Kyu-Pin 300

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU KYU-PIN 25 KYU-PIN 100 KYU-PIN 200 KYU-PIN 300

Skład:

substancja czynna: kwezapin;

1 tabletka zawiera fuamran kwezapiny odpowiadający 25 mg, 100 mg, 200 mg lub 300 mg kwezapiny;

substancje pomocnicze:

tabletki 25 mg: wapnia wodorofosforan dwuwodny, celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, sodu glikolian skrobiowy (typ A), povidon, stearyna magnezu; powłoka Instacoat Universal ICG-U-10251 Brown: hydroksypropyloceluloza, polietylenoglikol 400, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172);

tabletki 100 mg: wapnia wodorofosforan dwuwodny, celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, sodu glikolian skrobiowy (typ A), povidon, stearyna magnezu; powłoka Opadry 03F82788 Yellow: hydroksypropyloceluloza, polietylenoglikol 4000, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172);

tabletki 200 mg: wapnia wodorofosforan dwuwodny, celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, sodu glikolian skrobiowy (typ A), povidon, stearyna magnezu; powłoka Opadry Y-1-7000H White: hydroksypropyloceluloza, polietylenoglikol 400, dwutlenek tytanu (E 171);

tabletki 300 mg: wapnia wodorofosforan dwuwodny, celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, sodu glikolian skrobiowy (typ A), povidon, stearyna magnezu; powłoka Opadry Y-1-7000H White: hydroksypropyloceluloza, polietylenoglikol 400, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 25 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie różowo-brunatnej, z oznaczeniem tłoczonym „262” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 100 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane żółte, z oznaczeniem tłoczonym „261” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 200 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane białe, z oznaczeniem tłoczonym „260” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 300 mg: tabletki powlekane w kształcie kapsułki, dwuwypukłe, białe, z oznaczeniem tłoczonym „259” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki psycholeptyczne. Leki przeciwpadaczkowe. Kwezapin. Kod ATC N05A H04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika

Kwetiapina jest lekiem przeciwpsychotycznym atypowym. Kwetiapina oraz jej aktywny metabolit osoczowy N-dezalkilokwetiapina oddziałują na wiele receptorów neuroprzekaźnikowych. Kwetiapina oraz N-dezalkilokwetiapina wykazują powinowactwo do receptorów serotoniny (5HT2) oraz receptorów dopaminowych D1 i D2 w mózgu. Kwetiapina wykazuje większe powinowactwo do receptorów serotoniny (5HT2) niż do receptorów dopaminowych D1 i D2 w mózgu. Ponadto N-dezalkilokwetiapina wykazuje wysokie powinowactwo do transportera noradrenaliny (NET). Kwetiapina oraz N-dezalkilokwetiapina wykazują również wysokie powinowactwo do receptorów histaminowych oraz adrenergicznych receptorów α1 i mniejsze powinowactwo do adrenergicznych receptorów α2 oraz receptorów serotoniny 5HT1A. Kwetiapina nie wykazuje istotnego powinowactwa do cholinoergicznych receptorów muskarynowych ani receptorów benzodiazepinowych.

Kwetiapina jest aktywna w testach oceny działania przeciwpsychotycznego, takich jak warunkowe unikanie. Kwetiapina blokuje również działanie agonistów dopaminy, co można zaobserwować w zachowaniu lub metodami elektrofizjologicznymi, oraz zwiększa stężenie metabolitu dopaminy, co jest neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

Stopień udziału metabolitu N-dezalkilokwetiapiny w farmakologicznej aktywności leku u ludzi jest nieznany.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym kwetiapina jest dobrze wchłaniana i intensywnie metabolizowana. Spożycie pokarmu nie ma istotnego wpływu na biodostępność kwetiapiny. Oколо 83% kwetiapiny wiąże się z białkami osocza krwi. Szczytowe stężenie molowe w stanie stacjonarnym aktywnego metabolitu N-dezalkilokwetiapiny wynosi 35% stężenia kwetiapiny. Okresy półtrwania kwetiapiny oraz N-dezalkilokwetiapiny wynoszą odpowiednio około 7 i 12 godzin.

Kwetiapina jest skuteczna przy podawaniu 2 razy na dobę. Badania z zastosowaniem tomografii emisyjnej pozytonów potwierdzają utrzymanie nasycenia receptorów 5HT2 i D2 przez 12 godzin po podaniu dawki kwetiapiny.

Farmakokinetyka kwetiapiny i N-dezalkilokwetiapiny jest liniowa w zakresie zalecanych dawek. Kinetika kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.

Średni klirens kwetiapiny u pacjentów w wieku starszym jest o około 30–50% niższy niż u dorosłych w wieku 18–65 lat.

Średni plazmatyczny klirens kwetiapiny był obniżony o około 25% u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²) oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby (stabilny alkoholowy marskość wątroby), jednak indywidualne wartości klirensu mieszczą się w granicach typowych dla zdrowych osób. Mniej niż 5% średniej molowej frakcji dawki wolnej kwetiapiny oraz aktywnego metabolitu osoczowego N-dezalkilokwetiapiny wydzielane jest z moczem.

Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Badania z wykorzystaniem kwetiapiny znaczonej radioaktywnie wykazały, że mniej niż 5% kwetiapiny nie ulega metabolizmowi i wydzielane jest w niezmienionej postaci z moczem lub kałem. Około 73% znacznika radioaktywnego wydala się z moczem, a 21% – z kałem.

