Lamotrygina

INSTRUKCJA dot. stosowania leku ŁAMITOR

Skład:

substancja czynna: lamotrigine;

1 tabletka zawiera lamotryginy 25 mg lub 50 mg lub 100 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, tlenek żelaza żółty (E 172), powidon, skrobioglikolan sodu (typ A), stearynian magnezu, talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, płaskie tabletki jasnożółtego koloru z ryflowaniem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpadaczkowe. Lamotrygina. Kod ATC N03A X09.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lamotrygina to lek przeciwpadaczkowy, którego mechanizm działania wiąże się z blokadą potencjałozależnych kanałów sodowych presynaptycznych błon neuronów w fazie powolnej inaktywacji oraz hamowaniem nadmiernego uwalniania glutaminianu (kwasu, który odgrywa istotną rolę w rozwoju napadu padaczkowego).

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym lek jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga się po około 2,5 godziny. Lamotrygina jest intensywnie metabolizowana, głównym metabolitem jest N-glukuronid. Średni okres półwylęgania u dorosłych wynosi 29 godzin (przy monoterapii). Lamotrygina charakteryzuje się liniowym profilem farmakokinetycznym. Wydalana jest głównie w postaci metabolitów, a częściowo – w postaci niezmienionej, głównie z moczem. U dzieci okres półwylęgania jest krótszy niż u dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Epilepsja

Dorośli i dzieci od 12. roku życia: monoterapia oraz terapia uzupełniająca epilepsji, w szczególności napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych, a także napadów związanych z zespołem Lennox’a-Gastaut.

Dzieci od 2. do 12. roku życia: terapia uzupełniająca epilepsji, w szczególności napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych, a także napadów związanych z zespołem Lennox’a-Gastaut.

Po osiągnięciu kontroli nad napadami można odstawić leki wspomagające i kontynuować monoterapię Lamotrygina.

Monoterapia typowych małych napadów epileptycznych.

Zaburzenia dwubiegunowe (dorośli)

Profilaktyka epizodów zaburzeń nastroju (depresja, mania, hipomania, stany mieszane) u pacjentów z zaburzeniami dwubiegunowymi.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na Lamotrygina lub którykolwiek składnik preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ustalono, że uridylo-difosfo-glukuronozylotransferaza to enzym odpowiedzialny za metabolizm Lamotrygina. Nie ma dowodów, że Lamotrygina może wywołać klinicznie istotne stymulowanie lub hamowanie enzymów wątrobowych biorących udział w metabolizmie leków, a zatem mało prawdopodobna jest interakcja między Lamotrygina a lekami metabolizowanymi przez enzymy cytochromu P450. Lamotrygina może indukować własny metabolizm, jednak efekt ten jest umiarkowany i nie ma istotnych konsekwencji klinicznych.

Leki silnie hamujące enzymy wątrobowe: walproinian.

Leki silnie indukujące enzymy wątrobowe: karbamazepina, fenytoina, primidon, fenylobarbital, ryfampicyna, lopinawir/rytonawir, atazanawir/rytonawir, kombinacja etynylowej estradiolu/lewonorgestrelu (inne doustne środki antykoncepcyjne i leki hormonalne nie były badane, ale mogą podobnie wpływać na właściwości farmakokinetyczne Lamotrygina).

Leki nie hamujące ani nie indukujące enzymów wątrobowych: lit, bupropion, olanzapina, oksykarbazepina, felbamid, gabapentyna, lewetyracetam, pregabalina, topiramat, zonisamid, aripiprazol.

Interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi

Walproinian, który hamuje glukuronidację Lamotrygina, zmniejsza jego metabolizm i wydłuża średni okres półtrwania o około 2 razy.

Niektóre leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina, karbamazepina, fenylobarbital i primidon), które indukują enzymy wątrobowe, indukują metabolizm glukuronidacji Lamotrygina i przyspieszają jego metabolizm.

Istnieją doniesienia o działaniach niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, w tym zawrotach głowy, ataksji, podwójnym widzeniu, zamazanym widzeniu i nudnościach, u pacjentów przyjmujących karbamazepinę równocześnie z Lamotrygina. Objawy te zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki karbamazepiny. Podobny efekt zaobserwowano w badaniach Lamotrygina i okskarbazepiny u zdrowych dorosłych ochotników, jednak nie badano zmniejszania dawki.

W badaniach z udziałem zdrowych dorosłych ochotników przyjmujących dawkę Lamotrygina 200 mg i okskarbazepiny 1200 mg stwierdzono, że okskarbazepina nie zmienia metabolizmu Lamotrygina, a Lamotrygina z kolei nie zmienia metabolizmu okskarbazepiny.

W badaniach z udziałem zdrowych ochotników stwierdzono, że jednoczesne stosowanie felbamidu w dawce 1200 mg 2 razy dziennie i Lamotrygina w dawce 100 mg 2 razy dziennie przez 10 dni nie miało klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę tego ostatniego.

Zgodnie z danymi analizy retrospektywnej poziomów w osoczu u pacjentów stosujących Lamotrygina z lub bez gabapentyny stwierdzono, że gabapentyna nie zmienia istniejącego poziomu klirensu Lamotrygina.

Potencjalną interakcję lekową między lewetyracetamem a Lamotrygina badano poprzez ocenę stężenia obu leków w surowicy krwi podczas badań. Dane te wskazują, że substancje nie zmieniają wzajemnie farmakokinetyki.

Stałe stężenie Lamotrygina w osoczu krwi nie zmienia się przy jednoczesnym stosowaniu z pregabaliną (200 mg 3 razy dziennie). Nie ma interakcji farmakokinetycznej między Lamotrygina a pregabaliną.

Topiramat nie wpływa na stężenie Lamotrygina w osoczu. Stosowanie Lamotrygina zwiększa stężenie topiramatu o 15 %.

Zgodnie z danymi badań, stosowanie zonisamidu (200–400 mg/dobę) razem z Lamotrygina (150–500 mg/dobę) przez 35 dni w leczeniu epilepsji nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę Lamotrygina.

Chociaż opisano przypadki zmiany stężenia innych leków przeciwpadaczkowych w osoczu krwi, badania kontrolowane wykazały, że Lamotrygina nie wpływa na stężenie współadministracyjnych leków przeciwpadaczkowych w osoczu. Wyniki badań in vitro wykazały, że Lamotrygina nie wypiera innych leków przeciwpadaczkowych z ich wiązania z białkami osocza krwi.

Interakcje z innymi substancjami psychotropowymi

Dostępne są dane, że jednoczesne stosowanie 100 mg Lamotrygina dziennie i 2 g glukonianu litu podawanego 2 razy dziennie przez 6 dni nie zmienia farmakokinetyki litu.

Wielokrotne dawki doustne bupropionu nie miały istotnego statystycznie wpływu na farmakokinetykę Lamotrygina w badaniu, powodując jedynie słabe zwiększenie stężenia glukuronidu Lamotrygina.

W badaniach z udziałem zdrowych dorosłych ochotników przyjmowanie 15 mg olanzapiny zmniejszało pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) oraz maksymalne stężenie (Cmax) Lamotrygina średnio o 24 % i 20 % odpowiednio. Taki silny efekt rzadko występuje w praktyce klinicznej. Przyjmowanie 200 mg Lamotrygina nie wpływa na farmakokinetykę olanzapiny.

