Fevarin®

I N S T R U K C J A dla zastosowania leczniczego leku Fevarin® (FEVARIN®)

Skład:

substancja czynna: fluwoksamina;

1 tabletka zawiera fluwoksaminy maleinianu 50 mg lub 100 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), skrobia kukurydziana, skrobia prażelatynizowana, stearylofumaran sodu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, hipromeloza, makrogol 6000, talk, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletki powlekane, 50 mg: okrągłe, dwuwypukłe, białe lub prawie białe, powlecane powłoką filmową, z jednej strony z rowkiem i oznaczeniem „291” po obu stronach rowka; średnica – około 9 mm; tabletkę można podzielić na dwie równe części.

tabletki powlekane, 100 mg: owalne, dwuwypukłe, białe lub prawie białe, powlecane powłoką filmową, z jednej strony z rowkiem i oznaczeniem „313” po obu stronach rowka; długość – około 15 mm, szerokość – około 8 mm; tabletkę można podzielić na dwie równe części.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Kod ATC N06A B08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Badania wiązania z receptorami wykazały, że fluwoksymina jest silnym inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny zarówno in vitro, jak i in vivo i ma minimalną powinność do podtypów receptorów serotonergicznych. Lek ten wykazuje niewielką zdolność wiązania się z receptorami α-adrenergicznymi, ß-adrenergicznymi, histaminergicznymi, muszynowymi, cholinergicznymi czy dopaminergicznymi.

Fluwoksymina ma wysoką powinność do receptorów sigma-1, wobec których w dawkach terapeutycznych działa jako agonista.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Fluwoksymina jest całkowicie wchłaniana po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest 3–8 godzin po przyjęciu. Ze względu na efekt pierwszego przejścia średnia absolutna biodostępność wynosi 53%.

Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na farmakokinetykę leku Fevarin®.

Rozkład.

In vitro 80% fluwoksyminy wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu u człowieka wynosi 25 l/kg.

Metabolizm.

Fluwoksymina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Choć in vitro głównym izoenzymem biorącym udział w metabolizmie fluwoksyminy jest CYP2D6, stężenia w osoczu u osób o obniżonej aktywności CYP2D6 nie są znacznie wyższe niż u osób z dobrą metabolizacją.

Średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 13–15 godzin po pojedynczej dawce i nieco się wydłuża (17–22 godziny) po wielokrotnym przyjmowaniu. Stężenie równowagowe w osoczu osiągane jest zazwyczaj w ciągu 10–14 dni.

Fluwoksymina jest intensywnie przekształcana w wątrobie, głównie poprzez oksydacyjne demetylowanie, w wyniku czego powstaje co najmniej dziewięć metabolitów wydalanych z moczem. Dwa główne metabolity wykazują niewielką aktywność farmakologiczną. Pozostałe metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Fluwoksymina jest silnym inhibitorem CYP1A2 i CYP2C19, umiarkowanie inhibuje CYP2C9, CYP2D6 i CYP3A4.

Fluwoksymina wykazuje kinetykę liniową po podaniu dawki pojedynczej. Stężenia równowagowe w osoczu są wyższe niż przewidywane na podstawie danych z dawki pojedynczej, a ten nieproporcjonalny wzrost jest najbardziej wyrażony przy przyjmowaniu wyższych dawek dobowych.

Grupy specjalne pacjentów.

Farmakokinetyka fluwoksyminy jest podobna u zdrowych dorosłych, osób starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek. Metabolizm fluwoksyminy jest zaburzony u pacjentów z chorobami wątroby.

Stężenia równowagowe fluwoksyminy w osoczu krwi są dwukrotnie wyższe u dzieci w wieku od 6 do 11 lat niż u dzieci w wieku od 12 do 17 lat. Stężenia osoczowe u dzieci w wieku od 12 do 17 lat są takie same jak u dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Depresja
• Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD).

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na maleinian fluwoksyminy lub którykolwiek z innych składników preparatu.

