L-tyroksyna-Farmak®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU L-tyroksyna-Farmak® (L-ThyroxinE-Farmak®)

Skład:

substancja czynna: lewothyroxyna sodium;

1 tabletka zawiera lewotyroksynę sodową w przeliczeniu na suchą substancję o zawartości 100%: 25 μg, 50 μg, 100 μg;

substancje pomocnicze: skrobia ziemniaczana, laktoza monohydrat, sacharoza, magnezu karbonat ciężki, magnezu stearynian, powidon.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o barwie białej z żółtawym odcieniem, o kształcie płasko-walcowatym, z ryflowaniem i faską.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki hormonalne do stosowania systemowego (z wyjątkiem hormonów płciowych i insuliny). Leki stosowane w chorobach tarczycy. Preparaty tarczycy. L-tyroksyna sodowa. Kod ATC H03A A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Syntetyczny lewotyroksyna zawarta w leku L-tyroksyna-Farmak® wykazuje działanie identyczne z działaniem hormonu wydawanego przez tarczycę. Przekształca się w T3 (trójjodotyroninę) w organach obwodowych i, podobnie jak hormon endogenny, oddziałuje na receptory T3. Nie ma różnicy między działaniem hormonu endogennego a egzogennego lewotyroksyny.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym lewotyroksyna jest wchłaniana niemal całkowicie w górnym odcinku jelita cienkiego. W zależności od formy galenowej leku wchłania się do 80% podanej dawki. Maksymalne stężenie (Tmax) osiągane jest po około 5–6 godzinach.

Działanie kliniczne leku pojawia się po 3–5 dniach od podania doustnego. Lewotyroksyna szybko wiąże się z odpowiednimi białkami przenośnikami w krwi (do 99,97%). Wiązanie z białkami nie jest wiązaniem kowalencyjnym, dzięki czemu hormon związany obecny w osoczu może szybko i ciągle wymieniać się z frakcjami wolnego hormonu.

Dzięki wysokiemu stopniowi wiązania z białkami lewotyroksyna nie podlega hemodializie ani hemoperfuzji.

Okres półtrwania leku wynosi 7 dni. W przypadku nadczynności tarczycy ten okres skraca się do 3–4 dni, a w przypadku niedoczynności tarczycy wydłuża się do 9–10 dni. Objętość rozłożenia wynosi 10–12 l.

W wątrobie gromadzi się około 1/3 całkowitej podanej ilości lewotyroksyny, która szybko wchodzi w równowagę z lewotyroksyną obecną w osoczu krwi. Hormony tarczycy są metabolizowane głównie w wątrobie, nerkach, mózgu i mięśniach. Metabolity wydzielane są z moczem i kałem. Całkowity klirens metabolizmu lewotyroksyny wynosi około 1,2 l osocza/dobę.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Leczenie łagodnego eutyreoizyjnego guza tarczycy.
• Profilaktyka nawrotów po leczeniu operacyjnym eutyreoizyjnego guza tarczycy, w zależności od poziomu hormonu w okresie popooperacyjnym.
• Jako terapia zastępcza w hipotyreozie.
• Terapia supresyjna raka tarczycy.
• Jako lek wspomagający podczas przeprowadzania terapii przeciwtarczycowej w nadczynności tarczycy.
• Jako środek diagnostyczny podczas wykonywania testu supresji tarczycy.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona indywidualna wrażliwość na którykolwiek składnik preparatu.
• Niewydolność nadnerczy, niewydolność przysadki, tyreotoksykoza, które nie były leczone.
• Ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zapalenie mięśnia serca, ostry zapalenie wszechogarniające serca.
• Połączone leczenie lewotyroksyną i lekami przeciwtarczycowymi w czasie ciąży nie jest stosowane (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki obniżające poziom glukozy we krwi. Lewotyroksyna może osłabiać działanie leków obniżających poziom glukozy we krwi. Zaleca się częste monitorowanie poziomu glukozy we krwi na początku leczenia hormonami tarczycy oraz, w razie potrzeby, korygowanie dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Pochodne kumaryny. Lewotyroksyna nasila działanie leków przeciwzakrzepowych, wypierając je z wiązań z białkami osocza krwi, co zwiększa ryzyko krwawień, np. do mózgu i rdzenia kręgowego lub krwawienia przewodu pokarmowego, szczególnie u osób starszych. Dlatego należy regularnie prowadzić laboratoryjny monitoring wskaźników krzepnięcia krwi na początku i w trakcie leczenia łącznego oraz, w razie potrzeby, korygować dawkę dobową leków przeciwzakrzepowych.

