Korsar® AM

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Korsar® AM

Skład:

substancje czynne: walzartan i amlodypina besylan;

1 tabletka zawiera amlodypiny besylanu (przeliczony na 100 % bezwodna substancję) – 6,94 mg, co odpowiada amlodypinie – 5 mg; walzartanu (przeliczony na 100 % bezwodna substancję) – 80 mg lub

amlodypiny besylanu (przeliczony na 100 % bezwodna substancję) – 6,94 mg, co odpowiada amlodypinie – 5 mg; walzartanu (przeliczony na 100 % bezwodna substancję) – 160 mg, lub

amlodypiny besylanu (przeliczony na 100 % bezwodna substancję) – 13,88 mg, co odpowiada amlodypinie – 10 mg; walzartanu (przeliczony na 100 % bezwodna substancję) – 160 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikryształniczna, krosppowidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka tabletek 5 mg/80 mg: Opadry II 85F 220088 Yellow (alkohol poliwinylowy, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol, talk, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172));

otoczka tabletek 5 mg/160 mg: Opadry II 85F 220088 Yellow (alkohol poliwinylowy, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol, talk, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172));

otoczka tabletek 10 mg/160 mg: Opadry II 85F 220087 Yellow (alkohol poliwinylowy, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol, talk, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg/80 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, powlekane otoczką błonową, koloru żółto-brązowego;

tabletki 5 mg/160 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, powlekane otoczką błonową, koloru żółto-brązowego;

tabletki 10 mg/160 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, z podziałką po jednej stronie, powlekane otoczką błonową, jasnożółte z brązowym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki kombinowane – inhibitory angiotensyny II.

Kod ATC C09D B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Korsar® AM zawiera dwa składniki przeciwciśnieniowe o dodatkowych mechanizmach kontroli ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym: amlodypina należy do klasy antagonistów kanałów wapniowych, a walzapryna należy do klasy antagonistów angiotensyny II. Kombinacja tych składników wykazuje addytywny efekt przeciwciśnieniowy, obniżając ciśnienie tętnicze w większym stopniu niż każdy z tych składników stosowany oddzielnie.

Amłodypina.

Amłodypina hamuje przenikanie jonów wapniowych przez błony w mięśniach gładkich serca i naczyń. Mechanizm działania przeciwciśnieniowego amłodypiny wynika z bezpośredniego rozluźnienia mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do zmniejszenia oporu naczyniowego obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. Dane eksperymentalne potwierdzają, że amłodypina wiąże się z miejscami wiązania dihydropirydynowymi i nie-dihydropirydynowymi. Procesy kurczowe mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń zależą od napływu wapnia z zewnątrz komórek do wnętrza komórek przez specyficzne kanały jonowe.

Po podaniu dawek terapeutycznych pacjentom z nadciśnieniem tętniczym amłodypina powoduje rozszerzenie naczyń, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej i stojącej. Takie obniżenie ciśnienia tętniczego nie towarzyszy istotnej zmianie częstości skurczów serca ani poziomów katecholamin w osoczu krwi przy długotrwałym stosowaniu.

Efekt koreluje z poziomami stężenia w osoczu krwi u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek dawki terapeutyczne amłodypiny prowadzą do zmniejszenia oporu naczyń nerkowych i zwiększenia przepływu osocza przez nerki oraz przesączania kłębuszkowego bez zmiany frakcji filtracji ani bez obecności białkomoczu.

Podobnie jak w przypadku innych blokerów kanałów wapniowych, badania hemodynamiczne funkcji serca w spoczynku i pod obciążeniem (lub przy chodzeniu) u pacjentów z prawidłową funkcją komór, leczonych amłodypiną, wykazały ogólnie niewielki wzrost indeksu minutowego bez istotnego wpływu na dP/dt ani na ciśnienie lub objętość końcowo-diastoliczną lewej komory. W badaniach hemodynamicznych amłodypina nie wykazywała negatywnego działania inotropowego przy stosowaniu dawek terapeutycznych zarówno u zwierząt, jak i u ludzi, nawet przy jednoczesnym podawaniu beta-blokerów.

Amłodypina nie zmienia funkcji węzła zatokowego-śródpredziałowego ani przewodnictwa przedsionkowo-komorowego u zdrowych zwierząt ani u ludzi. W badaniach klinicznych, w których amłodypina była stosowana w połączeniu z beta-blokerami u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową, nie zaobserwowano zmian w zapisie elektrokardiograficznym.

Obserwowano pozytywne efekty kliniczne amłodypiny u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, dławicą wazospastyczną i chorobą niedokrwienną potwierdzoną angiograficznie.

