INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU IBUPROFEN 200 IBUPROFEN 400 (IBUPROFEN 200 IBUPROFEN 400)

Skład:

substancja czynna: ibuprofen;

1 tabletka zawiera ibuprofen 200 mg lub 400 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, sodowa sól kroskarboksymetylocelulozy, monohydrat laktozy, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, sodowy laurylosiarczan, stearynian magnezu, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), talk, makrogol 4000.

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletka 200 mg: tabletka powlekana, pełny walec prosty, biała lub prawie biała, z wypukłymi powierzchniami brzegowymi;

tabletka 400 mg: tabletka powlekana, wydłużonego kształtu, biała lub prawie biała, z górną i dolną powierzchnią wypukłą.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na narząd ruchu. Leki przeciwzapalne i przeciwrzutowe. Niesterydowe leki przeciwzapalne i przeciwrzutowe. Pochodne kwasu propionowego. Ibuprofen.

Kod ATC M01A E01.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Ibuprofen 200 to niesteroidowy lek przeciwbólowy i przeciwzapalny (NLPZ), pochodna kwasu propionowego, działający przeciwbólowo, przeciwgorączkowo i przeciwzapalnie poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn – mediatorów bólu i stanu zapalnego. Ponadto ibuprofen odwracalnie hamuje agregację płytek krwi.

Dane eksperymentalne wskazują, że ibuprofen może konkurencyjnie hamować działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego / aspiryny na agregację płytek krwi w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków. Niektóre badania farmakodynamiczne wykazały, że przyjmowanie pojedynczych dawek ibuprofenu 400 mg w ciągu 8 godzin przed lub 30 minut po podaniu kwasu acetylosalicylowego / aspiryny o szybkim uwalnianiu (81 mg) może zmniejszać wpływ kwasu acetylosalicylowego / aspiryny na produkcję tromboksanu lub agregację płytek krwi. Choć istnieją niepewności związane z ekstrapolacją tych danych na sytuację kliniczną, nie można wykluczyć możliwości, że regularne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może osłabiać działanie kardioprotekcyjne małych dawek kwasu acetylosalicylowego / aspiryny. Przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne oddziaływanie uważa się za mało prawdopodobne (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Ibuprofen 200 jest szybko wchłaniany głównie w jelicie cienkim i wiąże się z białkami osocza krwi. Po doustnym przyjęciu dawki 200–600 mg maksymalna stężenie w osoczu (Cmax) wynoszące 15–55 μg/ml osiągane jest średnio po 1–2 godzinach (tmax).

Jeśli lek jest przyjmowany po posiłku, wchłanianie ibuprofenu zachodzi znacznie wolniej, a maksymalne stężenia we krwi są niższe.

Po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki 400 mg ibuprofenu stężenie szczytowe 8–13 μg/ml we krwi osiągane jest po 6 godzinach.

Rozkład

99 % ibuprofenu wiąże się z białkami osocza krwi. Wiązanie to jest odwracalne.

Metabolizm

Ponad 50–60 % doustnej dawki ibuprofenu jest metabolizowane w wątrobie do dwóch nieaktywnych metabolitów. Metabolizm ibuprofenu jest podobny u dzieci i dorosłych.

Wydalanie

Okres półtrwania w osoczu wynosi 1½–2 godziny. Krótki okres półtrwania oznacza, że nawet po wielokrotnym podawaniu ibuprofenu nie dochodzi do jego kumulacji. Ibuprofen i jego metabolity są praktycznie całkowicie wydalane z moczem przez nerki w ciągu 24 godzin po przyjęciu leku.