Badania in vitro wykazały, że CYP3A4 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny, zależny od cytochromu P450. N-dezalkilokwetiapina powstaje głównie i jest wydalana za pomocą CYP3A4.

Jednoczesne stosowanie z klotrimazolem prowadzi do wzrostu maksymalnej stężenia oraz pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) kwetiapiny o 235% i 522% odpowiednio, z odpowiednim obniżeniem średniego klirensu o 84% po podaniu doustnym. Średni okres półtrwania kwetiapiny wzrósł z 2,6 do 6,8 godziny, jednak średnia wartość maksymalnego okresu półtrwania pozostała niezmieniona.

Kwetiapina oraz kilka jej metabolitów (w tym N-dezalkilokwetiapina) wykazują słabe działanie hamujące wobec enzymów cytochromu P450: 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 oraz 3A4 in vitro. Hamowanie CYP in vitro obserwuje się jedynie przy stężeniach, które są nawet 5–50 razy wyższe niż te obserwowane po podawaniu dawek 300–800 mg/dzień u ludzi. Ze względu na uzyskane wyniki in vitro, nie należy oczekiwać, że jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi lekami spowoduje klinicznie istotne hamowanie metabolizmu innego leku, którego metabolizm zależy od cytochromu P450.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie schizofrenii.

Leczenie zaburzeń dwubiegunowych, w tym:

• epizodów maniakalnych o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia związanych z zaburzeniami dwubiegunowymi;
• epizodów depresyjnych związanych z zaburzeniami dwubiegunowymi.

Profilaktyka nawrotów u pacjentów z zaburzeniami dwubiegunowymi, u których napady maniakalne wcześniej odpowiadały na leczenie kwietyapinem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek z składników leku.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów izoenzymu 3A4 cytochromu P450, np. inhibitorów proteazy HIV, leków przeciwbłonicykowych z grupy azoli, erytromycyny, klaritromycyny i nefazodonu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na podstawowy wpływ kwietyapinu na ośrodkowy układ nerwowy, lek ten należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi lekami działającymi na OUN. Kwietyapin wzmacnia działanie alkoholu. Należy unikać spożycia alkoholu.

Izoenzym CYP3A4 cytochromu P450 jest głównym enzymem biorącym udział w metabolizmie kwietyapinu zależnym od cytochromu P450. W badaniu z udziałem zdrowych ochotników oceniającym interakcje jednoczesne stosowanie kwietyapinu (25 mg) i ketokonazolu (inhibitor CYP3A4) prowadziło do 5-8-krotnego zwiększenia AUC dla kwietyapinu. Dlatego kwietyapinu nie należy stosować podczas leczenia jakimkolwiek inhibitorem CYP3A4.

Nie zaleca się przyjmowania kwietyapinu razem z sokiem grejpfrutowym.

W badaniu oceniającym farmakokinetykę kwietyapinu przy jego wielokrotnym stosowaniu przed i podczas leczenia karbamazepiną (znany induktor enzymów wątrobowych) jednoczesne stosowanie karbamazepiny prowadziło do istotnego zwiększenia klirensu kwietyapinu. Takie zwiększenie klirensu prowadziło do zmniejszenia działania ogólnoustrojowego kwietyapinu (według wartości AUC) średnio o 13% w porównaniu z działaniem systemowym przy stosowaniu samego kwietyapinu; u niektórych pacjentów obserwowano jeszcze większy efekt. W wyniku tej interakcji może dochodzić do zmniejszenia stężenia we krwi, co może wpływać na skuteczność kwietyapinu.

Jednoczesne stosowanie kwietyapinu i fenytoiny (innych induktorów enzymów mikrosomalnych) prowadziło do istotnego zwiększenia klirensu kwietyapinu (około 450%). U pacjentów przyjmujących induktor enzymów wątrobowych leczenie kwietyapinem należy rozpocząć tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści z takiego leczenia są większe niż ryzyko związane z przerwaniem leczenia induktorem enzymów wątrobowych. Ważne jest, aby wszelkie zmiany w leczeniu takim induktorem następowały stopniowo. W razie potrzeby induktor można zastąpić lekiem, który nie wywiera działania indukującego na enzymy wątrobowe (np. walepronianem sodu).

Po jednoczesnym podaniu kwietyapinu i takich antydepresantów, jak imipramina (znany inhibitor CYP2D6) lub fluoksetyna (znany inhibitor CYP3A4 i CYP2D6), nie zaobserwowano istotnej zmiany farmakokinetyki kwietyapinu.

Po jednoczesnym podaniu kwietyapinu i takich leków przeciwpsychotycznych, jak rysperydon lub haloperidol, nie zaobserwowano istotnej zmiany farmakokinetyki kwietyapinu. Jednak po jednoczesnym podaniu kwietyapinu i tiorydazyny zaobserwowano wzrost klirensu kwietyapinu o około 70%.

Farmakokinetyka kwietyapinu nie zmieniała się po jednoczesnym podaniu cyklopramidu.

Farmakokinetyka litu nie zmieniała się po jednoczesnym podaniu kwietyapinu.