Wielokrotne dawki doustne Lamotrygina 400 mg na dobę nie powodowały klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę rysperydonu przy podaniu jednorazowej dawki 2 mg w badaniach z udziałem zdrowych dorosłych ochotników. Przy jednoczesnym stosowaniu 2 mg rysperydonu z Lamotrygina zgłaszano występowanie senności tylko przy stosowaniu rysperydonu. Nie odnotowano żadnych przypadków senności przy stosowaniu wyłącznie Lamotrygina.

W badaniach u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym, którzy otrzymywali Lamotrygina (≥100 mg na dobę), dawkę aripiprazolu zwiększono z 10 mg na dobę do 30 mg na dobę w ciągu 7 dni. Ogólnie zaobserwowano około 10 % zmniejszenie Cmax i AUC Lamotrygina. Nie oczekuje się, że efekt takich zmian będzie miał konsekwencje kliniczne.

Badania in vitro wykazały, że formowanie pierwszego metabolitu Lamotrygina, 2-N-glukuronidu, może być jedynie minimalnie wpływać amitryptylina, bupropion, klonazepam, fluoksetyna, haloperidol lub lorazepam. Dane z badania metabolizmu bufuralolu w mikrosomach wątroby człowieka wskazują, że Lamotrygina nie zmniejsza klirensu leków metabolizowanych głównie przez CYP2D6. Wyniki badań in vitro pozwalają również stwierdzić, że na klirens Lamotrygina nie wpływają najprawdopodobniej klozapina, fenelzyna, rysperydon, sertalina ani trazodon.

Interakcje z hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi

Wpływ hormonalnych środków antykoncepcyjnych na farmakokinetykę Lamotrygina

U pacjentek przyjmujących tabletkę zawierającą kombinację etynylowa estradiol 30 µg/lewonorgestrel 150 µg zaobserwowano około dwukrotne zwiększenie wydalania Lamotrygina, co z kolei spowodowało zmniejszenie AUC i Cmax Lamotrygina średnio o 52 % i 39 % odpowiednio. Stężenie Lamotrygina w surowicy krwi stopniowo wzrastało w tygodniowej przerwie w przyjmowaniu środka antykoncepcyjnego, osiągając na końcu tej przerwy wartości średnio około dwukrotnie wyższe niż przy jednoczesnym stosowaniu leków.

Wpływ Lamotrygina na farmakokinetykę hormonalnych środków antykoncepcyjnych

W badaniach u kobiet-ochotnic niezmieniona dawka Lamotrygina 300 mg nie wpływała na farmakokinetykę etynylowej estradiolu, będącej częścią kombinowanej tabletki doustnego środka antykoncepcyjnego. Obserwowano stałe, niewielkie zwiększenie wydalania lewonorgetrelu, co z kolei spowodowało zmniejszenie AUC i Cmax lewonorgetrelu średnio o 19 % i 12 % odpowiednio. Pomiar stężenia hormonu folitropiny i hormonu luteinizującego oraz estradiolu w surowicy krwi podczas badania wykazał hamowanie hormonalnej aktywności jajników u niektórych kobiet, choć pomiary stężenia progesteronu w surowicy krwi wykazały brak jakichkolwiek hormonalnych objawów owulacji u kobiet. Wpływ zmian stężenia surowicy folitropiny i hormonu luteinizującego oraz niewielkiego zwiększenia wydalania lewonorgetrelu na aktywność owulacyjną jajników nie jest znany. Wpływ Lamotrygina w dawce dobowej powyżej 300 mg nie był badany. Nie przeprowadzono również badań innych hormonalnych środków antykoncepcyjnych.

Interakcje z innymi lekami

U mężczyzn-ochotników przyjmujących ryfampicynę stwierdzono zwiększenie wydalania i skrócenie okresu półtrwania Lamotrygina w wyniku indukcji enzymów wątrobowych odpowiedzialnych za glukuronidację. Pacjenci równocześnie przyjmujący ryfampicynę powinni przestrzegać trybu leczenia zalecanego w terapii Lamotrygina i odpowiednich induktorów glukuronidacji.

Zgodnie z danymi badań z udziałem zdrowych ochotników, lopinawir/rytonawir obniżają stężenie Lamotrygina w osoczu średnio dwukrotnie poprzez indukcję glukuronidacji. W leczeniu pacjentów, którzy już stosują lopinawir/rytonawir, należy przestrzegać trybu terapii zalecanego przy stosowaniu Lamotrygina i induktorów glukuronidacji.

Zgodnie z danymi badań z udziałem zdrowych ochotników, stosowanie atazanawiru/rytonawiru (300 mg/100 mg) zmniejszało AUC i Cmax Lamotrygina w osoczu krwi (w dawce 100 mg) średnio o 32 % i 6 % odpowiednio.

Dane z badań in vitro dotyczące wpływu Lamotrygina na organiczne transportery kationów 2 (OCT2) wykazały, że Lamotrygina, ale nie jej metabolit N(2)-glukuronid, jest inhibitorem OCT2 w potencjalnie klinicznie istotnych stężeniach. Dane te wskazują, że Lamotrygina jest silniejszym inhibitorem OCT2 niż cyklosporyna, z wartościami IC50 wynoszącymi odpowiednio 53,8 µM i 186 µM.

Interakcje w przeprowadzaniu testów laboratoryjnych

Zgłaszano o interakcji Lamotrygina z testami stosowanymi do szybkiego wykrywania niektórych leków w moczu, co może prowadzić do wyników fałszywie dodatnich, szczególnie w przypadku wykrywania fencyklidyny. Aby potwierdzić wyniki dodatnie, należy zastosować alternatywną, bardziej specyficzną metodę chemiczną.

Szczególne wskazania.

Wysypki skórne

W pierwszych 8 tygodniach leczenia lamotrygyną mogą wystąpić objawy niepożądane ze strony skóry w postaci wysypek. W większości przypadków są one umiarkowane i ustępują bez leczenia, jednakże zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych wymagających hospitalizacji i przerwania leczenia lamotrygyną. Obejmują one potencjalnie zagrażające życiu reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne nekrolityczne zapalenie nabłonka.

U dorosłych stosujących lamotrygynę w zalecanych dawkach częstość ciężkich wysypek skórnych wynosiła około 1 na 500 chorych na padaczkę. W około połowie tych przypadków rozpoznano zespół Stevensa-Johnsona (1 na 1000).

Częstość ciężkich wysypek skórnych u chorych na zaburzenia dwubiegunowe wynosi 1 na 1000.

U dzieci ryzyko wystąpienia poważnych wysypek skórnych jest wyższe niż u dorosłych.

Dane z badań wskazują, że częstość przypadków wysypek prowadzących do hospitalizacji u dzieci waha się od 1 na 300 do 1 na 100 chorych.

Pierwsze objawy wysypek skórnych u dzieci mogą być błędnie interpretowane jako infekcja, dlatego lekarze powinni brać pod uwagę możliwość wystąpienia reakcji niepożądanej na lek u dzieci, u których pojawiają się wysypki i gorączka w ciągu pierwszych 8 tygodni terapii.

Ogólne ryzyko wystąpienia wysypek skórnych wydaje się być ściśle związane z wysokimi dawkami początkowymi lamotrygyny, przekroczeniem zalecanych dawek w schemacie zwiększania dawkowania oraz jednoczesnym stosowaniem walproinianu.

