wrażliwość na dotyk, dysgezja (podmiotowe zaburzenia smaku), w tym agewzja (utrata smaku), parosmia (zaburzenia węchu), w tym anosmia (brak węchu); dyskineza (zaburzenia koordynacji ruchów), syncope (nieprzytomność), łagodna nadciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Częstość nieznana: mioklonus.

Ze strony narządów wzroku*: rzadko – zaburzenia widzenia, w tym nieostre widzenie; częstość nieznana – przejściowe zaburzenia widzenia, tymczasowa utrata wzroku, zapalenie tunic ocznych (uwet).

Ze strony narządów słuchu: zawroty głowy, zaburzenia słuchu, szumy w uszach, utrata słuchu.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: nieczęsto – duszność, dyspnea; częstość nieznana – skurcz oskrzeli, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Ze strony układu endokrynnego: rzadko – zespół nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego (zespół SIADH).

Ze strony układu sercowo-naczyniowego**:* często – zapalenie żył; tachykardia, uczucie przyspieszonego bicie serca, arytmia komorowa, tachykardia komorowa i polimorficzna tachykardia komorowa typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), które może prowadzić do zatrzymania serca, wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania. Wydłużenie odcinka QT” oraz „Przedawkowanie”), hipotensja tętnicza, kolaps przypominający wstrząs, zapalenie naczyń o charakterze alergicznym.

Ze strony układu oddechowego: skurcz oskrzeli, dyspnea, zapalenie płuc o charakterze alergicznym.

Ze strony przewodu pokarmowego: biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha, dyspepsja, wzdęcia, zaparcia, krwawa biegunka, która rzadko może wskazywać na enterokolit, w tym kolit pseudomembranowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aspartaminotransferazy, alaninotransferazy, fosfatazy alkalicznej, gamma-glutamylotranspeptydazy), podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi, zapalenie wątroby, żółtaczka oraz ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym ostra niewydolność wątroby, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: zaczerwienienie skóry, wysypka, swędzenie, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, krostka, nadmierne pocenie się, wysypka lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołem DRESS), lokalne wysypki lekowe, podwyższona wrażliwość na promieniowanie słoneczne i ultrafioletowe, zapalenie naczyń typu leukocytozalne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, toksyczny nekroliz epidermy (zespołu Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień wypiękowy z wydzielaniem, nadmierne pocenie się, obrzęk skóry i błon śluzowych.

Reakcje skórno-słuzawkowe mogą czasem wystąpić nawet po przyjęciu pierwszej dawki.

Częstość nieznana: hiperpigmentacja skóry.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: uszkodzenia ścięgien (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), w tym ich zapalenie (tendinitis) (np. ścięgna Achillesa); artralgia; mialgia; zerwanie więzadeł, zerwanie mięśni, zerwanie ścięgna (np. Achillesa) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Ten niepożądany efekt może wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i może dotyczyć ścięgien Achillesa obu nóg. Możliwa słabość mięśni, co ma szczególne znaczenie u pacjentów z ciężką miastenią gravis; uszkodzenia mięśni (rabdomioliza), zapalenie stawów, ból stawów, ból mięśni.

Ze strony nerek i układu moczowego: podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy krwi, ostra niewydolność nerek (np. w wyniku zapalenia nerek typu śródmiąższowego).

Ogólne zaburzenia: osłabienie, ogólna słabość, gorączka, ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

Do innych niepożądanych działań towarzyszących stosowaniu fluorochinolonów należą: objawy ekstrapiramidowe i inne zaburzenia koordynacji ruchów, zapalenie naczyń typu nadwrażliwościowego, napady porfirii u pacjentów z porfirią.

*Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (do miesięcy lub lat), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych reakcji na leki, obejmujących kilka, czasem wielokrotne, układów narządów i zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, zerwanie ścięgna, artralgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, w niektórych przypadkach zgłaszano neuropatie związane z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od wcześniej istniejących czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); zgłaszano również niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgię i zaburzenia koncentracji jako potencjalne aspekty długotrwałych i inwalidyzujących działań niepożądanych wywołanych fluorochinolonami.

**U pacjentów otrzymujących fluorochinolony odnotowano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz zastawę/niestrawność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Okres ważności.

Tabletki 250 mg, 500 mg: 4 lata.

Tabletki 750 mg: 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 250 mg, 500 mg

Po 20 tabletek w blistrze, 5 blisterów w opakowaniu tekturowym.

Po 10 tabletek w blistrze, 9 lub 10 blisterów w opakowaniu tekturowym.

Tabletki 750 mg

Po 10 tabletek w blistrze, 10 blisterów w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Macleods Pharmaceuticals Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Village Theda, P.O. Lodhiamaira, Tehsil Baddi, District Solan, Himachal Pradesh, 174101, Indie.