Stosowanie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym

W badaniu terapii przeciwciśnieniowej i hipolipidemicznej w celu zapobiegania zawałowi serca u pacjentów z lekkim i umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym z co najmniej jednym dodatkowym czynnikiem ryzyka choroby niedokrwiennej serca, przy zastosowaniu amłodypiny (w dawce 2,5–10 mg na dobę) lub lizynoprylu (w dawce 10–40 mg na dobę) jako terapii pierwszego rzutu w porównaniu z zastosowaniem diuretyku tiazydowego chlortalidonu (w dawce 12,5–25 mg na dobę), nie zaobserwowano istotnych różnic w liczbie przypadków śmiertelnej choroby niedokrwiennej serca lub zawału mięśnia serca bez śmiertelnego skutku. Liczba przypadków niewydolności serca była istotnie większa w grupie leczonej amłodypiną w porównaniu z grupą leczoną chlortalidonom. Jednak nie zaobserwowano istotnych różnic w śmiertelności z dowolnych przyczyn między grupami leczonymi amłodypiną a chlortalidonom.

Walzapryna.

Walzapryna jest aktywnym, silnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, które są rzadko rozmieszczone i odpowiedzialne za działanie angiotensyny II. Podwyższone stężenia angiotensyny II w wyniku blokady receptorów AT1 przez walzaprę mogą stymulować wolne receptory AT2, co równoważy działanie receptorów AT1. Walzapryna nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walzapryna nie hamuje ACE, znanego również jako kinaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i niszczy bradykininę. Ze względu na brak wpływu na ACE i brak wzmacniania aktywności bradykininy lub substancji P, stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II zazwyczaj nie towarzyszy kaszel. W badaniach klinicznych, w których walzapryna była porównywana z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była istotnie mniejsza u pacjentów leczonych walzaprą niż u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE. U pacjentów, którzy wcześniej leczono inhibitorem ACE i u których rozwijał się suchy kaszel, przy leczeniu walzaprą to powikłanie wystąpiło w 19,5% przypadków, a przy leczeniu diuretykiem tiazydowym – w 19% przypadków, podczas gdy w grupie chorych leczonych inhibitorem ACE kaszel obserwowano w 68,5% przypadków. Walzapryna nie wchodzi w interakcje i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych, które odgrywają ważną rolę w regulacji czynności układu sercowo-naczyniowego.

Zastosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu doustnej pojedynczej dawki leku początek działania przeciwciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin.

Działanie przeciwciśnieniowe utrzymuje się ponad 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki. Przy regularnym stosowaniu leku maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie podczas długotrwałej terapii. Nagłe odstawienie walzaprany nie prowadzi do nawrotu nadciśnienia tętniczego ani innych niepożądanych objawów klinicznych.

Stwierdzono, że walzapryna istotnie zmniejsza liczbę hospitalizacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasy NYHA II–IV). Większy efekt obserwowano u pacjentów, którzy nie otrzymywali inhibitorów ACE ani beta-blokerów. Wykazano również, że walzapryna zmniejsza śmiertelność sercowo-naczyniową u klinicznie stabilnych pacjentów z patologią lewej komory lub dysfunkcją lewej komory po zawałach serca.

Zgodnie z danymi badań nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny (ARA) u pacjentów z cukrzycową chorobą nerek, ponieważ stwierdzono zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji. W badaniu oceniającym celowość dodatkowej terapii aliskirenem w połączeniu z terapią ACE/ARA u pacjentów z cukrzycą typu II i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub kombinacją obu, stwierdzono zwiększone ryzyko powikłań terapii, wystąpienia niepożądanych zdarzeń i poważnych niepożądanych zdarzeń szczególnego znaczenia (hiperkaliemia, hipotensja i zaburzenia funkcji nerek) przy stosowaniu aliskirenu.

Walzapryna/amłodypina.

Kombinacja amłodypiny i walzaprany zapewnia zależne od dawki addytywne obniżenie ciśnienia tętniczego w całym zakresie dawek terapeutycznych. Działanie hipotensyjne po przyjęciu pojedynczej dawki kombinacji utrzymuje się przez 24 godziny.

