Glimepiryd Aikor®

Skład:

substancja czynna: glimepiryd:

1 tabletka zawiera 2 mg, 3 mg lub 4 mg glimepyrydu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, sodowa sól glikolu skrobiowca (typ A), powidon, stearyna magnezu;

mieszanka barwników:

tabletki 2 mg: laktoza jednowodna, tlenek żelaza żółty, tartrazyna (E102), niebieski diamentowy, żółty zachodni FCF (E110);

tabletki 3 mg: laktoza jednowodna, tlenek żelaza żółty;

tabletki 4 mg: laktoza jednowodna, indygokarmin.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 2 mg: płaskie, wydłużone tabletki w kolorze zielonym, z ściętymi krawędziami, z oznaczeniem „G” po jednej stronie i ryflowaniem po drugiej;

tabletki 3 mg: płaskie, wydłużone tabletki w kolorze jasnożółtym, z ściętymi krawędziami, z oznaczeniem „G” po jednej stronie i ryflowaniem po drugiej;

tabletki 4 mg: płaskie, wydłużone tabletki w kolorze niebieskim, z ściętymi krawędziami, z oznaczeniem „G” po jednej stronie i ryflowaniem po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki hipoglikemizujące, z wyjątkiem insuliny. Sulfonyloamidy, pochodne mocznika.

Kod ATC A10B B12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Glimepiryd – substancja hipoglikemizująca, aktywna po podaniu doustnym, należąca do grupy sulfonowych pochodnych mocznika. Można go stosować w cukrzycy typu II.

Glimepiryd działa głównie poprzez stymulację uwalniania insuliny z komórek β trzustki.

Podobnie jak w przypadku innych leków z grupy sulfonowych pochodnych mocznika, efekt ten opiera się na zwiększeniu wrażliwości komórek trzustki na fizjologiczną stymulację glukozą. Ponadto glimepiryd wykazuje wyraźne działanie pozapankreatyczne, charakterystyczne również dla innych leków z tej grupy.

Uwalnianie insuliny. Leki z grupy sulfonowych pochodnych mocznika regulują sekrecję insuliny poprzez blokadę kanałów potasowych zależnych od ATP, znajdujących się w błonie komórek β trzustki. Zamknięcie kanałów potasowych prowadzi do depolaryzacji komórki β i poprzez otwarcie kanałów wapniowych do zwiększenia napływu wapnia do komórki, co z kolei powoduje uwalnienie insuliny drogą egzocytozy.

Glimepiryd wiąże się z dużą szybkością wymienną z białkiem błonowym komórek β, powiązanym z kanałem potasowym zależnym od ATP, jednak lokalizacja miejsca wiązania różni się od typowego miejsca wiązania leków z grupy sulfonowych pochodnych mocznika.

Działanie pozapankreatyczne. Do efektów pozapankreatycznych należy m.in. poprawa wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie wychwytu insuliny przez wątrobę.

Wykorzystywanie glukozy przez tkanki obwodowe (mięśniową i tłuszczową) odbywa się za pomocą specjalnych białek transportujących, zlokalizowanych w błonie komórkowej. Transport glukozy do tych tkanek ogranicza szybkość etapu wykorzystania glukozy. Glimepiryd bardzo szybko zwiększa liczbę aktywnych cząsteczek transportujących glukozę w błonach komórkowych tkanki mięśniowej i tłuszczowej, co prowadzi do zwiększenia pobierania glukozy.

Glimepiryd zwiększa aktywność glikozylofosfotydyloinozytolospecyficznej fosfolipazy C, co w izolowanych komórkach mięśniowych i tłuszczowych może korelować z wywołanym przez lek lipogenezą i glikogenezą.

Glimepiryd hamuje produkcję glukozy w wątrobie poprzez zwiększenie stężenia fruktozy-2,6-bisfosforanu w komórkach, który z kolei hamuje glukoneogenezę.

Ogólne właściwości. U zdrowych ochotników minimalna skuteczna dawka doustna wynosi około 0,6 mg. Działanie glimepirydu jest zależne od dawki i powtarzalne. Fizjologiczna reakcja na ostre obciążenie fizyczne, tj. zmniejszenie sekrecji insuliny, w warunkach działania glimepirydu jest zachowana.