Przy jednoczesnym stosowaniu kwasu walproinowego i kwietyapinu nie zaobserwowano klinicznie istotnej zmiany farmakokinetyki tych leków.

Badanie retrospektywne z udziałem dzieci przyjmujących walepronian, kwietyapin lub oba leki wykazało wyższe zachorowanie na leukopenię i neutropenię w grupie leczonej kombinacyjnie niż w grupie monoterapii.

Formalnych badań interakcji z typowymi lekami kardiologicznymi nie przeprowadzano. Zaleca się zachować ostrożność przy jednoczesnym leczeniu innymi lekami zdolnymi do wydłużania odstępu QT, np. innymi neuroleptykami, lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, halofantryną, lewometadylem octanem, mezyrydyną, tiorydazyną, pimozydem, sparfloksacyną, gatifloksacyną, moxifloksacyną, dolanzetronem mesylanykiem, meflokwiną, sertindolem lub cyzapyrydem.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kwietyapinu z innymi lekami zdolnymi do zaburzania równowagi elektrolitowej lub wydłużania odstępu QT. Były doniesienia o fałszywie dodatnich wynikach testów immunoenzymatycznych na obecność metadonu i trójcyklicznych antydepresantów u pacjentów przyjmujących kwietyapin. Zaleca się potwierdzenie wątpliwych wyników testów immunoenzymatycznych za pomocą odpowiedniego sprzętu chromatograficznego.

Szczególne środki ostrożności.

Ponieważ kwietyapina stosowana jest w leczeniu kilku wskazań, należy dokładnie przeanalizować profil bezpieczeństwa leku, biorąc pod uwagę rozpoznanie danego pacjenta oraz dawkę, którą przyjmuje.

Dzieci (do 18. roku życia)

Kwietyapina nie jest zalecana w leczeniu dzieci (do 18. roku życia) ze względu na brak danych dotyczących stosowania w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne kwietyapiny wykazały, że poza znanym profilem bezpieczeństwa ustalonym dla dorosłych, częstotliwość niektórych niepożądanych zjawisk jest wyższa u dzieci niż u dorosłych (zwiększony apetyt, wzrost stężenia prolaktyny w surowicy oraz zaburzenia pozapiramidowe), a także obserwowano wzrost ciśnienia tętniczego, czego wcześniej nie odnotowano w badaniach z udziałem dorosłych. Ponadto u dzieci zaobserwowano zmiany w parametrach funkcji tarczycy.

Należy również zaznaczyć, że długotrwały wpływ leczenia kwietyapiną na wzrost i dojrzewanie seksualne nie był badany przez okres dłuższy niż 26 tygodni. Długotrwały wpływ na rozwój poznawczy i behawioralny jest nieznany.

W badaniach placebo-kontrolowanych z udziałem dzieci leczenie kwietyapiną wiązało się z wyższą częstotliwością zaburzeń pozapiramidowych (ZPP) w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych ze względu na schizofrenię i manię dwubiegunową.

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiązana jest z zwiększone ryzyko wystąpienia myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (zdarzeń związanych z samobójstwem). Ryzyko to utrzymuje się aż do uzyskania wyraźnej remisji. Ponieważ poprawa może nie występować przez pierwsze tygodnie leczenia lub dłużej, należy dokładnie monitorować stan pacjentów aż do pojawienia się tej poprawy. Zgodnie z ogólnym doświadczeniem klinicznym ryzyko samobójstwa może wzrastać na wczesnym etapie poprawy.

Ponadto należy wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem po nagłym przerwaniu leczenia kwietyapiną z powodu znanych czynników ryzyka choroby, wobec której prowadzi się leczenie. Inne zaburzenia psychiczne, wobec których stosowana jest kwietyapina, mogą również wiązać się z zwiększonym ryzykiem zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto te zaburzenia mogą występować równolegle z epizodami depresyjnymi. Dlatego przy leczeniu innych zaburzeń psychicznych należy stosować takie same środki ostrożności, jakie stosuje się przy leczeniu epizodów depresyjnych.

Pacjenci z wydarzeniami związanymi z samobójstwem w wywiadzie lub ci, którzy przed rozpoczęciem leczenia wykazują znaczny stopień myśli samobójczych, mają wyższe ryzyko myśli lub prób samobójczych i wymagają dokładnego monitorowania w trakcie leczenia. Metaanaliza badań placebo-kontrolowanych z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, w których stosowano leki przeciwdepresyjne, wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych pod wpływem leczenia lekami przeciwdepresyjnymi w porównaniu do placebo u pacjentów do 25. roku życia.

Dokładne monitorowanie pacjentów, a zwłaszcza tych z wysokim ryzykiem samobójstwa, powinno towarzyszyć terapii lekowej, szczególnie na początku leczenia i przy dalszych zmianach dawki. Pacjentów (oraz opiekunów pacjentów) należy uprzedzić o konieczności monitorowania pogorszenia stanu klinicznego, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o natychmiastowym zwracaniu się o pomoc medyczną w przypadku pojawienia się takich objawów.

W krótkich badaniach placebo-kontrolowanych z udziałem dorosłych pacjentów młodszych (do 25. roku życia) z epizodami depresyjnymi w zaburzeniu dwubiegunowym, którzy otrzymywali leczenie kwietyapiną, zaobserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z samobójstwem w porównaniu do grupy placebo (3% vs. 0%).