Inhibitory proteazy (np. rytonawir, indynawir, lopinawir) mogą wpływać na działanie lewotyroksyny. Wymagany jest dokładny monitoring poziomu hormonów tarczycy. W razie potrzeby dawkę lewotyroksyny należy skorygować.

Fenytoina może wpływać na działanie lewotyroksyny, wypierając ją z wiązań z białkami osocza krwi, w wyniku czego wzrasta poziom frakcji wolnego tyroksyny (fT4) i wolnego trijodotyroniny (fT3). Z drugiej strony fenytoina zwiększa wątrobowy metabolizm lewotyroksyny. Zaleca się dokładny monitoring poziomu hormonów tarczycy.

Cholestyramina, kolestyptol. Przyjmowanie takich żywic jonowymiennych, jak cholestyramina i kolestyptol, hamuje wchłanianie sodu lewotyroksyny. Dlatego sodu lewotyroksynę należy przyjmować 4–5 godzin przed przyjęciem tych leków.

Leki zawierające glin, żelazo i węglan wapnia. Zgodnie z danymi zamieszczonymi w odpowiednich źródłach literaturowych, leki zawierające glin (antacida, sukralfat) potencjalnie mogą obniżać skuteczność lewotyroksyny. Dlatego lewotyroksynę należy przyjmować co najmniej 2 godziny przed zastosowaniem leków zawierających glin. Dotyczy to również leków zawierających żelazo i sole wapnia.

Salicylany, dikumaryna, furosemid w wysokich dawkach (250 mg), klofibarat oraz inne substancje mogą wypierać sodu lewotyroksynę z wiązań z białkami osocza krwi, co prowadzi do wzrostu frakcji fT4.

Orlistat. Wspólne stosowanie orlistatu i lewotyroksyny może powodować rozwój hipotyreozy i/lub pogorszenie kontroli hipotyreozy. Może to być spowodowane obniżeniem wchłaniania soli jodu i/lub lewotyroksyny.

Sewelamer może zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny. W związku z tym zaleca się kontrolowanie zmian wskaźników funkcji tarczycy na początku i na końcu leczenia łącznego. W razie potrzeby dawkę lewotyroksyny należy skorygować.
Inhibitory tyrozynokinazy (np. imatynib, sunytyynib) mogą obniżać skuteczność lewotyroksyny. W związku z tym zaleca się kontrolowanie zmian wskaźników funkcji tarczycy na początku i na końcu leczenia łącznego. W razie potrzeby dawkę lewotyroksyny należy skorygować.

Propylotiouracyl, glikokortykosteroidy, beta-adrenolityki, amiodaron i środki kontrastowe zawierające jod hamują obwodowe przekształcanie T4 w T3. Z powodu wysokiego stężenia jodu amiodaron może powodować rozwój zarówno nadczynności, jak i niedoczynności tarczycy. Z należytą ostrożnością należy stosować preparat u chorych z węzłowo powiększoną tarczycą o nieustalonej etiologii.

Sertalina, chlorochina/proguanil obniżają skuteczność lewotyroksyny i zwiększają poziom laboratorycznych wskaźników hormonu tyreotropowego (TSH) w surowicy krwi.

Leki indukujące cytochrom P-450. Leki indukujące enzymy, takie jak barbiturany, karbamazepina, leki zawierające dziurawiec (Hypericum perforatum L.), mogą zwiększać wątrobowy klirens lewotyroksyny, co prowadzi do obniżenia stężenia hormonu tarczycy w surowicy krwi.

W związku z tym pacjenci otrzymujący terapię zastępczą tarczycy mogą wymagać zwiększenia dawki hormonów tarczycy, jeśli te leki są stosowane jednocześnie.

Estrogeny. Kobiety przyjmujące doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny, a także kobiety w okresie menopauzy przyjmujące hormonalną terapię zastępczą, mogą wymagać wyższych dawek lewotyroksyny.

Preparaty zawierające soję mogą hamować jelitową absorpcję lewotyroksyny. W związku z tym dawkę preparatu L-tyroksyna-Farmak® należy skorygować, szczególnie na początku i po zakończeniu przyjmowania suplementów zawierających soję.

Inhibitory pompy protonowej (IPP). Jednoczesne stosowanie z IPP może prowadzić do obniżenia wchłaniania hormonów tarczycy z powodu zwiększenia pH soku żołądkowego spowodowanego przez IPP.

Podczas leczenia towarzyszącego zaleca się regularny monitoring funkcji tarczycy i obserwację kliniczną. Może być konieczne zwiększenie dawki hormonów tarczycy.

Należy również zachować ostrożność, gdy leczenie IPP zostaje zakończone.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Biotyna może wpływać na wyniki immunologicznych badań tarczycy opartych na interakcji biotyna/streptawidyna, co prowadzi do fałszywie obniżonych lub fałszywie podwyższonych wyników testu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przed rozpoczęciem leczenia hormonami tarczycy lub przeprowadzeniem testów supresji tarczycy należy wykluczyć obecność lub wcześniejsze leczenie takich chorób jak niedokrwienie wieńcowe, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki, niedoczynność nadnerczy. Należy również wykluczyć funkcjonalną autonomiczność tarczycy lub wcześniejsze leczenie tej choroby przed rozpoczęciem terapii hormonami tarczycy.

Terapię lewotyroksyną u pacjentów z ryzykiem rozwoju zaburzeń psychicznych należy rozpoczynać od niskich dawek leku, stopniowo zwiększając dawkowanie na początku leczenia. Zaleca się obserwację stanu pacjenta. W przypadku wystąpienia zaburzeń psychicznych należy rozważyć możliwość dostosowania dawki lewotyroksyny.

Należy unikać nawet niewielkich objawów hipertrójdozji wywołanych stosowaniem leku u pacjentów z niedokrwieniem wieńcowym, niewydolnością serca, tachyarytmią. U takich pacjentów należy regularnie kontrolować poziom hormonów tarczycy.

W przypadku wystąpienia wtórnego hipotyreozu należy ustalić przyczynę przed włączeniem terapii zastępczej. W razie potrzeby należy przeprowadzić leczenie zastępcze w celu skompensowania niedoczynności kory nadnerczy.

W przypadku podejrzenia funkcjonalnej autonomiczności tarczycy należy określić poziom TSH lub przeprowadzić scyntygrafię tarczycy przed rozpoczęciem leczenia lekiem.

Kobietom w okresie pomenopauzalnym, cierpiącym na hipotyreozę i zwiększonym ryzyku rozwoju osteoporozy, należy unikać bardzo wysokiego stężenia lewotyroksyny w surowicy krwi przekraczającego poziom fizjologiczny. Dlatego konieczna jest staranne monitorowanie badań laboratoryjnych funkcji tarczycy.

Nie należy przepisywać lewotyroksyny pacjentom z nadczynnością tarczycy, gdy prowadzi się terapię lekami przeciwtarczycowymi w celu leczenia nadczynności tarczycy.

Nie można stosować hormonów tarczycy w celu redukcji masy ciała. Stosowanie lewotyroksyny w dawkach nie prowadzi do redukcji masy ciała u pacjentów z eutreoidyzmem. Wyższe dawki mogą prowadzić do wystąpienia poważnych lub nawet zagrażających życiu działań niepożądanych. Nie należy łączyć stosowania lewotyroksyny w wysokich dawkach z przyjmowaniem niektórych substancji przewidzianych do redukcji masy ciała (np. sympatykomimetyków) (patrz dział „Przedawkowanie”).

W przypadku zmiany leku L-tyroksyna-Farmak® na inny lek zawierający tę samą substancję czynną, zaleca się dostosowanie dawki zgodnie z reakcją pacjenta na stosowany lek oraz wynikami badań laboratoryjnych.

Współistnienie stosowania orlistatu i lewotyroksyny może prowadzić do rozwoju hipotyreozu i/lub pogorszenia kontroli hipotyreozu (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjenci przyjmujący lewotyroksynę powinni skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem, przerwaniem lub zmianą leczenia orlistatem, ponieważ orlistat i lewotyroksynę należy przyjmować w różnym czasie oraz dostosować dawkę lewotyroksyny. W dalszym ciągu zaleca się monitorowanie poziomu hormonów w surowicy krwi pacjentów.

Podczas rozpoczęcia terapii lewotyroksyną należy kontrolować parametry hemodynamiczne u wcześniaków z bardzo niską masą ciała urodzeniowego, ponieważ zaburzenia krążenia mogą wystąpić z powodu niedojrzałości funkcji nadnerczy.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Biotyna może wpływać na wyniki badań tarczycy opartych na interakcji biotyna/streptawidyna, co prowadzi do fałszywie obniżonych lub fałszywie podwyższonych wyników testu. Ryzyko interferencji wzrasta wraz z wyższymi dawkami biotyny.

Podczas interpretacji wyników badań laboratoryjnych należy uwzględnić możliwą interferencję biotyny, szczególnie jeśli brakuje zgodności z obrazem klinicznym.

