Fosforal

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku FOSFORAL (FOSFORAL)

SkÅ ad:

substancja czynna: fosfomycyna;

1 paczka zawiera 5,631 g fosfomycyny trometamolu, co odpowiada 3 g fosfomycyny;

substancje pomocnicze: aromat mandarynkowy, aromat pomaraÅ czowy, sacyryna, sacharoza.

PostaÄ leku. Granulat do sporzÄ dzenia roztworu doustnego.

GÅ ówne wÅ asnoÅ ci fizykochemiczne: biaÅ y proszek ziarnisty o charakterystycznym owocowym zapachu (pomaraÅ cz-mandarynka).

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego.

Inne Å rodki przeciwbakteryjne. Kod ATC J01X X01.

Właściwości farmakologiczne.

Fosforal zawiera substancję czynną fosfomycynę w postaci soli trometamolu fosfomycyny. Fosfomycyna jest antybiotykiem o działaniu bakteriobójczym (pochodna kwasu fosfonowego). Hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii, blokując jeden z pierwszych etapów syntezy peptydoglikanu.

Farmakodynamika.
Fosforal zawiera fosfomycynę [mono (2-amino-2-hydroksymetylo-1,3-propanodiol) (2R-cis)-(3-metoksyan) fosforan] – antybiotyk pochodzący od kwasu fosfonowego, stosowany w leczeniu zakażeń dróg moczowych.

Fosfomycyna wpływa na pierwszy etap syntezy ściany komórkowej bakterii.

Struktura fosfomycyny jest analogiczna do struktury fosfoenolopirzynianu. Dlatego też nieodwracalnie inaktywuje enzym enolopirzyno-transferazę, blokując tym samym kondensację UDP-N-acetyloglukozaminy z fosfoenolopirzynianem – jeden z pierwszych etapów syntezy ściany komórkowej bakterii. Fosfomycyna może również zmniejszać adhezję bakterii do nabłonka błony śluzowej pęcherza moczowego, co może być czynnikiem wyzwalającym nawrotowe infekcje.

W poniższej tabeli przedstawiono dane aktywności trometamolu fosfomycyny in vitro wobec klinicznie wyizolowanych mikroorganizmów. Minimalne stężenie hamujące (MIC) określono metodą dyfuzyjną z użyciem krążków trometamolu fosfomycyny 200 μg. Mikroorganizmy o średnicy strefy całkowitego zahamowania wzrostu > 16 mm (na podłożu Müllera-Hintona) zakwalifikowano jako wrażliwe (co odpowiada 200 μg/ml).

Odporność / Odporność krzyżowa

Fosfomycyna zachowuje skuteczność wobec najczęstszych bakterii wyizolowanych podczas infekcji dróg moczowych.

Tylko niektóre bakterie mogą rozwijać oporność. Wskaźnik oporności E. coli, powodującej rozwój niepowikłanych infekcji dróg moczowych, jest bardzo niski.

Większość wielolekoopornych E. coli oraz innych bakterii z rodziny Enterobacteriaceae produkujących ESBL (β-laktamazy o szerokim zakresie działania), są wrażliwe na fosfomycynę. Podobnie większość szczepów Staphylococcus aureus opornych na metycylinę są wrażliwe na fosfomycynę.

Do chwili obecnej nie odnotowano przypadków oporności krzyżowej z innymi substancjami przeciwbakteryjnymi. Odporność krzyżowa jest mało prawdopodobna, ponieważ fosfomycyna różni się strukturą chemiczną od innych antybiotyków i ma unikalny mechanizm działania.

Skuteczność kliniczna

Fosfomycyna charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego, w tym wobec większości bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych powodujących infekcje dróg moczowych, a także szczepów produkujących penicylinazę.

In vivo obserwuje się oporność Enterobacter spp., Klebsiella spp., Enterococci, Proteus mirabilis, Staph. aureus oraz Staph. saprophyticus.

Dodatkowo, Monural zmniejsza adhezję bakterii do nabłonka błony śluzowej pęcherza moczowego, co może być czynnikiem wyzwalającym nawrotów infekcji.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po podaniu doustnym około 50% fosfomycyny trometamolu jest szybko wchłaniane. Po podaniu dawki 50 mg/kg masy ciała, tmax wynosi 2–2,5 godziny, a Cmax osiąga 20–30 μg/ml.