Nie należy stosować jednocześnie z tizanidyną ani inhibitorami monoaminooksydazy (IMA), (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Leczenie Fevarinem® można rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie dwóch tygodni od zaprzestania stosowania nieodwracalnych IMA lub od następnego dnia po zaprzestaniu stosowania odwracalnych IMA (np. moklobemidu, linezolidu).

Leczenie którymkolwiek z leków grupy IMA można rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie jednego tygodnia od zaprzestania stosowania Fevarinu®.

Fevarin® nie może być stosowany jednocześnie z pimozydem ani ramelteonem (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Inhibitory monoaminooksydazy.

Nie można stosować preparatu w połączeniu z inhibitorami monoaminooksydazy, w tym linezolidem, ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ fluwoksyminy na metabolizm oksydacyjny innych leków.

Fluwoksymina może hamować metabolizm leków, które są metabolizowane przy udziale określonych izoenzymów cytochromu P450 (CYP). Badania in vitro i in vivo wykazują silny wpływ hamujący fluwoksyminy na CYP1A2 i CYP2C19, natomiast CYP2C9, CYP2D6 oraz CYP3A4 są hamowane w mniejszym stopniu. Leki, które są metabolizowane głównie przy udziale tych izoenzymów, mogą osiągać wyższe, a w niektórych przypadkach niższe (np. klopidogrel, który należy do leków prolekowych) stężenia substancji czynnej/metabolitów we krwi podczas jednoczesnego stosowania z fluwoksyminą. Leczenie fluwoksyminą w połączeniu z takimi lekami należy rozpoczynać lub dostosowywać zgodnie z najniższą, a nie najwyższą dawką ich zakresu terapeutycznego. Należy dokładnie monitorować stężenie leku we krwi, skuteczność oraz działania niepożądane leków stosowanych łącznie i w razie potrzeby zmniejszyć lub zwiększyć ich dawkę. Szczególnie ważne jest to przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym.

Ramelteon.

Podczas stosowania maleinianu fluwoksyminy w tabletach o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 100 mg dwa razy dziennie przez 3 dni, a następnie przy podawaniu jednorazowej dawki 16 mg ramelteonu jednocześnie z maleinianem fluwoksyminy w tabletach o natychmiastowym uwalnianiu, AUC ramelteonu wzrosło około 190-krotnie, a Cmax wzrosło około 70-krotnie w porównaniu z podawaniem ramelteonu jako monoterapii.

Związki o wąskim indeksie terapeutycznym.

Należy dokładnie monitorować stan pacjentów, którzy jednocześnie przyjmują fluwoksyminę i leki o wąskim indeksie terapeutycznym (takie jak takryna, teofilina, metadon, meksyleton, fenytoina, karbamazepina oraz cyklosporyna), które są metabolizowane wyłącznie lub częściowo przez CYP, które są hamowane przez fluwoksyminę. W razie potrzeby zaleca się dostosowanie dawek tych leków.

Ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu i jego znaną zdolność do wydłużania interwału QT jednoczesne stosowanie pimozydu i fluwoksyminy jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Trójpierścieniowe leki przeciwdziałające depresji i neuroleptyki.

Opisywano zwiększenie stężenia trój pierścieniowych leków przeciwdziałających depresji (np. klozapryny, imipraminy, amitryptyliny) i neuroleptyków (np. klozapiny, olanzapiny, kwezapiny), które są głównie metabolizowane przez cytochrom P450 1A2, podczas jednoczesnego stosowania z fluwoksyminą. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki tych leków przy dodaniu fluwoksyminy do terapii.

Benzodiazepiny.

Podczas jednoczesnego stosowania z fluwoksyminą może wzrastać stężenie benzodiazepin, które są metabolizowane przez utlenienie (takich jak triazolam, midazolam, alprazolam i diazepam). Dawki tych benzodiazepin należy zmniejszyć podczas jednoczesnego stosowania z fluwoksyminą.

Zwiększenie stężenia we krwi.

Podczas stosowania ropinirolu w połączeniu z fluwoksyminą może wzrastać jego stężenie we krwi, co zwiększa ryzyko przedawkowania. Z tego powodu konieczna jest obserwacja pacjentów, a w razie potrzeby – zmniejszenie dawki ropinirolu (zarówno podczas leczenia fluwoksyminą, jak i po jego odstawieniu).