Pacjentów przyjmujących leki zawierające biotynę należy poinformować, aby powiadomić personel laboratoryjny o najlepszym czasie wykonania badań funkcji tarczycy. Należy stosować alternatywne testy niewrażliwe na wpływ biotyny, jeśli są dostępne (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy stosować leku, ponieważ zawiera on laktozę. Ostrożnie należy stosować lek u pacjentów z cukrzycą oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

W czasie ciąży lub karmienia piersią należy kontynuować leczenie lekiem wskazanym w hipotreoidyzmie. W czasie ciąży może pojawić się potrzeba zwiększenia dawki leku. Ponieważ wzrost stężenia TSH w surowicy może wystąpić już w 4. tygodniu ciąży, u ciężarnych kobiet przyjmujących lewotyroksynę należy kontrolować poziom TSH w każdym trymestrze. Poziom TSH w surowicy u ciężarnych kobiet powinien być w granicach ustalonych dla każdego trymestru. W celu skorygowania podwyższonych poziomów TSH w surowicy krwi należy zwiększyć dawkę lewotyroksyny. Ponieważ poziomy TSH po porodzie odpowiadają wartościom sprzed zapłodnienia, natychmiast po porodzie dawkę lewotyroksyny należy skorygować zgodnie z dawką przed zajściem w ciążę. Odpowiedni poziom TSH w surowicy powinien ustalić się w ciągu 6–8 tygodni po porodzie.

Ciąża.

Nie ma danych dotyczących teratogenności i/lub fetotoksyczności przyjmowania leku w zalecanych dawkach terapeutycznych. Przyjmowanie bardzo wysokich dawek lewotyroksyny w czasie ciąży może negatywnie wpłynąć na płód i rozwój noworodka.

Kombinowanej terapii lewotyroksyną i lekami przeciwtarczycowymi w czasie ciąży nie przepisuje się w celu leczenia nadczynności tarczycy, ponieważ ta kombinacja leków wymaga stosowania wyższych dawek leków przeciwtarczycowych, które mogą przenikać przez łożysko i mogą spowodować rozwój hipotyreozu u noworodka. Test supresji tarczycy nie jest wykonywany w czasie ciąży, ponieważ stosowanie substancji radioaktywnych jest przeciwwskazane w czasie ciąży.

Karmienie piersią.

Lewotyroksyna wydostaje się z mlekiem matki podczas karmienia piersią, jednak przy stosowaniu leku w zalecanych dawkach terapeutycznych stężenie leku w mleku matki jest niewystarczające do rozwoju hipertrójdozji lub hamowania wydzielania TSH u noworodka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiowania maszyn.

Nie ma danych dotyczących możliwego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiowania skomplikowanych maszyn. Jednak ponieważ działanie lewotyroksyny jest identyczne z naturalnym hormonem tarczycy, nie oczekuje się wpływu leku L-tyroksyna-Farmak® na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiowania innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dla każdego pacjenta indywidualnie, w zależności od jego potrzeb, lek L-tyroksyna-Farmak® jest dostępny w postaci tabletów zawierających 25 μg, 50 μg lub 100 μg lewotyroksyny sodowej.

Informacja dotycząca dawkowania ma charakter wyłącznie zalecany.

Dawkę dobową ustala się indywidualnie, w zależności od wyników badań laboratoryjnych i obrazu klinicznego choroby.

Ponieważ u niektórych pacjentów w trakcie terapii lewotyroksyną obserwowano wzrost stężenia T4 i fT4, stężenie podstawowe hormonu tyreotropowego (TSH) we krwi pełnej jest bardziej wiarygodnym wskaźnikiem do dalszej korekty dawki leku.

Terapię hormonami tarczycy należy rozpoczynać od niskiej dawki i stopniowo ją zwiększać (co 2–4 tygodnie) aż do osiągnięcia wymaganej dawki terapeutycznej.

Dzieci. Noworodkom i niemowlętom z wrodzonym hipotyreozą, u których szybkie osiągnięcie efektu terapeutycznego jest bardzo ważne, zaleca się dawkę początkową 10–15 μg/kg masy ciała na dobę w pierwszych 3 miesiącach życia. Następnie dawkę dostosowuje się indywidualnie, w zależności od objawów klinicznych i poziomu TSH.

Pacjentom starszym, z chorobą wieńcową serca oraz pacjentom z ciężkim lub długotrwałym hipotyreozą leczenie należy rozpoczynać z dużą ostrożnością, od małych dawek (12,5 μg na dobę), zwiększając dawkę do dawki utrzymaniowej w dłuższych odstępach czasu (stopniowo o 12,5 μg co 2 tygodnie), przy regularnej kontroli poziomu hormonów tarczycy. Należy pamiętać, że stosowanie dawek niższych niż optymalne, które zapewnia pełną terapię zastępczą, nie prowadzi do pełnej korekty poziomu TSH.

Doświadczenie wskazuje, że niższe dawki są wystarczające dla pacjentów o niskiej masie ciała oraz dla pacjentów z węzłowym, dużym wole.