Z ostrożnością należy stosować lamotrygynę u chorych, u których wcześniej wystąpiła alergia lub wysypka po stosowaniu innych leków przeciwpadaczkowych, ponieważ częstość występowania umiarkowanych wysypek po leczeniu lamotrygyną w tej grupie pacjentów była 3 razy wyższa niż w grupie bez takiej wywiadu.

W przypadku pojawienia się wysypek skórnych należy natychmiast przebadać pacjenta (zarówno dorosłego, jak i dziecko) i przerwać przyjmowanie lamotrygyny, jeśli nie ma dowodów, że wysypka nie jest związana z przyjmowaniem leku. Nie zaleca się ponownego rozpoczynania leczenia lamotrygyną, jeśli zostało ono przerwane z powodu wysypek po poprzednim leczeniu lamotrygyną. W takim przypadku przy decyzji o ponownym przepisaniu leku należy dokładnie rozważyć oczekiwaną korzyść terapii i potencjalne ryzyko.

Zgłaszano również, że wysypki skórne mogą być częścią zespołu wrażliwości, który towarzyszą różnorodne objawy systemowe, w tym gorączka, limfadenopatia, obrzęk twarzy, zmiany w morfologii krwi i zaburzenia funkcji wątroby, aseptyczny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Zespół może mieć różny stopień ciężkości i rzadko może prowadzić do zakaźnego krzepnięcia wewnątrznaczyniowego i niewydolności wielonarządowej. Ważne jest, aby zauważyć, że wczesne objawy nadwrażliwości (np. gorączka i limfadenopatia) mogą wystąpić nawet w przypadku braku wysypek skórnych. W przypadku wystąpienia takich objawów pacjenta należy natychmiast przebadać i, przy braku innych przyczyn, przerwać przyjmowanie lamotrygyny.

W większości przypadków aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych ustępuje po odstawieniu leku, ale w niektórych przypadkach może powracać po ponownym przepisaniu lamotrygyny. Ponowne przepisanie lamotrygyny powoduje szybkie powrót objawów, które często mają cięższy przebieg. Pacjentom, u których lamotrygynę odstawiono z powodu aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych po poprzednim stosowaniu, nie należy ponownie przepisywać lamotrygyny.

Allel HLA-B*1502 u osób pochodzenia azjatyckiego (głównie chińskiego i tajskiego) jest związany z ryzykiem wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona/toksycznego nekrolitycznego zapalenia nabłonka (SSD/TEN) podczas stosowania lamotrygyny. Jeśli badanie pacjenta na obecność allelu HLA-B*1502 daje wynik pozytywny, decyzję o stosowaniu lamotrygyny należy dokładnie rozważyć.

Hemofagocytarny limfogranulomatoza (HLH)

Zgłaszano przypadki HLH u pacjentów przyjmujących lamotrygynę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). HLH charakteryzuje się takimi objawami klinicznymi i objawami, jak gorączka, wysypka, objawy neurologiczne, hepatosplenomegalia, limfadenopatia, cytopenia, wysoki poziom ferrytyny w surowicy, hipertriglicerydemia oraz zaburzenia funkcji wątroby i krzepnięcia. Objawy pojawiają się zazwyczaj w ciągu 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia. HLH może być zagrażająca życiu.

Pacjentów należy poinformować o możliwych objawach związanych z HLH i zalecić natychmiastowe zgłoszenie się do lekarza w przypadku ich wystąpienia podczas leczenia lamotrygyną.

Pacjentów, u których występują takie objawy, należy natychmiast przebadać i rozważyć możliwość rozpoznania HLH. Leczenie lamotrygyną należy przerwać, jeśli nie można ustalić alternatywnej etiologii powyższych objawów.

Ryzyko samobójcze

U chorych na padaczkę mogą występować objawy depresji i/lub zaburzeń dwubiegunowych. Istnieją dowody, że chorzy na padaczkę i zaburzenia dwubiegunowe mają zwiększone ryzyko samobójcze.

Od 25 do 50% pacjentów z zaburzeniami dwubiegunowymi miało co najmniej jedną próbę samobójczą. Mogą odczuwać nasilenie objawów depresji i/lub pojawienie się myśli i zachowań samobójczych (samobójczość), niezależnie od tego, czy stosowali leki na zaburzenia dwubiegunowe, w tym lamotrygynę, czy nie.

Podczas leczenia lekami przeciwpadaczkowymi pacjentów z różnymi wskazaniami, w tym padaczką, zgłaszano myśli i zachowania samobójcze. Istnieją dane wskazujące na nieznaczne zwiększenie ryzyka myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany, ale dostępne dane nie wykluczają możliwości zwiększenia tego ryzyka w wyniku stosowania lamotrygyny. Dlatego pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem objawów myśli i zachowań samobójczych. W przypadku pojawienia się takich objawów pacjenci i osoby opiekujące się nimi powinni skontaktować się o pomoc medyczną.

Pogorszenie stanu klinicznego przy zaburzeniach dwubiegunowych

Pacjentów leczonych lamotrygyną z powodu zaburzeń dwubiegunowych należy dokładnie obserwować pod kątem pogorszenia stanu klinicznego (w tym pojawienia się nowych objawów) i myśli samobójczej, szczególnie na początku leczenia lub podczas zmiany dawkowania. U niektórych pacjentów, którzy w wywiadzie mieli myśli lub zachowania samobójcze, u młodych pacjentów oraz u pacjentów, którzy przed rozpoczęciem leczenia wykazywali znaczące myśli samobójcze, może istnieć większe ryzyko pojawienia się myśli lub prób samobójczych, co będzie wymagać dokładnej obserwacji podczas leczenia.

Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinformować o konieczności obserwowania wszelkiego pogorszenia stanu (w tym pojawienia się nowych objawów) i/lub pojawienia się myśli/samobójczych zachowań lub skłonności do samouszkodzeń, aby natychmiast skontaktować się o pomoc medyczną w przypadku wystąpienia tych objawów.

W takiej sytuacji należy ocenić stan pacjenta i wprowadzić odpowiednie zmiany w trybie terapii, w tym możliwe odstawienie leczenia, u pacjentów z objawami pogorszenia stanu klinicznego (w tym pojawienia się nowych objawów) i/lub pojawienia się myśli/samobójczych zachowań, szczególnie jeśli objawy są ciężkie, pojawiają się nagle i nie są częścią już istniejących objawów.

Środki antykoncepcyjne hormonalne

Wpływ środków antykoncepcyjnych hormonalnych na skuteczność lamotryginy

Uzyskano dane, że kombinacja etyniloestradiolu 30 μg/lewonorzegestrelu 150 μg zwiększa wydalanie lamotrygyny około dwukrotnie, co z kolei zmniejsza stężenie lamotrygyny. Aby osiągnąć maksymalny efekt terapeutyczny, w większości przypadków konieczne jest zwiększenie (poprzez tytrację) dawki utrzymującej lamotryginy (dwukrotnie). U kobiet, które nie przyjmują jeszcze leków indukujących glukuronidację lamotryginy i już przyjmują hormonalne środki antykoncepcyjne (z tygodniową przerwą między cyklami), możliwe jest stopniowe, tymczasowe podwyższenie stężenia lamotrygyny w czasie tygodniowej przerwy. To podwyższenie będzie większe, jeśli dawkę lamotryginy zwiększy się dzień przed lub w czasie tygodniowej przerwy. Dlatego kobiety rozpoczynające przyjmowanie doustnych środków antykoncepcyjnych lub kończące cykl stosowania doustnych środków antykoncepcyjnych powinny być stale pod nadzorem lekarza i w większości przypadków będą wymagały korekty dawki lamotryginy.