Ponieważ stężenie propranololu we krwi wzrasta podczas jednoczesnego stosowania z fluwoksyminą, może być konieczne zmniejszenie jego dawki.

Podczas stosowania razem z fluwoksyminą stężenie warfaryny we krwi znacząco wzrasta, a czas protrombinowy się wydłuża.

Zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.

Zarejestrowano pojedyncze przypadki zaburzeń kardiologicznych (efektu kardiotoksycznego) podczas jednoczesnego stosowania fluwoksyminy z tiorydazyną.

Stężenie kofeiny we krwi może wzrosnąć podczas jednoczesnego stosowania z fluwoksyminą. Mogą wystąpić działania niepożądane kofeiny (drżenie, uczucie przyspieszonego tętna, nudności, niepokój, bezsenność). Dlatego pacjentom przyjmującym duże ilości napojów zawierających kofeinę należy zmniejszyć ich spożycie, jeśli zostanie im przepisana fluwoksymina.

W odniesieniu do terfenadyny, astemizolu, cyzaprydu i syldenafilu patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Glikuronidacja.

Preparat nie wpływa na stężenie digoksyny we krwi.

Wydalanie nerkowe.

Preparat nie wpływa na stężenie atenololu we krwi.

Interakcja farmakodynamiczna.

Efekty serotonergiczne mogą być nasilane w przypadku jednoczesnego stosowania fluwoksyminy z innymi lekami serotonergicznymi (w tym z triptanami, tramadolem, buprenorfina, buprenorfina/nałokson, selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny oraz preparatami z zioła świętojańskiego) i mogą prowadzić do stanów potencjalnie zagrażających życiu (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Fluwoksymina była stosowana w połączeniu z litem w leczeniu ciężkich przypadków opornych na terapię. Jednak lit (a być może również tryptofan) nasila efekty serotonergiczne fluwoksyminy. Należy z ostrożnością stosować tę kombinację u pacjentów z ciężką, oporną na terapię depresją. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów stosujących doustne leki przeciwkrzepliwe i fluwoksyminę, ponieważ może wzrastać ryzyko krwawień.

Tak jak przy stosowaniu innych środków psychotropowych, pacjentom należy zrezygnować z alkoholu podczas stosowania fluwoksyminy.

Szczególne środki ostrożności.

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzeń związanych z samobójstwem). Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić przez pierwsze kilka tygodni leczenia, a nawet dłużej, pacjentów należy dokładnie monitorować do momentu stwierdzenia poprawy stanu. Ogólne doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrastać w wczesnych stadiach remisji.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się fluwoksymaminę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto mogą one występować współistotnie z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Dlatego przy leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy ich dokładnie monitorować.

Wiadomo, że pacjenci z wywiadem zdarzeń związanych z samobójstwem oraz pacjenci wykazujący wysoki poziom myśli samobójczych przed rozpoczęciem terapii mają większe ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i dlatego wymagają starannego monitorowania w trakcie leczenia.

Szczególna ostrożność i dokładne monitorowanie pacjentów, szczególnie tych zaliczających się do grupy wysokiego ryzyka, są konieczne podczas leczenia farmakologicznego, szczególnie na początku terapii i po zmianach dawek.

Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy uprzedzić o konieczności obserwowania pogorszenia stanu klinicznego, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o natychmiastowym zgłaszaniu się do lekarza w przypadku wystąpienia tych objawów.

Akatezja/psychomotoryczne pobudzenie

Stosowanie fluwoksymaminy może wiązać się z rozwojem akatezji, charakteryzującej się subiektywnie przykrym lub wyczerpującym niepokojem i potrzebą poruszania się, często towarzyszy jej niemożność pozostania w bezruchu. Takie zjawiska najprawdopodobniej pojawiają się w pierwszych tygodniach leczenia. U pacjentów, u których wystąpią te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Zaburzenia funkcji wątroby i nerek

U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek leczenie należy rozpoczynać od niskich dawek pod ścisłym nadzorem lekarza.

Rzadko leczenie fluwoksymaminą wiązano ze wzrostem aktywności enzymów wątrobowych, co zwykle towarzyszyło odpowiednim objawom klinicznym. W takich przypadkach leczenie lekiem należy przerwać.

Zaburzenia układu nerwowego

Chociaż badania na zwierzętach nie wykazały właściwości prokonwulsyjnych fluwoksymaminy, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu fluwoksymaminy pacjentom z wywiadem zaburzeń konwulsyjnych. Należy unikać przepisywania leku pacjentom z niestabilną epilepsją, a stan pacjentów z kontrolowaną epilepsją należy dokładnie monitorować. W przypadku wystąpienia u pacjenta napadów drgawkowych lub zwiększenia ich częstości leczenie lekiem należy przerwać.

Zarejestrowano pojedyncze przypadki wystąpienia zespołu serotonergowego lub objawów podobnych do złośliwego zespołu neuroleptycznego w związku z leczeniem fluwoksymaminą, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotonergicznych i/lub neuroleptyków lub w połączeniu z buprenorfinem lub buprenorfinem/naloksonem. Ponieważ te zespoły mogą prowadzić do stanów potencjalnie zagrażających życiu, leczenie fluwoksymaminą należy przerwać, jeśli wystąpią takie zdarzenia (charakteryzujące się pojawieniem się grupy objawów, takich jak hipertermia, sztywność, mioklonus, niestabilność funkcji układu autonomicznego z możliwymi szybkimi zmianami parametrów życiowych, zmiany stanu psychicznego, w tym dezorientacja, drażliwość, nadmierne pobudzenie, postępujące do rozwoju delirium i śpiączki), oraz rozpocząć leczenie wspierające objawowe.

Metabolizm i zaburzenia odżywiania

Tak jak przy stosowaniu innych selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), rzadko zgłaszano hiponatremię podczas przyjmowania fluwoksymaminy, która ustępuje po przerwaniu leczenia. Niektóre przypadki mogły być związane z zespołem nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego. Większość doniesień dotyczyła osób starszych.

Może występować zaburzenie kontroli glikemii (w szczególności hiperglikemia, hipoglikemia, obniżona tolerancja glukozy), szczególnie na wczesnych etapach leczenia. Pacjentom z wywiadem cukrzycy należy dostosować dawkowanie leków przeciwdiabetycznych podczas przyjmowania fluwoksymaminy.

Nudności, które czasem towarzyszą wymiotom, są najczęściej występującym efektem ubocznym podczas leczenia fluwoksymaminą. Ten efekt uboczny zazwyczaj zmniejsza się w ciągu pierwszych dwóch tygodni leczenia.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

Zgłaszano rozwój midriazy podczas stosowania selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (takich jak fluwoksymamina). Dlatego zaleca się przepisywanie fluwoksymaminy z szczególną ostrożnością pacjentom z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub zwiększonym ryzykiem wystąpienia ostrej zamkniętostanowej jaskry.

Zaburzenia hematologiczne

Podczas przyjmowania selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) zgłaszano przypadki krwawień skórnych, takich jak siniaki i purpura, a także innych objawów krwotocznych, takich jak krwawienie żołądkowo-jelitowe lub krwawienie ginekologiczne/połogowe. Zaleca się przepisywanie tych leków z szczególną ostrożnością pacjentom przyjmującym SSRI, szczególnie osobom starszym i pacjentom stosującym jednocześnie leki wpływające na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne i fenotiazyny, większość trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych), lub leki zwiększające ryzyko krwawienia, a także pacjentom z wywiadem stanów krwotocznych i pacjentom z chorobami predysponującymi do krwawień (np. trombocytopenia lub zaburzenia krzepnięcia krwi).

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwawienia połogowego (patrz sekcje „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią” oraz „Efekty uboczne”).

Zaburzenia serca

W przypadku jednoczesnego stosowania z fluwoksymaminą stężenia terfenadyny, astemizolu lub cyzaprydu w osoczu mogą wzrosnąć, co zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QT/tachykardii typu torsade de pointes. Dlatego leku nie należy stosować razem z tymi lekami. Fluwoksymamina może powodować nieznaczne zmniejszenie częstości akcji serca (o 2–6 uderzeń na minutę).

Terapia elektrowstrząsowa (ECT)

Zaleca się przepisywanie fluwoksymaminy z szczególną ostrożnością w połączeniu z ECT ze względu na niedostateczną ilość danych z badań klinicznych.

Zespół odstawienia leku

Istnieje możliwość wystąpienia objawów odstawienia po przerwaniu leczenia fluwoksymaminą, jednak dostępne dane przedkliniczne i kliniczne nie dają podstaw do stwierdzenia, że ten lek powoduje uzależnienie. Najczęstsze objawy zgłaszane w związku z odstawieniem fluwoksymaminy to: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, zaburzenia wzroku i uczucie porażenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie, drażliwość, dezorientacja, niestabilność emocjonalna, ból głowy, nudności i/lub wymioty, biegunka, potliwość, uczucie kołatania serca, drżenie i lęk (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Zazwyczaj objawy te są słabe lub umiarkowane i ustępują samoistnie, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub długotrwałe. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po przerwaniu leczenia. Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki fluwoksymaminy przy kończeniu leczenia, zgodnie z potrzebami pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Mania/hipomania

Zaleca się przepisywanie fluwoksymaminy z szczególną ostrożnością pacjentom z wywiadem manii/hipomanii. Należy przerwać stosowanie fluwoksymaminy u każdego pacjenta, u którego rozwinie się faza maniakalna.

Zaburzenia funkcji seksualnych

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) mogą powodować objawy zaburzeń funkcji seksualnych (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Zgłaszano długotrwałe zaburzenia funkcji seksualnych, których objawy występowały również po przerwaniu stosowania SSRI.

Osoby starsze

Dane dotyczące osób starszych nie potwierdzają klinicznie istotnych różnic w normalnych dawkach dobowych w porównaniu z młodszych pacjentów. Jednak u pacjentów starszych zwiększenie dawki metodą dobową należy prowadzić wolniej i zawsze z zachowaniem ostrożności.

Młodsi dorośli (18–24 lata)

Analiza meta badania klinicznych kontrolowanych placebo dotyczące stosowania antydepresantów u dorosłych w wieku do 25 lat z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych podczas leczenia antydepresantami (w porównaniu z placebo).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Dane epidemiologiczne wskazują, że przyjmowanie selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) w czasie ciąży, szczególnie w późnych etapach, może zwiększyć ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (PPHN). Ryzyko wynosi około 5 przypadków na 1000 ciąż. W populacji ogólnej występuje 1–2 przypadki PPHN na 1000 ciąż.

Nie należy stosować fluwoksymaminy w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny kobiety wymaga leczenia fluwoksymaminą.

Opisano pojedyncze przypadki objawów odstawienia u noworodków po stosowaniu fluwoksymaminy na końcu ciąży. Po stosowaniu selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny w III trymestrze ciąży u niektórych noworodków obserwowano trudności w karmieniu i/lub oddychaniu, napady drgawkowe, niestabilność temperatury, hipoglikemię, drżenie, zaburzenia napięcia mięśniowego, pobudzenie, cyjanozę, drażliwość, letarg, senność, wymioty, zaburzenia snu i ciągły płacz, co może wymagać przedłużonego hospitalizowania.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż dwukrotne) wystąpienia krwawienia połogowego po stosowaniu SSRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” oraz „Efekty uboczne”).