Ryzyko metaboliczne

Ze względu na zmiany obserwowane w trakcie badań klinicznych dotyczące masy ciała, glukozy we krwi (patrz hiperwentylacja) i lipidów istnieje możliwość pogorszenia profilu ryzyka metabolicznego u poszczególnych pacjentów (w tym pacjentów z normalnymi wartościami wyjściowymi), co może wymagać odpowiedniego leczenia.

Zaburzenia pozapiramidowe

W trakcie badań placebo-kontrolowanych kwietyapina wiązana była ze wzrostem częstości występowania zaburzeń pozapiramidowych (ZPP) w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych z powodu epizodów depresji w zaburzeniu dwubiegunowym.

Stosowanie kwietyapiny wiązało się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnym nieprzyjemnym lub powodującym stres niepokojem oraz potrzebą ruchu, co często towarzyszyło niemożności siedzenia lub stania nieruchomo. Zjawiska te występują częściej w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki pacjentom, u których występują takie objawy, może im zaszkodzić.

Zespół opóźnionej dyskinezy

W przypadku pojawienia się objawów zespołu opóźnionej dyskinezy należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia kwietyapiną. Objawy zespołu opóźnionej dyskinezy mogą nasilać się lub nawet pojawiać po przerwaniu leczenia.

Senność

Leczenie kwietyapiną wiązane jest z sennością i podobnymi objawami, takimi jak sedacja. Senność zazwyczaj pojawia się w ciągu pierwszych 2 tygodni leczenia i ustępuje przy kontynuowaniu stosowania kwietyapiny. W badaniach klinicznych u pacjentów z depresją dwubiegunową takie objawy pojawiały się zazwyczaj w ciągu pierwszych 3 dni leczenia i były głównie łagodne do umiarkowanych pod względem nasilenia. U pacjentów z depresją dwubiegunową, u których pojawia się senność, może być konieczne monitorowanie przez 2 tygodnie od pojawienia się senności lub do czasu ustąpienia objawów, albo może być konieczne rozważenie przerwania leczenia.

Zawroty głowy

Leczenie kwietyapiną wiązało się z ortostatyczną hipotensją i towarzyszącymi zawrotami głowy, tachykardią, synkopą u niektórych pacjentów, co podobnie jak senność, zazwyczaj pojawia się w okresie dozowania. Te zjawiska mogą sprzyjać wzrostowi częstości urazów przypadkowych (upadków), szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Dlatego pacjentom należy radzić zachować ostrożność, aż przywykną do możliwych efektów leku.

Choroby układu sercowo-naczyniowego

Kwietyapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami mózgowymi lub w innych stanach, które mogą powodować hipotensję tętniczą.

Kwietyapina może powodować ortostatyczną hipotensję, szczególnie w początkowym okresie stopniowego zwiększania dawki. W takim przypadku należy zmniejszyć dawkę lub tempo zwiększania dawki. U pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego można rozważyć tryb powolnego dozowania.

Udar

Nie odnotowano różnicy w częstości napadów drgawkowych między pacjentami przyjmującymi kwietyapinę a tymi, którzy otrzymywali placebo. Brak danych o przypadkach drgawek u pacjentów z padaczką. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, zaleca się zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z wywiadem napadów drgawkowych.

Zespół złośliwej neuroleptycznej

Leczenie przeciwpsychotyczne, w tym leczenie kwietyapiną, może wiązać się z rozwojem zespołu złośliwej neuroleptycznej. Objawy kliniczne zespołu obejmują hipertermię, zmiany stanu psychicznego, sztywność mięśni, niestabilność układu nerwowego przywódnego oraz wzrost stężenia kreatynofosfokinazy. W takich przypadkach leczenie kwietyapiną należy przerwać i zastosować odpowiednie leczenie objawowe.

Ciężka neutropenia

W trakcie badań z zastosowaniem kwietyapiny rzadko występowała ciężka neutropenia (liczba neutrofili < 0,5×10⁹/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii pojawiała się w ciągu kilku miesięcy od rozpoczęcia leczenia kwietyapiną. Nie zaobserwowano wyraźnej zależności od dawki. W badaniach po wprowadzeniu na rynek po przerwaniu leczenia kwietyapiną leukopenia i neutropenia ustępowały. Możliwe czynniki ryzyka rozwoju neutropenii obejmują wcześniejsze obniżenie liczby leukocytów u pacjenta oraz wywiad neutropenii spowodowanej dowolnym lekiem. Leczenie kwietyapiną należy przerwać, jeśli u pacjenta liczba neutrofili jest mniejsza niż 1×10⁹/l. Należy prowadzić monitorowanie pacjentów w celu wykrycia możliwych objawów i oznak infekcji oraz określenia liczby neutrofili (aż do chwili, gdy liczba przekroczy 1,5×10⁹/l).

Zanotowano przypadki agranulocytozy u pacjentów bez wcześniejszych czynników ryzyka. Należy wziąć pod uwagę możliwość rozwoju neutropenii u pacjentów z chorobą zakaźną, szczególnie przy braku oczywistych sprzyjających czynników, lub u pacjentów z gorączką; leczenie w tym przypadku należy prowadzić w zależności od konkretnego przypadku klinicznego.