Inne doustne środki antykoncepcyjne i leki hormonalne nie były badane, ale mogą podobnie wpływać na właściwości farmakokinetyczne lamotryginy.

Wpływ lamotryginy na skuteczność środków antykoncepcyjnych hormonalnych

W badaniach stwierdzono nieznaczne zwiększenie wydalania lewonorzegestrelu i zmiany poziomu hormonu folikulotropowego i hormonu luteinizującego w surowicy krwi, gdy lamotrygyna była stosowana razem ze środkami antykoncepcyjnymi hormonalnymi (kombinacja etyniloestradiolu 30 μg/lewonorzegestrelu 150 μg). Wpływ tych zmian na owulację jajników jest nieznany. Nie można jednak wykluczyć możliwości, że u niektórych pacjentek przyjmujących jednocześnie lamotrygynę i hormonalne środki antykoncepcyjne te zmiany prowadzą do zmniejszenia ich skuteczności. Dlatego pacjentki powinny niezwłocznie zgłaszać zmiany w cyklu menstruacyjnym, np. pojawienie się nagłego krwawienia.

Wpływ lamotryginy na substraty transporterów kationowych organicznych 2 (OCT 2)

Lamotrygyna jest inhibitorem nerkowej sekrecji kanalikowej poprzez białka transporterów kationowych organicznych. Może to prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu niektórych leków wydawanych głównie tym szlakiem. Dlatego stosowanie leku z substratami OCT 2 o wąskim indeksie terapeutycznym, np. z dofetylidem, nie jest zalecane.

Dihydrofolatereduktaza

Lamotrygyna jest słabym inhibitorem dihydrofolatereduktazy, dlatego przy długotrwałym stosowaniu możliwy jest jej wpływ na metabolizm folianów. Jednak przy długotrwałym stosowaniu lamotrygyny nie stwierdzono istotnych zmian w stężeniu hemoglobiny, średniej objętości erytrocytów, stężeniu folianów w surowicy krwi i erytrocytach przez 1 rok oraz stężeniu folianów w erytrocytach przez 5 lat.

Niewydolność nerek

W badaniach jednorazowej dawki u pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek stężenie lamotrygyny w osoczu krwi istotnie się nie zmieniało. Jednak możliwe jest nagromadzanie się metabolitu glukuronidowego. Dlatego przy leczeniu pacjentów z uszkodzeniem nerek należy zachować ostrożność.

Pacjenci przyjmujący inne leki zawierające lamotrygynę

Lamotrygina nie powinna być przepisywana pacjentom, którzy są już leczeni jakimkolwiek innym lekiem zawierającym lamotrygynę, bez konsultacji z lekarzem.

Elektrokardiogram typu zespołu Brugadego

U pacjentów przyjmujących lamotrygynę obserwowano arytmogenną anomalie ST-T i elektrokardiogram typu zespołu Brugadego. Należy ostrożnie przepisywać lamotrygynę pacjentom z zespołem Brugadego.

Rozwój u dzieci

Brak danych dotyczących wpływu lamotrygyny na wzrost, dojrzewanie płciowe, rozwój funkcji poznawczych, emocjonalnych i behawioralnych.

Padaczka

Nagłe odstawienie leku, jak i innych leków przeciwpadaczkowych, może sprowokować zwiększenie częstotliwości napadów. Z wyjątkiem przypadków, gdy stan pacjenta wymaga nagłego odstawienia leku (np. przy pojawieniu się wysypek), dawkę lamotrygyny należy zmniejszać stopniowo, nie krócej niż przez 2 tygodnie.

Istnieją dane, że ciężkie napady padaczkowe mogą prowadzić do rabdomiolizy, niewydolności wielonarządowej i zespołu zakaźnego krzepnięcia wewnątrznaczyniowego, czasem zakończonego śmiercią. Podobne przypadki są możliwe również podczas leczenia lamotrygyną.

Może występować istotne pogorszenie kliniczne w postaci zwiększenia częstotliwości napadów zamiast poprawy stanu. U pacjentów z więcej niż jednym typem napadów, poprawę kontroli jednego typu napadów należy dokładnie porównać z pogorszeniem kontroli innego typu napadów. Leczenie lamotrygyną może nasilać napady miokloniczne.

Istnieją dane, że odpowiedź na leczenie lamotrygyną w połączeniu z induktorami enzymów jest słabsza niż na leczenie lamotrygyną w połączeniu z lekami przeciwpadaczkowymi, które nie indukują enzymów. Przyczyna tego jest nieznana.

Podczas leczenia dzieci z typowymi małymi napadami padaczkowymi efekt nie jest osiągany u wszystkich pacjentów.

Zaburzenia dwubiegunowe

Dzieci

Leczenie lekami przeciwdziałającymi depresji wiąże się z zwiększeniem ryzyka myśli i zachowań samobójczych u dzieci (do 18 roku życia) z dużymi zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami psychicznymi.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu leku na płodność u ludzi.

Teratogenność

Lamotrygyna jest słabym inhibitorem dihydrofolatereduktazy. Teoretycznie istnieje ryzyko wad wrodzonych u płodu, jeśli kobieta podczas ciąży jest leczona inhibitorami folianów.

Lek zawiera laktozę, dlatego pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedostatecznością laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ogólne ryzyko związane ze stosowaniem leków przeciwpadaczkowych

Kobietom w wieku rozrodczym należy poradzić się lekarza. Przed zaplanowaniem ciąży należy przeanalizować konieczność leczenia lekami przeciwpadaczkowymi. Kobiety chore na padaczkę, które są już leczone, powinny unikać nagłego przerywania terapii przeciwpadaczkowej, ponieważ może to spowodować nasilenie napadów i mieć poważne konsekwencje zarówno dla kobiety, jak i dla dziecka.

Ryzyko wystąpienia wad wrodzonych u dzieci matek leczonych lekami przeciwpadaczkowymi jest wyższe niż w populacji ogólnej o około 3%. Najczęściej zgłaszane wady to warga wilcza, wady rozwojowe układu sercowo-naczyniowego i wady rurki nerwowej. Ryzyko wad wrodzonych jest wyższe przy kombinowanej terapii przeciwpadaczkowej w porównaniu z monoterapią, dlatego należy, jeśli to możliwe, stosować monoterapię.

Ryzyko związane ze stosowaniem lamotrygyny.

Przeprowadzono badania z udziałem kobiet, które otrzymywały monoterapię lamotrygyną w I trymestrze ciąży. Ogólnie nie przedstawiono dowodów istotnego zwiększenia ryzyka wystąpienia głównych wad wrodzonych, jednak z danych z ograniczonej liczby rejestrów wynika o podwyższonym ryzyku wystąpienia takiej wady wrodzonej jak warga wilcza. Dane z kontrolowanego badania przypadków nie wykazały zwiększenia ryzyka rozwoju izolowanej wargi wilczej w porównaniu z innymi wadami po stosowaniu lamotrygyny. W przypadku konieczności terapii lamotrygyną w czasie ciąży należy stosować najniższe skuteczne dawki.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania lamotrygyny w terapii skojarzonej, aby stwierdzić, czy lamotrygyna wpływa na ryzyko wystąpienia wad rozwojowych związanych z innymi lekami.