Rozkład

Łączenie fosfomycyny z białkami osocza jest bardzo niskie (poniżej 5%). Objętość rozkładu wynosi 1,5–2,4 l/kg masy ciała.

Fosfomycyna przenika przez barierę łożyskową i wydzielana jest z mlekiem matki.

Metybolizm

Fosfomycyna nie jest metabolizowana.

Wydalanie

Okres półwydalenia z osocza wynosi około 4 godziny. Po jednorazowym podaniu 3 g fosfomycyny trometamolu, stężenie w moczu wynoszące 1800–3000 μg/ml osiągane jest w ciągu 2–4 godzin. Terapeutyczne stężenia skuteczne (200–300 μg/ml) utrzymują się do 48 godzin po podaniu. 40–50% dawki wydzielane jest z moczem w ciągu pierwszych 48 godzin w niezmienionej formie.

Kinetyka u szczególnych grup pacjentów

U pacjentów z niewydolnością nerek wydalanie leku opóźnia się w zależności od stopnia zaburzeń czynności, natomiast okres półwydalenia z osocza wydłuża się (t1/2 do 50 godzin przy klirensie kreatyniny 10 ml/min).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie ostrej, niepowikłanej infekcji dolnych dróg moczowych wywołanej mikroorganizmami wrażliwymi na fosfomycynę u mężczyzn oraz u dziewcząt w wieku od 12 lat i dorosłych kobiet. Profilaktyka podczas procedur diagnostycznych i zabiegów chirurgicznych u dorosłych pacjentów.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na składniki leku, ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min), wiek dziecięcy poniżej 12 roku życia, przeprowadzanie hemodializy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie z metoklopramidem i innymi lekami zwiększającymi perystaltykę przewodu pokarmowego zmniejsza wchłanianie Fosforalu, co prowadzi do obniżenia stężenia Fosforalu w surowicy i moczu.

Stężenia fosfomycyny we krwi i moczu obniżają się, gdy lek przyjmuje się podczas posiłku. Dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo lub 2–3 godziny po posiłku lub po przyjęciu innych leków.

Specyficzne problemy związane z wahaniem INR (Międzynarodowego Stosunku Normalizowanego, INR).
Opisywano liczne przypadki nasilonego działania antagonizmu witaminy K u pacjentów przyjmujących antybiotyki. Do czynników ryzyka należą: ciężkie infekcje lub stan zapalny, wiek starszy i złe ogólne stany zdrowia. W takich przypadkach trudno określić, czy zmiana INR jest spowodowana chorobą zakaźną, czy przyjmowanym lekiem. Istnieją jednak pewne grupy antybiotyków, których stosowanie częściej wiąże się z wahaniem INR, w szczególności: fluorochinolony, makrolidy, cykliny, kotrimoksazol i niektóre cefalosporyny.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Nie ma wystarczających dowodów skuteczności stosowania Fosforalu u dzieci, ponieważ dawka 3 g nie jest wskazana dla dzieci poniżej 12. roku życia – dlatego Fosforal nie powinien być stosowany w tej grupie wiekowej.

Stosowanie fosfomycyny może prowadzić do wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji i wstrząsu anafilaktycznego, które mogą zagrażać życiu (patrz dział „Działania niepożądane”).

W przypadku wystąpienia takich reakcji należy natychmiast przerwać leczenie fosfomycyną. Ponowne stosowanie fosfomycyny u tych pacjentów jest niedopuszczalne. Należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne.

Stosowanie antybiotyków, w tym trometamolu fosfomycyny, może prowadzić do wystąpienia skojarzonej z antybiotykiem biegunki. Stopień ciężkości może się różnić – od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Pojawienie się ciężkiej, trwającej i/lub krwistej biegunki podczas lub po (w tym kilka tygodni po) zakończeniu leczenia antybiotykiem może być objawem biegunki wywołanej przez Clostridium difficile (CDAD). Dlatego należy wziąć pod uwagę możliwość tego rozpoznania u pacjentów, u których pojawiła się ciężka biegunka podczas lub po przyjmowaniu trometamolu fosfomycyny. W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia rozpoznania należy niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. W tej sytuacji przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę.

