Glimepyryd-KV

I N S T R U K C J A do stosowania leczniczego leku GLIMEPIRYD-KV (GLIMEPIRIDE-KV)

Skład:

substancja czynna: glimepiryd;

1 tabletka zawiera 2 mg lub 3 mg lub 4 mg glimepirydu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, povidon, sodu laurylosiarczan, crospovidon, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 2 mg – o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, z kreseczką, białe lub prawie białe. Na powierzchni tabletek dopuszcza się szorstkość oraz przebarwienia typu marmoryzacji;

tabletki 3 mg – o kształcie płaskocylin­drycznym, z fasetą, białe lub prawie białe. Na powierzchni tabletek dopuszcza się szorstkość oraz przebarwienia typu marmoryzacji;

tabletki 4 mg – o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, z kreseczką, białe lub prawie białe. Na powierzchni tabletek dopuszcza się szorstkość oraz przebarwienia typu marmoryzacji.

Grupa farmakoterapeuty­czna. Przezustne leki hipoglikemizujące, z wyłączeniem insulin. Sulfonylokarboksamidy, pochodne mocznika. Kod ATC A10B B12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Glimepyryd – to działająca doustnie substancja hipoglikemiczna należąca do grupy sulfonowych pochodnych mocznika. Można go stosować w insulino-niezależnym cukrzycy.

Glimepyryd działa głównie poprzez stymulację uwalniania insuliny z komórek β trzustki.

Podobnie jak w przypadku innych leków z grupy sulfonowych pochodnych mocznika, efekt ten opiera się na zwiększeniu wrażliwości komórek trzustki na fizjologiczną stymulację glukozą. Ponadto glimepyryd wykazuje wyraźne działanie pozapostępowe, charakterystyczne również dla innych leków z tej grupy.

Uwalnianie insuliny. Leki z grupy sulfonowych pochodnych mocznika regulują wydzielanie insuliny poprzez zamykanie kanałów potasu zależnych od ATP, znajdujących się w błonie komórek β trzustki. Zamknięcie kanałów potasu prowadzi do depolaryzacji komórki β i poprzez otwarcie kanałów wapniowych zwiększa napływ wapnia do komórki, co z kolei powoduje uwalnianie insuliny drogą egzocytozy.

Glimepyryd wiąże się z dużą szybkością wymiany z białkiem błonowym komórek β, powiązanym z kanałem potasu zależnym od ATP, jednakże lokalizacja jego miejsca wiązania różni się od typowego miejsca wiązania leków z grupy sulfonowych pochodnych mocznika.

Działanie pozapostępowe. Do efektów pozapostępowych należą m.in. poprawa wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie wykorzystania insuliny przez wątrobę.

Wykorzystanie glukozy przez tkanki obwodowe (mięśniową i tłuszczową) odbywa się za pomocą specjalnych białek transportowych znajdujących się w błonie komórkowej. Transport glukozy do tych tkanek ograniczony jest szybkością etapu wykorzystania glukozy. Glimepyryd bardzo szybko zwiększa liczbę aktywnych cząsteczek transportujących glukozę na błonach plazmatycznych komórek tkanki mięśniowej i tłuszczowej, co stymuluje pobieranie glukozy.

Glimepyryd zwiększa aktywność fosfolipazy C specyficznej dla glikozylfosfatydyloinozytolu, co w izolowanych komórkach mięśniowych i tłuszczowych może korelować z wywołanym przez lek lipogenezą i glikogenezą.

Glimepyryd hamuje produkcję glukozy w wątrobie poprzez zwiększenie stężenia wewnątrzkomórkowego fruktozy-2,6-bisfosforanu, który z kolei hamuje glukoneogenezę.

Ogólne właściwości. Dla zdrowych ochotników minimalna skuteczna dawka doustna wynosi około 0,6 mg. Działanie glimepyrydu jest zależne od dawki i powtarzalne. Fizjologiczna reakcja na ostre obciążenie fizyczne, tj. zmniejszenie wydzielania insuliny, w warunkach działania glimepyrydu jest zachowana.

Nie stwierdzono istotnej różnicy w działaniu glimepyrydu przy podawaniu leku 30 minut przed posiłkiem lub bezpośrednio przed jego spożyciem. U pacjentów z cukrzycą odpowiedni kontrolę metaboliczną przez 24 godziny można osiągnąć przy podawaniu leku raz na dobę.