Tak jak w przypadku innych leków, Lamotrygina powinna być przepisywana w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Lamotrygyna wykazuje słaby wpływ inhibitorowy na dihydrofolatereduktazę i dlatego teoretycznie może zwiększyć ryzyko zaburzeń rozwoju embrionalnego poprzez obniżenie poziomu kwasu foliowego (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). Dlatego należy rozważyć konieczność przyjmowania kwasu foliowego podczas planowania i wczesnych etapów ciąży.

Zmiany fizjologiczne w czasie ciąży mogą wpływać na stężenie lamotrygyny i/lub jej efekt terapeutyczny. Były przypadki obniżenia stężenia lamotrygyny w czasie ciąży, co potencjalnie zwiększało ryzyko utraty kontroli nad napadami. Po porodzie stężenie lamotrygyny może szybko wzrosnąć, z potencjalnym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych zależnych od dawki. Dlatego stężenie lamotrygyny w surowicy krwi należy sprawdzać przed, w czasie ciąży i po porodzie. W razie potrzeby dawkę lamotrygyny należy korygować, aby utrzymać stężenie lamotrygyny w surowicy krwi na poziomie sprzed ciąży lub dostosować do stanu klinicznego. Dodatkowo należy kontrolować reakcje niepożądane zależne od dawki po porodzie.

Okres karmienia piersią.

Zgłaszano, że lamotrygyna przenika do mleka matki w zmiennych stężeniach. Stężenie lamotrygyny u niemowlęcia może osiągnąć 50% odpowiedniego stężenia u matki. Dlatego u niektórych niemowląt karmionych piersią stężenie lamotrygyny w surowicy krwi mogło osiągnąć poziomy, przy których możliwy był efekt farmakologiczny.

W razie konieczności leczenia lamotrygyną należy rozważyć przerwanie karmienia piersią, biorąc pod uwagę korzyść z leczenia dla matki i potencjalne ryzyko dla dziecka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Dane z badań wskazują, że wpływ lamotrygyny na koordynację wzroku, ruchu oczu, sterowanie ciałem i subiektywny efekt uspokajający nie różni się od takiego w grupie placebo. Podczas przyjmowania lamotrygyny zgłaszano przypadki zawrotów głowy i podwójnego widzenia, dlatego pacjenci powinni ocenić własną reakcję na leczenie lamotrygyną, zanim usiądą za kierownicą samochodu lub będą pracować z innymi urządzeniami. Ponieważ reakcja na leki przeciwpadaczkowe jest indywidualna, pacjent powinien skonsultować się z lekarzem w kwestii szczegółowych zasad prowadzenia pojazdów mechanicznych w tych przypadkach.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy rozpuścić w niewielkiej ilości wody (wystarczającej, aby pokryć całą tabletę) lub połknąć całe, popijając wodą. Jeśli obliczona dawka lamotryginy, np. dla dzieci (tylko padaczka) lub dla pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby, nie odpowiada dawce całej tabletki, należy przyjąć najniższą dawkę odpowiadającą całej tabletce.

Padaczka

W monoterapii

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (patrz tabela 1).

Początkowa dawka leku wynosi 25 mg 1 raz na dobę przez 2 tygodnie, następnie stosuje się 50 mg na dobę przez kolejne 2 tygodnie, po czym dawkę zwiększa się o 50–100 mg co 1–2 tygodnie do osiągnięcia optymalnego efektu. Typowa dawka utrzymania wynosi 100–200 mg na dobę w 1 lub 2 dawkach. U niektórych pacjentów może być wymagana dawka 500 mg na dobę.

Dzieci w wieku od 2 do 12 lat (patrz tabela 3).

Początkowa dawka lamotryginy w leczeniu typowych małych napadów padaczkowych wynosi 0,3 mg/kg/masy ciała na dobę w 1 lub 2 dawkach przez 2 tygodnie, następnie stosuje się 0,6 mg/kg/masy ciała na dobę w 1 lub 2 dawkach przez kolejne 2 tygodnie. Następnie dawkę zwiększa się o 0,6 mg/kg co 1–2 tygodnie do osiągnięcia optymalnego efektu. Typowa dawka utrzymania wynosi 1–10 mg/kg/na dobę w 1 lub 2 dawkach. U niektórych pacjentów może być wymagana wyższa dawka.

Z uwagi na ryzyko wystąpienia wysypek nie należy przekraczać początkowej dawki ani tempa dalszego zwiększania dawki.

W terapii skojarzonej

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (patrz tabela 1).

U pacjentów przyjmujących walproat (z lub bez innych leków przeciwpadaczkowych) początkowa dawka lamotryginy wynosi 25 mg co drugi dzień przez 2 tygodnie, następnie 25 mg każdego dnia przez kolejne 2 tygodnie. Następnie dawkę należy zwiększać (maksymalnie o 25–50 mg/na dobę) co 1–2 tygodnie do osiągnięcia optymalnego efektu terapeutycznego. Typowa dawka utrzymania wynosi 100–200 mg/na dobę w 1 lub 2 dawkach.

U pacjentów przyjmujących inne leki przeciwpadaczkowe lub inne leki – induktory glukuronidacji lamotryginy, w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi lub bez nich (z wyjątkiem walerianianu sodu), początkowa dawka leku wynosi 50 mg 1 raz na dobę przez 2 tygodnie, następnie 100 mg/na dobę w 2 dawkach przez 2 tygodnie. Następnie dawkę należy zwiększać (maksymalnie o 100 mg) co 1–2 tygodnie do osiągnięcia optymalnego efektu terapeutycznego. Typowa dawka utrzymania wynosi 200–400 mg/na dobę w 2 dawkach. U niektórych pacjentów może być wymagana dawka 700 mg/na dobę.

U pacjentów przyjmujących inne leki, które istotnie nie indukują ani nie hamują glukuronidacji lamotryginy (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), początkowa dawka leku wynosi 25 mg 1 raz na dobę przez 2 tygodnie, następnie 50 mg 1 raz na dobę przez kolejne 2 tygodnie. Następnie dawkę należy zwiększać (maksymalnie o 50–100 mg/na dobę) co 1–2 tygodnie do osiągnięcia optymalnego efektu terapeutycznego. Typowa dawka utrzymania wynosi 100–200 mg na dobę w 1 lub 2 dawkach.

Tabela 1

Zalecany schemat leczenia padaczki u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat

Pacjentom stosującym leki przeciwpadaczkowe, których wzajemne oddziaływanie z lamotrygina jest nieznane, zaleca się stosowanie tego samego schematu leczenia, co u pacjentów stosujących lamotryginę z kwasem walproinowym.

Z uwagi na ryzyko wystąpienia wysypek nie należy przekraczać początkowej dawki ani szybkości dalszego zwiększania dawki.

Dzieci w wieku od 2 do 12 roku życia (patrz tabela 2).

Dla dzieci otrzymujących sód walproinowy w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi lub bez nich, początkowa dawka lamotryginy wynosi 0,15 mg/kg masy ciała na dobę w jednym dawkowaniu przez 2 tygodnie, następnie – 0,3 mg/kg masy ciała na dobę w jednym dawkowaniu przez kolejne 2 tygodnie. Następnie dawkę należy zwiększać (maksymalnie o 0,3 mg/kg masy ciała) co 1–2 tygodnie aż do osiągnięcia optymalnego efektu terapeutycznego. Dawka utrzymująca wynosi 1–5 mg/kg masy ciała w jednym lub dwóch dawkowaniach (maksymalnie 200 mg na dobę).

