Levicytам 500

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku Levicytам 250 (Levicitam 250) Levicytам 500 (Levicitam 500)

SkÅ ad:

substancja czynna: lewetyracetam;

1 tabletka zawiera lewetyracetamu 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, kopowidon, krospliwidon, skrobia kukurydziana przeżelatynizowana, stearynian magnezu, powŠochka do naniesienia otoczki Opadry II White (polietylenoglikol, alkohol poliwinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171)).

Postać leku. Tabletki, pokryte otoczkÄ filmowÄ .

GÅ ówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: tabletki, pokryte otoczkÄ filmowÄ biaÅ e, o powierzchni dwuwypukÅ ej, ksztaÅ tu okrÄ gÅ eg.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwpadaczkowe. Lewetyracetam. Kod ATC N03A X14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Levetiracetam jest pochodną pirrolidynu (S-enancjomerem alfa-etylo-2-oksopirrolidyn-5-acetylamidu), strukturalnie różni się od znanych leków przeciwpadaczkowych.

Mechanizm działania.

Mechanizm działania levetiracetamu nie jest w pełni poznany. Na podstawie przeprowadzonych badań in vitro i in vivo przypuszcza się, że levetiracetam nie zmienia podstawowych cech komórki nerwowej i normalnej neuroprzekaźnictwa. Badania in vitro wykazały, że levetiracetam wpływa na wewnątrzneuronalne poziomy Ca2+ poprzez częściowe hamowanie przepływu przez kanały wapniowe typu N oraz zmniejszenie uwalniania Ca2+ z wewnątrzneuronalnych magazynów. Ponadto częściowo niweluje on hamowanie prądu regulowanego przez GABA i glicynę, wywołane działaniem cynku i β-karbolinami. Dodatkowo w badaniach in vitro levetiracetam wiązał się z określonymi miejscami w tkankach mózgu gryzoni. Miejscem wiązania jest białko pęcherzyków synaptycznych 2A, które uczestniczy w fuzji pęcherzyków i uwalnianiu neuroprzekaźników. Powinność (w kolejności rangowej) levetiracetamu i odpowiednich analogów do białka pęcherzyków synaptycznych 2A korelowała z ich skutecznością przeciwpadaczkową w modelach audiogennych padaczek u myszy. Wyniki te pozwalają przypuszczać, że oddziaływanie między levetiracetamem a białkiem pęcherzyków synaptycznych 2A może częściowo wyjaśniać mechanizm działania przeciwpadaczkowego leku.

Efekty farmakodynamiczne.

Levetiracetam zapobiega występowaniu drgawek w szerokim spektrum modeli napadów częściowych i pierwotnie uogólnionych u zwierząt, nie wywołując efektu prokonwulsyjnego. Główny metabolit jest nieaktywny.

U ludzi aktywność leku została potwierdzona zarówno wobec napadów częściowych, jak i uogólnionych napadów padaczkowych (objawy padaczkopodobne/reakcja fotoparoksysmalna), co świadczy o szerokim spektrum profilu farmakologicznego levetiracetamu.

Farmakokinetyka.

Levetiracetam charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością i przenikalnością. Farmakokinetyka ma charakter liniowy, nie zależy od czasu i charakteryzuje się niską między- i wewnątrzosubiektową zmiennością. Po wielokrotnym stosowaniu leku klirens nie zmienia się. Nie zaobserwowano wpływu płci, rasy ani rytmu dobowego na farmakokinetykę. Profil farmakokinetyczny był podobny u zdrowych ochotników i u chorych na padaczkę.

Dzięki pełnemu i liniowemu wchłanianiu stężenia leku we krwi osocza można przewidywać na podstawie dawki doustnej levetiracetamu wyrażonej w mg/kg masy ciała. Dlatego nie ma potrzeby monitorowania stężenia levetiracetamu we krwi osocza.

U dorosłych i dzieci zaobserwowano istotną korelację między stężeniem leku w ślinie a we krwi osocza (stosunek stężeń w ślinie/osoczu wahał się od 1 do 1,7 po podaniu tabletek do użytku doustnego oraz 4 godziny po podaniu roztworu doustnego).

Dorośli i nastolatkowie.

Wchłanianie.