Nie stwierdzono istotnej różnicy w działaniu glimepirydu przy podawaniu leku 30 minut przed posiłkiem lub bezpośrednio przed posiłkiem. U pacjentów z cukrzycą odpowiedni kontrola metaboliczna przez 24 godziny była zapewniona przy jednorazowym dziennym stosowaniu leku.

Chociaż metabolit hydroksylowany powoduje niewielkie, ale istotne statystycznie obniżenie stężenia glukozy we krwi u zdrowych ochotników, to ma on jedynie niewielki udział w całkowitym działaniu leku.

Stosowanie w połączeniu z metforminą. W jednym badaniu wykazano poprawę kontroli metabolicznej przy terapii wspomaganej glimepirydem w porównaniu z monoterapią metforminą u pacjentów, u których cukrzyca nie była odpowiednio kontrolowana mimo stosowania maksymalnych dawek metforminy.

Stosowanie w połączeniu z insuliną. Dane dotyczące stosowania leku w połączeniu z insuliną są ograniczone. U pacjentów, u których cukrzyca nie jest odpowiednio kontrolowana mimo stosowania maksymalnych dawek glimepirydu, można rozpocząć terapię wspomaganą insuliną. W dwóch badaniach dzięki tej kombinacji osiągnięto podobną poprawę kontroli metabolicznej jak przy monoterapii insuliną; jednak przy terapii skojarzonej wymagana była mniejsza średnia dawka insuliny.

Osobliwe kategorie pacjentów. Dzieci, w tym nastolatkowie. W 24-tygodniowym badaniu klinicznym z aktywnym kontrolowaniem (glimepiryd w dawce do 8 mg na dobę lub metformina w dawce do 2000 mg na dobę) wzięło udział 285 dzieci (w wieku 8–17 lat) z cukrzycą typu II.

Zarówno glimepiryd, jak i metformina spowodowały istotne statystycznie obniżenie HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową (glimepiryd – 0,95 (SD 0,41); metformina – 1,39 (SD 0,40)). Jednak nie wykazano większej skuteczności glimepirydu w porównaniu z metforminą pod względem średniej zmiany HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową. Różnica między dwoma rodzajami leczenia wyniosła 0,44% na korzyść metforminy. Górna granica (1,05) 95% przedziału ufności dla tej różnicy nie była niższa niż 0,3% granicy nieprzewyższania skuteczności.

Na podstawie wyników leczenia glimepirydem nie stwierdzono nowych problemów dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci w porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą typu II. Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym glimepiryd charakteryzuje się 100% biodostępnością. Spożycie posiłku nie ma istotnego wpływu na wchłanianie, jedynie nieco spowalnia jego szybkość. Maksymalne stężenia leku w osoczu krwi (Cmax) osiągane są około 2,5 godziny po podaniu doustnym (średnia wartość wynosi 0,3 μg/ml przy wielokrotnym dawkowaniu 4 mg na dobę). Istnieje zależność liniowa między dawką a Cmax oraz dawką a AUC (polem pod krzywą „stężenie – czas”).

Rozkład. Glimepiryd ma bardzo niski objętość rozkładu (około 8,8 l), co odpowiada w przybliżeniu objętości rozkładu albuminy, wysoki stopień wiązania z białkami osocza (ponad 99%) oraz niski klirens (około 48 ml/min).

U zwierząt glimepiryd wydzielany jest z mlekiem matki. Glimepiryd przenika przez łożysko. Przejście przez barierę krew–mózg jest niskie.

Biotransformacja i wydalanie. Średni okres półtrwania podstawowego przy stężeniach leku w osoczu odpowiadających wielokrotnemu trybowi dawkowania wynosi około 5–8 godzin. Po podaniu dużych dawek zaobserwowano nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania.

Po podaniu jednorazowej dawki glimepirydu znakowanego izotopem radioaktywnym, 58% substancji radioaktywnej wykryto w moczu, a 35% – w kale. Nie wykryto niezmienionej substancji w moczu. W moczu i kale wykryto dwa metabolity, które najprawdopodobniej powstają w wyniku metabolizmu w wątrobie (główny enzym CYP2C9), z których jeden jest pochodną hydroksy, a drugi – pochodną karboksylową. Po podaniu doustnym glimepirydu okresy półtrwania końcowego tych metabolitów wynosiły odpowiednio od 3 do 6 godzin oraz od 5 do 6 godzin.

Porównanie farmakokinetyki po jednorazowym i wielokrotnym podaniu leku raz na dobę nie wykazało istotnych różnic. Zmienność międzypacjentowa była bardzo niska. Nie zaobserwowano istotnej kumulacji.