Chociaż metabolit hydroksylowy powoduje niewielkie, ale istotne obniżenie stężenia glukozy we krwi u osób zdrowych, to jednak stanowi on jedynie niewielką część całkowitego działania leku.

Stosowanie w połączeniu z metforminą. W jednym z badań wykazano poprawę kontroli metabolicznej przy terapii wspomaganej glimepyrydem w porównaniu z monoterapią metforminą u pacjentów, u których cukrzycę nie udało się odpowiednio kontrolować maksymalnymi dawkami metforminy.

Stosowanie w połączeniu z insuliną. Dane dotyczące stosowania leku w połączeniu z insuliną są ograniczone. Jeśli cukrzycy pacjenta nie można odpowiednio kontrolować przy stosowaniu maksymalnych dawek glimepyrydu, może zostać rozpoczęta terapia wspomagana insuliną. W dwóch badaniach dzięki tej kombinacji osiągnięto taką samą poprawę kontroli metabolicznej jak przy monoterapii insuliną; jednak przy terapii skojarzonej wymagana była mniejsza średnia dawka insuliny.

Osobliwe grupy pacjentów.

Dzieci, w tym nastolatkowie. W badaniach klinicznych z aktywnym kontrolowaniem (glimepyryd w dawce do 8 mg na dobę lub metformina w dawce do 2000 mg na dobę) z udziałem dzieci (8–17 lat) z cukrzycą typu 2 zarówno glimepyryd, jak i metformina istotnie obniżały poziom HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową [glimepyryd – 0,95 (SD 0,41); metformina – 1,39 (SD 0,40)]. Jednakże nie wykazano większej skuteczności glimepyrydu w porównaniu z metforminą pod względem średniej zmiany HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową. Różnica między dwoma rodzajami leczenia wyniosła 0,44% na korzyść metforminy. Górna granica (1,05) 95% przedziału ufności dla tej różnicy nie była niższa niż 0,3% granicy nie-inferiorności.

Na podstawie wyników leczenia glimepyrydem nie stwierdzono żadnych nowych problemów dotyczących bezpieczeństwa u dzieci w porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą typu 2. Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa u dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym glimepyryd charakteryzuje się 100% biodostępnością. Spożycie pokarmu nie ma istotnego wpływu na wchłanianie, jedynie nieco spowalnia szybkość wchłaniania. Maksymalne stężenie leku w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest około 2,5 godziny po podaniu doustnym (średnia wartość wynosi 0,3 μg/ml przy wielokrotnym podawaniu dobowej dawki 4 mg). Istnieje zależność liniowa między dawką a Cmax oraz między dawką a AUC (polem pod krzywą „stężenie – czas”).

Rozkład. Glimepyryd charakteryzuje się bardzo niską objętością rozkładu (około 8,8 l), co odpowiada objętości rozkładu albuminy, bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (powyżej 99%) oraz niskim kliremsem (około 48 ml/min).

U zwierząt glimepyryd wydzielany jest z mlekiem matki. Glimepyryd przenika przez łożysko. Przejście przez barierę krew-mózg jest niskie.

Biotransformacja i wydalanie. Średni okres półtrwania eliminacji podstawowej przy stężeniach leku w osoczu odpowiadających trybowi wielokrotnego stosowania wynosi około 5–8 godzin. Po podaniu dużych dawek obserwowano nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania.

Po podaniu pojedynczej dawki glimepyrydu znakowanego izotopem radioaktywnym, 58% substancji radioaktywnej wykryto w moczu, a 35% w kale. Niezmienionej substancji w moczu nie stwierdzono. W moczu i kale wykryto dwa metabolity, które najprawdopodobniej powstają w wyniku metabolizmu w wątrobie (główny enzym CYP2C9), z których jeden jest pochodną hydroksy-, a drugi pochodną karboksylową. Po doustnym podaniu glimepyrydu okresy półtrwania końcowego tych metabolitów wynosiły odpowiednio od 3 do 6 godzin oraz od 5 do 6 godzin.

Porównanie farmakokinetyki po pojedynczym i wielokrotnym podaniu leku raz na dobę nie wykazało istotnych różnic. Zmienność międzysubiektywna była bardzo niska. Nie obserwowano istotnej akumulacji.