Levetiracetam jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Biologiczna dostępność doustna jest zbliżona do 100%. Maksymalne stężenia we krwi osocza (Cmax) osiągane są po 1,3 godziny po podaniu leku. Stan równowagi osiągany jest po 2 dniach stosowania leku dwa razy dziennie. Maksymalne stężenia (Cmax) zazwyczaj wynoszą 31 i 43 μg/ml po dawce pojedynczej 1000 mg oraz po dawce powtarzanej 1000 mg dwa razy dziennie, odpowiednio. Stopień wchłaniania nie zależy od dawki i nie zmienia się pod wpływem pokarmu.

Rozkład.

Brak danych dotyczących rozkładu leku w tkankach człowieka. Ani levetiracetam, ani jego główny metabolit w istotny sposób nie wiążą się z białkami osocza krwi (< 10%). Objętość rozkładu levetiracetamu wynosi od 0,5 do 0,7 l/kg, co odpowiada w przybliżeniu całkowitej objętości wody w organizmie.

Metabolizm.

Metabolizm levetiracetamu u człowieka jest nieznaczny. Główną drogą metabolizmu (24% dawki) jest enzymatyczny hydroliz acetylamidowej grupy. Izofomy cytochromu P450 wątroby nie uczestniczą w tworzeniu głównego metabolitu – ucb L057. Hydroliza grupy acetylamidowej obserwowana jest w dużej liczbie tkanek, w tym w komórkach krwi. Metabolit ucb L057 jest farmakologicznie nieaktywny.

Wykryto również dwa metabolity wtórne. Jeden powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia pirrolidynowego (1,6% dawki), drugi – w wyniku otwarcia pierścienia pirrolidynowego (0,9% dawki).

Inne niezidentyfikowane składniki stanowiły jedynie 0,6% dawki.

Nie obserwowano wzajemnego przekształcania enancjomerów levetiracetamu ani jego głównego metabolitu w warunkach in vivo.

W badaniach in vitro levetiracetam i jego główny metabolit nie hamowały aktywności głównych izoform cytochromu P450 wątroby człowieka (CYP3A4, 2A6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 1A2), glukuronilotransferaz (UGT1A1 i UGT1A6) ani epoksydohydrolazy. Ponadto levetiracetam nie hamuje glukuronidacji kwasu walproinowego in vitro.

W hodowli hepatocytów człowieka levetiracetam wykazywał słaby wpływ lub wcale nie wpływał na koniugację CYP1A1/2, SULT1E1 lub UGT1A1. Levetiracetam powodował słabe indukcję CYP2B6 i CYP3A4. Dane in vitro oraz dane in vivo dotyczące interakcji z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, dicytonem i warfaryną wskazują, że w warunkach in vivo nie należy się spodziewać istotnej indukcji enzymów. Dlatego interakcje levetiracetamu z innymi substancjami są mało prawdopodobne.

Wydalanie.

Okres półtrwania leku w osoczu u dorosłych wynosił 7±1 godzinę i nie zależał od dawki, drogi podania ani wielokrotnego stosowania. Średni całkowity klirens wynosił 0,96 ml/min/kg.

Główna część leku, średnio 95% dawki, wydalana jest przez nerki (około 93% dawki wydalone w ciągu 48 godzin). Z kałem wydala się jedynie 0,3% dawki.

Skumulowane wydalanie levetiracetamu i jego głównego metabolitu z moczem wynosiło odpowiednio 66% i 24% dawki w pierwsze 48 godzin. Klirens nerkowy levetiracetamu i ucb L057 wynosi odpowiednio 0,6 i 4,2 ml/min/kg, co wskazuje na wydalanie levetiracetamu drogą filtracji kłębuszkowej z późniejszą resorpcją w kanalikach oraz na to, że główny metabolit wydala się również drogą aktywnej sekrecji kanalikowej oprócz filtracji kłębuszkowej. Wydalanie levetiracetamu koreluje z klirensam kreatyniny.

Pacjenci starsi.

U pacjentów starszych okres półtrwania wydłuża się o około 40% (10–11 godzin). Jest to związane ze zmniejszoną czynnością nerek u tej populacji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia czynności nerek.

Widoczny całkowity klirens levetiracetamu i jego głównego metabolitu koreluje z klirensam kreatyniny. Dlatego u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek zaleca się dostosowanie dawki utrzymawczej levetiracetamu zgodnie z klirensam kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

U pacjentów z anurią w końcowym stadium choroby nerek okres półtrwania wynosił około 25 i 3,1 godziny odpowiednio między sesjami dializy i podczas jej trwania. W ciągu ułamkowej 4-godzinnej sesji dializy wydalało się 51% levetiracetamu.