U pacjentów w wieku starszym nie obserwuje się istotnych różnic w profilu farmakokinetycznym.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Leczenie objawowe łagodnego i umiarkowanego bólu różnego pochodzenia (ból głowy, ból zęba, bóle menstruacyjne), w tym w przebiegu przeziębienia i gorączki.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na ibuprofen lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
Reakcje nadwrażliwościowe (np. astma oskrzelowa, katar sienny, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka), które występowały wcześniej po zastosowaniu ibuprofenu, kwasu acetylosalicylowego / aspiryny lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) w wywiadzie.
Aktywne wrzody żołądka i/lub dwunastnicy lub krwawienie żołądkowo-jelitowe, lub nawroty w wywiadzie (dwa lub więcej wyraźnych epizodów choroby wrzodowej lub krwawienia w przeszłości).
Ostry lub wcześniejszy stan zapalny jelita (np. choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego).
Krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszym stosowaniem NSAID w wywiadzie.
Podwyższona skłonność do krwawień.
Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).
Ciężka niewydolność wątroby (marskość wątroby, wodobrzusze).
Ciężka niewydolność serca (klasa III-IV wg klasyfikacji NYHA (New York Heart Association)).
Leczenie bólu popooperacyjnego po by-passie aorto-wieńcowym (lub przy użyciu sztucznego obiegu krwiowego).
Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Inne NSAID, w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2: jednoczesne stosowanie kilku NSAID może zwiększyć ryzyko wrzodów i krwawień żołądkowo-jelitowych ze względu na efekt synergistyczny. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania ibuprofenu z innymi NSAID (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
Glikokortykosteroidy: zwiększają ryzyko powstawania wrzodów i krwawień w przewodzie pokarmowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
Alkohol: nasila przewlekowe działania niepożądane na przewód pokarmowy, zwiększa ryzyko krwawień żołądkowo-jelitowych;
Leki przeciwhypertensyjne, β-blokery i diuretyki: NSAID mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych, takich jak inhibitory ACE, blokery receptora angiotensyny II i β-blokery. U niektórych pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych z osłabioną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitora ACE lub blokera angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj ma charakter odwracalny. Dlatego takie kombinacje należy stosować z ostrożnością, szczególnie u osób starszych. W przypadku konieczności długotrwałego leczenia należy odpowiednio nawadniać pacjenta oraz rozważyć potrzebę monitorowania czynności nerek na początku leczenia skojarzonego i w dalszym jego okresie. Diuretyki zwiększają ryzyko nefrotoksyczności NSAID;
Probenecyd i sulfinpirazon: mogą opóźniać wydalanie ibuprofenu, działanie urykotyczne probenecydu i sulfinpirazonu jest osłabione;
Leki przeciwkrzepliwe: NSAID mogą nasilać działanie terapeutyczne leków przeciwkrzepliwych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
Przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI): zwiększone ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego przy stosowaniu z NSAID (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
Aminoglikozydy: NSAID mogą zmniejszać wydalanie aminoglikozydów;
Kwas acetylosalicylowy / aspiryna: nie należy stosować w połączeniu z ibuprofenem, ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Dane eksperymentalne wskazują, że przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofen może hamować działanie niskich dawek kwasu acetylosalicylowego / aspiryny na agregację płytek krwi. Jednak niepewność co do możliwości ekstrapolacji tych danych na sytuację kliniczną nie pozwala na jednoznaczne wnioski, że regularne, długotrwałe stosowanie ibuprofenu może zmniejszyć działanie kardioprotekcyjne niskich dawek kwasu acetylosalicylowego / aspiryny. Przy nieregularnym stosowaniu ibuprofenu takie klinicznie istotne efekty uznaje się za mało prawdopodobne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
Leki z grupy sulfonylomoczników: działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych (sulfonylomoczniki) może być wzmocnione przez ibuprofen i inne NSAID. Rzadko opisywano hipoglikemię u pacjentów leczonych ibuprofenem podczas terapii sulfonylomocznikami. Należy regularnie kontrolować poziom glukozy we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę leków przeciwcukrzycowych;
Antagoniści H2 histaminy: nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji ibuprofenu z cyklotydyną lub ranitydyną;
Dygoxyna: NSAID mogą zwiększać stężenie dygoxyny w osoczu krwi;
Fenytoina: NSAID mogą zwiększać stężenie fenytoiny w osoczu krwi;
Lit: NSAID mogą zmniejszać wydalanie litu;
Metotreksat: NSAID mogą hamować sekrecję kanalikową metotreksatu i zmniejszać klirens metotreksatu;
Baklofen: stosowanie NSAID zwiększa toksyczność baklofenu;
Cholestyramina: jednoczesne stosowanie z cholestyraminą może zmniejszać wchłanianie ibuprofenu w przewodzie pokarmowym, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska jest nieznane;
Cyklosporyna: zwiększone ryzyko nefrotoksyczności;
Takrolimus: zwiększone ryzyko nefrotoksyczności;
Ekstrakty ziołowe: Ginkgo biloba może nasilać ryzyko krwawień związane z NSAID;
Mifepryston: teoretycznie możliwe jest zmniejszenie skuteczności leku ze względu na właściwości antyprostaglandynowe NSAID. Ograniczone dane pozwalają przewidzieć, że jednoczesne stosowanie NSAID w dniu podania prostaglandyny nie zmienia działania mifeprystonu lub prostaglandyn na dojrzewanie szyjki macicy i kurczliwość macicy oraz nie zmniejsza skuteczności klinicznej farmakologicznego przerwania ciąży;
Antybiotyki chinolonowe: badania na zwierzętach wykazały, że drgawki związane z chinolonami mogą występować częściej w związku z przyjmowaniem NSAID. Jednoczesne przyjmowanie z ibuprofenem zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek;
Zydowidyna: znane jest zwiększone ryzyko toksyczności hematologicznej przy jednoczesnym stosowaniu zydowidyyny i NSAID. Istnieją dowody na zwiększone ryzyko wystąpienia hemartrozy i krwawotoków u pacjentów zakażonych HIV, którzy cierpią na hemofilię, w przypadku leczenia skojarzonego zydowidyyną i ibuprofenem;
Inhibitory CYP2C9: jednoczesne przepisywanie ibuprofenu z inhibitorami CYP2C9 może zwiększać ekspozycję na ibuprofen (substrat CYP2C9). W jednym z badań wykazano, że worykonazol i flukenazol (inhibitory CYP2C9) zwiększały ekspozycję S(+)-ibuprofenu o około 80–100%. Należy rozważyć zmniejszenie dawki ibuprofenu przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami CYP2C9, szczególnie przy przepisywaniu wysokich dawek ibuprofenu pacjentom przyjmującym worykonazol lub flukenazol;
Jednoczesne stosowanie ibuprofenu i diuretyków oszczędzających potas może prowadzić do hiperkaliemii (zaleca się kontrolę potasu w surowicy krwi);
Glikozydy nasercowe: NSAID mogą nasilać zaburzenia czynności serca, zmniejszać czynność filtracji kłębuszkowej nerek oraz zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania

Ogólne ostrzeżenia

Skutki uboczne ibuprofenu można ogólnie ograniczyć poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki, koniecznej do leczenia objawów, przez najkrótszy możliwy czas (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz ryzyko związane z układem pokarmowym i układem sercowo-naczyniowym poniżej).

Długotrwałe stosowanie dowolnych środków przeciwbólowych w celu leczenia bólu głowy może nasilić ten stan. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia tej sytuacji należy skonsultować się z lekarzem i przerwać leczenie. U pacjentów cierpiących na częste lub codzienne bóle głowy mimo (lub z powodu) regularnego stosowania leków przeciwbólowych należy podejrzewać diagnozę bólu głowy spowodowanego nadmiernym stosowaniem leków.

W badaniach placebo-kontrolowanych dotyczących niektórych selektywnych inhibitorów COX-2 stwierdzono zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych układu sercowo-naczyniowego i mózgowo-naczyniowego. Nie wiadomo, czy to ryzyko wiąże się bezpośrednio z selektywnością COX-1/COX-2 dla poszczególnych NLPZ. Ponieważ obecnie nie ma porównywalnych danych z badań klinicznych dotyczących ibuprofenu w maksymalnych dawkach i długotrwałej terapii, nie można wykluczyć podobnie zwiększonego ryzyka. Do czasu uzyskania odpowiednich danych ibuprofen należy stosować u pacjentów z potwierdzoną klinicznie chorobą niedokrwienną serca, chorobą mózgowo-naczyniową, chorobą tętnic obwodowych lub u pacjentów z istotnymi czynnikami ryzyka (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) wyłącznie po dokładnej ocenie ryzyka i korzyści. Z uwagi na to ryzyko należy również stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas terapii.

Efekty nerkowe NLPZ obejmują zatrzymanie płynów z obrzękiem i/lub nadciśnieniem tętniczym. Dlatego ibuprofen należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością serca i innymi stanami predysponującymi do zatrzymania płynów. Ostrożność należy zachować również u pacjentów przyjmujących jednocześnie moczopędy lub inhibitory ACE, a także u pacjentów z zwiększonym ryzykiem hipowolemii.

Stosowanie NLPZ razem z alkoholem może nasilać skutki uboczne związane z substancją czynną, w szczególności ze strony układu pokarmowego lub układu nerwowego środkowego (CNS).

Maskowanie objawów podstawowych infekcji. Ibuprofen może maskować objawy choroby zakaźnej, co może opóźnić rozpoczęcie odpowiedniego leczenia i tym samym nasilić przebieg choroby. Obserwowano to w przypadku bakteryjnej pozaszpitalnej zapalenia płuc i bakteryjnych powikłań ospy wietrznej. W przypadku stosowania ibuprofenu w celu obniżenia temperatury ciała lub złagodzenia bólu zakaźnego zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Zaburzenia układu oddechowego. Ibuprofen należy przepisywać ostrożnie pacjentom z astmą oskrzelową, przewlekłym nieżytami nosa, chorobami alergicznymi lub z takimi stanami w wywiadzie, ponieważ zgłaszano przypadki wystąpienia u takich pacjentów skurczu oskrzeli, pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego po podaniu ibuprofenu.

Zaburzenia funkcji serca, nerek i wątroby. NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, wątroby lub serca, ponieważ może to prowadzić do pogorszenia funkcji nerek.