Kombinację walzapryna/amłodypina badano w badaniach z udziałem pacjentów z niepowikłanym pierwotnym nadciśnieniem tętniczym lekkim lub umiarkowanym, z wyłączeniem pacjentów z wysokim ryzykiem zaburzeń sercowo-naczyniowych. Stwierdzono normalizację ciśnienia tętniczego u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie było odpowiednio kontrolowane przy monoterapii walzaprą w dawce 160 mg. Ciśnienie tętnicze znormalizowało się u 75% pacjentów przyjmujących 10 mg/160 mg amłodypiny/walzaprany, u 62% pacjentów przyjmujących 5 mg/160 mg amłodypiny/walzaprany w porównaniu z 53% pacjentów przyjmujących 160 mg walzaprany. Dodanie 10 mg i 5 mg amłodypiny powodowało dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego/rozkurczowego w porównaniu z pacjentami przyjmującymi tylko 160 mg walzaprany.

Po dodaniu walzaprany stwierdzono normalizację ciśnienia tętniczego u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie było odpowiednio kontrolowane przy monoterapii amłodypiną w dawce 10 mg. Ciśnienie tętnicze znormalizowało się u 78% pacjentów przyjmujących 10 mg/160 mg amłodypiny/walzaprany w porównaniu z 67% pacjentów, którzy kontynuowali przyjmowanie tylko 10 mg amłodypiny. Dodanie 160 mg walzaprany powodowało dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego/rozkurczowego w porównaniu z pacjentami przyjmującymi tylko 10 mg amłodypiny.

Kombinacja amłodypiny/walzaprany w dawkach od 5 mg/160 mg do 10 mg/160 mg u chorych z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym bardziej wyraźnie obniża stałe ciśnienie tętnicze w porównaniu ze schematem dawkowania lizynoprylu/hydrochlorotiazydu od 10 mg/12,5 mg do 20 mg/12,5 mg.

Wykazano, że efekt kombinacji walzaprany/amłodypiny utrzymuje się ponad 1 rok. Nagłe odstawienie leku nie prowadziło do szybkiego wzrostu ciśnienia tętniczego.

U pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest odpowiednio kontrolowane amłodypiną, ale występują niepożądane obrzęki, terapia kombinowana może zapewnić podobny poziom kontroli ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym zmniejszeniu obrzęków.

Dostępne są dane, że wiek, płeć, przynależność rasowa i wskaźnik masy ciała (≥ 30 kg/m², < 30 kg/m²) nie wpływają na kliniczną odpowiedź na zastosowanie kombinacji walzaprany/amłodypiny.

Badania kombinacji walzaprany/amłodypiny z udziałem innych populacji pacjentów oprócz chorych na nadciśnienie tętnicze nie były prowadzone. Istnieją badania walzaprany z udziałem pacjentów z niewydolnością serca i w okresie popołowym. Przeprowadzono badania amłodypiny z udziałem pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, dławicą wazospastyczną i angiograficznie potwierdzoną chorobą niedokrwienną serca.

Farmakokinetyka.

Linowość.

Walzapryna i amłodypina wykazują liniowość farmakokinetyczną.

Amłodypina.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu terapeutycznych dawek amłodypiny oddzielnie maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 6–12 godzin. Obliczona absolutna biodostępność wynosi od 64% do 80%. Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność amłodypiny.

Rozkład. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. W badaniach amłodypiny in vitro wykazano, że u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym około 97,5% krążącego leku wiąże się z białkami osocza krwi.

Biodegradacja. Amłodypina jest intensywnie (około 90%) metabolizowana w wątrobie do metabolitów nieaktywnych.

Eliminacja. Eliminacja amłodypiny z osocza ma charakter dwufazowy, z okresem półtrwania wynoszącym około 30–50 godzin. Stężenia równowagowe w osoczu krwi osiągane są po stałym podawaniu w ciągu 7–8 dni. 10% początkowej amłodypiny i 60% metabolitów amłodypiny wydzielane jest z moczem.

Walzapryna.

Wchłanianie. Po przyjęciu leku doustnie Cmax walzaprany w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 2–4 godzin. Średnia wartość absolutnej biodostępności leku wynosi 23%. Pokarm zmniejsza ekspozycję, co pokazuje AUC (stężenie w osoczu – czas), walzaprany o około 40%, a Cmax – o 50%, mimo że po 8 godzinach od zastosowania stężenie walzaprany w osoczu jest takie samo dla grupy przyjmującej lek na czczo i grupy pacjentów przyjmujących lek po posiłku. Zmniejszenie AUC nie towarzyszy klinicznie istotnemu zmniejszeniu efektu terapeutycznego, dlatego walzaprynę można przyjmować niezależnie od posiłku.

Rozkład. Równoważna objętość rozkładu walzaprany po dożylnej aplikacji wynosi około 17 l, co wskazuje na słabe rozprowadzenie walzaprany w tkankach. Walzapryna silnie wiąże się z białkami osocza krwi (94–97%), głównie z albuminą surowicy.