Zaburzenia czynności wątroby.

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby nie zaobserwowano istotnych zmian klirensu levetiracetamu. U większości pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby klirens levetiracetamu był obniżony o ponad 50% z powodu współistniejącego zaburzenia czynności nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Populacja pediatryczna.

Dzieci w wieku 4–12 lat.

Po podaniu dawki pojedynczej (20 mg/kg) dzieciom z padaczką (wiek 6–12 lat) okres półtrwania levetiracetamu wynosił 6 godzin. Widoczny klirens skorygowany względem masy ciała był o około 30% wyższy niż u dorosłych pacjentów z padaczką. Po wielokrotnym doustnym podaniu (20–60 mg/kg/dobę) u chorych na padaczkę dzieci (4–12 lat) levetiracetam był szybko wchłaniany. Maksymalne stężenia we krwi osocza osiągane były w ciągu 0,5–1 godziny po podaniu dawki. Maksymalne stężenia i pole pod krzywą zależności stężenia od czasu wzrastały liniowo i zależały od dawki. Okres półtrwania wynosił około 5 godzin; widoczny całkowity klirens – 1,1 ml/min/kg.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Monoterapia (lek pierwszego wyboru) w leczeniu:

• napadów częściowych z wtórną uogólnieniem lub bez takiego u dorosłych i młodzieży w wieku od 16 lat, u których po raz pierwszy zdiagnozowano epilepsję.

Jako terapia wspomagająca w leczeniu:

• napadów częściowych z wtórną uogólnieniem lub bez takiego u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku od 6 lat, chorych na epilepsję;
• napadów mioklonicznych u dorosłych i młodzieży w wieku od 12 lat, chorych na młodzieńczą epilepsję miokloniczną;
• pierwotnie uogólnionych napadów (toniczno-klonicznych) u dorosłych i młodzieży w wieku od 12 lat, chorych na idiopatyczną epilepsję uogólnioną.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewetyracetam lub inne pochodne pirrolidynu, a także na którykolwiek składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwpadaczkowe.

Dane uzyskane przed rejestracją w badaniach klinicznych przeprowadzonych u dorosłych pacjentów wskazują, że lewetyracetam nie wpływa na stężenia w surowicy innych leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrydżyna, gabapentyna i primidon), a one z kolei nie wpływają na farmakokinetykę lewetyracetamu.

Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji leku u dzieci, jak również u dorosłych przyjmujących lewetyracetam w dawce do 60 mg/kg/dobę.

Retrospektywna ocena interakcji farmakokinetycznej u dzieci i młodzieży z epilepsją (w wieku od 4 do 17 lat) potwierdziła, że terapia wspomagająca z doustnym zastosowaniem lewetyracetamu nie wpływała na stężenia w stanie ustalonym leków stosowanych równolegle – karbamazepiny i walproianu. Dane wskazują jednak, że klirens lewetyracetamu jest o 20% wyższy u dzieci przyjmujących leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy. Korekta dawki nie jest wymagana.

Probenecyd.

Probenecyd (500 mg 4 razy na dobę) – lek blokujący wydzielanie kanalikowe nerek – hamuje klirens nerkowy głównego metabolitu, ale nie samego lewetyracetamu. Stężenia tego metabolitu pozostają jednak niskie.

Metotreksat.

Donoszono, że jednoczesne stosowanie lewetyracetamu i metotreksatu obniża klirens metotreksatu, co prowadzi do zwiększenia/przedłużenia stężenia metotreksatu we krwi do potencjalnie toksycznych poziomów. Stężenia metotreksatu i lewetyracetamu we krwi należy starannie monitorować u pacjentów leczonych jednocześnie obiema substancjami.

Antykoncepcja doustna i interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami.

Lewetyracetam w dawce dobowej 1000 mg nie zmienia farmakokinetyki doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiolu i lewonorgestrelu); parametry endokrynologiczne (stężenia LH i progesteronu) nie uległy zmianie. Lewetyracetam w dawce dobowej 2000 mg nie zmienia farmakokinetyki derywatu, warfaryny i digoksyny; wartości czasu protrombinowego pozostawały niezmienione. Digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne i warfaryna z kolei nie wpływają na farmakokinetykę lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu.