Interakcje

Jednoczesne stosowanie kwietyapiny z silnym induktorem enzymów wątrobowych, takim jak karbamazepina lub fenytoina, istotnie obniża stężenie kwietyapiny w osoczu, co może zaszkodzić skuteczności leczenia kwietyapiną. Leczenie pacjentów przyjmujących induktor enzymów wątrobowych można rozpocząć tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści z zastosowania kwietyapiny przeważają nad ryzykiem wynikającym z odstawienia induktora enzymów wątrobowych. Ważne jest, aby wszelkie zmiany w stosowaniu induktora następowały stopniowo. W razie potrzeby należy zastąpić go nieinduktorem (np. walepinianem sodu).

Zwiększenie masy ciała

U pacjentów leczonych kwietyapiną obserwowano przypadki zwiększenia masy ciała, dlatego należy kontrolować masę ciała i w razie potrzeby korygować ją zgodnie z odpowiednimi zaleceniami dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych.

Hiperglikemia

Rzadko zgłaszano wystąpienie hiperglikemii i/lub rozwój lub nasilenie cukrzycy, które czasem towarzyszyło ketoacydozie lub śpiączce. Czasem te zjawiska występowały u pacjentów z zwiększoną masą ciała, co mogło być sprzyjającym czynnikiem. Zaleca się odpowiedni kontrolę kliniczną zgodnie z odpowiednimi zaleceniami dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych. U pacjentów leczonych dowolnym lekiem przeciwpsychotycznym, w tym kwietyapiną, należy prowadzić monitorowanie w celu wykrycia możliwych objawów hiperglikemii (takich jak polipragia, poliuria i osłabienie), a u pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy należy prowadzić regularne monitorowanie w celu wykrycia możliwego pogorszenia kontroli glukozy. Należy regularnie kontrolować masę ciała.

Lipidy

Opisano przypadki zwiększenia stężenia trójglicerydów, lipoprotein o niskiej gęstości i cholesterolu ogólnego oraz zmniejszenia stężenia cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości. W przypadku zmian poziomu lipidów należy prowadzić leczenie zgodnie z wskazaniami klinicznymi.

Wydłużenie odcinka QT

Stosowanie leku zgodnie z instrukcją nie wiązało się z trwałym wydłużeniem bezwzględnego czasu odcinka QT. Wydłużenie odcinka QT odnotowano przy dawkach terapeutycznych i przy przedawkowaniu. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu kwietyapiny pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub pacjentom z wydłużonym odcinkiem QT w wywiadzie rodzinnym. W przypadku przepisywania kwietyapiny, tak jak innych leków neuroleptycznych, jednocześnie z lekami wydłużającymi odcinek QТс, należy zachować ostrożność, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odcinka QТс, niewydolnością serca, przerostem serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią, a także pacjentów z wydłużeniem odcinka QТ w wywiadzie rodzinnym.

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego

Zgłaszano przypadki kardiomiopatii i zapalenia mięśnia sercowego, jednak nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego ze stosowaniem kwietyapiny. Należy ponownie ocenić celowość stosowania kwietyapiny u pacjentów z podejrzeniem kardiomiopatii lub zapalenia mięśnia sercowego.

Przerywanie leczenia

Przy nagłym przerwaniu stosowania kwietyapiny może wystąpić zespół odstawienia, objawiający się bezsennością, nudnościami, bólem głowy, biegunką, wymiotami, zawrotami głowy i drażliwością. Częstość tych reakcji znacznie maleje po 1 tygodniu od przerwania leczenia. Dlatego lek należy odstawiać stopniowo przez 1 lub 2 tygodnie.

Pacjenci w podeszłym wieku z psychotycznym zaburzeniem wynikającym z demencji

Kwietyapina nie została jeszcze zatwierdzona jako środek do leczenia pacjentów z psychotycznym zaburzeniem wynikającym z demencji. Przy stosowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych obserwowano około trzykrotne zwiększenie ryzyka wystąpienia powikłań naczyniowo-mózgowych. Mechanizm takiego zwiększenia ryzyka pozostaje nieznany. Przy stosowaniu innych leków przeciwpsychotycznych lub u innych grup pacjentów nie można wykluczyć zwiększenia tego ryzyka. Kwietyapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

Z danych metaanalizy atypowych leków przeciwpsychotycznych wiadomo, że pacjenci w podeszłym wieku z psychotycznym zaburzeniem wynikającym z demencji stanowią grupę zwiększonych ryzyka śmiertelności w porównaniu do placebo. Jednak z danych dwóch 10-tygodniowych badań zastosowania kwietyapiny w tych samych populacjach (n=710, wiek 83 lata, zakres 56–99 lat) śmiertelność u pacjentów leczonych kwietyapiną wynosiła 5,5% w porównaniu do 3,2% w grupie placebo. Śmiertelność pacjentów podczas badań była z różnych przyczyn, co jest oczekiwane dla tej populacji pacjentów. Dane te nie potwierdziły związku przyczynowo-skutkowego między leczeniem kwietyapiną a śmiertelnością pacjentów z demencją.

Dysfagia

Przy stosowaniu kwietyapiny odnotowano dysfagię. Należy ostrożnie stosować kwietyapinę u pacjentów, u których istnieje ryzyko zapalenia płuc aspiracyjnego. Zwiększenie częstości występowania dysfagii przy stosowaniu kwietyapiny w porównaniu do placebo obserwowano tylko w badaniach klinicznych depresji dwubiegunowej.