Osobliwe kategorie pacjentów. Parametry farmakokinetyczne u mężczyzn i kobiet, zarówno młodych, jak i u pacjentów starszych (powyżej 65 roku życia), były podobne. U pacjentów z obniżonym kliremsem kreatyniny zaobserwowano tendencję do zwiększenia klirensu glimepirydu i obniżenia jego średnich stężeń w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z szybszego wydalania spowodowanego mniejszym stopniem wiązania z białkami. Wydalanie nerkowe obu metabolitów było zaburzone. Ogólnie rzecz biorąc, u tych pacjentów nie przewiduje się dodatkowego ryzyka kumulacji leku.

Wskazniki farmakokinetyczne u pięciu pacjentów, u których przeprowadzono zabiegi chirurgiczne na drogach żółciowych, były podobne do tych u zdrowych ochotników.

Dzieci, w tym nastolatkowie. Badanie oceniające farmakokinetykę, bezpieczeństwo i tolerancję po jednorazowym podaniu 1 mg glimepirydu w stanie po posiłku u 30 dzieci (4 dzieci w wieku 10–12 lat i 26 dzieci w wieku 12–17 lat) z cukrzycą typu II wykazało, że średnie wartości AUC(0-last), Cmax oraz t1/2 były podobne jak u dorosłych.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Efekty obserwowane podczas badań przedklinicznych na zwierzętach pojawiały się przy poziomach ekspozycji znacznie przewyższających maksymalne poziomy ekspozycji u ludzi, co wskazuje na ich niewielką wartość dla praktyki klinicznej, lub były spowodowane działaniem farmakodynamicznym leku (hipoglikemią). Wyniki te uzyskano w ramach tradycyjnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, testów genotoksyczności, potencjału onkogennego oraz toksyczności reprodukcyjnej. Efekty niepożądane wykryte w ostatnich badaniach (obejmujących badania embriotoksyczności, teratogenności i toksycznego wpływu na rozwój organizmu) uznano za skutki hipoglikemizującego działania leku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Cukrzyca typu II u dorosłych, gdy poziom glukozy we krwi nie może być kontrolowany wyłącznie dietą, ćwiczeniami fizycznymi i redukcją masy ciała.

Przeciwwskazania.

Glimepiryd Aikor® nie jest wskazany w leczeniu insulinozależnej cukrzycy typu I, ketoacydozy cukrzycowej ani śpiączki cukrzycowej. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u chorych z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub wątroby należy przełożyć pacjenta na insulinę.

Glimepiryd Aikor® nie powinien być stosowany u chorych z podwyższoną wrażliwością na glimepiryd lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku, pochodne sulfonamidu lub inne leki sulfonamidowe (ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości jest zwiększone).

Okres ciąży lub karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku Glimepiryd Aikor® z niektórymi lekami może powodować zarówno osłabienie, jak i wzmocnienie hipoglikemicznego działania glimepirydu. Dlatego inne leki należy przyjmować wyłącznie za zgodą (lub na pisemne zlecenie) lekarza. Glimepiryd jest metabolizowany przez cytochrom P450 2C9 (CYP2C9). Wiadomo, że jednoczesne stosowanie induktorów (np. ryfampicyny) lub inhibitorów CYP2C9 (np. flukenazolu) może zmieniać ten metabolizm. Wyniki badań interakcji in vivo wykazały, że flukenazol, jeden z najsilniejszych inhibitorów CYP2C9, zwiększa AUC glimepirydu około dwukrotnie. O istnieniu takich typów interakcji świadczy doświadczenie ze stosowania leku Glimepiryd Aikor® oraz innych pochodnych sulfonilomocznika.

Potencjacja efektu obniżania poziomu glukozy we krwi, a tym samym w niektórych przypadkach hipoglikemia, może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu z glimepirydem następujących leków: fenylbutazon, azapropazon i oksofenbutazon, sulfinpirazon, insulinę oraz doustne leki przeciwcukrzycowe, niektóre długodziałające sulfonamidy, metforminę, tetracykliny, salicylany i kwas p-aminosalicylowy, inhibitory MAO, sterydy anaboliczne i męskie hormony płciowe, antybiotyki chinolonowe i klaritromycyna, chloramfenikol, probenecyd, pochodne kumaryny, mikonazol, fenfluramina, dysopiramid, pentoksyfilina (wysokie dawki podane parenteralnie), fibraty, troglitazon, inhibitory ACE, flukenazol, fluoksetyna, allopurinol, sympatykoblokery, cyklo-, tro- i ifosfamidy.

Osłabienie efektu obniżania poziomu glukozy we krwi oraz odpowiednio wzrost tego poziomu może występować, gdy chory jednocześnie przyjmuje następujące leki: estrogeny i progestageny; leki moczopędne, diuretyki tiazydowe; leki stymulujące czynność tarczycy, glikokortykosteroidy; pochodne fenylotiazyny, chloropromazyna; adrenalina i sympatykomimetyki; kwas nikotynowy (w wysokich dawkach) i jego pochodne; środki przeczyszczające (długotrwałe stosowanie); fenytoina, diazoksyd; glukagon, barbiturany i ryfampicyna; acetozolamid.
Antagoniści receptora H2, blokery beta-adrenergiczne, klonidyna i rezerpina mogą prowadzić zarówno do potencjacji, jak i do osłabienia efektu obniżania poziomu glukozy we krwi.

Pod wpływem sympatykoblokerów, takich jak blokery beta-adrenergiczne, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy adrenergicznej reakcji przeciwregulacyjnej na hipoglikemię mogą być osłabione lub całkowicie zaniknąć.

Spożywanie alkoholu może nieprzewidywalnie nasilać lub osłabiać działanie hipoglikemizujące glimepirydu.

Glimepiryd może zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie pochodnych kumaryny.

Kolesewelam wiąże się z glimepirydem i zmniejsza jego wchłanianie z przewodu pokarmowego. Nie zaobserwowano żadnych interakcji, gdy glimepiryd był przyjmowany co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewelu. Z tego powodu glimepiryd należy przyjmować co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewelu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Glimepiryd Aikor® należy przyjmować tuż przed lub podczas posiłku.

W pierwszych tygodniach leczenia istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia hipoglikemii, dlatego wymagana jest szczególnie staranna obserwacja.

W przypadku nieregularnego odżywiania się lub pominięcia posiłku leczenie lekiem Glimepiryd Aikor® może wywołać hipoglikemię. Możliwe objawy hipoglikemii obejmują ból głowy, silne uczucie głodu, nudności, wymioty, zmęczenie, obojętność, senność, zaburzenia snu, zwiększoną aktywność ruchową, agresję, trudności w koncentracji, niepokój i opóźnienie czasu reakcji, stan depresyjny, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia mowy i wzroku, afazję, drżenie, porażenie, zaburzenia czuciowe, zawroty głowy, bezradność, utratę samokontroli, delirium, drgawki mózgowe, senność i utratę świadomości aż do śpiączki, płytkie oddychanie oraz bradykardię. Ponadto mogą występować objawy adrenergicznej regulacji przeciwustawnej, takie jak pocenie się, zimna i wilgotna skóra, niepokój, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, dławica piersiowa oraz zaburzenia rytmu serca.

Obraz kliniczny ciężkiego napadu hipoglikemii może przypominać objawy udaru mózgu.

Objawy hipoglikemii można niemal zawsze szybko wyeliminować poprzez natychmiastowe przyjęcie węglowodanów (cukier). Sztuczne słodziki są nieskuteczne.

Z doświadczeń wynikających ze stosowania innych pochodnych sulfoniliomocznika wiadomo, że mimo początkowej skuteczności działań przeciwustawnych wobec hipoglikemii, może ona ponownie się pojawić.

Ciężka lub długotrwała hipoglikemia, która tylko tymczasowo ustępuje po podaniu zwykłych dawek cukru, wymaga natychmiastowego leczenia, a czasem hospitalizacji.

Do czynników sprzyjających rozwojowi hipoglikemii należą:

• niechęć lub (szczególnie u osób starszych) niemożność pacjenta do współpracy z lekarzem;
• niedożywienie, nieregularne odżywianie się lub pomijanie posiłków lub okres głodówki;
• naruszenie diety;
• niezgodność między obciążeniem fizycznym a spożyciem węglowodanów;
• spożycie alkoholu, szczególnie w połączeniu z pominięciem posiłku;
• zaburzenia funkcji nerek;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• przedawkowanie leku Glimepiryd Aikor®;
• pewne stany dekompensacji chorób układu endokrynnego wpływające na metabolizm węglowodanów lub regulację przeciwustawną wobec hipoglikemii (np. niektóre zaburzenia funkcji tarczycy lub niedostateczność przysadki przódniej lub kory nadnerczy);
• jednoczesne stosowanie niektórych innych leków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leczenie lekiem Glimepiryd Aikor® wymaga regularnego monitorowania stężenia glukozy we krwi i w moczu. Ponadto zaleca się oznaczanie stężenia hemoglobiny glikowanej.