Leki przeczyszczające.

W pojedynczych przypadkach donoszono o obniżeniu skuteczności lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu osmotycznego środka przeczyszczającego makrogolu z doustnym lewetyracetamem. Dlatego nie należy przyjmować makrogolu doustnie w ciągu 1 godziny przed i 1 godziny po przyjęciu lewetyracetamu.

Jedzenie i alkohol.

Stopień wchłaniania lewetyracetamu nie zależy od przyjęcia pokarmu, ale szybkość wchłaniania jest nieco obniżona przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem. Brak danych dotyczących interakcji lewetyracetamu z alkoholem.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Niewydolność nerek.

Pacjenci z niewydolnością nerek mogą wymagać dostosowania dawki lewetyracetamu. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby zaleca się ocenę funkcji nerek przed ustaleniem dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ostra niewydolność nerek.

Stosowanie lewetyracetamu bardzo rzadko wiązało się z ostrym uszkodzeniem nerek, przy czym czas wystąpienia tego stanu wahał się od kilku dni do kilku miesięcy.

Ogólny obraz krwi.

Opisywano rzadkie przypadki obniżenia liczby komórek krwi (neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i pancytopenia) związane ze stosowaniem lewetyracetamu – zazwyczaj na początku leczenia. Zaleca się wykonanie pełnego obrazu krwi u pacjentów, u których występuje znaczna słabość, gorączka, nawracające infekcje lub zaburzenia krzepnięcia krwi (sekcja „Działania niepożądane”).

Samobójstwo.

U pacjentów otrzymujących leczenie przeciwpadaczkowe (w tym lewetyracetamem) obserwowano przypadki samobójstw, prób samobójczych, myśli samobójczych i zachowań samobójczych. Metaanaliza wyników randomizowanych, poddawanych ślepej próbie badań klinicznych z udziałem leków przeciwpadaczkowych wykazała pewne zwiększenie ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka nie został poznany. Z uwagi na istnienie takiego ryzyka należy monitorować stan pacjentów pod kątem objawów depresji, myśli samobójczych i zachowań samobójczych oraz w razie potrzeby dostosować leczenie. Pacjentów (lub ich opiekunów) należy poinformować o konieczności natychmiastowego powiadomienia lekarza o wystąpieniu objawów depresji, myśli samobójczych lub zachowań samobójczych.

Nieprawidłowe i agresywne zachowanie.

Lewetyracetam może powodować objawy psychotyczne i zaburzenia zachowania, w tym drażliwość i agresywność. Pacjentów leczonych lewetyracetamem należy monitorować pod kątem rozwoju objawów psychicznych wskazujących na istotne zmiany nastroju i/lub osobowości. Jeśli takie zachowanie zostanie zaobserwowane, należy rozważyć możliwość dostosowania leczenia lub stopniowego odstawienia leku. Jeśli rozważa się odstawienie leku, patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”.

Wzmożenie napadów.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwpadaczkowych, rzadko stosowanie lewetyracetamu może zwiększać częstotliwość lub nasilenie drgawek. O tym paradoksalnym efekcie najczęściej informowano w pierwszym miesiącu po rozpoczęciu stosowania lewetyracetamu lub po zwiększeniu dawki, a efekt ten był odwracalny po odstawieniu leku lub zmniejszeniu dawki. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skonsultowanie się z lekarzem w przypadku nasilenia padaczki. Na przykład o niewystarczającej skuteczności leczenia lub nasileniu napadów informowano u pacjentów z padaczką związaną z mutacjami podjednostki alfa potencjałozależnych kanałów sodowych.

Wydluzenie interwału QT w EKG.

Wiadomo, że podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek zgłaszano rzadkie przypadki wydłużenia interwału QT w EKG. Lewetyracetam należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wydłużonym interwałem QTc, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki wpływające na interwał QTc, oraz u pacjentów z istniejącymi chorobami serca lub zaburzeniami elektrolitowymi.

Dzieci.

Preparat w postaci tabletek nie jest odpowiedni do stosowania u noworodków i dzieci poniżej 6. roku życia.

Dostępne dane dotyczące dzieci nie wskazują na wpływ na rozwój i dojrzewanie płciowe. Jednak długoterminowy wpływ na zdolność do nauki, inteligencję, rozwój, funkcje endokrynne, dojrzewanie płciowe i funkcję rozrodczą u dzieci pozostaje nieznany.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym.