Zaparcia i niedrożność jelita

Zaparcia stanowią czynnik ryzyka rozwoju niedrożności jelita. Przy stosowaniu kwietyapiny odnotowano przypadki zaparć i niedrożności jelita. Zgłoszono przypadki śmiertelne wśród pacjentów z wyższym ryzykiem rozwoju niedrożności jelita, w tym tych, którzy jednocześnie przyjmowali kilka leków obniżających perystaltykę jelita i/lub leków, wobec których mogły nie być zgłoszone doniesienia o powodowaniu objawów zaparć.

Zakrzepica żylna i zatorowość płucna

W trakcie stosowania leków przeciwpsychotycznych odnotowano przypadki zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej (ZTE). Ponieważ u pacjentów przyjmujących leki przeciwpsychotyczne często występują nabyte czynniki ryzyka ZTE, wszystkie możliwe czynniki ryzyka wystąpienia ZTE należy określić przed i w trakcie leczenia kwietyapiną o przedłużonym działaniu oraz podjąć środki zapobiegawcze.

Zapalenia trzustki

Zgłaszano przypadki zapalenia trzustki.

Dane wskazują, że wielu pacjentów miało czynniki znane jako związane z zapaleniem trzustki, takie jak podwyższone stężenie trójglicerydów, kamienie żółciowe i nadużywanie alkoholu.

Dodatkowe informacje

Dane dotyczące stosowania kwietyapiny w połączeniu z divalproeksem lub litem w epizodach maniakalnych o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu są ograniczone; jednak leczenie skojarzone było dobrze tolerowane. Te dane wykazały efekt addytywny w trzecim tygodniu leczenia. Brak danych dotyczących skojarzonego stosowania ponad sześć tygodni.

Laktoza

Składnik leku to monohydrat laktozy. Ten lek nie jest zalecany pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, z zespołem niedoboru laktozy lub z zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Fertilność

Nie uzyskano odpowiednich danych.

Okres ciąży

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania kwietyapiny w leczeniu kobiet w ciąży nie zostały ustalone. Dlatego w czasie ciąży lek należy przepisywać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Stosowanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwietyapiny) kobietom w ciąży w trzecim trymestrze ciąży może prowadzić do wystąpienia u noworodków reakcji niepożądanych, w tym zaburzeń pozapiramidowych i/lub zespołu odstawienia, które mogą się różnić pod względem nasilenia i czasu trwania po porodzie. Zgłaszano przypadki niepokoju, nadciśnienia tętniczego, hipotensji tętniczej, senności, zespołu ostrej niewydolności oddechowej lub zaburzeń odżywiania. Dlatego noworodki powinny być poddane dokładnemu nadzorowi.

Okres karmienia piersią

Kobietom zaleca się przerwanie karmienia piersią w czasie leczenia kwietyapiną. Istnieją dane dotyczące wydzielania kwietyapiny w mleko matki, ale stopień wydzielania nie został określony.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ze względu na podstawowe działanie kwietyapiny na ośrodkowy układ nerwowy lek może wpływać na czynności wymagające szczególnej uwagi. Pacjentom nie zaleca się prowadzenia pojazdów silnikowych ani obsługiwania innych maszyn, dopóki nie ustali się indywidualnej wrażliwości na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Istnieją różne dawki dla każdego wskazania. Dlatego pacjenci powinni otrzymać jasne informacje na temat odpowiedniej dla ich stanu dawki.

Do stosowania doustnego.

Lek można przyjmować niezależnie od posiłków.

Dorośli

Leczenie schizofrenii

Kwetiapinę należy przyjmować dwa razy na dobę. Całkowita dobową dawkę w pierwszych 4 dniach terapii stanowi 50 mg (1 dzień), 100 mg (2 dzień), 200 mg (3 dzień) oraz 300 mg (4 dzień). Od 4 dnia i dalej dawkę należy stopniowo dopasowywać do zakresu typowej skutecznej dawki 300–450 mg na dobę. W zależności od skuteczności klinicznej i indywidualnej tolerancji leczenia dawkę można korygować w zakresie 150–750 mg na dobę.

Leczenie epizodów maniakalnych związanych z zaburzeniem dwubiegunowym

W monoterapii lub jako terapię wspomagającą stabilizatorów nastroju, całkowita dawka dobową w pierwszych 4 dniach terapii wynosi 100 mg (1 dzień), 200 mg (2 dzień), 300 mg (3 dzień) i 400 mg (4 dzień). Dalsze zwiększenie dawki do 800 mg na dobę w 6 dniu powinno następować stopniowo, z zwiększaniem dawki nie więcej niż o 200 mg na dobę.

W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku przez poszczególnych pacjentów dawkę można modyfikować w zakresie od 200 mg do 800 mg na dobę. Typowa skuteczna dawka mieści się w zakresie od 400 do 800 mg na dobę.

Leczenie epizodów depresyjnych związanych z zaburzeniami dwubiegunowymi

Kwetiapinę należy stosować 1 raz na dobę przed snem. Całkowita dawka dobową w pierwszych 4 dniach terapii wynosi 50 mg (1 dzień), 100 mg (2 dzień), 200 mg (3 dzień) oraz 300 mg (4 dzień).