Osobliwe grupy pacjentów.

Parametry farmakokinetyczne u mężczyzn i kobiet, jak również u młodych i osób starszych (powyżej 65 roku życia), były podobne. U pacjentów z obniżonym kliremsem kreatyniny zaobserwowano tendencję do zwiększenia klirensu glimepyrydu i obniżenia jego średniego stężenia w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z szybszego wydalania spowodowanego mniejszym stopniem wiązania z białkami. Wydalanie nerkowe obu metabolitów było zaburzone. Ogólnie u tych pacjentów nie przewiduje się zwiększonego ryzyka akumulacji leku.

Wskazania farmakokinetyczne u pięciu pacjentów bez cukrzycy, którzy przeszli zabieg chirurgiczny na drogach żółciowych, były podobne do tych u zdrowych ochotników.

Dzieci, w tym nastolatkowie.

Badanie oceniające farmakokinetykę, bezpieczeństwo i tolerancję po pojedynczym podaniu 1 mg glimepyrydu w stanie pożywienia u dzieci (10–17 lat) z cukrzycą typu 2 wykazało, że średnie wartości AUC(0–last), Cmax oraz t1/2 są podobne do tych u dorosłych.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Efekty obserwowane podczas badań przedklinicznych glimepyrydu na zwierzętach pojawiały się przy stężeniach znacznie przekraczających maksymalne stężenia u ludzi, co wskazuje na ich niewielką wartość dla praktyki klinicznej, lub były spowodowane działaniem farmakodynamicznym (hipoglikemią). Wykryte działania niepożądane uznano za skutek efektów hipoglikemicznych wywołanych przez glimepyryd u samic i potomstwa.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Cukrzyca typu II u dorosłych, gdy poziom glukozy we krwi nie może być utrzymany jedynie za pomocą diety, ćwiczeń fizycznych oraz redukcji masy ciała.

Przeciwwskazania.

Glimepyryd-KV nie jest wskazany w leczeniu cukrzycy insulinozależnej, ketoacydozie cukrzycowym ani śpiączce cukrzycowej. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. W przypadku ciężkich zaburzeń funkcji nerek lub wątroby należy przełożyć pacjenta na insulinę.

Glimepyryd-KV nie powinien być stosowany u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na glimepyryd lub którykolwiek składnik pomocniczy leku, inne pochodne sulfonilomocznika lub leki sulfonamidowe (ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku Glimepyryd-KV z niektórymi lekami może powodować zarówno osłabienie, jak i wzmocnienie działania hipoglikemicznego glimepyrydu. Dlatego inne leki należy przyjmować wyłącznie za zgodą (lub na polecenie) lekarza. Glimepyryd jest metabolizowany przez cytochrom P450 2C9 (CYP2C9). Wiadomo, że jednoczesne stosowanie induktorów (np. ryfampicyny) lub inhibitorów CYP2C9 (np. fluconazolu) może wpływać na ten metabolizm. Wyniki badań interakcji in vivo wykazały, że fluconazol, jeden z najsilniejszych inhibitorów CYP2C9, zwiększa AUC glimepyrydu około dwukrotnie.

Doświadczenie zastosowania Glimepyrydu-KV oraz innych pochodnych sulfonilomocznika świadczy o istnieniu niżej wymienionych typów interakcji.

Wzmożenie działania obniżającego poziom glukozy we krwi, a tym samym w niektórych przypadkach hipoglikemia, może wystąpić przy jednoczesnym przyjmowaniu glimepyrydu z następującymi lekami: fenylbutazon, azapropyazon i oksofenbutazon, sulfinpirazon, insuliną oraz doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (np. metforminą), niektórymi długodziałającymi sulfonamidami, tetracyklinami, salicylanami i kwasem p-aminosalicylowym, inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), sterydami anabolicznymi i męskimi hormonami płciowymi, antybiotykami chinolonowymi i klaritromycyną, chloramfenikołem, probenecydem, kumarynami przeciwkrzepliwymi, mikonazolem, fenfluraminą, dizepiramidem, pentoksyfylina (wysokie dawki podawane parenteralnie), fibratami, troglitazonem, inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), fluconazolem, fluoksetyną, allopurinolem, sympatykoli tykami, cyklo-, tro- i ifosfamidami.