Kobietom w wieku rozrodczym należy udzielić specjalnych zaleceń. Leczenie lewetyracetamem należy przeanalizować, jeśli kobieta planuje zajście w ciążę. Tak jak przy stosowaniu wszystkich leków przeciwpadaczkowych, należy unikać nagłego odstawienia lewetyracetamu, ponieważ może to prowadzić do napadu drgawek, co może mieć poważne konsekwencje dla kobiety i nienarodzonego dziecka. Jeśli jest to możliwe, należy preferować monoterapię, ponieważ leczenie kilkoma lekami przeciwpadaczkowymi może wiązać się z wyższym ryzykiem wad wrodzonych niż monoterapia, w zależności od kombinacji leków.

Ciąża.

Wiadomo, że duża liczba danych z obserwacji po wprowadzeniu na rynek uzyskanych od ciężarnych kobiet stosujących lewetyracetam (ponad 1800 kobiet, z czego 1500 stosowało lek w I trymestrze ciąży) nie wskazuje na zwiększone ryzyko poważnych wad wrodzonych. Dostępna jest jedynie ograniczona liczba danych dotyczących rozwoju układu nerwowego dzieci narażonych na monoterapię lekiem Levicytам in utero. Jednak istniejące badania epidemiologiczne (około 100 dzieci) nie wskazują na zwiększone ryzyko zaburzeń lub opóźnienia rozwoju układu nerwowego. Lewetyracetam można stosować w czasie ciąży, jeśli po dokładnej ocenie uznano to za klinicznie konieczne. W takim przypadku zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki.

Zmiany fizjologiczne w okresie ciąży mogą wpływać na stężenie lewetyracetamu. W okresie ciąży obserwowano obniżenie stężenia lewetyracetamu we krwi. Obniżenie to jest najbardziej wyrażone w III trymestrze (do 60% początkowego stężenia przed ciążą). Należy zapewnić odpowiednią opiekę kliniczną ciężarnym kobietom leczonym lewetyracetamem.

Karmienie piersią.

Lewetyracetam przenika do mleka matki, dlatego karmienie piersią nie jest zalecane. Jeśli jednak konieczne jest stosowanie lewetyracetamu w okresie karmienia piersią, należy dokładnie rozważyć korzyści i ryzyko związane z leczeniem oraz znaczenie karmienia piersią.

Wpływ na funkcję rozrodczą.

W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wpływu na funkcję rozrodczą.

Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, ponieważ nie ma dostępnych danych klinicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lewetyracetam nieznacznie lub umiarkowanie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Ze względu na możliwą indywidualną wrażliwość niektórzy pacjenci mogą doświadczać senności, zawrotów głowy i innych objawów związanych z wpływem na ośrodkowy układ nerwowy, szczególnie na początku leczenia lub w trakcie zwiększania dawki. Dlatego pacjenci tacy powinni zachować ostrożność przy wykonywaniu czynności wymagających zwiększonej koncentracji uwagi, np. przy prowadzeniu samochodu lub pracy z mechanizmami. Pacjentom zaleca się wstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami, dopóki nie ustali się, czy ich zdolność do wykonywania takich czynności nie jest zaburzona.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając wystarczającą ilością płynu, niezależnie od spożycia pokarmu. Dawkę dobową należy podzielić na 2 jednakowe dawki.

Napady częściowe

Zalecana dawka dla monoterapii (u pacjentów w wieku od 16 lat) oraz terapii wspomagającej jest taka sama i podana poniżej.

Wszystkie wskazania

Dorośli (≥ 18 lat) i nastolatkowie (w wieku od 12 do 17 lat) o masie ciała od 50 kg.

Początkowa dawka terapeutyczna wynosi 500 mg 2 razy na dobę. Jest to dawka początkowa przepisywana od pierwszego dnia leczenia. Jednakże niższą dawkę początkową 250 mg 2 razy na dobę może zastosować lekarz, biorąc pod uwagę ocenę zmniejszenia częstości napadów w porównaniu z potencjalnymi działaniami niepożądanymi. Dawka ta może być zwiększona do 500 mg 2 razy na dobę po upływie 2 tygodni.

W zależności od obrazu klinicznego i tolerancji leku dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej dawki 1500 mg 2 razy na dobę. Dawkę można zmieniać o 250 mg lub 500 mg 2 razy na dobę co 2–4 tygodnie.