Podczas leczenia lekiem Glimepiryd Aikor® należy regularnie kontrolować parametry funkcji wątroby oraz parametry hematologiczne (szczególnie liczbę leukocytów i płytek krwi).

W sytuacjach stresowych (np. uraz, nieplanowana interwencja chirurgiczna, infekcje towarzyszące podwyższonej temperaturze ciała) może być wskazane tymczasowe przejście pacjenta na insulinę.

Brak doświadczeń w stosowaniu leku Glimepiryd Aikor® u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby lub u pacjentów poddawanych dializie. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby wskazane jest przejście na insulinę.

Leczenie pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy lekami sulfoniliomocznika może prowadzić do rozwoju anemii hemolitycznej. Ponieważ glimepiryd należy do grupy leków sulfoniliomocznika, należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Takim pacjentom należy przepisać leki alternatywne niezawierające sulfoniliomocznika.

Glimepiryd Aikor® zawiera laktozę monohydrat. Nie należy przyjmować tego leku pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ryzyko związane z cukrzycą. Odchylenia od normalnych poziomów glukozy we krwi w czasie ciąży mogą zwiększać ryzyko wystąpienia wad wrodzonych i śmierci okołoporodowej. Dlatego należy dokładnie kontrolować poziom glukozy we krwi u ciężarnej, aby uniknąć ryzyka teratogennego.

Kobieta ciężarna z cukrzycą powinna zostać przekwalifikowana na insulinę. Kobiety z cukrzycą powinny informować swojego lekarza o planowanej ciąży w celu skorygowania leczenia i przejścia na insulinę.

Ryzyko związane z glimepirydem. Brak danych dotyczących stosowania glimepirydu u ciężarnych kobiet. Według wyników badań na zwierzętach lek wykazuje toksyczność rozrodczą, prawdopodobnie związaną z działaniem farmakologicznym glimepirydu (hipoglikemią).

Dlatego w całym okresie ciąży nie można stosować glimepirydu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jeśli pacjentka przyjmująca glimepiryd planuje ciążę lub już zajęła, należy jak najszybciej przejść na terapię insuliną.

Okres karmienia piersią.

Aby uniknąć przenikania leku Glimepiryd Aikor® z mlekiem matki do organizmu dziecka i możliwego szkodliwego wpływu na nią, nie powinno się przyjmować tego leku kobietom karmiącym piersią. W razie potrzeby pacjentka powinna przejść na stosowanie insuliny lub całkowicie zrezygnować z karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Zdolność do koncentracji i szybkość reakcji mogą być obniżone w wyniku hipoglikemii lub hiperglikemii lub np. pogorszenia wzroku. Może to stwarzać ryzyko w sytuacjach, gdy zdolność ta jest szczególnie ważna (np. prowadzenie samochodu lub praca z innymi maszynami).

Pacjentów należy ostrzec, że nie powinni dopuszczać do rozwoju u siebie hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdu. Dotyczy to szczególnie osób, które słabo lub wcale nie potrafią rozpoznawać u siebie objawów zapowiadających hipoglikemię, oraz osób, u których napady hipoglikemii występują często. Należy poważnie rozważyć, czy w takich okolicznościach należy siadać za kierownicę lub pracować z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Udane leczenie cukrzycy zależy od przestrzegania odpowiedniej diety, regularnej aktywności fizycznej oraz stałego monitorowania poziomu glukozy we krwi i w moczu. Nieprzestrzeganie diety przez chorego nie może być rekompensowane przez przyjmowanie leku Glimepiryd Aikor® ani insuliny.

Dawkowanie zależy od wyników badań stężenia glukozy we krwi i w moczu.

Dawka początkowa wynosi 1 mg (1/2 tabletu 2 mg) glimepirydu na dobę. Jeżeli dawka ta umożliwia kontrolę choroby, należy ją stosować w terapii utrzymawczej.