Ryzyko to wzrasta przy jednoczesnym długotrwałym stosowaniu podobnych środków przeciwbólowych.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, wątroby lub serca należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas oraz kontrolować funkcję nerek, szczególnie w przypadku długotrwałego leczenia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inne NLPZ. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, zwiększa ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych, dlatego należy go unikać.

Pacjenci starsi. U pacjentów starszych obserwuje się zwiększoną częstość występowania reakcji niepożądanych na NLPZ, szczególnie krwawień i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą być śmiertelne.

Krwawienia, owrzodzenia, perforacje przewodu pokarmowego. NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłymi chorobami zapalnymi jelit (nieswoiste zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ mogą one się nasilać (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zgłaszano przypadki krwawień, perforacji i owrzodzeń przewodu pokarmowego, w tym śmiertelne, które pojawiały się na dowolnym etapie leczenia NLPZ, niezależnie od obecności objawów ostrzegawczych lub ciężkich zaburzeń układu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawień, perforacji i owrzodzeń przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze zwiększaniem dawek NLPZ u pacjentów z wywiadem owrzodzenia, szczególnie jeśli było ono powikłane krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów starszych. Ci pacjenci powinni rozpoczynać leczenie od najniższych dawek. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów przyjmujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko gatrotoksyczności lub krwawień, takie jak doustne kortykosteroidy, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), SSRI lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy / aspiryna (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku długotrwałego leczenia u tych pacjentów, a także u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania niskich dawek kwasu acetylosalicylowego / aspiryny lub innych leków zwiększających ryzyko dla przewodu pokarmowego, może być konieczne przepisanie przez lekarza terapii skojarzonej z misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjenci z wywiadem zaburzeń przewodu pokarmowego, szczególnie pacjenci starsi, powinni informować o wszelkich nietypowych objawach ze strony przewodu pokarmowego (przede wszystkim krwawieniach), szczególnie o krwawieniach przewodu pokarmowego na początku leczenia.

W przypadku krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących ibuprofen leczenie należy natychmiast przerwać.

Ibuprofen należy przepisywać wyłącznie w ścisłych wskazaniach i pod nadzorem lekarskim w odniesieniu do dolegliwości przewodu pokarmowego i zaburzeń funkcji wątroby, ponieważ ich stan może się pogorszyć (patrz „Reakcje niepożądane”).

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy. U pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym i przewlekłą niewydolnością serca (klasa II wg klasyfikacji NYHA) należy ostrożnie rozpoczynać długotrwałe leczenie (wymagana konsultacja lekarza), ponieważ w trakcie terapii ibuprofenem, podobnie jak przy innych NLPZ, zgłaszano przypadki zatrzymania płynów, nadciśnienia tętniczego i obrzęków.

Dane badań klinicznych wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę), może być związane ze zwiększonym ryzykiem powikłań tętniczych trombotycznych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Ogólnie dane badań epidemiologicznych nie sugerują, że niska dawka ibuprofenu (np. ≤ 1200 mg na dobę) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań tętniczych trombotycznych.

Pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca (klasa II–III wg klasyfikacji NYHA), rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową należy leczyć ibuprofenem wyłącznie po dokładnej ocenie stanu klinicznego. Należy unikać wysokich dawek (2400 mg na dobę). Należy również dokładnie ocenić stan kliniczny przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu), szczególnie jeśli konieczne są wysokie dawki ibuprofenu (2400 mg na dobę).

Zgłaszano przypadki zespołu Kounisa u pacjentów leczonych ibuprofenem. Zespół Kounisa charakteryzuje się objawami sercowo-naczyniowymi spowodowanymi reakcją alergiczną lub reakcją nadwrażliwości związaną z zwężeniem tętnic wieńcowych, co potencjalnie może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Ciężkie reakcje skórne (CRS)

Ciężkie reakcje skórne (CRS), w tym odwarstwiające zapalenie skóry, erytremę wielopostaciową, zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN), wywołaną lekami eozynofilię z objawami ogólnoustrojowymi (zespołem DRESS) i ostrą ogólną pustulozę egzantematyczną (AGEP), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci, odnotowano podczas stosowania ibuprofenu (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Większość takich reakcji pojawia się w ciągu pierwszego miesiąca leczenia.

W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie ibuprofenu i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (w razie potrzeby).

W wyjątkowych przypadkach ospa wietrzna może prowadzić do ciężkich infekcyjnych powikłań skóry i tkanek miękkich. Obecnie nie można wykluczyć wpływu NLPZ na nasilenie tych infekcji, dlatego zaleca się unikanie stosowania ibuprofenu w przypadku ospy wietrznej.

Wpływ na nerki. Leczenie ibuprofenem należy rozpoczynać ostrożnie u pacjentów z istotnym odwodnieniem. Istnieje ryzyko zaburzeń funkcji nerek, szczególnie u dzieci, nastolatków i pacjentów starszych z odwodnieniem. Podobnie jak przy stosowaniu innych NLPZ, długotrwałe przyjmowanie ibuprofenu może prowadzić do martwicy brodawek nerkowych i innych zmian patologicznych w nerkach. Toksyczny wpływ na nerki obserwowano również u pacjentów, u których prostanoidy nerkowe odgrywały kompensacyjną rolę w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki. Podawanie NLPZ tym pacjentom może prowadzić do zależnego od dawki zmniejszenia syntezy prostanoidów i wtórnie do zmniejszenia przepływu krwi przez nerki, co może prowadzić do niewydolności nerek.

Do grupy wysokiego ryzyka wystąpienia tej reakcji należą pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek, niewydolnością serca, zaburzeniami funkcji wątroby, przyjmujący moczopędy i inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), a także pacjenci starsi. Przerywanie stosowania NLPZ zwykle wiąże się z powrotem do stanu sprzed leczenia.

Używanie doustnych środków przeciwbólowych, szczególnie kombinacji kilku środków przeciwbólowych, może prowadzić do trwałych zaburzeń funkcji nerek z ryzykiem niewydolności nerek (nefropatia przeciwbólowa). To ryzyko może być zwiększone z powodu utraty soli i odwodnienia.

Efekty hematologiczne. Ibuprofen może tymczasowo hamować funkcję płytek krwi (wpływać na agregację płytek krwi) i wydłużać czas krwawienia. Dlatego zaleca się dokładne monitorowanie pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi.

Bezobjawowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, toczeń rumieniowaty układowy i mieszane choroby tkanki łącznej. Ibuprofen należy stosować ostrożnie u pacjentów z objawami toczenia rumieniowatego układowego i mieszanych chorób tkanki łącznej ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia bezobjawowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Jednakże objawy bezobjawowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych pojawiały się również u pacjentów bez tych przewlekłych chorób.

Wpływ na płodność u kobiet. Według niektórych danych leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyn mogą wpływać na proces owulacji. Zjawisko to jest odwracalne po przerwaniu leczenia. Długotrwałe stosowanie (dotyczy dawki 2400 mg na dobę oraz czasu leczenia przekraczającego 10 dni) ibuprofenu może zaburzać płodność u kobiet i nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. Lek ten nie powinien być stosowany u kobiet mających trudności z zajściem w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności.

Metabolizm porfiryny. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wrodzonym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. ostrą porfirią przerywaną).

Zabiegi chirurgiczne. Należy zachować ostrożność bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Inne. Bardzo rzadko obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów reakcji nadwrażliwości po podaniu leku należy natychmiast przerwać terapię. W takich przypadkach konieczne jest prowadzenie leczenia objawowego i specjalistycznego.

Przy długotrwałym stosowaniu leku należy regularnie kontrolować wskaźniki funkcji wątroby i nerek oraz obraz krwi.

Ten lek zawiera laktozę jednowodną (jedna tabletka Ibuprofen 400 – 26,37 mg, jedna tabletka Ibuprofen 200 – 13,34 mg). Pacjenci z rzadką, dziedziczną nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy oraz niedoborem enzymów sacharazy lub izomalatazy nie powinni przyjmować tego leku.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Płodność

Ibuprofen może pogarszać płodność u kobiet i nie jest zalecany kobietom planującym zajście w ciążę. Jeśli kobieta ma trudności z zajściem w ciążę lub poddaje się badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć konieczność przerwania przyjmowania ibuprofenu.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronienia, wad wrodzonych serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn w wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrastało z mniej niż 1% do około 1,5%. Uważa się, że ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i czasu trwania terapii. U zwierząt stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadziło do zwiększenia liczby poronień przed- i poimplantacyjnych oraz śmiertelności embrionu/płodu. Ponadto zgłaszano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym wad układu sercowo-naczyniowego, u zwierząt przyjmujących inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy.

I i II trymestr. Od 20. tygodnia ciąży stosowanie ibuprofenu może prowadzić do oligohydramnios z powodu zaburzeń funkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży ibuprofen nie powinien być przepisywany, chyba że jest to konieczne.

Jeśli ibuprofen stosuje kobieta próbująca zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas trwania leczenia jak najkrótszy.