Zalecaną dawką dobową jest 300 mg. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowych korzyści w grupie przyjmującej 600 mg w porównaniu z grupą przyjmującą 300 mg. Dawkę 600 mg może być skuteczna u niektórych pacjentów. Badania kliniczne wskazują, że u niektórych pacjentów w przypadku wystąpienia problemów związanych z nietolerancją leku można rozważyć zmniejszenie dawki do minimalnej – 200 mg. Leczenie epizodów depresyjnych związanych z zaburzeniem dwubiegunowym powinien przepisać lekarz z doświadczeniem w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych.

Profilaktyka nawrotów u pacjentów z zaburzeniami dwubiegunowymi

W celu zapobiegania kolejnym epizodom maniakalnym, depresyjnym lub mieszanym w przebiegu zaburzenia dwubiegunowego, pacjenci, którzy odpowiadali na leczenie kwetiapiną w ostrym leczeniu zaburzenia dwubiegunowego, powinni kontynuować leczenie w tej samej dawce. Dawkę można korygować w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji każdego pacjenta w zakresie dawki dobowej od 300 mg do 800 mg, podawanej dwa razy na dobę. Ważne jest, aby w terapii utrzymującej stosować najniższe skuteczne dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym

Pacjentom w wieku podeszłym kwetiapinę, tak jak inne leki przeciwwstrządowe i leki przeciwdepresyjne, należy przepisywać ostrożnie, szczególnie na początku leczenia. Leczenie pacjentów w wieku podeszłym należy rozpocząć od dawki kwetiapiny 25 mg na dobę. Dawkę należy zwiększać codziennie o 25–50 mg/ dobę, aż do osiągnięcia skutecznej dawki. Może być konieczne wolniejsze dopasowanie dawki kwetiapiny, a dawka terapeutyczna dobową powinna być niższa niż u młodszych pacjentów, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u każdego pacjenta.

Średni klarans w osoczu kwetiapiny był obniżony o 30–50% u pacjentów w wieku podeszłym w porównaniu z młodszych pacjentów. Leczenie pacjentów w wieku podeszłym należy rozpocząć od dawki 50 mg/ dobę.

Skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały ocenione u pacjentów w wieku powyżej 65 lat z epizodami depresyjnymi w ramach zaburzenia dwubiegunowego.

Upośledzenie funkcji nerek

Nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek.

Upośledzenie funkcji wątroby

Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanym upośledzeniem funkcji wątroby, szczególnie w początkowym okresie doboru dawki. Leczenie pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby należy rozpocząć od dawki 50 mg/ dobę. Dawkę można zwiększać krokowo o 50 mg/ dobę, aż do osiągnięcia skutecznej dawki, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u każdego pacjenta.

Dzieci.

Leku nie zaleca się stosować dzieciom ze względu na brak danych świadczących za jego stosowaniem w tej grupie wiekowej.

Nadawka.

Objawy. W trakcie badań klinicznych zgłaszano przypadki przeżycia przy ostrym przedawkowaniu do 30 g kwetiapiny. Większość pacjentów z przedawkowaniem nie zgłaszała działań niepożądanych lub objawy ustępowały spontanicznie. Zgłoszono przypadek śmiertelny w trakcie badania klinicznego po przedawkowaniu 13,6 g kwetiapiny. Były doniesienia o przedawkowaniu kwetiapiny prowadzące do skutku śmiertelnego lub śpiączki, lub wydłużenia odcinka QT, były bardzo rzadkie i przy tak niskiej dawce jak 6 g kwetiapiny w monoterapii. Ponadto, w warunkach monoterapii przedawkowania kwetiapiny zaobserwowano następujące zdarzenia: wydłużenie QT, napady padaczkowe, stan padaczkowy, rabdomiolizę, osłabienie oddychania, zatrzymanie moczu, dezorientację, majaczenia i/lub niepokój.

U pacjentów z istniejącą ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego istnieje zwiększony ryzyko skutków przedawkowania.

Ogólnie objawy i objawy, o których zgłaszano, były konsekwencją nasilenia znanych efektów farmakologicznych leku, takich jak senność i uspokojenie, tachykardia i hipotensja tętnicza.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum na kwetiapinę. W przypadkach ciężkich objawów należy rozważyć konieczność zastosowania różnorodnych środków i terapii intensywnej, w tym przywrócenia i utrzymania drożności dróg oddechowych, zapewnienia odpowiedniej oxygenacji i wentylacji płuc, monitorowania i wspierania czynności układu sercowo-naczyniowego. W tej sytuacji opisano przypadki usunięcia ciężkich reakcji ze strony OUN, w tym śpiączki i delirium, po wstrzyknięciu wewnątrzżylowym fizostygminy (1–2 mg) pod ciągłym monitorowaniem EKG.

W przypadkach utrzymującej się hipotensji tętniczej przy przedawkowaniu kwetiapiny należy stosować odpowiednie środki, takie jak wstrzykiwanie dożylne płynów i/lub sympatomietyków (należy unikać stosowania adrenaliny i dopaminy, ponieważ stymulacja receptorów β-adrenergicznych może pogłębić hipotensję w warunkach blokady receptorów α-adrenergicznych wywołanej przez kwetiapinę).