Osłabienie działania obniżającego poziom glukozy we krwi i odpowiednio wzrost tego poziomu może występować, gdy pacjent jednoczesnie przyjmuje następujące leki: estrogeny i progestageny; leki moczopędne, tiazydowe diuretyki; leki stymulujące funkcję tarczycy, glikokortykosteroidy; pochodne fenantrenu, chloropromazyna; adrenalina i sympatykomimetyki; kwas nikotynowy (wysokie dawki) i jego pochodne; leki przeczyszczające (długotrwałe stosowanie); fenytoina, diazoksyd; glukagon, barbiturany i ryfampicyna; acetylozolamid.

Antagoniści receptorów H2, blokery β-adrenergiczne, klonidyna i rezerpina mogą prowadzić zarówno do wzmocnienia, jak i osłabienia działania obniżającego poziom glukozy we krwi.

Pod wpływem sympatykoli tyków, takich jak blokery β-adrenergiczne, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy adrenergicznej kontrregulacji hipoglikemii mogą się zmniejszać lub zanikać.

Spożycie alkoholu może w sposób nieprzewidywalny wzmocnić lub osłabić działanie hipoglikemiczne glimepyrydu.

Glimepyryd może zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie pochodnych kumaryny.

Kolesewelam wiąże się z glimepyrydem i zmniejsza jego wchłanianie z przewodu pokarmowego. Nie zaobserwowano żadnych interakcji, jeśli glimepyryd był przyjmowany co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewielamu. Z tego powodu glimepyryd należy przyjmować co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewielamu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Glimepyryd-KV należy przyjmować krótko przed lub podczas posiłku.

W przypadku nieregularnego odżywiania się lub pominięcia posiłku leczenie lekiem Glimepyryd-KV może wywołać hipoglikemię. Możliwe objawy hipoglikemii obejmują: ból głowy, silne uczucie głodu, nudności, wymioty, zmęczenie, senność, zaburzenia snu, zwiększoną aktywność ruchową, agresję, zaburzenia koncentracji, niepokój i wydłużenie czasu reakcji, stan depresyjny, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia mowy i wzroku, afazję, drżenie, poraż, zaburzenia czuciowe, zawroty głowy, bezradność, utratę samokontroli, delirium, drgawki mózgowe, senność i utratę przytomności aż do śpiączki, powierzchowne oddychanie oraz bradykardię. Ponadto mogą występować objawy adrenergicznej kontrregulacji, takie jak pocenie się, zimna i wilgotna skóra, niepokój, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, dławica piersiowa oraz zaburzenia rytmu serca.

Obraz kliniczny ciężkiego napadu hipoglikemii może przypominać obraz kliniczny udaru mózgu.

Objawy hipoglikemii można niemal zawsze szybko wyeliminować poprzez natychmiastowe przyjęcie węglowodanów (cukier). Sztuczne środki słodzące są nieskuteczne.

Z doświadczeń dotyczących stosowania innych pochodnych sulfonamidu mocznikowego wiadomo, że mimo początkowej skuteczności działań mających na celu wyeliminowanie hipoglikemii, może ona ponownie się pojawić.

Ciężka lub długotrwała hipoglikemia, która tylko tymczasowo ustępuje po podaniu zwykłych dawek cukru, wymaga natychmiastowego leczenia, a czasem hospitalizacji.

Do czynników sprzyjających rozwojowi hipoglikemii należą:

• niechęć lub (szczególnie u osób starszych) niemożność współpracy pacjenta z lekarzem;
• niedożywienie, nieregularne odżywianie się lub pominięcie posiłku lub okres głodówki;
• zaburzenia diety;
• niewłaściwy stosunek między obciążeniem fizycznym a spożyciem węglowodanów;
• spożycie alkoholu, szczególnie w połączeniu z pominięciem posiłku;
• zaburzenia funkcji nerek;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• przedawkowanie leku Glimepyryd-KV;
• niektóre dekompensowane choroby układu endokrynnego wpływające na metabolizm węglowodanów lub kontrregulację hipoglikemii (np. przy niektórych zaburzeniach funkcji tarczycy lub niedostateczności przysadki mózgowej lub kory nadnerczy);
• jednoczesne stosowanie niektórych innych leków (zob. punkt „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leczenie lekiem Glimepyryd-KV wymaga regularnej kontroli stężenia glukozy we krwi i w moczu. Ponadto zaleca się oznaczanie zawartości hemoglobiny glikowanej.