Monitorowanie prenatalne oligohydramnios i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie ibuprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

III trymestr. W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować ryzyko:

dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

dla matki na końcu ciąży i dla noworodka:

możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwzakrzepowy, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Dlatego lek Ibuprofen jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Poród. Nie zaleca się przyjmowania ibuprofenu podczas porodu. Rozpoczęcie porodu może być opóźnione, a jego czas trwania wydłużony, wraz ze zwiększonym ryzykiem krwawienia u matki i dziecka.

Karmienie piersią

NLPZ przenikają do mleka matki. Ibuprofen nie powinien być przyjmowany przez kobiety karmiące piersią. Jeśli leczenie jest konieczne, niemowlę należy przełożyć na karmienie sztuczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono odpowiednich badań. Stosowanie ibuprofenu może wpływać na szybkość reakcji pacjentów, o czym należy pamiętać w przypadku wykonywania czynności wymagających zwiększonej koncentracji, np. prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami. Wpływ na szybkość reakcji znacznie wzrasta w połączeniu z alkoholem.

Po przyjęciu NLPZ możliwe są niepożądane zjawiska, takie jak zawroty głowy, senność, zmęczenie i zaburzenia wzroku. Jeśli takie zjawiska wystąpią podczas stosowania NLPZ, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Stosować doustnie. Tylko do krótkotrwałego stosowania. Niepożądane skutki mogą być minimalizowane przez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy okres czasu konieczny do kontrolowania objawów.

Tabletki należy przyjmować preferencyjnie podczas lub po posiłku, nie żuć i popijać wodą.

Dorosłym i dzieciom od 12. roku życia o masie ciała od 40 kg stosować po 1 tabletce o dawce 400 mg lub po 2 tabletki o dawce 200 mg co 6 godzin w razie potrzeby. Maksymalna dawka dobową wynosi 1200 mg ibuprofenu. Należy stosować minimalną skuteczną dawkę niezbędną do leczenia objawów przez najkrótszy możliwy okres czasu.

Jeśli u nastolatków objawy choroby nasilają się lub utrzymują się dłużej niż 3 dni, należy skontaktować się z lekarzem w celu potwierdzenia rozpoznania i dostosowania schematu leczenia.

Jeśli u dorosłych podwyższona temperatura ciała utrzymuje się dłużej niż 3 dni lub ból nie ustępuje przez 4 dni, albo objawy choroby nasilają się, należy skontaktować się z lekarzem w celu potwierdzenia rozpoznania i dostosowania schematu leczenia.

Czas trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie, w zależności od przebiegu choroby i stanu pacjenta.

Dzieciom od 6 do 11. roku życia o masie ciała od 20 kg do 40 kg: zwykle stosować w dawce od 20 do 30 mg/kg masy ciała na dobę w kilku dawkach. Zalecana dawka początkowa – 1 tabletka o dawce 200 mg, dawkę powtórną po 6 godzinach w razie potrzeby. Maksymalna dawka dobową dla dzieci o masie ciała od 20 do 30 kg wynosi 600 mg ibuprofenu (3 tabletki o dawce 200 mg); dla dzieci o masie ciała od 30 do 39 kg wynosi 800 mg ibuprofenu (4 tabletki o dawce 200 mg).

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają specjalnego doboru dawki, z wyjątkiem przypadków wyraźnej niewydolności nerek lub wątroby. Z uwagi na możliwość wystąpienia niepożądanych skutków pacjenci w wieku podeszłym wymagają starannego nadzoru.

Pacjenci z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek nie wymagają zmniejszenia dawki (dotyczy pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek – patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Pacjenci z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie wymagają zmniejszenia dawki (dotyczy pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby – patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Dzieci

Tabletki 200 mg – nie stosować dzieciom do 6. roku życia i o masie ciała poniżej 20 kg.

Tabletki 400 mg – nie stosować dzieciom do 12. roku życia i o masie ciała poniżej 40 kg.

Przedawkowanie

Toksykologia

Objawy toksyczności zazwyczaj nie występowały przy dawkach poniżej 100 mg/kg u dzieci i dorosłych. Niemniej w niektórych przypadkach mogą być wymagane działania wspomagające. Stosowanie leku dzieciom w dawce powyżej 400 mg/kg może powodować objawy zatrucia. U dorosłych działanie dawki jest mniej wyrażone. Okres półwylęgu przy przedawkowaniu wynosi

1,5–3 godziny.

Objawy. U większości pacjentów objawy przedawkowania rozwijają się w ciągu 4–6 godzin po przyjęciu znacznej ilości ibuprofenu.

Najczęstsze objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, ból brzucha, osłabienie i senność. Objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN): ból głowy, szum w uszach, zawroty głowy, drgawki i utrata przytomności. Rzadko donoszono o nystagmie, kwasicy metabolicznej, hipotermii, objawach ze strony nerek, krwawieniu z przewodu pokarmowego, śpiączce, apnei oraz depresji OUN i układu oddechowego. Donoszono o toksyczności sercowo-naczyniowej, w tym rozwoju nadciśnienia tętniczego, bradykardii i tachykardii.