Dzieci w wieku od 6 lat i nastolatkowie (w wieku od 12 do 17 lat) o masie ciała poniżej 50 kg.

Lekarz powinien przepisać najbardziej odpowiednią formę leku, dawkowanie i formę dawkowania w zależności od masy ciała, wieku i dawki. Informacje dotyczące dostosowania dawkowania w zależności od masy ciała znajdują się w sekcji „Dzieci”.

Przerywanie leczenia.

W razie konieczności przerwania przyjmowania leku zaleca się stopniowe odstawienie (np. u dorosłych i nastolatków o masie ciała 50 kg i więcej – zmniejszanie dawki o 500 mg 2 razy na dobę co 2–4 tygodnie; u dzieci i nastolatków o masie ciała poniżej 50 kg – zmniejszanie dawki pojedynczej nie więcej niż o 10 mg/kg 2 razy na dobę co 2 tygodnie).

Grupy pacjentów szczególnej uwagi.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat.

Zaleca się dostosowanie dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 lat z zaburzoną funkcją nerek (patrz sekcja „Niewydolność nerek”).

Niewydolność nerek.

Dawkę dobową należy indywidualnie dostosować w zależności od funkcji nerek.

W celu dostosowania dawki u dorosłych należy skorzystać z poniższej tabeli.

Do dostosowania dawki zgodnie z tabelą należy określić poziom klirensu kreatyniny (KK) w ml/min.

KK u dorosłych i nastolatków o masie ciała powyżej 50 kg można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy według wzoru:

[140 ─ wiek (w latach)] × masa ciała (kg)

KK (ml/min) = ________________________________________________________ × 0,85 (dla kobiet)

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Następnie KK należy skorygować według powierzchni ciała (PCT), jak pokazano poniżej:

KK (ml/min)

KK (ml/min/1,73 m²) = ___________________________ × 1,73

PCT pacjenta (m²)

Tabela 1

Schemat dawkowania dla dorosłych i nastolatków z niewydolnością nerek o masie ciała powyżej 50 kg.

* W pierwszy dzień leczenia zaleca się podanie dawki załadunkowej 750 mg.

** Po dializacji zaleca się podanie dodatkowej dawki 250–500 mg.

U dzieci z niewydolnością nerek dawkę lewetyracetamu należy dostosować w zależności od funkcji nerek, ponieważ klirens lewetyracetamu wiąże się z funkcją nerek. Rekomendacja ta oparta jest na badaniach przeprowadzonych u dorosłych pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

U nastolatków, dzieci i niemowląt wartość KKS w ml/min/1,73 m² można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy (mg/dl), stosując następujący wzór (wzór Schwartz):

Wzrost (cm) × ks

KKS (ml/min/1,73 m²) = ------------------------------------------ .

kreatynina surowicy (mg/dl)

U dzieci w wieku do 13 lat oraz u nastolatek ks = 0,55; u nastolatków-chłopców ks = 0,7.

Tabela 2

Rekomendacje dotyczące dostosowania dawki u dzieci i nastolatków z zaburzeniem funkcji nerek o masie ciała mniejszej niż 50 kg

(1) W przypadku dawek do 250 mg, dawek niebędących wielokrotnością 250 mg, gdy zalecana dawka nie może być osiągnięta przez przyjmowanie kilku tabletek, a także u pacjentów, którzy nie są w stanie przełknąć tabletek, należy stosować doustny roztwór Levicytам.

(2) W pierwszym dniu leczenia zaleca się dawkę ładującą lewetyracetamu 15 mg/kg (0,15 ml/kg).

(3) Po dializie zaleca się podanie dawki uzupełniającej 5–10 mg/kg (0,05–0,10 ml/kg).

Zaburzenia wątrobowe.

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens kreatyniny może nie w pełni odzwierciedlać stopnia niewydolności nerek. Dlatego u pacjentów z klirens kreatyniny < 60 ml/min/1,73 m² zaleca się zmniejszenie dawki dobowej o 50%.

Dzieci.

Lekarz powinien dobrać najbardziej odpowiednią postać leku, dawkowanie i formę dawkowania, w zależności od wieku, masy ciała i dawki.

Tabletki nie są zalecane do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia. W tej grupie pacjentów zaleca się stosowanie leku Levicytам w formie roztworu doustnego. Ponadto dostępne dawkowania tabletek nie nadają się do wstępnego leczenia dzieci o masie ciała poniżej 25 kg, u pacjentów, którzy nie są w stanie przełknąć tabletek, ani do stosowania dawek poniżej 250 mg. We wszystkich powyższych przypadkach leczenie należy rozpoczynać od leku Levicytам, roztwór doustny.

Monoterapia.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Levicytам u dzieci i młodzieży do 16. roku życia jako monoterapii nie zostały ustalone.

Brak danych.

Adolescenci (16–17 lat) o masie ciała od 50 kg z napadami częściowymi z wtórną generalizacją lub bez niej, u których po raz pierwszy rozpoznano padaczkę

Zobacz powyżej sekcję „Dorośli (≥ 18 lat) i młodzież (12–17 lat) o masie ciała od 50 kg”.

Terapia uzupełniająca u dzieci od 6. roku życia i młodzieży (12–17 lat) o masie ciała poniżej 50 kg.

Niemowlętom i dzieciom do 6. roku życia zaleca się stosowanie leku Levicytам w formie roztworu doustnego.

Dzieciom od 6. roku życia roztwór doustny Levicytам należy stosować przy dawkowaniu leku do 250 mg, dawkach niebędących wielokrotnością 250 mg, gdy zalecana dawka nie może być osiągnięta przez przyjmowanie kilku tabletek, a także u pacjentów, którzy nie są w stanie przełknąć tabletek.

W przypadku wszystkich wskazań należy stosować najniższą skuteczną dawkę. Początkowa dawka dla dziecka lub młodzieży o masie ciała 25 kg powinna wynosić 250 mg dwa razy dziennie, maksymalna dawka – 750 mg dwa razy dziennie.

Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg dawkowanie należy ustalać zgodnie z zaleceniami dla dorosłych.

Zobacz powyżej sekcję „Dorośli (≥ 18 lat) i młodzież (12–17 lat) o masie ciała od 50 kg” dla wszystkich wskazań.

Terapia uzupełniająca niemowląt w wieku od 1 do 6 miesięcy.

Niemowlętom należy stosować lek w formie roztworu doustnego.

Dzieci.

Tabletki nie są zalecane do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia. Lek Levicytам, roztwór doustny, należy stosować niemowlętom od 1. miesiąca życia i dzieciom do 6. roku życia.

Przedawkowanie .

Objawy.

W przypadku przedawkowania obserwowano senność, pobudzenie, agresję, niewydolność oddechową, dezorientację, śpiączkę.

Leczenie .

W przypadku ostrego przedawkowania należy przepłukać żołądek lub wywołać wymioty. Nie ma specyficznego antydotum. W razie potrzeby stosuje się leczenie objawowe,

w tym hemodializę (wydala się do 60% lewetyracetamu i 74% pierwotnego metabolitu).

Efekty uboczne.

Najczęściej zgłaszanymi efektami ubocznymi były zapalenie nosa i gardła, senność, ból głowy, zwiększone zmęczenie i zawroty głowy. Prezentowany profil działań niepożądanych opiera się na analizie uogólniającej danych z placebo-kontrolowanych badań klinicznych, w których wzięło udział łącznie 3416 pacjentów przyjmujących lewetyracetam. Dane te uzupełnione zostały o doświadczenia z zastosowania lewetyracetamu w odpowiednich rozszerzonych badaniach otwartych oraz doświadczeniach z okresu postmarketingowego. Profil bezpieczeństwa lewetyracetamu jest zazwyczaj podobny u różnych grup wiekowych (dorosłych i dzieci) przy stosowaniu zgodnie z ustalonymi wskazaniami.

Efekty uboczne zgłaszane w badaniach klinicznych (dotyczących dorosłych, nastolatków, dzieci i niemowląt w wieku od 1 miesiąca) oraz w okresie postmarketingowym wymieniono w poniższej tabeli według systemu klasyfikacji narządów i układów, z określeniem częstości ich występowania. Częstość występowania określono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000).

Tabela 3

* Występowanie znacznie wyższe u osób japońskiego pochodzenia w porównaniu do pacjentów niejapońskiego pochodzenia.

** Podczas nadzoru pozarejestrowego bardzo rzadko obserwowano rozwój zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych (OCD) u pacjentów z OCD lub zaburzeniami psychicznymi w wywiadzie.