Dla dzieci stosujących inne leki przeciwpadaczkowe lub inne leki, które są induktorami glukuronidacji lamotryginy, w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi lub bez nich (z wyjątkiem sodu walproinowego), początkowa dawka leku wynosi 0,6 mg/kg masy ciała na dobę w dwóch dawkowaniach przez 2 tygodnie, następnie – 1,2 mg/kg masy ciała na dobę przez kolejne 2 tygodnie. Następnie dawkę należy zwiększać (maksymalnie o 1,2 mg/kg masy ciała) co 1–2 tygodnie aż do osiągnięcia optymalnego efektu terapeutycznego. Średnia dawka utrzymująca wynosi 5–15 mg/kg masy ciała na dobę w dwóch dawkowaniach (maksymalnie 400 mg na dobę).

Dla dzieci stosujących inne leki, które nie indukują ani nie hamują istotnie glukuronidacji lamotryginy (patrz punkt «Wzaemodziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań»), początkowa dawka lamotryginy wynosi 0,3 mg/kg masy ciała na dobę w jednym lub dwóch dawkowaniach przez 2 tygodnie, następnie – 0,6 mg/kg masy ciała na dobę w jednym lub dwóch dawkowaniach przez kolejne 2 tygodnie. Po tym czasie dawkę należy zwiększać (maksymalnie o 0,6 mg/kg) co 1–2 tygodnie aż do osiągnięcia optymalnego efektu terapeutycznego. Typowa dawka utrzymująca wynosi 1–10 mg/kg na dobę w jednym lub dwóch dawkowaniach. Maksymalna dawka to 200 mg na dobę.

W celu prawidłowego obliczenia dawki utrzymującej należy kontrolować masę ciała dziecka.

Tabela 2

Zalecany schemat leczenia padaczki u dzieci w wieku od 2 do 12 roku życia (ogólna dzienna dawka w mg/kg masy ciała na dobę)

* W przypadku potrzeby przyjęcia dawki obliczonej w zakresie 2,5–5 mg dozwolone jest przyjmowanie 5 mg lamotryginy co drugi dzień przez pierwsze 2 tygodnie. Jeżeli obliczona dawka jest mniejsza niż 2,5 mg, nie zaleca się stosowania leku.

Dzieciom, które przyjmują leki przeciwpadaczkowe o nieznanej interakcji z lamotrygliną, zaleca się stosowanie tego samego schematu leczenia, co u pacjentów przyjmujących lamotryglinę z kwasem walproinowym.

Z uwagi na ryzyko wystąpienia wysypek nie należy przekraczać początkowej dawki oraz tempa dalszego zwiększania dawki.

Należy pamiętać, że w przypadku braku tabletek Lamotryginy w dawce 2 mg niemożliwe jest prawidłowe rozpoczęcie leczenia dzieci o masie ciała mniejszej niż 17 kg.

Ogólne zalecenia dotyczące leczenia padaczki

W przypadku zaprzestania przyjmowania współlekujących leków przeciwpadaczkowych w celu osiągnięcia monoterapii lamotrygliną lub dodatkowego przepisywania innych leków przeciwpadaczkowych podczas leczenia lamotrygliną należy wziąć pod uwagę możliwy wpływ na farmakokinetykę lamotrygliny.

Zaburzenia dwubiegunowe

Dorośli

Z uwagi na ryzyko wystąpienia wysypek nie należy przekraczać początkowej dawki oraz tempa dalszego zwiększania dawki.

Należy przestrzegać poniższego schematu przejściowego. Schemat ten obejmuje zwiększanie dawki lamotrygliny aż do osiągnięcia dawki поддерживающей stabilizacyjnej w ciągu 6 tygodni (patrz tabela 3), po czym można zaprzestać przyjmowania innych leków psychotropowych i/lub przeciwpadaczkowych w przypadku klinicznej wskazaności (patrz tabela 4).

Tabela 3

Zalecany schemat zwiększania dawki lamotrygliny w celu osiągnięcia поддерживающей stabilizacyjnej dawki dobowej u dorosłych pacjentów z zaburzeniami dwubiegunowymi

Uwaga. Pacjentom stosującym leki przeciwpadaczkowe o nieznanej wpływie na farmakokinetykę lamotryginy należy stosować schemat zwiększania dawki zalecany przy współlekowaniu z kwasem walproinowym.

∗ Dawkę utrzymaniową można dostosować w zależności od odpowiedzi klinicznej.

Leczenie wspomagające z inhibitorami glukuronidacji lamotryginy, np. z kwasem walproinowym.

Początkową dawką u pacjentów stosujących jako leczenie wspomagające inhibitor glukuronidacji, np. kwas walproinowy, jest 25 mg co drugi dzień przez 2 tygodnie, następnie 25 mg raz dziennie przez kolejne 2 tygodnie. Dawka powinna być zwiększona do 50 mg dziennie (w jednym lub dwóch dawkowaniach) w 5. tygodniu. Typową dawką umożliwiającą osiągnięcie optymalnej odpowiedzi jest 100 mg dziennie (w jednym lub dwóch dawkowaniach). Jednak dawkę można zwiększyć do maksymalnie 200 mg dziennie, w zależności od odpowiedzi klinicznej.

Leczenie wspomagające z induktorami glukuronidacji lamotryginy u pacjentów nie stosujących inhibitorów, takich jak kwas walproinowy. Ten schemat leczenia należy stosować z fenytoiną, karbamazepiną, fenobarbitaliem, primydonem lub innymi induktorami glukuronidacji lamotryginy.

Początkową dawką u pacjentów stosujących leki indukujące glukuronidację lamotryginy i nie przyjmujących kwasu walproinowego jest 50 mg raz dziennie przez 2 tygodnie, następnie 100 mg dziennie (podzielone na 2 dawki) przez kolejne 2 tygodnie. Dawka powinna być zwiększona do 200 mg dziennie (w 2 dawkach) w 5. tygodniu. Dawka może być zwiększona do 300 mg dziennie w 6. tygodniu, jednak typową dawką umożliwiającą osiągnięcie optymalnej odpowiedzi jest 400 mg dziennie (w 2 dawkach), którą można stosować od 7. tygodnia.

Monoterapia lamotrygina lub leczenie wspomagające u pacjentów stosujących inne leki, które nie indukują ani nie hamują istotnie glukuronidacji lamotryginy (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji»).

Początkową dawką u tych pacjentów jest 25 mg raz dziennie przez 2 tygodnie, następnie 50 mg dziennie (w jednym lub dwóch dawkowaniach) przez kolejne 2 tygodnie. Dawka powinna być zwiększona do 100 mg dziennie w 5. tygodniu. Typową dawką umożliwiającą osiągnięcie optymalnej odpowiedzi jest 200 mg dziennie (w jednym lub dwóch dawkowaniach), choć w badaniach stosowano dawki od 100 do 400 mg.

Po osiągnięciu odpowiedniej dawki utrzymaniowej można stopniowo odstawiać inne leki psychotropne zgodnie z poniższym schematem (patrz tabela 4).