Podczas leczenia lekiem Glimepyryd-KV należy regularnie kontrolować wskaźniki funkcji wątroby oraz wskaźniki hematologiczne (szczególnie liczbę leukocytów i płytek krwi).

W sytuacjach stresowych (np. uraz, nieplanowana interwencja chirurgiczna, infekcje towarzyszące podwyższonej temperaturze ciała) może być wskazane tymczasowe przejście pacjenta na insulinę.

Brak doświadczeń dotyczących stosowania leku Glimepyryd-KV u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby lub u pacjentów poddawanych dializie. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby wskazane jest przejście na insulinę.

Leczenie pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy lekami z grupy sulfonamidów mocznikowych może prowadzić do rozwoju anemii hemolitycznej. Ponieważ glimepyryd należy do klasy leków z grupy sulfonamidów mocznikowych, należy ostrożnie przepisywać ten lek pacjentom z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Takim pacjentom należy przepisać leki alternatywne niezawierające sulfonamidu mocznikowego.

Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie wolno przyjmować tych leków.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ryzyko związane z cukrzycą.

Odchylenia od normy stężenia glukozy we krwi w czasie ciąży mogą zwiększać ryzyko wystąpienia wad wrodzonych i śmiertelności okołoporodowej. Dlatego należy dokładnie kontrolować stężenie glukozy we krwi u ciężarnej, aby uniknąć ryzyka teratogennego.

Kobieta ciężarna z cukrzycą powinna zostać przestawiona na insulinę. Kobiety chore na cukrzycę powinny informować lekarza o planowanej ciąży w celu skorygowania leczenia i przejścia na insulinę.

Ryzyko związane z glimepyrydem.

Brak danych dotyczących stosowania glimepyrydu u kobiet w ciąży. Według wyników badań na zwierzętach lek wykazuje toksyczność rozrodczą, prawdopodobnie związaną z działaniem farmakologicznym glimepyrydu (hipoglikemią).

Dlatego w całym okresie ciąży nie wolno stosować glimepyrydu.

Jeśli pacjentka przyjmująca glimepyryd planuje zajście w ciążę lub zajdzie w ciążę, należy jak najszybciej przełożyć ją na leczenie insulina.

Okres karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy lek wydzielany jest w mleku matki u ludzi. U szczurów glimepyryd wydziela się w mleku. Ponieważ inne pochodne sulfonamidu mocznikowego wydzielają się w mleku matki, a istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii u niemowląt karmionych piersią podczas leczenia glimepyrydem, karmienie piersią podczas terapii glimepyrydem nie jest zalecane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Zdolność do koncentracji i szybkość reakcji mogą być obniżone w wyniku hipoglikemii lub hiperglikemii lub np. pogorszenia wzroku. Może to stwarzać ryzyko w sytuacjach, gdy zdolność ta ma szczególne znaczenie (np. prowadzenie samochodu lub praca z innymi mechanizmami).

Pacjentów należy ostrzec, że nie powinni dopuszczać do rozwoju u siebie hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdu. Dotyczy to szczególnie osób, które słabo lub wcale nie potrafią rozpoznać u siebie objawów zapowiadających hipoglikemię, oraz osób, u których napady hipoglikemii występują często. Należy poważnie rozważyć, czy w takich okolicznościach należy siadać za kierownicą lub pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do doustnego przyjmowania.

Uспешne leczenie cukrzycy zależy od przestrzegania odpowiedniej diety, regularnej aktywności fizycznej oraz stałego monitorowania poziomu glukozy we krwi i w moczu. Nieprzestrzeganie diety przez chorego nie może być rekompensowane przyjmowaniem tabletek ani stosowaniem insuliny.

Dawkowanie zależy od wyników analiz zawartości glukozy we krwi i w moczu.

Dawka początkowa wynosi 1 mg (½ tabletu 2 mg) glimepyrydu na dobę. Jeżeli dawka ta pozwala kontrolować chorobę, należy ją stosować w terapii utrzymującej.