Ponieważ zapobieganie wchłanianiu przy przedawkowaniu nie zostało zbadane, należy rozważyć konieczność przepłukania żołądka (po intubacji, jeśli pacjent stracił przytomność), a także zastosowanie węgla aktywnego wraz ze środkiem przeczyszczającym.

Ścisła opieka medyczna i monitorowanie powinny trwać do pełnego wyzdrowienia pacjenta.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane obserwowane podczas stosowania kwetiapiny to senność, zawroty głowy, suchość w ustach, łagodna astenia, zaparcia, tachykardia, hipotensja ortostatyczna i dolegliwości żołądkowo-jelitowe.

Podczas leczenia kwetiapiną, podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwwstrząsowych, obserwowano przypadki przyrostu masy ciała, zawrotów głowy, rozwój złośliwego zespołu neuroleptycznego, leukopenię, neutropenię oraz obrzęki obwodowe.

Z układy krwiotwórczego: obniżenie poziomu hemoglobiny, zmniejszenie liczby neutrofili, leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia, anemia, agranulocytoza, neutropenia.

Z układy immunologicznego: nadwrażliwość (w tym reakcje alergiczne skóry), reakcja anafilaktyczna³.

Z układy endokrynnego: hiperprolaktynemia, obniżenie poziomu tyroksyny, obniżenie poziomu wolnej tyroksyny, obniżenie poziomu trójjodotyroniny, podwyższenie poziomu hormonu tyreotropowego we krwi, obniżenie poziomu wolnej trójjodotyroniny, hipotyreozę, niedostateczne wydzielanie hormonu antydiuretycznego.

Z układy metabolicznego: podwyższenie poziomu trójglicerydów w surowicy krwi, podwyższenie całkowitego cholesterolu (szczególnie cholesterolu LPNLZ), obniżenie poziomu lipoprotein o wysokiej gęstości, przyrost masy ciała, zwiększenie apetytu, podwyższenie poziomu glukozy we krwi do poziomów hiper- glikemii¹, hiponatremia, cukrzyca³, zespół metaboliczny, nasilenie istniejącej wcześniej cukrzycy.

Z układy psychicznego: nietypowe sny lub koszmary; myśli samobójcze; zachowania samobójcze; somnambulizm i powiązane z nim reakcje, takie jak mówienie podczas snu i związane ze snem zaburzenia odżywiania.

Z układy nerwowego: zawroty głowy, senność, ból głowy, omdlenia, objawy ekstrapiramidowe, dysartria, drgawki, padaczka, zespół niespokojnych nóg, dyskineza opóźniona³, utrata przytomności.

Z układy wzroku: nieostre widzenie.

Z układy sercowo-naczyniowego: tachykardia, kołatania serca, hipotensja ortostatyczna, wydłużenie odcinka QT, bradykardia², zakrzepica żylna.

Z układy oddechowego: katar, duszność.

Z układy pokarmowego: suchość w ustach, zaparcia, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, wymioty, dysfagia, zapalenie trzustki, niedrożność jelit / udrętwienie.

Z układy wątrobowo-pęcherzykowego: podwyższenie poziomu transaminaz (alaninotransferaza, aspargianotransferaza), podwyższenie poziomu gamma-glutamylotransferazy, żółtaczka, zapalenie wątroby.

Z układy skóry: obrzęk Quinckego³, zespół Stevensa-Johnsona³, toksyczny epidermalny nekroliz, wielopostaciowa rumień.

Z układy mięśniowo-szkieletowego: rabdomioliza.

Z układy moczowego: zatrzymanie moczu.

Ciąża, poród i stan noworodkowy: zespół odstawienia u noworodków, abstynencja noworodkowa.

Z układy rozrodczego: dysfunkcja seksualna, priapizm, galaktoreja, obrzęk piersi, zaburzenia menstruacyjne.

Ogólne zaburzenia: zespół odstawienia, słabo wyrażona astenia, obrzęk obwodowy, drażliwość, pirksja, złośliwy zespół neuroleptyczny, hipotermia.

Wskaźniki laboratoryjne: podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej we krwi (nie związane ze złośliwym zespołem neuroleptycznym).

Podczas stosowania leków neuroleptycznych obserwowano przypadki wydłużenia odcinka QT, arytmii komorowej, nagłej śmierci z nieustalonej przyczyny, zatrzymania serca oraz tachykardii typu torsade de pointes. Te zjawiska są uważane za działania niepożądane charakterystyczne dla całej klasy tych leków.

¹ Poziom glukozy na czczo ≥ 126 mg/dL (≥ 7,0 mmol/l) lub poziom glukozy nie na czczo ≥ 200 mg/dL (≥ 11,1 mmol/l) co najmniej raz.

² Może występować podczas lub na początku leczenia i może być związane z hipotensją tętniczą i/lub utratą przytomności. Częstość podana na podstawie zgłoszeń działań niepożądanych typu bradykardia i powiązanych przypadków w trakcie wszystkich badań klinicznych kwetiapiny.

³ Obliczenie częstości tego działania niepożądanego oparto wyłącznie na danych z okresu pogwarancyjnego dla kwetiapiny w postaci leku z natychmiastowym uwalnianiem.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze, po 1 blisterze w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Alkem Laboratories Ltd.

Miejsce produkcji i adres działalności.

167 Mahatma Gandhi, Udio Nagar, Dabhel, Daman, 396210, Indie.