Niewydolność nerek: stężenie fosfomycyny w moczu pozostaje terapeutycznie skuteczne przez 48 godzin, jeśli klirens kreatyniny jest wyższy niż 10 ml/min.

Fosforal zawiera sacharozę. Pacjenci z cukrzycą oraz osoby, które muszą przestrzegać diety, powinny wziąć pod uwagę, że w jednym worku Fosforalu znajduje się 2,213 g sacharozy. Fosforal nie powinien być stosowany u pacjentów z nietolerancją fruktozy, z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub z niedoborem sacharazy-izomalatazy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Jednorazowe dawki stosowane w leczeniu infekcji dróg moczowych u kobiet w ciąży nie są uważane za wskazane.

Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego działania toksycznego na ciążę, rozwój embrionalny, rozwój płodu i/lub rozwój poporodowy.

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania fosfomycyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Dotychczasowe dane nie wskazują na rozwój wad wrodzonych ani toksyczności płodowej/neonatalnej fosfomycyny.

W czasie ciąży lek może być stosowany tylko w razie konieczności, gdy oczekiwany efekt terapii dla kobiety w ciąży przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Fosforal wydzielany jest do mleka matki nawet po przyjęciu pojedynczej dawki. W okresie karmienia piersią należy przerwać stosowanie leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Fosforal może powodować zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Fosforal stosować wewnętrznie na czczo, najlepiej przed snem, po opróżnieniu pęcherza moczowego. Zawartość saszetki rozpuścić w 1 szklance wody i natychmiast wypić przygotowany roztwór. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu opóźnia wchłanianie fosfomycyny. Dlatego zaleca się stosowanie leku na czczo lub 2–3 godziny po posiłku.

Lek w tej dawce (3 g) stosuje się pacjentom o masie ciała od 50 kg wskazanym do leczenia.

Leczenie

Dorośli i nastolatkowie o masie ciała od 50 kg: 1 saszetka Fosforalu 3 g jednokrotnie na dobę.

Profilaktyka

Dorośli o masie ciała od 50 kg: 1 saszetka Fosforalu 3 g 3 godziny przed zabiegiem i ponownie po 24 godzinach.

Dzieci.

Możliwe zastosowanie w leczeniu ostrych, niepowikłanych infekcji dolnych dróg moczowych u dziewcząt od 12. roku życia.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania leku w celach terapeutycznych u chłopców od 12. roku życia, jak również brak wystarczających danych dotyczących stosowania leku w celach profilaktycznych zarówno u chłopców, jak i u dziewcząt.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania fosfomycyny przy doustnym stosowaniu są ograniczone.

Objawy: zaburzenia przedsionkowe, pogorszenie słuchu, metaliczny smak w ustach oraz ogólna utrata wrażliwości smakowej.

Przy stosowaniu dożylnej fosfomycyny odnotowano przypadki hipotensji, nasilonego osłabienia, zaburzeń elektrolitowych, trombocytopenii oraz hipoprotrombinemii.

Leczenie: terapia objawowa i wspierająca. Zaleca się obfite nawodnienie w celu zwiększenia diurezy.

Działania niepożądane.

Do najczęstszych działań niepożądanych po pojedynczym przyjęciu fosfomycyny trometamolu należą zaburzenia pracy przewodu pokarmowego, głównie biegunka. Zjawiska te są najczęściej nietrwałe i ustępują samodzielnie.

Częstotliwość działań niepożądanych określa się następująco:

bardzo często (> 1/10);

często (> 1/100 - <1/10);

rzadko (> 1/1000 - <1/100);

bardzo rzadko (> 1/10000 - <1/1000);

nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie częstotliwości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszania się ich nasilenia.

Tabela 1

Termin ważności.
3 lata.

Warunki przechowywania.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie.
Po 8 g w saszetce; 1 saszetkę w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji.
Na receptę.

Producent.

Labiana Farmaceútica, S.L.U.

Adres producenta i miejsce wykonywania działalności.
C/Casanova, 27-31, Curbra de la Llobregat, 08757, Barcelona, Hiszpania.