Jeśli kontrola glikemii nie jest optymalna, dawkę należy zwiększać stopniowo do 2, 3 lub 4 mg glimepirydu na dobę (w odstępach 1–2 tygodnie).

Dawka wyższa niż 4 mg na dobę przynosi lepsze efekty tylko w pojedynczych przypadkach. Maksymalna zalecana dawka to 6 mg leku Glimepiryd Aikor® na dobę.

Jeśli maksymalna dawka dobową metforminy nie zapewnia wystarczającej kontroli glikemii, można rozpocząć terapię wspomagającą glimepirydem.

Z zachowaniem poprzedniego dawkowania metforminy, przyjmowanie glimepirydu należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można stopniowo zwiększać do maksymalnej dawki dobowej, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej. Terapię kombinowaną należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza.

Jeśli maksymalna dawka dobowy leku Glimepiryd Aikor® nie zapewnia wystarczającej kontroli glikemii, w razie potrzeby można rozpocząć terapię wspomagającą insuliną. Z zachowaniem poprzedniego dawkowania glimepirydu, leczenie insuliną należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można zwiększać, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej.

Terapię kombinowaną należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza.

Zazwyczaj jedna dawka glimepirydu na dobę jest wystarczająca. Zaleca się przyjmowanie jej krótko przed lub podczas obfitego śniadania lub – jeśli śniadanie nie jest spożywane – krótko przed lub podczas pierwszego głównego posiłku. Błędów w stosowaniu leku, np. pominięcia dawki, nie wolno nigdy korygować poprzez przyjęcie następnego dnia wyższej dawki. Tabletkę należy połknąć nie żując, wypijając płynem.

Jeśli u chorego występuje hipoglikemiczna reakcja po przyjęciu dawki 1 mg glimepirydu na dobę, oznacza to, że cukrzyca może być kontrolowana wyłącznie poprzez przestrzeganie diety.

Poprawa kontroli cukrzycy wiąże się ze wzrostem wrażliwości na insulinę, dlatego w trakcie leczenia może zmniejszyć się zapotrzebowanie na glimepiryd. Aby uniknąć hipoglikemii, należy stopniowo zmniejszyć dawkę lub całkowicie przerwać terapię. Konieczność ponownego przeanalizowania dawkowania może również wystąpić, jeśli u chorego zmienia się masa ciała lub styl życia, lub działają inne czynniki zwiększające ryzyko hipoglikemii lub hiper- glikemii.

Przejście z doustnych leków hipoglikemizujących na lek Glimepiryd Aikor®.

Zazwyczaj można przejść z innych doustnych leków hipoglikemizujących na lek Glimepiryd Aikor®. Przy takiej zmianie należy uwzględnić siłę działania i okres półtrwania poprzedniego środka. W niektórych przypadkach, szczególnie jeśli lek przeciw cukrzycy ma długi okres półtrwania (np. chlorpropamid), zaleca się odczekać kilka dni przed rozpoczęciem stosowania leku Glimepiryd Aikor®. Pozwala to zmniejszyć ryzyko reakcji hipoglikemicznych spowodowanych działaniem addytywnym dwóch środków.

Zalecana dawka początkowa to 1 mg glimepirydu na dobę. Jak wspomniano wcześniej, dawkę można stopniowo zwiększać, kierując się odpowiedzią na lek.

Przejście z leczenia insuliną na lek Glimepiryd Aikor®.

W wyjątkowych przypadkach u chorych na cukrzycę typu II przyjmujących insulinę może być wskazane przejście na lek Glimepiryd Aikor®. Takie przejście należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza.

Dzieci.

Dostępne dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci są niewystarczające, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do hipoglikemii trwającej od 12 do 72 godzin, która po pierwszym złagodzeniu może ponownie się pojawić. Objawy mogą wystąpić dopiero po 24 godzinach od wchłonięcia leku. Zazwyczaj u takich chorych zaleca się obserwację kliniczną. Może wystąpić nudności, wymioty i ból w nadbrzuszu. Hipoglikemia często może towarzyszyć objawy neurologiczne, takie jak niepokój, drżenie, zaburzenia widzenia, zaburzenia koordynacji, senność, śpiączka i drgawki.