Tabela 4

Dawka utrzymaniowa w zaburzeniach dwubiegunowych z planem stopniowego odstawiania współlekowanych leków psychotropnych lub przeciwpadaczkowych

∗ Dawkę można zwiększyć w razie potrzeby do 400 mg/dobę.

Uwaga. U pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe o nieznanym wpływie na farmakokinetykę lamotryginy należy stosować tryb leczenia, w którym zachowuje się istniejącą dawkę leku, a jej korektę należy przeprowadzać w zależności od stanu klinicznego.

W przypadku późniejszego zaprzestania stosowania inhibitorów glukuronidacji lamotryginy, np. walproinianu

Wymaganą dawkę utrzymującą lamotryginy należy podwoić i utrzymywać na tym poziomie po zaprzestaniu stosowania walproinianu.

W przypadku późniejszego zaprzestania stosowania induktorów glukuronidacji lamotryginy w zależności od początkowej dawki utrzymującej. Ten schemat leczenia należy stosować w przypadku fenytoiny, karbamazepiny, fenobarbitalu, primidonu lub innych induktorów glukuronidacji lamotryginy.

Dawkę lamotryginy należy stopniowo zmniejszać w ciągu 3 tygodni po zaprzestaniu stosowania leków indukujących glukuronidację.

W przypadku późniejszego zaprzestania stosowania innych leków, które istotnie nie indukują ani nie hamują glukuronidacji lamotryginy (patrz sekcja «Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji»).

Należy zachować dawkę osiągniętą po trybie jej zwiększenia.

Zmiana dawkowania lamotryginy u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym przy dodatkowym przepisywaniu innych leków

Nie ma doświadczenia klinicznego dotyczącej zmiany dawkowania lamotryginy przy przepisywaniu innych leków, jednak na podstawie danych dotyczących interakcji leków może być zalecany poniższy schemat (tabela 5).

Tabela 5

Zmiana dawkowania lamotryginy u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym przy dodatkowym przepisywaniu innych leków

Uwaga. Pacjentom stosującym leki przeciwpadaczkowe o nieznanym wpływie na farmakokinetykę lamotryginy należy stosować schemat leczenia zalecany przy współlekowaniu z lekami zawierającymi waleproin.

Przerywanie leczenia lamotryginy u pacjentów z zaburzeniami dwubiegunowymi

Nie zaobserwowano zwiększonej częstości, nasilenia ani typu działań niepożądanych po nagłym odstawieniu leku w porównaniu do placebo. Dlatego leczenie można przerywać natychmiast, bez stopniowego zmniejszania dawki.

Ogólne zalecenia dotyczące dawkowania u szczególnych grup pacjentów

Kobiety stosujące hormonalne środki antykoncepcyjne

Rozpoczęcie leczenia lamotrygina u pacjentów, którzy już stosują hormonalne środki antykoncepcyjne.

Chociaż doustne środki antykoncepcyjne zwiększają klirens lamotryginy, nie należy wprowadzać modyfikacji w schemacie zwiększania dawki lamotryginy tylko w przypadku stosowania środków antykoncepcyjnych. Dawkę należy zwiększać zgodnie z zalecanym schematem, gdy lamotrygina jest dodawana do waleproinu (inhibitora glukuronidacji lamotryginy) lub do induktora glukuronidacji lamotryginy, albo gdy lamotrygina jest dodawana w przypadku braku waleproinu lub induktora glukuronidacji lamotryginy (patrz tabele 1 i 3).

Rozpoczęcie leczenia hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi u pacjentów, którzy już przyjmują dawki utrzymania lamotryginy i nie stosują induktorów glukuronidacji lamotryginy.

Dawkę utrzymania lamotryginy w większości przypadków należy podwoić. Zaleca się, aby od momentu rozpoczęcia leczenia hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi dawka lamotryginy była zwiększana o 50–100 mg/dobę co tydzień, w zależności od indywidualnej odpowiedzi klinicznej na leczenie. Zwiększenie dawki nie powinno przekraczać wskazanego poziomu, chyba że odpowiedź kliniczna na leczenie uzasadnia większe dawki.

Przerywanie leczenia hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi u pacjentów, którzy przyjmują dawki utrzymania lamotryginy i nie stosują induktorów glukuronidacji lamotryginy.

Dawkę utrzymania lamotryginy w większości przypadków należy zmniejszyć o 50%. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki dobowej lamotryginy o 50–100 mg co tydzień (nie więcej niż 25% całkowitej dawki tygodniowo) przez okres 3 tygodni, chyba że indywidualna odpowiedź kliniczna na leczenie wskazuje inaczej.

Stosowanie razem z atazanawirem/rytonawirem

Chociaż stosowanie atazanawiru/rytonawiru zmniejsza stężenie lamotryginy w osoczu, nie należy modyfikować zalecanych schematów zwiększania dawki lamotryginy. Zwiększenie dawki leku powinno opierać się na zaleceniach zależnych od schematów stosowania lamotryginy: albo lek jest dodawany do waleproinu (inhibitora glukuronidacji lamotryginy), albo do induktora glukuronidacji lamotryginy, albo lamotrygina jest dodawana w przypadku braku waleproinu lub induktora glukuronidacji lamotryginy.

Pacjentom, którzy już przyjmują dawki utrzymania i nie stosują induktorów glukuronidacji, dawkę lamotryginy można zwiększyć, jeśli dodaje się leczenie atazanawirem/rytonawirem, lub zmniejszyć, jeśli leczenie atazanawirem/rytonawirem jest przerywane.

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia)

Nie należy zmieniać dawki. Farmakokinetyka lamotryginy w tej grupie wiekowej nie różni się od tej obserwowanej u młodszych pacjentów.

Niewydolność wątroby

Dawkę początkową, dawkę zwiększającą i dawkę utrzymania należy zmniejszyć o 50% u pacjentów z umiarkowaną (stopień B wg skali Childa-Pugha) i o 75% u pacjentów z ciężką (stopień C wg skali Childa-Pugha) niewydolnością wątroby. Dawkę zwiększającą i dawkę utrzymania należy dostosowywać zgodnie z efektem klinicznym.

Niewydolność nerek

Przy przepisywaniu leku pacjentom z niewydolnością nerek należy zachować ostrożność. W leczeniu pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym dawkę początkową lamotryginy należy ustalać na podstawie indywidualnego schematu leczenia przeciwpadaczkowego; u pacjentów z istotną niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę utrzymania lamotryginy.

Ponowne rozpoczęcie leczenia

Gdy pacjentowi, który przerwał leczenie, ponownie przepisuje się lamotryginę, należy dokładnie ocenić potrzebę zwiększenia dawki utrzymania, ponieważ istnieje ryzyko wystąpienia wysypek spowodowanych zbyt wysoką dawką początkową lub przekroczeniem zalecanego schematu zwiększania dawki lamotryginy. Im dłuższy okres między dawkami, tym większą uwagę należy zwrócić na schemat zwiększania dawki do poziomu dawki utrzymania. Gdy odstęp po przerwaniu leczenia lamotryginą przekracza 5-krotność czasu półtrwania, dawkę lamotryginy należy zwiększać do dawki utrzymania zgodnie z obowiązującym schematem.

Nie zaleca się ponownego rozpoczynania leczenia lamotryginą, jeśli leczenie zostało przerwane z powodu wystąpienia wysypek po poprzednim leczeniu lamotryginą. W takim przypadku przy decyzji o ponownym przepisaniu leku należy dokładnie ocenić oczekiwaną korzyść z leczenia i potencjalne ryzyko.

Dzieci.

Działania lamotryginy jako monoterapii u dzieci w wieku do 2 lat lub jako terapii wspomagającej u dzieci w wieku do 1 miesiąca nie badano. Skuteczność i bezpieczeństwo lamotryginy jako terapii wspomagającej napadów częściowych u dzieci w wieku od 1 miesiąca do 2 lat nie zostały ustalone, dlatego nie zaleca się stosowania leku u tej grupy wiekowej pacjentów.

Lamotrygina nie jest wskazana do stosowania u dzieci z zaburzeniami dwubiegunowymi. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania lamotryginy w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych u tej grupy wiekowej pacjentów nie zostały zbadane, dlatego nie można podać zaleceń dotyczących schematu dawkowania.

Przedawkowanie.

Zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania (przy dawkach 10–20 razy przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne), którego objawami były: ataksja, kierunkowy odruchy gałek ocznych, zaburzenia świadomości, śpiączka, w tym zakończone śmiertelnie. Obserwowano również wielokrotne napady padaczkowe; zgłaszano poszerzenie zespołu QRS (opóźnienie przewodzenia wewnątrzkomorowego).

Leczenie. W przypadku przedawkowania pacjenta należy hospitalizować w celu podania odpowiedniej terapii wspomagającej. Należy zastosować leczenie skierowane na zmniejszenie absorpcji (węgiel aktywowany), jeśli jest to konieczne. Dalsze leczenie należy prowadzić zgodnie z wskazaniami klinicznymi, biorąc pod uwagę potencjalny wpływ na przewodnictwo serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zastosowanie wewnątrzwiennej terapii lipidowej można rozważyć w leczeniu kardiotoxyczności, która niewystarczająco odpowiada na leczenie węglanem sodu. Brak doświadczenia w stosowaniu hemodializy w leczeniu przedawkowania. U sześciu ochotników z niewydolnością nerek 20% lamotryginy zostało usunięte z organizmu podczas 4-godzinnego sesji hemodializy (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Efekty uboczne

Efekty uboczne podzielono na 2 grupy: efekty uboczne występujące podczas leczenia epilepsji oraz zaburzeń dwubiegunowych. Aby ocenić ogólny profil bezpieczeństwa stosowania leku, należy wziąć pod uwagę obie grupy.

Epilepsja

Strona skóry: wysypka skórna, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie naskórka.

W trakcie badań klinicznych leczenia wspomagającego lamotrygyną u dorosłych, wysypkę skórną obserwowano u 10% pacjentów przyjmujących lamotrygynę oraz u 5% pacjentów przyjmujących placebo. Wysypka była przyczyną przerwania leczenia. Wysypki miały charakter makulopapularny, najczęściej pojawiały się w ciągu 8 tygodni od rozpoczęcia leczenia i ustępowały po odstawieniu lamotryginy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Rzadko zgłaszano poważne, zagrożone dla życia reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie naskórka (zespół Lyella). Chociaż większość pacjentów wyzdrowiała po odstawieniu leku, u niektórych pozostawały nieodwracalne blizny; w pojedynczych przypadkach objawy te prowadziły do śmierci.

Ogólne ryzyko wystąpienia wysypki skórnej wydaje się ściśle związane z wysokimi dawkami początkowymi lamotryginy, przekroczeniem zalecanej schematu zwiększania dawki lamotryginy, jak również jednoczesnym stosowaniem waporynianu.

Zgłaszano również, że wysypka skórna może być częścią zespołu nadwrażliwości, który towarzyszą różne objawy systemowe.

Strona układu krwiotwórczego: zaburzenia hematologiczne (w tym neutropenia, leukopenia, anemia, trombocytopenia, pancytopenia, anemia aplastyczna i agranulocytoza), limfadenopatia, pseudolimfoma skóry.

Zaburzenia hematologiczne i limfadenopatia mogą być zarówno związane, jak i niezwiązane z zespołem nadwrażliwości.

Strona układu odpornościowego: zespół nadwrażliwości, obejmujący takie objawy jak gorączka, limfadenopatia, obrzęk twarzy, zmiany w morfologii krwi i zaburzenia funkcji wątroby, rozsiane wewnątrzwątrobowe krzepnięcie krwi i niewydolność wielonarządowa.

Zgłaszano również wysypkę jako część zespołu nadwrażliwości, który towarzyszyły różne objawy systemowe, w tym gorączka, limfadenopatia, obrzęk twarzy, zmiany w morfologii krwi i zaburzenia funkcji wątroby. Zespół może mieć różny stopień ciężkości i rzadko może prowadzić do rozsianego wewnątrzwątrobowego krzepnięcia krwi i niewydolności wielonarządowej. Ważne jest, aby zauważyć, że wczesne objawy nadwrażliwości (np. gorączka i limfadenopatia) mogą wystąpić nawet w przypadku braku wysypki skórnej. W przypadku wystąpienia takich objawów pacjent powinien zostać natychmiast przebadany i, w przypadku braku innych przyczyn, należy przerwać stosowanie leku.

Strona psychiki: agresywność, drażliwość, tiki (tiki motoryczne i/lub fonetyczne), halucynacje i dezorientacja, nocne majaczenia.

Strona układu nerwowego: ból głowy, senność, bezsenność, zawroty głowy, drżenie, ataksja, kinezja, oponiak bezobjawowy, pobudzenie lękowe, utrata równowagi, zaburzenia ruchowe, nasilenie choroby Parkinsona, efekty ekstrapiramidowe, choreoatezoza, zwiększenie częstości napadów.

Opisano, że lamotrygina może nasilać objawy parkinsonizmu u pacjentów z tym schorzeniem. Istnieją pojedyncze doniesienia o efektach ekstrapiramidowych i choreoatezozie u chorych z tą patologią.

Strona narządów wzroku: podwójne widzenie, mgła przed oczami, zapalenie spojówek.

Strona przewodu pokarmowego: nudności, wymioty i biegunka.

Strona układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie wskaźników funkcjonalnych testów wątrobowych, zaburzenia funkcji wątroby, niewydolność wątroby.

Zaburzenia funkcji wątroby zazwyczaj pojawiają się w związku z reakcjami nadwrażliwości, ale istnieją pojedyncze przypadki bez widocznych objawów nadwrażliwości.

Strona układu kostno-mięśniowego: reakcje podobne do toczenia.

Ogólne zaburzenia: zwiększona zmęczalność.

Zaburzenia dwubiegunowe

Strona przewodu pokarmowego: suchość w ustach.

Strona skóry: wysypka skórna, zespół Stevensa-Johnsona.

Strona układu nerwowego: ból głowy, pobudzenie lękowe, senność, zawroty głowy.

Strona układu kostno-mięśniowego: artrodynia.

Strona psychiki: nocne majaczenia.

Ogólne zaburzenia: ból, ból pleców.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w pasku foliowym; 3 paski w kartonowej paczce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

TORRENT PHARMACEUTICALS LTD.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Indrad Plant, Vill. Indrad, Taluka Kadi, Dist. Mehsana Gujarat 382721, Indie

lub

Bhad and Makhu Majra, Tehsil: Baddi – 173205, Dist-Solan (H.P.), Indie.