Przy znacznym przedawkowaniu możliwe jest wystąpienie niewydolności nerek i uszkodzenia wątroby. Znaczne przedawkowanie jest zazwyczaj dobrze tolerowane, jeśli nie przyjmuje się innych leków. Przy poważnych zatruciach może wystąpić kwasica metaboliczna.

Długotrwałe stosowanie w dawkach wyższych niż zalecane lub przedawkowanie może prowadzić do kwasicy kanalikowej nerek i hipokaliemii. Objawy mogą obejmować dezorientację i ogólną słabość.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny przeciwdziałacz przy przedawkowaniu ibuprofenu. Pacjentów należy leczyć w razie potrzeby objawowo. Jeśli przyjęta ilość leku przekracza 400 mg/kg, zaleca się przepłukanie / opróżnienie żołądka w ciągu 1 godziny od przyjęcia, a następnie leczenie objawowe. W ciągu 1 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej ilości należy podać węgiel aktywowany i obserwować pacjenta przez co najmniej 4 godziny.

Jeśli lek został już wchłonięty, należy stosować substancje zasadowe w celu przyśpieszenia wydalania ibuprofenu z moczem.

Leczenie powinno obejmować zapewnienie drożności dróg oddechowych oraz monitorowanie czynności serca i podstawowych parametrów życiowych aż do ustabilizowania stanu pacjenta.

Częste lub długotrwałe drgawki należy leczyć wstrzyknięciem dożylnym diazepamu. Inne działania mogą być wskazane w zależności od stanu klinicznego pacjenta.

Działania niepożądane

Poniżej wymienione działania niepożądane obserwowano podczas krótkotrwałego stosowania dawek ibuprofenu nieprzekraczających 1200 mg na dobę. W leczeniu chorób przewlekłych, przy długotrwałym stosowaniu, mogą wystąpić dodatkowe działania niepożądane.

Działania niepożądane występujące podczas stosowania ibuprofenu są wymienione według układów narządów i częstości ich występowania.

Częstość działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) oraz częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Najczęściej obserwowane działania niepożądane przy stosowaniu leków przeciwbólowych przeciwzapalnych niesteroidowych (NSAID) mają charakter przewlekłego działania na przewód pokarmowy i są przede wszystkim zależne od dawki, w szczególności ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, które zależy od dawki i długości leczenia.

Może dojść do powstania wrzodów trawiennych, perforacji lub krwawień, czasem zakończonych śmiercią, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, zaburzenia trawienia (dyspepsja), bóle brzucha, melena, hematemesis.

Po stosowaniu zgłaszano wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie kolitu i choroby Crohna (patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zapalenie żołądka obserwuje się rzadziej. Rzadko zgłaszano perforację przewodu pokarmowego podczas stosowania ibuprofenu.

Nasilenie infekcji skóry, spowodowane infekcją (np. rozwój faszcytu nekrotycznego), opisano przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwbólowych przeciwzapalnych niesteroidowych (NSAID). W wyjątkowych przypadkach podczas infekcji ospą wietrzaną mogą wystąpić ciężkie infekcje skóry i powikłania tkanek miękkich. Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy infekcji lub ich nasilenie podczas stosowania ibuprofenu, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Badania kliniczne wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę), może wiązać się z nieco zwiększonym ryzykiem powikłań trombozy tętniczej (takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Infekcje i inwazje: rzadko – katar; rzadko – oponiak bezżennych (szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami autoimmunologicznymi, takimi jak toczeń rumieniowaty układowy i mieszane choroby tkanki łącznej) z objawami sztywności mięśni potylicznych, bólem głowy, nudnościami, wymiotami, gorączką lub dezorientacją (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Opisano przypadki nasilenia zapalenia skóry spowodowanego infekcją (np. rozwój faszcytu nekrotycznego) podczas stosowania leków przeciwbólowych przeciwzapalnych niesteroidowych (NSAID). Jeśli podczas stosowania ibuprofenu wystąpią lub nasilą się objawy infekcji, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Z boku krwi i układu chłonnego: rzadko – anemia aplastyczna, leukopenia, trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna, które mogą wystąpić przy długotrwałym leczeniu, których pierwszymi objawami są osłabienie, ból gardła, powierzchowne owrzodzenia w jamie ustnej, objawy grypopodobne, ciężka postać wyczerpania, krwawienie nieznanego pochodzenia i siniaki.