Jeśli kontrola glikemii nie jest optymalna, dawkę należy zwiększać stopniowo do 2, 3 lub 4 mg glimepyrydu na dobę (w odstępach 1–2 tygodnie).

Dawka powyżej 4 mg na dobę przynosi lepsze efekty tylko w pojedynczych przypadkach.

Maksymalna zalecana dawka – 6 mg leku Glimepyryd-KV na dobę.

Jeśli maksymalna dawka dobową metforminy nie zapewnia wystarczającej kontroli glikemii, można rozpocząć terapię towarzyszącą glimepyrydem.

Przy zachowaniu poprzedniego dawkowania metforminy, przyjmowanie glimepyrydu należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można stopniowo zwiększać do maksymalnej dawki dobowej, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej. Terapię kombinowaną należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Jeśli maksymalna dawka dobową leku Glimepyryd-KV nie zapewnia wystarczającej kontroli glikemii, w razie potrzeby można rozpocząć terapię towarzyszącą insuliną. Przy zachowaniu poprzedniego dawkowania glimepyrydu, leczenie insuliną należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można zwiększać, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej.

Terapię kombinowaną należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Zazwyczaj jedna dawka glimepyrydu na dobę jest wystarczająca. Zaleca się przyjmowanie jej krótko przed lub podczas obfitego śniadania albo – jeśli śniadanie nie jest spożywane – krótko przed lub podczas pierwszego głównego posiłku.

Błędów w stosowaniu leku, np. pominięcia dawki, nigdy nie wolno naprawiać poprzez przyjęcie następnego razu wyższej dawki.

Tabletkę należy połknąć nie żując, popijając płynem.

Jeśli u chorego występuje reakcja hipoglikemiczna po przyjęciu glimepyrydu w dawce 1 mg na dobę, oznacza to, że cukrzycę można kontrolować wyłącznie poprzez przestrzeganie diety.

Poprawa kontroli cukrzycy wiąże się ze wzrostem wrażliwości na insulinę, dlatego w trakcie leczenia może zmniejszyć się zapotrzebowanie na glimepyryd. Aby uniknąć hipoglikemii, dawkę należy stopniowo zmniejszać lub całkowicie przerwać terapię. Konieczność ponownego przeanalizowania dawkowania może również wystąpić, jeśli u chorego zmieni się masa ciała lub styl życia, albo gdy działają inne czynniki zwiększające ryzyko hipoglikemii lub hiperglikemii.

Przejście z doustnych leków hipoglikemizujących na lek Glimepyryd-KV.

Zazwyczaj możliwe jest przejście z innych doustnych leków hipoglikemizujących na Glimepyryd-KV. Przy takiej zmianie należy uwzględnić siłę działania oraz okres półtrwania poprzedniego leku. W niektórych przypadkach, szczególnie gdy lek przeciwcukrzycowy ma długi okres półtrwania (np. chlorpropamid), zaleca się odczekać kilka dni przed rozpoczęciem przyjmowania leku Glimepyryd-KV. Pozwala to zmniejszyć ryzyko reakcji hipoglikemicznych spowodowanych działaniem addytywnym dwóch leków.

Zalecana dawka początkowa – 1 mg glimepyrydu na dobę. Jak wspomniano powyżej, dawkę można stopniowo zwiększać, kierując się odpowiedzią na lek.

Przejście z insuliny na lek Glimepyryd-KV.

W wyjątkowych przypadkach chorym na cukrzycę typu 2, którzy przyjmują insulinę, może być wskazane przejście na Glimepyryd-KV. Takie przejście należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Dzieci.

Obecnie brak danych dowodowych dotyczących stosowania glimepyrydu u pacjentów w wieku poniżej 8 lat. Istnieją ograniczone dane dowodowe dotyczące stosowania glimepyrydu jako monoterapii u dzieci w wieku od 8 do 17 lat (patrz punkty „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”). Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci są niewystarczające, dlatego nie zaleca się stosowania go tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie .

Przedawkowanie może prowadzić do hipoglikemii trwającej od 12 do 72 godzin, która po pierwszym złagodzeniu może ponownie się pojawić. Objawy mogą wystąpić po 24 godzinach od przyjęcia leku. Zazwyczaj u takich pacjentów zaleca się obserwację kliniczną. Mogą wystąpić nudności, wymioty i ból w nadbrzuszu. Hipoglikemia często może towarzyszyć objawy neurologiczne, takie jak niepokój, drżenie, zaburzenia wzroku, zaburzenia koordynacji, senność, śpiączka i drgawki.