Biodegradacja. Walzapryna jest w niewielkim stopniu przekształcana, ponieważ tylko 20% dawki przechodzi w metabolity. W osoczu krwi w niskich stężeniach (poniżej 10% AUC walzaprany) zidentyfikowano metabolit hydroksylowy, który jest farmakologicznie nieaktywny.

Eliminacja. Walzapryna charakteryzuje się wieloekspotencjalną kinetyką eliminacji (czas półtrwania T1/2α < 1 godzina i T1/2β około 9 godzin). Walzapryna wydalana jest głównie w niezmienionej postaci z kałem (około 83% dawki) i moczem (około 13% dawki). Po dożylnej aplikacji klirens walzaprany w osoczu krwi wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy – około 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walzaprany wynosi 6 godzin.

Walzapryna/amłodypina.

Po doustnym zastosowaniu Korsar® AM Cmax walzaprany i amłodypiny w osoczu krwi osiągane jest odpowiednio po 3 i 6–8 godzinach. Szybkość i stopień wchłaniania Korsar® AM są równoważne biodostępności walzaprany i amłodypiny przy podawaniu w oddzielnych tabletach.

Osobliwe populacje.

Dzieci

Brak danych dotyczących farmakokinetyki leku u dzieci.

Pacjenci w podeszłym wieku (65 lat i więcej)

Czas osiągnięcia Cmax amłodypiny w osoczu krwi jest w przybliżeniu taki sam u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku klirens amłodypiny ma tendencję do obniżenia, co prowadzi do wzrostu AUC i wydłużenia czasu półtrwania. Średnie systemowe AUC walzaprany u osób w podeszłym wieku jest o 70% wyższe niż u młodszych pacjentów, dlatego należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki.

Niewydolność nerek.

Zaburzenia funkcji nerek nie wpływają istotnie na farmakokinetykę amłodypiny. Jak oczekiwano w przypadku związku, którego klirens nerkowy stanowi tylko 30% całkowitego klirensu osocza, nie zaobserwowano korelacji między stanem funkcji nerek a systemową ekspozycją walzaprany.

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z niewydolnością wątroby zmniejsza się klirens amłodypiny, co prowadzi do wzrostu AUC o około 40–60%. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi przewlekłymi chorobami wątroby ekspozycja (określona jako AUC) walzaprany średnio przekracza dwukrotnie ekspozycję u zdrowych ochotników (dobranych pod względem wieku, płci i masy ciała). Pacjenci z chorobami wątroby powinni zachować ostrożność przy stosowaniu leku.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest kontrolowane za pomocą monoterapii amlodypiną lub walzartanem.

Przeciwwskazania.

• Wysoka wrażliwość na substancję czynną, pochodne dihydropirydyny lub dowolny składnik pomocniczy leku.

• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, zespół żółciowy wątroby lub cholestaza.

• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny (ARA), w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEC) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

• Ciąża oraz kobiety planujące zajście w ciążę (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

• Ciężka hipotensja.

• Szok (w tym szok kardiogenny).

• Zespół wychodzący lewej komory (np. przerostowa kardiomiopatia obturacyjna, ciężki zwężenie aorty).

• Niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Interakcje wspólne dla kombinacji

Badania interakcji leku Korsar® AM z innymi lekami nie były prowadzone.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Często stosowane leki przeciwnadciśnieniowe (np. alfa-blokery, diuretyki) oraz inne leki, które mogą powodować wystąpienie niepożądanych zjawisk hipotensyjnych (np. trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, alfa-blokery stosowane w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego), mogą nasilać działanie hipotensyjne kombinacji.

Interakcje związane z amlodypiną

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Grejpfrut lub sok grejpfrutowy

Nie zaleca się stosowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ponieważ u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia biodostępności, co spowoduje nasilenie działania hipotensyjnego leku.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silniejszymi lub słabszymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub dyltiazem) może prowadzić do istotnego nasilenia wpływu systemowego amlodypiny. Kliniczne objawy takich zmian farmakokinetycznych mogą być nasilone u pacjentów starszych. Może być konieczny monitoring kliniczny i dostosowanie dawki.

Induktory CYP3A4 (leki przeciwdrgawkowe (np. karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, primidon), ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum))

Przy jednoczesnym stosowaniu znanych induktorów CYP3A4 stężenie amlodypiny w osoczu może się zmieniać. Należy monitorować ciśnienie tętnicze i dostosowywać dawkowanie podczas i po jednoczesnym stosowaniu, szczególnie w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyny, Hypericum perforatum).

Symwastatyna

Wielokrotne podawanie dawki 10 mg amlodypiny z 80 mg symwastatyny prowadzi do zwiększenia ekspozycji na symwastatynę o 77% w porównaniu z samodzielnym stosowaniem symwastatyny. U pacjentów stosujących amlodypinę zaleca się obniżenie dobowej dawki symwastatyny do 20 mg.

Dantrolen (infuzje)

U zwierząt obserwowano śmiertelne przypadki migotania komorowego i kolapsu kardiologicznego związane z hiperkaliemią po podaniu werapamilu i dantrolenu dożylnie. Z powodu ryzyka hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów narażonych na rozwój złośliwej hipertermii oraz w leczeniu złośliwych hipertermii.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inne

W trakcie badań klinicznych amlodypina nie wpływała na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny, warfaryny ani cyklosporyny.

Interakcje związane z walzartanem

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

Przy jednoczesnym stosowaniu litu z inhibitorami ACE lub antagonistami receptorów angiotensyny II, w tym walzartanem, obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczność. Jednoczesne stosowanie walzartanu i litu nie jest zalecane. Jeśli konieczne jest zastosowanie takiej kombinacji, należy dokładnie monitorować stężenie litu w surowicy. Ryzyko zwiększenia toksyczności litu może być dalsze przy jednoczesnym stosowaniu Korsar® AM i diuretyków.

Preparaty potasu, diuretyki zatrzymujące potas, substytuty soli zawierające potas lub inne leki, które mogą podnosić stężenie potasu

Jeśli leki wpływające na kanały potasowe są stosowane w połączeniu z walzartanem, należy przewidzieć częste monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Leki przeciwbólowe niesteroidowe (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i nieselektywne NLPZ

Przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów angiotensyny II i NLPZ możliwe jest osłabienie działania hipotensyjnego. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może również zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek i podwyższenia stężenia potasu w surowicy. Dlatego na początku leczenia zaleca się monitorowanie funkcji nerek oraz zapewnienie odpowiedniego nawodnienia organizmu pacjenta.

Inhibitory transportera akumulującego (ryfampicyna, cyklosporyna) lub transportera eflluksowego (rytonawir)

Wyniki badań in vitro z tkanką wątroby człowieka wykazały, że walzartan jest substancją docelową dla wątrobowego transportera akumulującego OATP1B1 oraz wątrobowego transportera eflluksowego MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera akumulującego (ryfampicyna, cyklosporyna) lub transportera eflluksowego (rytonawir) może zwiększać ekspozycję systemową na walzartan.

Podwójna blokada RAAS z ARA, inhibitorami ACE lub aliskirenem

Wyniki badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada RAAS przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, ARA lub aliskirenu prowadzi do zwiększenia częstości występowania takich niepożądanych zjawisk jak hipotensja, hiperkaliemia i obniżenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z leczeniem pojedynczym lekiem wpływającym na RAAS. Dlatego jednoczesne stosowanie ARA, w tym walzartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Inne

Przy monoterapii walzartanem nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji lekowych z takimi lekami jak cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Właściwości użycia.

Bezpieczeństwo i skuteczność amlodypiny w leczeniu nadciśnienia nadciśnieniowego nie zostały ustalone.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krążącej krwi.

W przebiegu niepowikłanej nadciśnienia tętniczego obserwowano nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego podczas leczenia kombinacją walzartanu/amlodypiny w ramach badań placebo-kontrolowanych. U pacjentów z aktywowanym układem renina-angiotensyna (RAA) (z obniżonym stężeniem sodu i/lub objętością oraz u pacjentów przyjmujących wysokie dawki diuretyków), którzy przyjmują blokery receptorów angiotensyny, może wystąpić hipotensja objawowa. Zaleca się korektę tego stanu przed zastosowaniem Korsar® AM lub staranne monitorowanie medyczne na początku terapii.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej podczas stosowania Korsar® AM pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej, a w razie potrzeby przeprowadzić wlew dożylny roztworu fizjologicznego. Po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego można kontynuować leczenie.

Hipokaliemia.

Należy ostrożnie stosować jednoczesne leczenie suplementami potasu, diuretykami zatrzymującymi potas, zastępcami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić poziom potasu (heparyna itp.), a także przewidzieć częste monitorowanie stężenia potasu.

Stenoza tętnicy nerkowej.

Korsar® AM należy stosować z ostrożnością w leczeniu nadciśnienia u pacjentów z jednostronną lub obustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą jednej nerki, ponieważ poziomy mocznika i kreatyniny w surowicy mogą wzrosnąć.

Przeszczepienie nerki.

Brak doświadczenia w bezpiecznym stosowaniu Korsar® AM u pacjentów po niedawno przeprowadzonym przeszczepieniu nerki.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Walzartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania amlodypiny jest wydłużony, a wartość AUC (stężenie w osoczu – czas) wyższa u pacjentów z uszkodzeniem funkcji wątroby; zalecenia dotyczące dawkowania nie zostały ustalone. Szczególna ostrożność jest wymagana przy stosowaniu Korsar® AM u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego lub umiarkowanego stopnia lub z chorobami obturacyjnymi pęcherza żółciowego.

Maksymalna zalecana dawka dla pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby bez cholestazy wynosi 80 mg walzartanu.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lekkiego lub umiarkowanego stopnia (eGFR > 30 ml/min/1,73 m²) nie jest wymagana korekta dawki. W przypadku umiarkowanych zaburzeń funkcji nerek zaleca się kontrolować poziomy potasu i kreatyniny we krwi.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny, w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Pierwotny hiperaldosteronizm.

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie powinni przyjmować antagonisty angiotensyny II walzartanu, ponieważ ich układ renina-angiotensyna jest zaburzony z powodu podstawowej choroby.

Obrzęk naczynioruchowy.

Obserwowano obrzęk Quinckego, w tym obrzęk krtani i szpary głosowej, które mogą prowadzić do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka, u pacjentów przyjmujących walzartan. Niektórzy z tych pacjentów mieli w wywiadzie obrzęk Quinckego po przyjmowaniu innych leków, w tym inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEC). Stosowanie Korsar® AM należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia obrzęku Quinckego; ponowne stosowanie nie jest zalecane.

Obrzęk jelitowy naczynioruchowy.

Zgłaszano przypadki obrzęku jelitowego naczynioruchowego u pacjentów przyjmujących blokery receptorów angiotensyny II, w tym walzartan (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptorów angiotensyny II. W przypadku rozpoznania obrzęku jelitowego naczynioruchowego należy przerwać stosowanie walzartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie do całkowitego ustąpienia objawów.

Niewydolność serca/po przebytym zawałcie mięśnia sercowego.

Ze względu na hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) u wrażliwych pacjentów możliwe są zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których funkcje nerek mogą zależeć od aktywności RAA, stosowanie inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEC) i antagonistów receptorów angiotensyny może prowadzić do rozwoju oligurii i/lub postępującej azotemii, a także (rzadko) do ostrej niewydolności nerek i/lub skutku śmiertelnego. Podobne wyniki odnotowano przy stosowaniu walzartanu. U pacjentów z niewydolnością serca lub po przebytym zawałcie mięśnia sercowego należy ocenić funkcję nerek.

W badaniu amlodypiny u pacjentów z niewydolnością serca nieiszemicznego pochodzenia klasy III i IV wg klasyfikacji NYHA (New York Heart Association) przy stosowaniu amlodypiny częstotliwość występowania obrzęku płuc była wyższa w porównaniu z placebo, jednak nie stwierdzono istotnej różnicy w pojawianiu się lub nasilaniu niewydolności serca. Pacjentom z niewydolnością serca blokery kanałów wapniowych, w tym amlodypina, należy stosować z ostrożnością, ponieważ mogą zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonów.

Stenoza aorty i zastawki mitralnej.

Tak jak przy leczeniu innymi lekami rozszerzającymi naczynia, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z rozpoznaną stenozą zastawki mitralnej lub wyraźną stenozą aorty niskiego stopnia.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA).

Istnieją dane, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA, ARA lub aliskirenu zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego nie zaleca się podwójnej blokady RAA poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA, ARA lub aliskirenu.

Jeśli podwójna blokada jest absolutnie konieczna, należy ją przeprowadzać wyłącznie pod nadzorem specjalisty z częstym i starannym monitorowaniem funkcji nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ECA i ARA u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Zastosowanie kombinacji walzartanu/amlodypiny nie zostało zbadane u pacjentów z innymi chorobami niż nadciśnienie tętnicze.

Zastosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia tym lekiem, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Dane badań epidemiologicznych dotyczące ryzyka teratogennego po ekspozycji na inhibitory ECA w I trymestrze ciąży nie były przekonujące; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego wzrostu ryzyka. Chociaż brakuje danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych antagonistów receptorów angiotensyny II (ARA II), podobne ryzyko może wystąpić przy stosowaniu leków tej klasy.

Wiadomo, że ekspozycja na ARA II w II i III trymestrze ma toksyczny wpływ na płód człowieka (obniżenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

W przypadku stosowania ARA II od II trymestru ciąży zaleca się przeprowadzenie ultrasonograficznego badania funkcji nerek i kości czaszki płodu.

Noworodki, których matki przyjmowały ARA II, powinny być poddane starannemu monitorowaniu pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Okres karmienia piersią

Amlodypina przenika do mleka matki. Część dawki matki otrzymywana przez niemowlę szacuje się na zakres międzykwartylowy 3–7%, maksymalnie 15%. Wpływ amlodypiny na niemowlęta jest nieznany.

Ponieważ brakuje informacji o stosowaniu kombinacji walzartanu/amlodypiny w okresie karmienia piersią, lek nie jest zalecany w tym okresie; należy rozważyć stosowanie alternatywnych leków o dobrze poznanych profilach bezpieczeństwa, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodków lub niemowląt przedwcześnie urodzonych.

Plodność

Badania kliniczne dotyczące wpływu na płodność nie były prowadzone.

Walzartan

Walzartan nie powodował niepożądanych reakcji ze strony układu rozrodczego u samców i samic szczurów po doustnym podaniu w dawkach do 200 mg/kg na dobę. Dawkę tę 6-krotnie przekracza maksymalna zalecana dawka dla człowieka przeliczona na mg/m² (w obliczeniach wykorzystano dawkę 320 mg na dobę dla pacjenta o masie ciała 60 kg).

Amlodypina

U niektórych pacjentów leczonych blokerami kanałów wapniowych zgłaszano przypadki odwracalnych zmian biochemicznych w główkach plemników. Brakuje danych klinicznych dotyczących wpływu amlodypiny na płodność. W jednym z badań na szczurach stwierdzono niepożądane reakcje ze strony płodności samców.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów silnikowych lub pracy z innymi mechanizmami.

U pacjentów przyjmujących Korsar® AM może wystąpić zawroty głowy lub uczucie osłabienia po przyjęciu leku, dlatego powinni oni brać to pod uwagę podczas prowadzenia pojazdów silnikowych i pracy z potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami.

Amlodypina może słabo lub umiarkowanie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów silnikowych lub pracy z innymi mechanizmami. Jeśli pacjenci odczuwają zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności podczas stosowania amlodypiny, ich reakcje mogą być zaburzone.

Sposób stosowania i dawki

Pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane przez monoterapię amlodypiną lub walzartanem, można przełożyć na terapię skojarzoną lekiem Korsar® AM. Zalecana dawka to 1 tabletka dziennie. Tabletki Korsar® AM można przyjmować niezależnie od posiłku. Zaleca się przyjmowanie Korsar® AM, popijając niewielką ilością wody. Tabletek nie należy dzielić.

Pacjentów przyjmujących walzartan i amlodypinę oddzielnie można przełożyć na Korsar® AM zawierający te same dawki składników.

Przed przejściem na stałą kombinację dawkową zaleca się indywidualne dobranie dawki składników (czyli amlodypiny i walzartanu). W przypadku klinicznej potrzeby można rozważyć bezpośrednią zamianę monoterapii na stałą kombinację dawkową.

Maksymalna dawka dzienna to 1 tabletka Korsar® AM 5 mg/80 mg lub 1 tabletka Korsar® AM 5 mg/160 mg, lub 1 tabletka Korsar® AM 10 mg/160 mg (maksymalne dozwolone dawki składników leku to 10 mg zawartości amlodypiny, 320 mg zawartości walzartanu).

Dawkowanie dla określonych grup pacjentów

Zaburzenia funkcji nerek

Brak dostępnych danych klinicznych dotyczących stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym stopniem zaburzeń funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z umiarkowanym stopniem zaburzeń funkcji nerek zaleca się kontrolę stężenia potasu i kreatyniny we krwi.

Stosowanie Korsar® AM w połączeniu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Cukrzyca

Stosowanie Korsar® AM w połączeniu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą.

Zaburzenia funkcji wątroby

Lek Korsar® AM jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Korsar® AM należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub chorobami obturacyjnymi dróg żółciowych. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym stopniem zaburzeń funkcji wątroby bez obturacyjnego żółtaczki maksymalna zalecana dawka wynosi 80 mg walzartanu.

Nie opracowano zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby. Przy przejściu takich pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Wskazania”) i zaburzeniem funkcji wątroby na amlodypinę lub Korsar® AM należy przepisać najniższą z zalecanych dawek amlodypiny w monoterapii lub w ramach terapii skojarzonej.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

U pacjentów w wieku podeszłym zalecane są standardowe schematy dawkowania.

Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki leku u pacjentów w wieku podeszłym.

Przy przejściu takich pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Wskazania”) i zaburzeniem funkcji wątroby na amlodypinę lub Korsar® AM należy przepisać najniższą z zalecanych dawek amlodypiny w monoterapii lub w ramach terapii skojarzonej.

Populacje pediatryczne

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania kombinacji walzartanu/amlodypiny u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały zbadane. Brak danych.

Dzieci

Nie przeprowadzono badań leczenia tym lekiem u dzieci (do 18 roku życia). Dlatego do czasu uzyskania pełniejszych informacji Korsar® AM nie zaleca się stosowania w leczeniu dzieci.

Przedawkowanie

Objawy

Do tej pory nie ma doświadczenia z przedawkowaniem kombinacji walzartanu/amlodypiny. Główtnym objawem przedawkowania walzartanu jest prawdopodobnie nasilona hipotensja tętnicza z zawrotami głowy. Przedawkowanie amlodypiny może prowadzić do nasilającej się wazodylatacji obwodowej i prawdopodobnie do tachykardii odruchowej. Opisywano znaczną i potencjalnie przedłużoną hipotensję ogólnoustrojową, aż do szoku i skutku śmiertelnego.

Rzadko opisywano rozwój niekardiogennego obrzęku płuc jako następstwo przedawkowania amlodypiny, który może występować z opóźnionym początkiem (24–48 godzin po przyjęciu) i może wymagać sztucznej wentylacji płuc. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi niekardiogennego obrzęku płuc mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym przetężenie płynem) w celu utrzymania perfuzji i wyrzutu serca.

Leczenie

Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty lub przepłukać żołądek. Wchłanianie amlodypiny znacząco zmniejsza się po zastosowaniu węgla aktywowanego natychmiast lub w ciągu 2 godzin po przyjęciu amlodypiny.

Klinicznie istotna hipotensja tętnicza spowodowana przedawkowaniem Korsar® AM wymaga aktywnej pomocy w utrzymaniu funkcji układu sercowo-naczyniowego, w tym częstego monitorowania czynności serca i oddechu, uniesienia kończyn, uwagi na objętość krwi krążącej oraz wydalanie moczu. W celu przywrócenia tonusu naczyń i ciśnienia tętniczego można zastosować lek zwężający naczynia, jeśli nie ma przeciwwskazań do jego stosowania. W przypadku trwałego obniżenia ciśnienia tętniczego będącego skutkiem blokady kanałów wapniowych może być wskazane dożylne podanie glukonianu wapnia.

Wydalanie walzartanu i amlodypiny za pomocą hemodializy jest mało prawdopodobne.

Efekty uboczne.

Ocena bezpieczeństwa kombinacji walsartanu/amlodypiny była przeprowadzona w trakcie badań klinicznych. Najczęściej obserwowane lub istotne lub ciężkie reakcje niepożądane to: zapalenie nosa i gardła, grypa, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenia, hipotensja ortostatyczna, obrzęki, obrzęki tkanek miękkich, obrzęki twarzy, obrzęki obwodowe, zwiększona zmęczalność, zaczerwienienie twarzy, osłabienie i napoty cieplne.

Do oceny częstości występowania reakcji niepożądanych zastosowano następujące kryteria: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); nieczęsto (≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

* Głównie związane z cholestazą.

Dodatkowe informacje dotyczące kombinacji.

Obserwowane obrzęki obwodowe, znane jako skutki uboczne amlodypiny, występowały u pacjentów przyjmujących kombinację amlodypina/walsartan rzadziej niż u pacjentów stosujących amlodypinę monoterapią. Średnia częstość występowania obrzęków obwodowych, równomiernie rozłożona w całym przedziale dawkowania, wynosiła 5,1% dla kombinacji amlodypina/walsartan.

Dodatkowe informacje dotyczące składników leku.

Niepożądane reakcje wcześniej obserwowane przy stosowaniu jednego ze składników leku (amlodypiny lub walsartanu) mogą również występować przy stosowaniu leku Korsar® AM, nawet jeśli nie zostały one odnotowane podczas badań klinicznych lub w okresie postmarketingowym.

Amlodypina.

Zanotowano pojedyncze przypadki zespołu pozapiramidowego.

Walzartan.

Poniższe dodatkowe działania niepożądane obserwowano podczas badań klinicznych z zastosowaniem monoterapii walzartanem, niezależnie od związku przyczynowo-skutkowego z badanym lekiem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to prowadzenie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 2 lata.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze. Po 3 lub 5, lub 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. A.T. „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.