Z boku układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość. Istnieją doniesienia o wystąpieniu reakcji nadwrażliwości po leczeniu ibuprofenem. Do takich reakcji należą niestandardowe reakcje alergiczne i anafilaksja, reakcje ze strony dróg oddechowych, w tym astma oskrzelowa, nasilenie astmy, skurcz oskrzeli lub duszność, różne zaburzenia skóry, w tym wysypki różnego typu, świąd, pokrzywka, purpura, obrzęk naczynioruchowy, rzadziej – choroby odwarstwiające i pęcherzowe (w tym nekroliza epidermy i erytema wielopostaciowe).

Rzadko – reakcja anafilaktyczna, zespół toczenia rumieniowatego układowego, autoimmunologiczna anemia hemolityczna.

Z boku psychiki: rzadko – bezsenność, zaburzenia lękowe; rzadko – depresja, dezorientacja, pobudzenie, halucynacje; bardzo rzadko – zaburzenia psychiczne.

Z boku układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy, zmniejszenie wrażliwości (szczególnie w połączeniu z alkoholem); rzadko – parestezje, senność.

Z boku narządów wzroku: rzadko – pogorszenie wzroku, zazwyczaj odwracalne, jeśli leczenie zostanie przerwane; rzadko – toksyczna ambliopia, toksyczna neuropatia nerwu wzrokowego, zapalenie nerwu wzrokowego.

Z boku narządów słuchu i zaburzenia labiryntowe: rzadko – pogorszenie słuchu, zawroty głowy, przy długotrwałym leczeniu możliwe dźwięki w uszach i zawroty głowy.

Z boku serca: bardzo rzadko – niewydolność serca, obrzęk, zawał; częstość nieznana – zespół Koynesia.

Z boku układu naczyniowego: bardzo rzadko – nadciśnienie tętnicze.

Dane badań klinicznych wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg na dobę), może nieco zwiększać ryzyko wystąpienia zjawisk trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Z boku układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy mostowej: rzadko – astma oskrzelowa, skurcz oskrzeli, duszność, niebezpieczeństwo wystąpienia ostrego obrzęku płuc u pacjentów z niewydolnością serca.

Z boku przewodu pokarmowego: często – ból brzucha, dyspepsja, biegunka, wymioty, nudności, wzdęcie, zaparcie, melena, hematemesis, perforacja lub krwawienie przewodu pokarmowego; rzadko – zapalenie żołądka, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, krwawienie przewodu pokarmowego, które w niektórych przypadkach może prowadzić do skutku śmiertelnego, szczególnie u osób w podeszłym wieku; bardzo rzadko – zapalenie trzustki; nieznana częstość – oparzenie, powstawanie owrzodzeń jamy ustnej, zapalenie przełyku, rozwój zwężeń jelita, nasilenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroba Crohna (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Z boku wątroby i dróg żółciowych: rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia funkcji wątroby; bardzo rzadko – niewydolność wątroby.

Z boku skóry i tkanek podskórnych: często – wysypka; rzadko – pokrzywka, świąd, purpura, obrzęk naczynioruchowy, reakcje na światło; bardzo rzadko – ciężkie działania niepożądane skórne (CDNS) (w tym erytema wielopostaciowe, odwarstwiające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza epidermy); częstość nieznana – wywołana lekami eozynofilia z objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), ostra ogólna wypryskowa pustulka (OGEP).

W wyjątkowych przypadkach na tle ospa wietrzna mogą wystąpić ciężkie infekcje skóry i powikłania tkanek miękkich (patrz także „Infekcje i inwazje”).

Z boku nerek i układu moczowego: rzadko – toksyczna nefropatia w różnych formach, w tym nefryt naczyniowo-śródmiąższowy, zespół nerczycowy i niewydolność nerek; bardzo rzadko – ostre zaburzenie funkcji nerek, martwica brodawek, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, związane ze wzrostem stężenia mocznika we krwi, obrzęk, hipernatremia (zatrzymanie sodu), rzadkie oddawanie moczu.

Zaburzenia ogólne i zaburzenia w miejscu podania: często – niedomagania / uczucie zmęczenia, drażliwość; rzadko – obrzęk.

Badania laboratoryjne: bardzo rzadko – obniżenie stężenia hemoglobiny.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Tabletki 200 mg: po 10 tabletek w blisterze; po 2 lub po 5 blisterów w pudełku z tektury.

Tabletki 400 mg: po 10 tabletek w blisterze; po 1, po 2 lub po 5 blisterów w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania

Bez recepty.

Producent

Przedsiębiorstwo Akcyjne „Technologia”.

Miejsce produkcji i adres działalności

Ukraina, 20300, obwód czarczyński, miasto Uman, ulica Stara Prorizna 8.