Leczenie przedawkowania. Leczenie polega przede wszystkim na zapobieganiu wchłanianiu leku. W tym celu należy wywołać wymioty, a następnie wypić wodę lub napój gazowany z węglem aktywnym (adsorbent) i siarczanem sodu (środek przeczyszczający). W przypadku przyjęcia dużej ilości glimepirydu wskazane jest przemywanie żołądka, po którym stosuje się węgiel aktywny i siarczan sodu. W przypadku ciężkiego przedawkowania konieczna jest hospitalizacja w oddziale intensywnej terapii. Należy jak najszybciej rozpocząć podawanie glukozy: w razie potrzeby – początkowo jednorazowa dożylne wstrzyknięcie 50 ml 50 % roztworu, a następnie wlewanie 10 % roztworu, z ciągłym monitorowaniem poziomu glukozy we krwi. Dalsze leczenie jest objawowe.

W leczeniu hipoglikemii spowodowanej przypadkowym przyjęciem leku Glimepiryd Aikor® u niemowląt i małych dzieci dawkę glukozy należy szczególnie starannie dostosować ze względu na możliwość wystąpienia niebezpiecznej hiper- glikemii, a jej kontrolę należy prowadzić poprzez bieżące obserwowanie poziomu glukozy we krwi.

Efekty uboczne.

Na podstawie doświadczeń z zastosowania leku Glimepiryd Aikor® oraz innych pochodnych sulfonamidów, podczas badań klinicznych obserwowano następujące działania niepożądane, wymienione poniżej według klas narządów i układów w kolejności zmniejszającej się częstości występowania: bardzo często: ≥ 1/10; często: ≥ 1/100 do <1/10; rzadko: ≥ 1/1000 do <1/100; bardzo rzadko: ≥ 1/10000 do <1/1000; bardzo rzadko: <1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu krwi i układu limfatycznego.

Rzadko: trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, anemia hemolityczna oraz pancytopenia, które zazwyczaj są odwracalne po odstawieniu leku.

Częstość nieznana: podczas obserwacji pogabinetowej odnotowano przypadki ciężkiej trombocytopenii z liczbą płytek krwi mniejszą niż 10 000/μl oraz purpury trombocytopenicznej.

Zaburzenia układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: wazkule łokietniowe typu leukocyto-klastycznego, umiarkowane reakcje nadwrażliwości, które mogą postępować do ciężkich postaci, towarzyszone dusznością, spadkiem ciśnienia tętniczego i czasem szokiem.

Częstość nieznana: możliwe wystąpienie krzyżowej alergii z sulfonamidami, sulfonilomocznikami lub związkami pokrewnymi.

Zaburzenia metaboliczne i pokarmowe.

Rzadko: hipoglikemia.

Reakcje hipoglikemiczne zazwyczaj pojawiają się natychmiastowo, mogą być ciężkie i nie zawsze łatwo podlegają korekcie. Występowanie takich reakcji, tak jak w przypadku leczenia innymi lekami hipoglikemicznymi, zależy od indywidualnych czynników, takich jak nawyki żywieniowe i dawka (szczegóły patrz w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kliniczny obraz ciężkiego napadu hipoglikemii może przypominać obraz kliniczny udaru mózgu.

Zaburzenia narządu wzroku.

Częstość nieznana: mogą występować przejściowe zaburzenia widzenia, szczególnie na początku leczenia, spowodowane zmianą stężenia glukozy we krwi.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Bardzo rzadko: nudności, wymioty, biegunka, uczucie ciężkości i dyskomfortu w brzuchu, ból brzucha, które rzadko prowadzą do konieczności przerwania leczenia.

Zaburzenia hepatobilinarne.

Częstość nieznana: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko: zaburzenia funkcji wątroby (np. cholestaza lub żółtaczka), zapalenie wątroby oraz niewydolność wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Częstość nieznana: mogą wystąpić reakcje alergiczne i pseudoalergiczne, w tym świąd, wysypka, pokrzywka oraz nadwrażliwość na światło.

Wyniki badań laboratoryjnych.

Bardzo rzadko: obniżenie stężenia sodu w osoczu.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie.

Po 15 tabletek w blisterze, 2 blistry w kartonowej paczce.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Farmaceuto-Chemijska Industrija, Zdravlje AD, Serbia.

Miejsce prowadzenia działalności i jego adres.

Vlajkova 199, 16000 Lesznowac, Serbia.

Wnioskodawca.

Aikor LLP.

Adres siedziby wnioskodawcy.

Suite 4073, 10 Great Russell Street, Londyn WC1B 3BQ, Wielka Brytania.