Leczenie przedawkowania. Leczenie polega przede wszystkim na zapobieganiu wchłanianiu leku. W tym celu należy wywołać wymioty, a następnie wypić wodę lub napój cytrusowy z węglem aktywnym (adsorbent) oraz siarczanem sodu (środek przeczyszczający). W przypadku przyjęcia dużej ilości glimepyrydu wskazane jest przemywanie żołądka, po którym należy zastosować węgiel aktywny i siarczan sodu. W przypadku ciężkiego przedawkowania konieczna jest hospitalizacja w oddziale intensywnej terapii. Należy jak najszybciej rozpocząć podawanie glukozy: w razie potrzeby początkowo jednorazowa dożylna iniekcja 50 ml roztworu 50 %, a następnie wlewanie roztworu 10 % z ciągłym kontrolowaniem poziomu glukozy we krwi. Dalsze leczenie – objawowe.

Podczas leczenia hipoglikemii spowodowanej przypadkowym przyjęciem leku Glimepyryd-KV u niemowląt i małych dzieci dawkę glukozy należy szczególnie starannie dobrać ze względu na możliwość wystąpienia niebezpiecznej hiperglikemii, a jej kontrolę należy prowadzić poprzez uważną obserwację poziomu glukozy we krwi.

Niepożądane reakcje.

Poniżej przedstawiono niepożądane reakcje obserwowane podczas badań klinicznych przy stosowaniu glimepyrydu i innych pochodnych sulfoniliomocznika. Niepożądane reakcje podano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często — ≥ 1/10; często — od ≥ 1/100 do < 1/10; rzadko — od ≥ 1/1000 do < 1/100; rzadko — od ≥ 1/10000 do < 1/1000; bardzo rzadko — < 1/10000; częstość nieznana — nie można oszacować na podstawie dostępnych danych.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: rzadko – trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, anemia hemolityczna i pancytopenia, które zazwyczaj są odwracalne po odstawieniu leku; częstość nieznana – ciężka trombocytopenia z liczbą płytek krwi poniżej 10000/μl oraz purpura trombocytopeniczna.

Ze strony układu odpornościowego: bardzo rzadko – leukocytozkleryczny naczyniopochławnik, łagodne reakcje nadwrażliwości, które mogą postępować do ciężkich postaci, towarzyszone dusznością, spadkiem ciśnienia tętniczego i czasem szokiem; częstość nieznana – możliwe reakcje alergiczne krzyżowe z pochodnymi sulfoniliomocznika, sulfonamidami lub substancjami spokrewnionymi.

Zaburzenia metaboliczne i pokarmowe: rzadko – hipoglikemia. Takie reakcje hipoglikemiczne pojawiają się głównie natychmiastowo, mogą być ciężkie i nie zawsze łatwo podlegają korekcji. Występowanie takich reakcji, podobnie jak przy leczeniu innymi lekami hipoglikemicznymi, zależy od indywidualnych czynników, takich jak nawyki żywieniowe i dawka leku (szczegóły patrz w rozdziale „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Ze strony narządu wzroku: częstość nieznana – przejściowe zaburzenia wzroku, szczególnie na początku leczenia, spowodowane zmianą stężenia glukozy we krwi.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo rzadko – nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, ból brzucha, które rzadko prowadzą do konieczności przerwania leczenia.

Zaburzenia hepatobilinarne: częstość nieznana – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; bardzo rzadko – zaburzenia funkcji wątroby (np. z cechami cholestazy lub żółtaczką), zapalenie wątroby i niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: częstość nieznana – mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym swędzenie, wysypka, pokrzywka i nadwrażliwość na światło.

Wskaźniki laboratoryjne: bardzo rzadko – obniżenie stężenia sodu w osoczu krwi.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji po dopuszczeniu leku do obrotu przez organy nadzoru jest ważnym postępowaniem. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszystkie podejrzewane niepożądane reakcje poprzez krajowy system farmakologii.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletów w blisterze; po 3 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. A.T. „KIJEWSKI ZAWÓD WITAMINOWY”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopilowska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua