Hemax

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku Hemax (Hemax)

Skład:

substancja czynna: erytropoetyna (epoetyna alfa);

1 fiolka zawiera erytropoetyny (epoetyny alfa) 1 000 JM, 2 000 JM, 3 000 JM, 4 000 JM, 10 000 JM, 20 000 JM lub 40 000 JM;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), chloroek Natrium, sodu dichlorofosforan dihydra, sodu hydrofosforan dodekahydra, albumina ludzka.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały, jednolity, zwarty.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ krążenia i hematopoezę. Leki przeciwwstrząsowe. Inne leki przeciwwstrząsowe. Erytropoetyna.

Kod ATC B03X A01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Hemax – lek, którego substancją czynną jest epoetyna alfa (rekombinowany erytropoetyna ludzka, r-HuEPO). Epoetyna to uzyskany metodą rekombinowaną glikoproteinę zawierający 165 aminokwasów. Produkowany jest przez genetycznie zmodyfikowane komórki ssaków zawierające gen erytropoetyny. Produkt jest wysoko oczyszczony i zawiera sekwencję aminokwasów identyczną z naturalną erytropoetyną ludzką.

Erytropoetyna indukuje erytropoezę, stymulując podział i różnicowanie się komórek prekursorowych linii czerwonej szpiku, co prowadzi do zwiększenia liczby erytrocytów i hematokrytu. Erytropoetyna stymuluje również uwalnianie retikulocytów ze szpiku kostnego do krwiobiegu, gdzie dojrzewają do erytrocytów. W warunkach fizjologicznych stężenie erytropoetyny w surowicy krwi wynosi 10–30 MI/ml i regulowane jest poziomem tlenowania tkanek. W przypadku obniżenia stężenia tlenu w tkankach stężenie erytropoetyny wzrasta od 100 do 1000 razy. To samo zjawisko obserwuje się również przy anemiach.

Farmakokinetyka.

Hemax (substancja czynna – epoetyna alfa) stosuje się dożylnie lub podskórnie. Zawartość retikulocytów wzrasta po 7–10 dniach od podania leku. Liczba erytrocytów oraz wartości hematokrytu i hemoglobiny zwiększają się zazwyczaj po 2–6 tygodniach od podania epoetyny alfa. Wielkość i szybkość odpowiedzi zależą od dawki leku oraz obecności zapasów żelaza w surowicy. Maksymalne stężenie we krwi osiąga się po 15 minutach po jednorazowym dożylnej dawce i po 5–24 godzinach po jednorazowym podaniu podskórnym. Szczytowe stężenie epoetyny w surowicy może utrzymywać się od 12 do 16 godzin po podaniu podskórnym, a po 24 godzinach epoetyna w surowicy nadal wykrywalna.

Okres półtrwania epoetyny alfa wynosi od 4 do 13 godzin po podaniu dożylnym lub podskórnym. Okres półtrwania po podaniu pierwszej dawki jest dłuższy niż po dwóch lub więcej tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Zazwyczaj po 24 godzinach poziom epoetyny w osoczu powraca do wartości wyjściowych. Po podaniu podskórnym maksymalne stężenie we krwi osiąga się po 5–24 godzinach, a dalszy spadek stężenia przebiega wolniej.

W badaniach przeprowadzonych u zdrowych dorosłych ochotników wykazano, że okres półtrwania po podaniu dożylnym jest o 20% krótszy niż u chorych z niewydolnością nerek. Okres półtrwania po podaniu podskórnym Hemaxu u zdrowych dorosłych ochotników wynosi 20,8 ± 6,3 godziny. Po zakończeniu leczenia Hemaxem hematokryt zaczyna obniżać się po 2 tygodniach.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Leczenie anemii objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek:
  • u dorosłych i dzieci poddawanych hemodializie oraz u dorosłych pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej;
  • u dorosłych pacjentów z niewydolnością nerek, którzy jeszcze nie poddawali się hemodializie, w celu leczenia ciężkiej anemii o podłożu nerkowym towarzyszącej objawom klinicznym.
• Leczenie anemii oraz zmniejszenie objętości wymaganych transfuzji krwi u dorosłych pacjentów poddawanych chemioterapii z powodu nowotworów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego, u których występuje podwyższone ryzyko transfuzji, oceniane na podstawie ogólnego stanu pacjenta (w tym stanu sercowo-naczyniowego, istniejącej anemii przed rozpoczęciem chemioterapii).
• Hemax jest wskazany w ramach programu donacji autologicznej w celu ułatwienia pobierania krwi pacjentom z umiarkowanymi objawami anemii (poziom hemoglobiny 10–13 g/dl (6,2–8,1 mmol/l), brak niedoboru żelaza). Leczenie należy stosować wyłącznie w przypadku niemożności przeprowadzenia procedur oszczędzających krew lub ich niewystarczalności (gdy duże planowane zabiegi chirurgiczne przewidują znaczną utratę krwi – 4 lub więcej jednostek krwi u kobiet oraz 5 lub więcej jednostek u mężczyzn).
• Hemax jest wskazany u dorosłych pacjentów bez niedoboru żelaza przed dużymi planowanymi ortopedycznymi zabiegami chirurgicznymi z wysokim ryzykiem powikłań związanych z transfuzją krwi w celu zmniejszenia stosowania transfuzji allogeicznych. Stosowanie leku należy ograniczyć do dorosłych pacjentów z umiarkowanym stopniem anemii (poziom hemoglobiny w zakresie 10–13 g/dl), którzy nie uczestniczą w programie pobierania krwi autologicznej, z oczekiwaną umiarkowaną objętością utraty krwi (900–1800 ml).
• Hemax jest wskazany w leczeniu anemii objawowej (poziom hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych pacjentów z pierwotnym zespołem mielodysplastycznym (MDS) o niskim i pośrednim-1 ryzyku z niskim stężeniem erytropoetyny w surowicy (<200 mU/ml).

Przeciwwskazania.

• Niekontrolowana nadciśnienie tętnicze;
• rozwój prawdziwej aplazji czerwonych komórek krwi (PRCA) w wyniku leczenia dowolnym erytropoetynem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• nadwrażliwość na ludzki albumin;
• nadwrażliwość na leki uzyskane z komórek ssaków;
• podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników leku;
• ciężkie choroby wieńcowe, obwodowe tętnice, tętnice szyjne lub naczyniowe mózgu, a także niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego lub udar u pacjentów poddawanych dużym planowanym zabiegom ortopedycznym, którzy nie uczestniczyli w programie pobierania krwi autologicznej;
• niemożność zastosowania odpowiedniej profilaktyki przeciwzakrzepowej u pacjentów chirurgicznych;
• przeciwwskazania związane z programem pobierania krwi autologicznej u pacjentów otrzymujących alfa epoetynę.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie odnotowano interakcji leku Hemax z innymi lekami.

Nie ma danych wskazujących, że leczenie alfa epoetyną wpływa na metabolizm innych leków.

Leki, które opóźniają erytropoezę, mogą zmniejszać odpowiedź na leczenie alfa epoetyną.

Ponieważ cyklosporyna wiąże się z erytrocytami, istnieje możliwość interakcji lekowej. W przypadku jednoczesnego stosowania Hemaxu i cyklosporyny należy monitorować poziom cyklosporyny we krwi i dostosować dawkę w przypadku wzrostu hematokrytu.

Nie ma potwierdzonych danych na temat interakcji między alfa epoetyną a G-CSF (czynnikiem stymulującym kolonie granulocytów) lub GM-CSF (czynnikiem stymulującym kolonie granulocytów i makrofagów) w odniesieniu do różnicowania hematologicznego lub proliferacji komórek nowotworowych w próbce biopsji in vitro.

U dorosłych pacjentek z przerzutowym rakiem piersi, podskórne stosowanie alfa epoetyny w dawce 40000 IU/ml jednocześnie z trastuzumabem w dawce 6 mg/kg nie wpływało na farmakokinetykę trastuzumabu.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ciśnienie tętnicze należy stale monitorować u wszystkich pacjentów podczas leczenia lekiem Hemax. Lek stosuje się ostrożnie u pacjentów z nieleczoną nadciśnieniem tętniczym, niedostatecznie leczoną nadciśnieniową lub niewystarczającym kontrolowaniem nadciśnienia tętniczego. Podczas leczenia Hemaxem może pojawić się potrzeba rozpoczęcia lub wzmocnienia terapii przeciw nadciśnieniowej. Jeśli ciśnienie nie może być kontrolowane, stosowanie epoetyny alfa należy przerwać.

Zdarzały się przypadki hipertensyjnego kryzysu z encefalopatią i napadami drgawkowymi, wymagające natychmiastowego badania przez lekarza i wdrożenia intensywnej terapii, również u pacjentów z normalnym lub niskim ciśnieniem tętniczym na początku leczenia. Należy zwracać szczególną uwagę na nagły, migrenopodobny, strzelający ból głowy.

Epoetynę alfa należy stosować ostrożnie u pacjentów z padaczką, z wywiadem napadów drgawkowych lub stanami medycznymi stanowiącymi czynniki ryzyka wystąpienia drgawek, takimi jak infekcje układu nerwowego lub przerzuty do mózgu.

Epoetynę alfa należy stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. Bezpieczeństwo stosowania epoetyny alfa u tej grupy pacjentów nie zostało ustalone.

U pacjentów otrzymujących leki stymulujące erytropoetynę obserwuje się zwiększony ryzyko chorób naczyniowych z powikłaniami zakrzepowymi, w tym z zakrzepicą żylną i tętniczą oraz z zatorowością (w tym zakończoną śmiercią), w szczególności zakrzepicę żył głębokich, zatorowość płucną, zakrzepicę żyły siatkówki i zawał mięśnia sercowego. Zgłaszano również przypadki udarów (w tym udarów niedokrwiennych, udarów krwotocznych i przejściowych ataków niedokrwiennych).

Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa należy dokładnie ocenić ryzyko powikłań zakrzepowo-naczyniowych i oczekiwaną korzyść z leczenia, szczególnie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka, w tym z nadmierną masą ciała i wywiadem chorób zakrzepowo-naczyniowych (np. zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna i udar mózgu).

Należy dokładnie monitorować poziom hemoglobiny u wszystkich pacjentów ze względu na potencjalnie zwiększony ryzyko powikłań zakrzepowo-embolicznych i zgonu w przypadku stosowania leku przy poziomie hemoglobiny wyższym niż docelowy w wskazaniach do stosowania.

Podczas leczenia może wystąpić umiarkowane, zależne od dawki zwiększenie liczby płytek krwi w granicach normy. Ten parametr zmniejsza się w trakcie dalszego leczenia. Zgłaszano również przypadki trombocytozy. Zaleca się regularne monitorowanie liczby płytek krwi w pierwszych 8 tygodniach leczenia.

Poziom ferrytyny (lub stężenie żelaza w surowicy krwi) należy oznaczyć u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia Hemaxem. W razie potrzeby należy dodatkowo stosować leki zawierające żelazo. Brak odpowiedzi klinicznej na leczenie Hemaxem wymaga poszukiwania istotnych czynników, takich jak niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12, zatrucie glinem, infekcje współistniejące, procesy zapalne lub urazy, hemoliza, włóknienie szpiku kostnego o dowolnej etiologii.

Wszystkie inne przyczyny anemii (niedobór żelaza, kwasu foliowego, witaminy B12, zatrucie glinem, infekcja lub stan zapalny, utrata krwi, hemoliza lub włóknienie szpiku kostnego o dowolnym pochodzeniu) należy ustalić i wyleczyć przed rozpoczęciem terapii epoetyną alfa oraz przed podjęciem decyzji o zwiększeniu dawki. W większości przypadków wartości ferrytyny w surowicy krwi obniżały się równocześnie ze wzrostem hematokrytu.

Wszyscy pacjenci leczeni epoetyną alfa powinni otrzymywać adekwatne uzupełnienie żelaza (200 mg na dobę doustnie) przez cały okres terapii. Aby zapewnić odpowiedni poziom żelaza w organizmie, leki zawierające żelazo należy zaczynać jak najwcześniej, nawet kilka tygodni przed rozpoczęciem programu poboru krwi autologicznej.

Aby zagwarantować optymalną odpowiedź na leczenie epoetyną alfa, należy zapewnić adekwatne dopływy żelaza:

• pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek zaleca się przyjmowanie żelaza (200–300 mg/dobę dla dorosłych i 100–200 mg/dobę dla dzieci doustnie, przeliczając na żelazo elementarne), jeśli poziom ferrytyny w surowicy krwi jest niższy niż 100 ng/ml;
• pacjentom z chorobami nowotworowymi zaleca się przyjmowanie żelaza (200–300 mg/dobę doustnie, przeliczając na żelazo elementarne) przy nasyceniu transferyny poniżej 20%;
• pacjentom uczestniczącym w programie poboru krwi autologicznej zaleca się przyjmowanie żelaza (200 mg/dobę doustnie, przeliczając na żelazo elementarne) kilka tygodni przed rozpoczęciem poboru krwi autologicznej w celu osiągnięcia znacznych zapasów żelaza w organizmie przed rozpoczęciem terapii oraz w trakcie leczenia epoetyną alfa;
• pacjentom przed planowanymi dużymi zabiegami ortopedycznymi zaleca się przyjmowanie żelaza (200 mg/dobę doustnie, przeliczając na żelazo elementarne) w trakcie leczenia epoetyną alfa. Jeśli to możliwe, należy rozpocząć przyjmowanie żelaza przed rozpoczęciem terapii epoetyną alfa w celu osiągnięcia znacznych zapasów żelaza w organizmie.

Bardzo rzadko zgłaszano rozwój lub pogorszenie istniejącej porfirii u pacjentów leczonych epoetyną alfa. Pacjentom z porfirią epoetynę alfa należy stosować ostrożnie.

Zgłaszano powikłania skórne związane z leczeniem epoetynami, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie skóry, które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek. Cięższe przypadki obserwowano w kontekście stosowania epoetyn o przedłużonym działaniu.

Pacjenci powinni być poinformowani o możliwych skórnych efektach niepożądanych. W przypadku wystąpienia objawów rozwoju skórnych efektów niepożądanych należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną alfa i rozważyć alternatywne metody leczenia.

Jeśli u pacjenta podczas stosowania epoetyny rozwinęła się ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze zapalenie skóry, leczenia tym lekiem nie wolno nigdy wznawiać.

Informację o handlowej nazwie leków stymulujących erytropoetynę, które stosowano w leczeniu, należy wyraźnie zaznaczyć w karcie medycznej pacjenta. Przejście pacjenta z jednego środka stymulującego erytropoetynę na inny jest możliwe wyłącznie pod nadzorem lekarza.

Prawdziwa aplazja czerwonych komórek krwi (PRCA).

Istnieją doniesienia o przypadkach rozwoju przeciwciałoposredniczonej prawdziwej aplazji czerwonych komórek krwi (PRCA) po wielomiesięcznym lub wieloletnim podskórnej aplikacji epoetyny, głównie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. Zgłaszano również przypadki prawdziwej aplazji czerwonych komórek krwi u pacjentów z wirusem zapalenia wątroby typu C, którzy otrzymywali interferon i rybawirynę jednocześnie z lekami stymulującymi erytropoetynę. Epoetyna alfa nie jest wskazana w leczeniu anemii związanej z wirusem zapalenia wątroby typu C.

Pacjentów, u których występuje nagła utrata skuteczności terapii (objawiająca się spadkiem poziomu hemoglobiny o 1–2 g/dl na miesiąc) z zwiększoną potrzebą transfuzji, należy skierować na badanie liczby retikulocytów krwi i wykrycie typowych przyczyn obniżonej odpowiedzi klinicznej (niedobór żelaza, kwasu foliowego, witaminy B12, zatrucie glinem, infekcja lub stan zapalny, utrata krwi, hemoliza lub włóknienie szpiku kostnego o dowolnym pochodzeniu).

W przypadku paradoksalnego spadku hemoglobiny i rozwoju ciężkiej anemii związanej z niską liczbą retikulocytów należy natychmiast przerwać leczenie Hemaxem, określić obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz przeprowadzić badanie szpiku kostnego w celu potwierdzenia rozpoznania prawdziwej aplazji czerwonych komórek krwi (PRCA).

Pacjentom nie przepisuje się leczenia innymi lekami stymulującymi erytropoetynę, ponieważ istnieje możliwość reakcji krzyżowej.

Leczenie anemii objawowej u dorosłych pacjentów i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek.

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek otrzymujących epoetynę alfa należy regularnie monitorować poziom hemoglobiny do osiągnięcia stabilnego poziomu, a następnie okresowo. Tempo wzrostu poziomu hemoglobiny powinno wynosić około 1 g/dl (0,62 mmol/l) miesięcznie i nie powinno przekraczać 2 g/dl (1,25 mmol/l) miesięcznie w celu zminimalizowania ryzyka rozwoju nadciśnienia tętniczego.

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek osiągnięty poziom hemoglobiny nie powinien przekraczać górnej granicy pożądanego stężenia hemoglobiny w krwi. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększony ryzyko zgonu i poważnych niepożądanych reakcji ze strony układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu leków stymulujących erytropoetynę w celu osiągnięcia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).

Badania kontrolowane nie wykazały istotnych korzyści z zastosowania epoetyn przy stężeniu hemoglobiny wyższym niż poziom konieczny do kontrolowania objawów anemii i zapobiegania transfuzjom krwi.

Należy ostrożnie zwiększać dawkę Hemaxu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ wysokie dawki skumulowane epoetyny mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności oraz poważnych zaburzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. U pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na leczenie epoetynami warto rozważyć inne sposoby przezwyciężenia niewystarczającej odpowiedzi.

Stan pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którym stosuje się Hemax podskórnie, należy regularnie monitorować pod kątem utraty skuteczności leczenia, definiowanej jako spadek lub utrata odpowiedzi na leczenie epoetyną alfa u pacjentów, u których wcześniej obserwowano odpowiedź na terapię. Utrata skuteczności charakteryzuje się trwałym spadkiem poziomu hemoglobiny niezależnie od zwiększenia dawki epoetyny alfa.

W trybie leczenia z wydłużonymi interwałami dawkowania (podawanie epoetyny alfa rzadziej niż raz w tygodniu) u niektórych pacjentów może dojść do spadku poziomu hemoglobiny, tym pacjentom może być konieczne zwiększenie dawki. Należy regularnie monitorować poziom hemoglobiny.

U pacjentów poddawanych hemodializie obserwowano zakrzepicę szuntów, szczególnie u osób skłonnych do hipotensji lub powikłań przetok tętniczo-żylnych (np. zwężenie, tętniaki itp.). Tym pacjentom zaleca się kontrolę szuntu i zapobieganie zakrzepicy poprzez stosowanie np. kwasu acetylosalicylowego.

W pojedynczych przypadkach obserwowano hiperkaliemię, choć nie stwierdzono związku przyczynowego. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek należy monitorować poziom elektrolitów w surowicy krwi. W przypadku wzrostu stężenia potasu we krwi oprócz odpowiedniego leczenia hiperkaliemii należy rozważyć możliwość tymczasowego odstawienia Hemaxu do przywrócenia poziomu potasu.

W wyniku wzrostu poziomu hematokrytu pacjenci poddawani hemodializie i otrzymujący Hemax często wymagają zwiększenia dawki heparyny podczas dializy. W przypadku niewystarczającej heparynizacji może dojść do okluzyjnego zamknięcia układu dializacyjnego.

Zgodnie z obecną wiedzą, stosowanie Hemaxu w leczeniu anemii dorosłych pacjentów przeddializacyjnych z niewydolnością nerek nie przyspiesza postępującego upośledzenia czynności nerek.

Leczenie pacjentów z anemią spowodowaną chemioterapią.

U pacjentów z chorobami nowotworowymi leczonych epoetyną alfa należy regularnie monitorować poziom hemoglobiny do osiągnięcia stabilnego poziomu, a następnie okresowo.