Opis wybranych działań niepożądanych.

Ryzyko anoreksji zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu lewetyrasetamu z topiramatem. W przypadkach wystąpienia alopecji w niektórych przypadkach obserwowano przywrócenie wzrostu włosów po zaprzestaniu stosowania lewetyrasetamu.

W przypadkach wystąpienia pancytopenii w niektórych przypadkach obserwowano supresję szpiku kostnego.

Przypadki encefalopatii obserwowano zazwyczaj na początku leczenia (od kilku dni do kilku miesięcy) i były odwracalne po zaprzestaniu leczenia.

Dzieci.

Wiadomo, że wśród pacjentów w wieku od 1 miesiąca do 4 lat w ramach badań placebo-kontrolowanych i otwartych badań add-on leczenie lewetyrasetamem otrzymało łącznie 190 pacjentów. 60 z tych pacjentów otrzymywało leczenie lewetyrasetamem w ramach badań placebo-kontrolowanych. Wśród pacjentów w wieku 4–16 lat leczenie lewetyrasetamem otrzymało łącznie 645 pacjentów w ramach badań placebo-kontrolowanych i otwartych badań add-on. 233 z tych pacjentów otrzymywało leczenie lewetyrasetamem w ramach badań placebo-kontrolowanych. W obu wymienionych grupach wiekowych te dane uzupełniono danymi dotyczącymi stosowania lewetyrasetamu w okresie pozarejestrowym.

Dodatkowo, w ramach badania pozarejestrowego oceny bezpieczeństwa leczenia lewetyrasetamem objęto 101 niemowląt w wieku do 12 miesięcy. Nie uzyskano nowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania lewetyrasetamu u niemowląt z epilepsją w wieku do 12 miesięcy.

Profil działań niepożądanych lewetyrasetamu jest ogólnie podobny w różnych grupach wiekowych i przy wszystkich zatwierdzonych wskazaniach w epilepsji. Wyniki dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci uzyskane w ramach placebo-kontrolowanych badań klinicznych odpowiadają profilowi bezpieczeństwa lewetyrasetamu u dorosłych, z wyjątkiem działań niepożądanych ze strony zachowania i psychiki, które u dzieci występowały częściej niż u dorosłych. U dzieci i młodzieży w wieku od 4 do 16 lat wymioty (bardzo często, 11,2 %), pobudzenie (często, 3,4 %), zmiana nastroju (często, 2,1 %), niestabilność afektywna (często, 1,7 %), agresja (często, 8,2 %), zachowanie anormalne (często, 5,6 %) i letargia (często, 3,9 %) występowały częściej niż w innych grupach wiekowych lub w ogólnym profilu bezpieczeństwa. U niemowląt i dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat drażliwość (bardzo często, 11,7 %) oraz zaburzenia koordynacji (często, 3,3 %) występowały częściej niż w innych grupach wiekowych lub w ogólnym profilu bezpieczeństwa.

Wiadomo, że w badaniu bezpieczeństwa u dzieci, które miało na celu wykazanie nie gorszej skuteczności leku w porównaniu z aktywnym kontrolowaniem, oceniano wpływ lewetyrasetamu na wskaźniki poznawcze i neuropsychologiczne u dzieci w wieku od 4 do 16 lat z napadami częściowymi. Lewetyrasetam nie różnił się (nie był mniej skuteczny) od placebo pod względem zmian od poziomu wyjściowego uwagi i pamięci według skali Leiter-R, całkowitego wyniku testu pamięci w populacji zgodnej z protokołem. Wyniki dotyczące funkcji behawioralnych i emocjonalnych wskazywały na nasilenie się zachowań agresywnych u pacjentów leczonych lewetyrasetamem, które były oceniane w sposób ujednolicony i systematyczny, z wykorzystaniem walidowanych narzędzi (CBCL – Achenbach Child Behavior Checklist – Kwestionariusz zachowania dziecka Achenbacha). W przypadku pacjentów, którzy otrzymywali lewetyrasetam w ramach dalszego badania obserwacyjnego, średnio nie obserwowano pogorszenia funkcji behawioralnych i emocjonalnych; w szczególności wskaźniki zachowania agresywnego nie były gorsze niż na poziomie wyjściowym.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważne. Pozwala to na kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w opakowaniu pierwotnym, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 3 lub 6 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Farma Start”.

Miejsce zamieszkania producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havela, 8.