Epoetyny są czynnikami wzrostu, które głównie stymulują produkcję czerwonych krwinek. Receptory erytropoetyny wykryto również na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Tak jak w przypadku innych czynników wzrostu, nie można wykluczyć możliwości stymulacji przez epoetyny wzrostu niektórych typów nowotworów.

Nie można wykluczyć wpływu leków stymulujących erytropoetynę na postęp choroby nowotworowej lub zmniejszenie przeżycia bez postępu choroby. W badaniach z zastosowaniem epoetyny alfa i innych leków stymulujących erytropoetynę stwierdzono skojarzone z:

• obniżeniem lokalno-regionalnej kontroli u pacjentów z postępującym rakiem głowy i szyi, którzy otrzymywali radioterapię, przy zastosowaniu w celu podniesienia poziomu hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,7 mmol/l);
• skróceniem całkowitego przeżycia i zwiększeniem liczby zgonów z powodu postępu choroby w ciągu 4 miesięcy u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi otrzymujących chemioterapię, przy zastosowaniu w celu podniesienia poziomu hemoglobiny do 12–14 g/dl (7,5–8,7 mmol/l);
• zwiększeniem ryzyka śmiertelności przy zastosowaniu w celu podniesienia poziomu hemoglobiny do 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z aktywną chorobą nowotworową, którzy nie otrzymują ani chemioterapii, ani radioterapii. Leki stymulujące erytropoetynę są przeciwwskazane w tej grupie pacjentów;
• zwiększeniem ryzyka postępu choroby lub śmierci o 9% w grupie pacjentów, którzy otrzymywali epoetynę alfa i standardowe leczenie, oraz o 15% zwiększeniem ryzyka, którego nie można statystycznie wykluczyć, u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi otrzymujących chemioterapię, przy zastosowaniu w celu podniesienia poziomu hemoglobiny do 10–12 g/dl (6,2–7,5 mmol/l).

Ze względu na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych warto rozważyć transfuzję krwi w leczeniu anemii u pacjentów z nowotworem. Decyzja o zastosowaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka dla konkretnego pacjenta z uwzględnieniem specyficznego kontekstu klinicznego. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę w tej ocenie, powinny obejmować typ i stadium nowotworu; stopień anemii; oczekiwany czas życia; warunki, w jakich leczony jest pacjent, oraz życzenia samego pacjenta.

U pacjentów z chorobami nowotworowymi otrzymujących chemioterapię zazwyczaj występuje opóźnienie odpowiedzi o 2–3 tygodnie od momentu przepisania erytropoetyny do pojawienia się wywołanych erytropoetyną elementów krwi. Należy wziąć pod uwagę tę cechę przy ocenie celowości terapii (szczególnie w odniesieniu do pacjentów z potrzebą transfuzji).

Pacjenci poddawani zabiegom chirurgicznym i uczestniczący w programie poboru krwi autologicznej.

Należy przestrzegać wszystkich szczególnych ostrzeżeń związanych z programem poboru krwi autologicznej, szczególnie procedur przywracania objętości krążącej.

Pacjenci przed dużym planowanym zabiegiem ortopedycznym.

Należy zawsze przestrzegać odpowiednich zasad hemotransfuzjologii w okresie przed- i pooperacyjnym. Pacjenci przed dużym planowanym zabiegiem ortopedycznym powinni otrzymywać środki do odpowiedniej profilaktyki przeciwwrzutnej, ponieważ po zabiegach chirurgicznych u tych pacjentów mogą wystąpić powikłania zakrzepowe i naczyniowe, szczególnie na tle współistniejących chorób sercowo-naczyniowych. Szczególną ostrożność należy zachować w terapii pacjentów skłonnych do rozwoju zakrzepicy żył głębokich. Co więcej, u pacjentów z początkowym poziomem hemoglobiny > 13 g/dl ryzyko rozwoju powikłań zakrzepowych lub naczyniowych pooperacyjnych związanych z terapią epoetyną alfa jest znacznie wyższe. W związku z tym stosowanie epoetyny alfa pacjentom z początkowym poziomem hemoglobiny > 13 g/dl nie jest zalecane.

Dieta

W miarę wzrostu hematokrytu u chorych wzrasta apetyt, w wyniku czego chorzy spożywają większą ilość pokarmu. W związku z tym należy podjąć środki zapobiegające zwiększeniu zawartości potasu w organizmie.

Właściwości rakotwórcze i mutagenne

Właściwości rakotwórcze Hemaxu nie były badane. Epoetyna nie indukuje mutacji genetycznych u bakterii ani aberracji chromosomowych w komórkach ssaków.

Wpływ na płodność

U ciężarnych szczurów zaobserwowano tendencję do nieznacznego zwiększenia częstości śmierci embrionów po wstrzyknięciu epoetyny dożylnie w dawce 100–500 j.m./kg.

Zmniejszenie skuteczności leku lub brak odpowiedzi

Jeśli u chorych otrzymujących epoetynę w dawkach utrzymujących obserwuje się zmniejszenie odpowiedzi na lek lub całkowity jej brak, należy wykluczyć następujące przyczyny:

• niedobór żelaza
• infekcja, stan zapalny, nowotwory
• utajona utrata krwi
• choroby hematologiczne (talasemia, mielodysplazja itp.)
• hemoliza
• zatrucie glinem
• niedobór witaminy B12 lub kwasu foliowego
• włóknienie torbielowate
• prawdziwa aplazja czerwonych komórek krwi.

Chlorek sodu

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną dawkę, czyli jest pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub laktacji.

Ciąża

Nie przeprowadzono wystarczającej liczby badań dotyczących stosowania Hemaxu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Dlatego ten lek można przepisać kobietom w ciąży tylko wtedy, gdy możliwa korzyść z jego stosowania uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu. Stosowanie epoetyny alfa kobietom w ciąży uczestniczącym w programie poboru krwi autologicznej nie jest zalecane.

W badaniach u ciężarnych szczurów zaobserwowano nieznaczne zwiększenie częstości śmierci embrionów, podczas gdy u ciężarnych królików po zastosowaniu leku w dawce 500 j.m./kg nie zaobserwowano żadnych skutków niepożądanych.

Laktacja.

Erytropoetyna człowieka normalnie występuje w mleku matki, choć dotąd rola erytropoetyny dostarczanej z mlekiem matki pozostaje niejasna. Nie wiadomo, czy egzogeniczna epoetyna alfa wydzielana jest do mleka matki. Epoetynę alfa należy stosować ostrożnie kobietom karmiącym piersią. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu lub przerwaniu stosowania epoetyny alfa należy podejmować, biorąc pod uwagę korzyść karmienia piersią dla dziecka i korzyść leczenia epoetyną alfa dla kobiety.

Stosowanie epoetyny alfa pacjentkom uczestniczącym w programie poboru krwi autologicznej w okresie laktacji nie jest zalecane.

Płodność.

Nie przeprowadzono badań wpływu epoetyny alfa na płodność mężczyzn ani kobiet.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań w tym zakresie, jednak biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia efektów niepożądanych podczas stosowania leku Hemax, takich jak ból głowy, zmęczenie i inne, osoby przyjmujące ten lek powinny powstrzymać się od kierowania pojazdami i pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Wszystkie inne przyczyny anemii (niedobór żelaza, kwasu foliowego, witaminy B12, zatrucie glinem, infekcja lub stan zapalny, utrata krwi, hemoliza lub włóknienie szpiku kostnego o dowolnej etiologii) należy zdiagnozować i wyleczyć przed rozpoczęciem terapii alfa epoetyną oraz w razie potrzeby zwiększyć dawkowanie. Aby osiągnąć optymalną odpowiedź na leczenie alfa epoetyną, należy zapewnić odpowiedni poziom dopływu żelaza do organizmu oraz w razie potrzeby dodatkowo przepisać przyjmowanie leków zawierających żelazo (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Leczenie anemii objawowej u dorosłych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.

Objawy i powikłania anemii mogą być różne w zależności od wieku, płci i chorób współistniejących; wymagana jest ocena indywidualnego przebiegu choroby i stanu pacjenta przez lekarza.

Zalecany pożądany poziom hemoglobiny wynosi od 10 g/dl do 12 g/dl (6,2–7,5 mmol/l). Hemax stosuje się w celu podniesienia poziomu hemoglobiny nie więcej niż do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu poziomu hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni. W takim przypadku należy zmniejszyć dawkę, jak podano poniżej.

Z powodu indywidualnych różnic u niektórych pacjentów poziom hemoglobiny może czasem być wyższy lub niższy niż pożądany poziom docelowy. Poziom hemoglobiny należy kontrolować poprzez doborę dawki z uwzględnieniem zalecanego zakresu od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).

Należy unikać stałego poziomu hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) miesięcznie lub stały poziom hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę Hemaxu należy zmniejszyć o 25%. Jeśli poziom hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), leczenie należy wstrzymać do czasu obniżenia poziomu hemoglobiny do 12 g/dl (7,5 mmol/l), a następnie wznowić leczenie alfa epoetyną w dawce o 25% niższej niż poprzednia.

Stan pacjentów należy dokładnie monitorować, aby upewnić się, że stosowana jest najniższa skuteczna dawka Hemaxu, zapobiegająca anemii i jej objawom, utrzymująca poziom hemoglobiny nie wyższy niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).

Należy ostrożnie zwiększać dawki środków stymulujących erytropoetynę u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na leczenie takimi środkami należy wziąć pod uwagę inne możliwe przyczyny niezadowalającej odpowiedzi (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Leczenie Hemaxem dzieli się na dwa etapy – fazę korekcyjną i fazę utrzymaniową.

Dorośli pacjenci poddawani hemodializie.

W przypadku stosowania u pacjentów poddawanych hemodializie, wstrzykiwanie dożylne jest preferowane.

Faza korekcyjna.

Początkowa dawka – 50 JU/kg 3 razy w tygodniu.

W razie potrzeby dawkę należy zwiększyć lub zmniejszyć o 25 JU/kg (3 razy w tygodniu) w celu osiągnięcia pożądanego poziomu hemoglobiny 10–12 g/dl (6,2–7,5 mmol/l). Korektę dawki należy wykonywać etapowo, nie częściej niż raz na 4 tygodnie.

Faza utrzymaniowa.

Zalecana dawka tygodniowa wynosi od 75 do 300 JU/kg.

Aby utrzymać pożądany poziom hemoglobiny od 10 do 12 g/dl (6,2–7,5 mmol/l), należy odpowiednio skorygować dawkę.

Pacjentom z bardzo niskim początkowym poziomem hemoglobiny (< 6 g/dl, lub < 3,75 mmol/l) może być potrzebna wyższa dawka utrzymaniowa niż pacjentom z mniej nasiloną anemią na początku leczenia (hemoglobina > 8 g/dl, lub > 5 mmol/l).

Dorośli pacjenci z niewydolnością nerek w okresie przed dializą.

Pacjentom z niewydolnością nerek w okresie przed dializą, w przypadku braku założonego cewnika dożylnego, lek można podawać podskórnie.

Faza korekcyjna.

Początkowa dawka – 50 JU/kg 3 razy w tygodniu, z dalszym zwiększaniem w razie potrzeby o 25 JU/kg (3 razy w tygodniu) w odstępach nie krótszych niż 4 tygodnie, aż do osiągnięcia poziomu hemoglobiny w zakresie 10–12 g/dl (6,2–7,5 mmol/l).

Faza utrzymaniowa.

W trakcie fazy utrzymaniowej Hemax można stosować 3 razy w tygodniu lub, w przypadku podania podskórnego, 1 raz w tygodniu lub 1 raz na 2 tygodnie.

Należy korygować dawki i odstępy między podaniami w celu utrzymania pożądanego poziomu hemoglobiny od 10 do 12 g/dl (6,2–7,5 mmol/l). Wydłużenie odstępów między podaniami dawek może wymagać zwiększenia dawki.

Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 150 JU/kg 3 razy w tygodniu, 240 JU/kg (maksymalnie do 20000 JU) 1 raz w tygodniu lub 480 JU/kg (maksymalnie do 40000 JU) 1 raz na 2 tygodnie.

Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej.

W przypadku braku założonego cewnika dożylnego, Hemax można stosować podskórnie.

Faza korekcyjna.

Początkowa dawka – 50 JU/kg 2 razy w tygodniu.

Faza utrzymaniowa.

Zalecana dawka utrzymaniowa wynosi od 25 do 50 JU/kg 2 razy w tygodniu poprzez podanie dwóch równych iniekcji.

Aby utrzymać pożądany poziom hemoglobiny w zakresie od 10 g/dl do 12 g/dl (6,2–7,5 mmol/l), należy odpowiednio skorygować dawkę.

Leczenie dorosłych pacjentów z anemią spowodowaną chemioterapią.

Objawy i powikłania anemii mogą być różne w zależności od wieku, płci i chorób współistniejących; wymagana jest ocena indywidualnego przebiegu choroby i stanu pacjenta przez lekarza.

Hemax należy stosować u pacjentów z anemią (poziom hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Początkowa dawka – 150 JU/kg podskórnie 3 razy w tygodniu.

Alternatywnie Hemax można stosować w dawce 450 JU/kg podskórnie 1 raz w tygodniu.

Aby utrzymać pożądany poziom hemoglobiny od 10 do 12 g/dl (6,2–7,5 mmol/l), należy odpowiednio skorygować dawkę.

Z powodu indywidualnych różnic u niektórych pacjentów poziom hemoglobiny może czasem być wyższy lub niższy niż pożądany poziom docelowy. Poziom hemoglobiny należy kontrolować poprzez doborę dawki z uwzględnieniem zalecanego zakresu od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać stałego poziomu hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).

Jeśli po 4 tygodniach leczenia poziom hemoglobiny wzrósł co najmniej o 1 g/dl (0,6 mmol/l) lub liczba retikulocytów wzrosła o ≥ 40000 komórek/μl, należy kontynuować stosowanie Hemaxu w dawce 150 JU/kg 3 razy w tygodniu lub 450 JU/kg 1 raz w tygodniu.

Jeśli po 4 tygodniach stosowania dawki początkowej poziom hemoglobiny wzrósł mniej niż o 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub poziom retikulocytów wzrósł mniej niż o 40000 komórek/μl, dawkę należy zwiększyć do 300 JU/kg trzy razy w tygodniu.

Jeśli po dodatkowych 4 tygodniach leczenia w dawce 300 JU/kg 3 razy w tygodniu poziom hemoglobiny wzrósł o 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub więcej lub liczba retikulocytów wzrosła o 40000 komórek/μl lub więcej, należy kontynuować stosowanie Hemaxu w dawce 300 JU/kg 3 razy w tygodniu.

Jednak jeśli poziom hemoglobiny wzrósł mniej niż o 1 g/dl (mniej niż o 0,62 mmol/l) lub poziom retikulocytów wzrósł mniej niż o 40000 komórek/μl od poziomu początkowego, odpowiedź kliniczna jest wątpliwa i leczenie należy przerwać.

Korekta dawki w celu utrzymania docelowego poziomu hemoglobiny 10–12 g/dl.

Jeśli poziom hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 1 miesiąca lub jeśli poziom hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę Hemaxu o 25–50%. Jeśli poziom hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), terapię należy tymczasowo wstrzymać do czasu obniżenia poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i wznowić terapię dawką o 25% niższą niż poprzednia.

Schemat zalecanego trybu dawkowania:

Stan pacjentów należy dokładnie monitorować, aby upewnić się, że stosowana jest najniższa zatwierdzona dawka Hemaxu w celu kontrolowania objawów anemii.

Stosowanie Hemaxu należy kontynuować przez jeden miesiąc po zakończeniu chemioterapii.

Dorośli pacjenci uczestniczący w programie poboru autologicznej krwi przed zabiegami chirurgicznymi.

Pacjentom z umiarkowaną anemią (poziom hematokrytu 33–39%), którzy potrzebują ≥ 4 jednostek krwi, należy przepisać leczenie Hemaxem w dawce 600 JU/kg dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym. Hemax przepisuje się po zakończeniu każdej procedury poboru krwi.

Dorośli pacjenci przed dużą planowaną operacją ortopedyczną.

Zalecana dawka – 600 JU/kg podskórnie 1 raz w tygodniu przez 3 tygodnie poprzedzające operację (21., 14. i 7. dzień przed operacją) oraz w dniu operacji.

Jeśli z wskazań medycznych konieczne jest skrócenie okresu przedoperacyjnego do mniej niż 3 tygodnie, Hemax należy przepisać codziennie w dawce 300 JU/kg podskórnie przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji oraz przez 4 dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym poziom hemoglobiny osiągnie 15 g/dl lub więcej, stosowanie Hemaxu należy całkowicie wstrzymać i nie podawać kolejnych dawek.

Dorośli pacjenci z MDS niskiego lub pośredniego-1 ryzyka

Hemax należy stosować pacjentom z anemią objawową (poziom hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).

Zalecana dawka początkowa Hemaxu – 450 JU/kg (maksymalna całkowita dawka – 40000 JU) podskórnie 1 raz w tygodniu, przy czym między podaniami dawek powinno upłynąć co najmniej 5 dni.

Należy odpowiednio skorygować dawkę w celu utrzymania pożądanego poziomu hemoglobiny w zakresie od 10 g/dl do 12 g/dl (6,2–7,5 mmol/l). Odpowiedź na leczenie Hemaxem należy ocenić w okresie od 8 do 12 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Zmiany dawek należy wykonywać krokowo (patrz diagram poniżej). Należy unikać poziomu hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).

Zwiększanie dawki. Dawki nie należy zwiększać więcej niż o 1050 JU/kg (całkowita dawka 80000 JU) w tygodniu. Jeśli traci się odpowiedź na leczenie lub stężenie hemoglobiny spada o ≥ 1 g/dl po zmniejszeniu dawki, należy zwiększyć dawkę o jeden krok. Między zwiększeniami dawek powinno upłynąć co najmniej 4 tygodnie.

Utrzymanie dawki i zmniejszanie. Należy wstrzymać leczenie Hemaxem, jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l). Gdy tylko poziom hemoglobiny spadnie poniżej 11 g/dl, należy wznowić stosowanie w tej samej dawce lub o jeden krok niższej, zgodnie z decyzją lekarza. Należy rozważyć zmniejszenie dawki, jeśli obserwuje się szybki wzrost poziomu hemoglobiny (> 2 g/dl w ciągu 4 tygodni).

Objawy i powikłania anemii mogą różnić się w zależności od wieku, płci i chorób współistniejących; konieczna jest ocena indywidualnego przebiegu choroby pacjenta oraz jego stanu.

Dzieci.

Leczenie anemii symptomatycznej u dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie.

Objawy i powikłania anemii mogą różnić się w zależności od wieku, płci i chorób współistniejących; konieczna jest ocena indywidualnego przebiegu choroby pacjenta oraz jego stanu.

U dzieci zalecany poziom hemoglobiny wynosi od 9,5 g/dl do 11 g/dl (5,9–6,8 mmol/l). Hemax należy stosować w celu podniesienia poziomu hemoglobiny nie wyższego niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać podniesienia poziomu hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni.

W takim przypadku należy odpowiednio skorygować dawkę.

Stan pacjentów należy dokładnie monitorować, aby upewnić się, że stosowana jest najniższa zatwierdzona dawka Hemaxu niezbędną do kontrolowania objawów anemii.

Leczenie dzieli się na dwa etapy – fazę korekcyjną i fazę utrzymaniową.

W przypadku obecności założonego cewnika dożylnego preferowaną drogą podania jest droga dożylna.

Faza korekcyjna.

Dawka początkowa – 50 J/mkg dożylnie 3 razy w tygodniu.

W razie potrzeby dawkę można obniżyć lub zwiększyć o 25 J/mkg (3 razy w tygodniu) w celu osiągnięcia pożądanego poziomu hemoglobiny od 9,5 g/dl do 11 g/dl (5,9–6,8 mmol/l). Taką korektę dawki należy wykonywać etapowo, nie częściej niż raz na 4 tygodnie.

Faza utrzymaniowa.

Należy odpowiednio skorygować dawkę w celu utrzymania optymalnego poziomu hemoglobiny od 9,5 g/dl do 11 g/dl (5,9–6,8 mmol/l).

Ogólnie dzieci o masie ciała do 30 kg potrzebują wyższej dawki utrzymaniowej niż dorośli i dzieci o masie ciała powyżej 30 kg. Dzieci z bardzo niskim początkowym poziomem hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać wyższych dawek utrzymaniowych w porównaniu z pacjentami, u których początkowy poziom hemoglobiny był wyższy (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l).

Leczenie anemii u dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek w okresie przedializacyjnym lub poddawanych dializie otrzewnowej.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Hemaxu u dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek i anemią, które jeszcze nie są poddawane dializie lub są poddawane dializie otrzewnowej, nie zostały ustalone. Obecnie nie można sformułować zaleceń dotyczących dawkowania dla tej grupy pacjentów.

Leczenie dzieci z anemią wywołaną chemioterapią

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Hemaxu u dzieci z anemią wywołaną chemioterapią nie zostały ustalone.

Leczenie dzieci uczestniczących w programie poboru autologicznej krwi przed zabiegami chirurgicznymi.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Hemaxu u dzieci uczestniczących w programie poboru autologicznej krwi przed dużymi zabiegami chirurgicznymi nie zostały ustalone.

Leczenie dzieci przed planowanym zabiegiem ortopedycznym

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Hemaxu u dzieci kwalifikowanych do planowanego zabiegu ortopedycznego nie zostały ustalone.

Sposób stosowania

Epoetyna alfa może być stosowana za pomocą wstrzyknięć podskórnych i dożylnych.

Sposób przygotowania roztworu do wstrzykiwań. Do każdej fiolki z liofilizatem należy dodać wodę do wstrzykiwań w ilości podanej w poniższej tabeli.

Tak jak w przypadku stosowania wszelkich leków dożylnych, przed zastosowaniem leku epoetyna alfa należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera widocznych cząstek obcych oraz czy nie doszło do zmiany barwy.

Wprowadzenie dożylnie.

Hemax stosuje się dożylnie dorosłym pacjentom uczestniczącym w programie selektywnej autologicznej transfuzji krwi przed zabiegami chirurgicznymi. W leczeniu anemii symptomatycznej u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek, gdy istnieje dostęp dożylny (pacjenci poddawani hemodializie), preferowaną metodą podania jest podanie dożylnie.

Hemax stosuje się w formie dożylnej iniekcji trwającej od 1 do 5 minut, w zależności od dawki leku. Pacjentom poddawanym hemodializie iniekcję bolusową można podać bezpośrednio w trakcie procedury przez odpowiedni port żylną w linii dializacyjnej. Lek można również podać po zakończeniu procedury hemodializy przez fystulę katetera, a następnie przepłukać układ 10 ml izotonicznego roztworu sodu chlorku w celu odpowiedniego rozprowadzenia leku w krążeniu.

W przypadku występowania objawów przypominających przeziębienie podczas leczenia zaleca się powolne podawanie (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Hemax nie można stosować w formie infuzji dożylnej ani mieszać z innymi lekami.

Wprowadzenie podskórne.

Hemax stosuje się podskórnie dorosłym pacjentom z anemią spowodowaną chemioterapią, pacjentom przed planowanym dużym ortopedycznym zabiegiem chirurgicznym oraz dorosłym pacjentom z MDS o niskim lub średnim-1 ryzyku.

W leczeniu anemii symptomatycznej u dorosłych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek w okresie przedializacyjnym lub poddawanych dializie otrzewnowej, przy braku założonego cewnika dożylnego, można stosować Hemax podskórnie.

Maksymalna objętość podania podskórnego leku w jednym miejscu wynosi 1 ml. W razie potrzeby zastosowania większych objętości, podanie podskórne należy wykonać w kilku miejscach.

Lek podskórny należy podawać w kończynach lub na przedniej ścianie brzucha.

Jeśli lekarz uzna, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie podawać Hemax podskórnie, należy ich poinstruować o właściwej dawce i sposobie stosowania.

Dzieci.

Epoetyna alfa jest wskazana w leczeniu anemii związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych dializie. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci poniżej 1 miesiąca życia nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Lek charakteryzuje się szerokim zakresem działania terapeutycznego. Przy przedawkowaniu epoetyny alfa występują efekty odzwierciedlające najwyższy stopień działania farmakologicznego hormonu, tj. polycytemię oraz związane z nią objawy, takie jak ból głowy, zawroty głowy, senność itp. W przypadku wysoce podwyższonych poziomów hemoglobiny możliwe jest wykonanie flebotomii. W razie potrzeby stosuje się leczenie objawowe.

W przypadku przedawkowania leku należy skontaktować się z najbliższym zakładem medycznym lub ośrodkiem toksykologicznym.

Niepożądane działania.

Najczęstszym niepożądanym działaniem niepożądanym podczas leczenia epoetyną alfa jest zależne od dawki podwyższenie ciśnienia tętniczego lub nasilenie istniejącej nadciśnienia tętniczego. Kontrola ciśnienia tętniczego powinna być prowadzona od początku leczenia. Innymi częstymi niepożądanych działaniami obserwowanymi w trakcie badań klinicznych epoetyny alfa są: zakrzepica żył głębokich, zakrzepica płucna, drgawki, biegunka, nudności, ból głowy, stan grypowy, pyreksja, wysypka oraz wymioty.

Przeważnie na początku leczenia mogą występować objawy przypominające przeziębienie, takie jak ból głowy, ból mięśni i stawów, dreszcze. Częstość występowania może się różnić w zależności od wskazań.

W trakcie badań zastosowania leku z wydłużonymi interwałami między dawkowymi u dorosłych pacjentów z niewydolnością nerek w okresie przeddializacyjnym obserwowano pogorszenie przepuszczalności dróg oddechowych, w tym górnych dróg oddechowych, zatkanie nosa oraz nazofaryngit.

U pacjentów otrzymujących leczenie lekami stymulującymi erytropoezę obserwowano zwiększoną częstość powikłań tromboukładowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Albumina (człowieka)

Hemax zawiera w swoim składzie albuminę, uzyskaną z ludzkiej krwi. Ryzyko przeniesienia zakażeń wirusowych jest bardzo niskie ze względu na technologię produkcji tego składnika. Podobnie niezwykle małe ryzyko dotyczy możliwej transmisji czynnika choroby Creutzfeldta-Jakoba. Przypadki przeniesienia wirusowych zakażeń z albuminą są nieznane.

Częstość występowania niepożądanych działań: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu limfatycznego.

Rzadko – trombocytoza, prawdziwa aplazja czerwonych krwinek.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko – reakcje nadwrażliwości.

Rzadko – reakcje anafilaktyczne: potencjalnie poważne powikłania związane z zaburzeniami oddychania lub obniżeniem ciśnienia tętniczego, reakcje immunologiczne (ma minimalną zdolność indukowania tworzenia przeciwciał).

Ze strony układu nerwowego.

Często – ból głowy.

Rzadko – drgawki, udar mózgu, krwotoki do mózgu.

Częstość nieznana – udar mózgu, encefalopatia nadciśnieniowa, przejściowe ataki niedokrwienne, zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku.

Częstość nieznana – zakrzepica żył siatkówki.

Ze strony serca.

Częstość nieznana – zawał mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego.

Często – zakrzepica żylna i tętnicza, nadciśnienie tętnicze.

Częstość nieznana – głęboka zakrzepica żył (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek), kryz nadciśnieniowy.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej.

Często – zakrzepica płucna (u pacjentów z nowotworami), kaszel.

Rzadko – pogorszenie przepuszczalności dróg oddechowych.

Częstość nieznana – zakrzepica płucna (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek).

Ze strony przewodu pokarmowego.

Bardzo często – nudności, biegunka, wymioty.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Często – wysypka, egzema.

Rzadko – pokrzywka.

Częstość nieznana – obrzęk naczynioruchowy, świąd, obrzęk Quinckego, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza (mogące zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek).

Ze strony mięśni, tkanki łącznej i kości.

Często – artralgia, ból kości, ból kończyn, mialgia.

Wady wrodzone i dziedziczne/choroby genetyczne.

Rzadko – ostra porfiria.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania.

Bardzo często – gorączka, pyreksja (u pacjentów z nowotworami).

Często – stan grypowy, dreszcze, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, obrzęk obwodowy.

Częstość nieznana – dreszcze, brak odpowiedzi na leczenie.

Badania laboratoryjne

Rzadko – obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie.

Częstość nieznana – hiperfosfatemia, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny, kwasu moczowego we krwi (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek).

Ze strony metabolizmu i odżywiania

Rzadko – hiperkaliemia (często u pacjentów poddawanych hemodializie).

Zaburzenia, zatrucia i powikłania procedur.

Często – zakrzepica szuntu, w tym sprzętu do dializy (u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek).

Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek.

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poziom hemoglobiny powyżej 12 g/dl może być związany ze zwiększonym ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych, w tym śmiertelnych.

U chorych poddawanych hemodializie, szczególnie w przypadku skłonności do hipotensji lub występowania powikłań ze strony przetoki tętniczo-żylnej (zwężenia, aneurysmy itp.), opisano przypadki zakrzepicy szuntu.

Pacjenci z chorobami nowotworowymi.

Rozwój powikłań zakrzepowych jest możliwy u pacjentów stosujących terapię lekami stymulującymi erytropoezę, w tym epoetyną alfa.

Dorośli pacjenci chirurgiczni.

Nie można wykluczyć możliwości, że leczenie epoetyną alfa u pacjentów z ustalonym poziomem hemoglobiny >13 g/dl może być związane ze zwiększonym ryzykiem powikłań zakrzepowo-naczyniowych pooperacyjnych.

Opis wybranych niepożądanych działań

Zakrzepica żylna i tętnicza, z końcem śmiertelnym i bez niego, takie jak zakrzepica żył głębokich, zakrzepica płucna, zakrzepica siatkówki, zakrzepica tętnicza (w tym zawał mięśnia sercowego i ischemia mięśnia sercowego), zakrzepica siatkówki i zakrzepica szuntu (w tym okluzyja układu dializacyjnego), zakrzepice w okolicy anastomozy tętniczo-żylnej. Mogą również występować powikłania mózgowonaczyniowe (w tym udar niedokrwienny, krwotoki do mózgu) oraz przejściowe ataki niedokrwienne, aneurysmy.

Zgłaszano reakcje nadwrażliwości, w tym wysypkę (w tym pokrzywkę), reakcje anafilaktyczne oraz obrzęk naczynioruchowy.

Zgłaszano powikłania skórne związane z leczeniem epoetynami, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza, które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłoszono przypadki kryzu nadciśnieniowego z encefalopatią i drgawkami, wymagające natychmiastowego badania lekarskiego i wdrożenia intensywnej terapii, u pacjentów z normalnym lub niskim ciśnieniem tętniczym na początku leczenia. Należy zwracać szczególną uwagę na nagły, pulsujący ból głowy typu migrenowego, który może być sygnałem ostrzegawczym.

Prawdziwa aplazja czerwonych krwinek

Ponieważ epoetyna alfa jest lekiem białkowym, u niektórych chorych możliwe jest powstawanie przeciwciał. Rzadkie przypadki prawdziwej aplazji czerwonych krwinek występujące u chorych z niewydolnością nerek leczonych podskórnie są związane z obecnością przeciwciał neutralizujących epoetynę alfa. W takich przypadkach stosowanie jakichkolwiek leków zawierających epoetynę jest przeciwwskazane.

Bardzo rzadko (< 10000 przypadków na pacjenta-rok) zgłaszano przypadki przeciwciałooposredniczonej prawdziwej aplazji czerwonych krwinek (PRCA) u pacjentów leczonych lekami epoetynowymi przez miesiące lub lata.

Dorośli pacjenci z MDS niskiego lub średniego-1 ryzyka

W trakcie badania klinicznego u 4 (4,7%) pacjentów wystąpiły zjawiska tromboukładowe (nagła śmierć, udar niedokrwienny, zakrzepica i flebita). Wszystkie zjawiska tromboukładowe wystąpiły w grupie leczonej epoetyną alfa i w ciągu pierwszych 24 tygodni leczenia. Trzy przypadki zostały potwierdzone, czwarty przypadek (nagła śmierć) nie został potwierdzony. U dwóch pacjentów występowały istotne czynniki ryzyka (migotanie przedsionków, niewydolność serca i zakrzepica żył głębokich).

Dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek poddawane hemodializie.

Doświadczenie z zastosowania erytropoetyny u dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie w trakcie badań klinicznych i w okresie postmarketingowym jest ograniczone. Nie wykryto żadnych niepożądanych działań specyficznych dla wieku dziecięcego, ani też żadnych niepożądanych działań niezwiązanych z istniejącą chorobą.

Zgłaszanie niepożądanych działań po rejestracji leku jest ważne. Pozwala to na ciągły monitoring stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Personelowi medycznemu zaleca się zgłaszanie wszelkich możliwych niepożądanych działań za pomocą krajowego systemu raportowania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscach niedostępnych dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Biosidus S.A. /

Biosidus S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Constitucion 4234 (kod pocztowy C1254ABX), miasto Buenos Aires, Republika Argentyny /
Constitucion 4234 (zip code C1254ABX), of the City of Buenos Aires, Argentine Republic.