Karmienie piersią

Fluwoksymamina w niewielkich ilościach wydostaje się z mlekiem matki, dlatego nie należy jej przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność

Badania toksyczności rozrodczej na zwierzętach wykazały, że fluwoksymamina obniża funkcję rozrodczą u zwierząt obu płci. Aktualność tych danych dla człowieka jest nieznana. Fluwoksymaminę nie należy stosować pacjentom próbującym poczęcia dziecka, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny pacjenta wymaga leczenia fluwoksymaminą.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Fevarin® w dawce dobowej 150 mg nie wpływa lub prawie nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z maszynami. U zdrowych ochotników nie stwierdzono żadnego wpływu na reakcje psychomotoryczne związane z prowadzeniem samochodu i pracą z urządzeniami mechanicznymi. Jednak zgłaszano przypadki wystąpienia senności podczas leczenia fluwoksymaminą, dlatego do czasu ustalenia indywidualnej reakcji na lek należy stosować go z ostrożnością.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki Fevarin® należy połykać nie żując i wypić odpowiednią ilość wody.

Depresja (dorośli).

Zalecana dawka początkowa wynosi 50 lub 100 mg jednorazowo wieczorem. Zaleca się stopniowe zwiększanie dawki aż do osiągnięcia skutecznej dawki. Skuteczna dawka wynosi zazwyczaj 100 mg na dobę. Dawka ta powinna być dobierana indywidualnie, w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Dawka dobową nie należy przekraczać 300 mg. W przypadku przepisywania dawek przekraczających 150 mg, należy je stosować w kilku dawkach. Zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia, po wyzdrowieniu pacjenta z depresji leczenie należy kontynuować przynajmniej przez kolejne 6 miesięcy. Zalecana dawka w celu zapobiegania nawrotom depresji to 100 mg fluwoksyminy 1 raz na dobę.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne.

Dorośli.

Zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg na dobę przez pierwsze 3–4 dni leczenia. Skuteczna dawka wynosi zazwyczaj 100–300 mg dziennie. Dawkę należy stopniowo zwiększać aż do osiągnięcia skutecznej dawki. Maksymalna dawka dobową preparatu Fevarin® dla dorosłych to 300 mg.

Dawki do 150 mg można przyjmować jednorazowo, najlepiej wieczorem. W przypadku przepisywania dawek przekraczających 150 mg, należy je podzielić na 2–3 dawki w ciągu doby. Jeżeli osiągnięto efekt terapeutyczny, leczenie można kontynuować w dawce dobranej zgodnie z efektem klinicznym. Jeżeli w ciągu dziesięciu tygodni nie stwierdza się poprawy, należy ponownie ocenić celowość dalszego stosowania preparatu Fevarin®. Choć nie przeprowadzono systematycznych badań dotyczących długości trwania leczenia fluwoksyminą, biorąc pod uwagę przewlekły charakter zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, zaleca się kontynuowanie leczenia u pacjentów, u których osiągnięto efekt kliniczny, przez okres dłuższy niż 10 tygodni. Dawkę należy dobrać bardzo starannie i indywidualnie, tak aby pacjent otrzymywał leczenie wspomagające w najniższej skutecznej dawce. Celowość kontynuowania leczenia należy okresowo oceniać. Pacjentom, u których obserwuje się pozytywny efekt farmakoterapii, niektórzy kliiniści zalecają prowadzenie wspomagającej terapii behawioralnej.

Dzieci w wieku od 8 lat.

Dawka początkowa dla dzieci w wieku od 8 lat wynosi 25 mg na dobę, najlepiej przed snem. Dopuszcza się zwiększanie dawki o 25 mg co 4–7 dni aż do osiągnięcia skutecznej dawki. Skuteczna dawka dobową wynosi zazwyczaj 50–200 mg. Maksymalna dawka dobową dla dzieci nie powinna przekraczać 200 mg. W przypadku przyjmowania całkowitej dawki dobowej przekraczającej 50 mg, należy ją podzielić na 2 dawki. Jeżeli po podziale dawki na dwie części jedna z nich okaże się większa, większą część należy przyjmować przed snem.

Należy unikać nagłego odstawienia fluwoksyminy. Przy przerywaniu leczenia fluwoksyminą należy stopniowo zmniejszać dawkę przez 1–2 tygodnie w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia objawów odstawienia (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”). Jeżeli po zmniejszeniu dawki lub po jej odstawieniu pojawiają się nietolerowane objawy, należy wznowić przyjmowanie poprzedniej dawki. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Leczenie pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek należy rozpoczynać od niskiej dawki pod ścisłą kontrolą lekarza nad stanem zdrowia pacjenta.

Dzieci.

Fevarin® nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia), z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym (OCD). Fluwoksyminy nie można zalecać w leczeniu depresji u dzieci ze względu na brak doświadczenia klinicznego. W badaniach klinicznych zachowania związane z samobójstwem (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) występowały częściej u dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty w porównaniu z grupą placebo. Jeżeli z konieczności klinicznych podjęto decyzję o leczeniu, należy dokładnie monitorować pacjenta pod kątem wystąpienia objawów samobójczych.

Ponadto brakuje długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci i młodzieży w odniesieniu do rozwoju fizycznego, płciowego, poznawczego i behawioralnego.

Przedawkowanie.

Objawy. Objawy obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), senność i zawroty głowy. Opisywano również zaburzenia układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, bradykardia, hipotensja), zaburzenia funkcji wątroby, drgawki i śpiączkę.

Fluwoksymina charakteryzuje się szerokim zakresem bezpieczeństwa w przypadku przedawkowania. Od chwili wprowadzenia na rynek doniesienia o przypadkach śmiertelnych związanych wyłącznie z przedawkowaniem fluwoksyminy były niezwykle rzadkie. Najwyższa udokumentowana dawka fluwoksyminy przyjęta przez pacjenta wynosiła 12 g. Pacjent całkowicie wyzdrowiał. Poważniejsze powikłania obserwowano czasem w przypadku celowego przedawkowania preparatu w połączeniu z innymi lekami.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum na fluwoksyminę. W przypadku przedawkowania należy jak najszybciej przepłukać żołądek i rozpocząć leczenie objawowe. Zaleca się również wielokrotne podawanie węgla aktywowanego oraz, jeśli konieczne, środka przeczyszczającego o działaniu osmotycznym. Wymuszone moczowanie lub hemodializa są mało skuteczne.

Efekty uboczne.

Zjawiska niepożądane obserwowane podczas badań klinicznych, wymienione poniżej według częstości występowania, często były związane z chorobą i niekoniecznie miały związek z leczeniem.

Efekty uboczne sklasyfikowane według częstości

Bardzo często: ≥ 1/10.

Często: ≥1/100 do <1/10.

Nieczęsto: ≥1/1000 do <1/100.

Rzadko: ≥1/10000 do <1/1000.

Bardzo rzadko: < 1/10000.

Częstość nieznana: niemożliwe do oszacowania na podstawie istniejących danych.

Zaburzenia endokrynologiczne

Częstość nieznana: hiperprolaktynemia, niedostateczna sekrecja hormonu antydiuretycznego.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Często: anoreksja (utrata apetytu).

Częstość nieznana: hiponatremia, przyrost lub spadek masy ciała.

Zaburzenia psychiczne

Nieczęsto: halucynacje, dezorientacja, agresja.

Rzadko: mania.

Częstość nieznana: myśli samobójcze, zachowania samobójcze.

Zaburzenia neurologiczne

Często: pobudzenie, niepokój, lęk, bezsenność, senność, drżenie, ból głowy, zawroty głowy.

Nieczęsto: zaburzenia pozapiramidowe, ataksja.

Rzadko: drgawki.

Częstość nieznana: zespół serotonergiczny; objawy podobne do złośliwego zespołu neuroleptycznego; akatyzja/psychomotoryczne pobudzenie; parestezje; dysgezja.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

Częstość nieznana: jaskra, midryaza.

Zaburzenia ze strony serca

Często: uczucie przyspieszonego akcji serca/tachykardia.

Zaburzenia naczyniowe

Nieczęsto: hipotensja (ortostatyczna).

Częstość nieznana: krwawienie (w tym krwawienie przewodu pokarmowego, krwawienie ginekologiczne, ekchymozy, purpura).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Często: ból brzucha, zaparcia, biegunka, suchość w ustach, dyspepsja, nudności, wymioty.

Zaburzenia hepatobilinarne

Rzadko: zaburzenia funkcji wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych

Często: hiperhidroza.

Nieczęsto: reakcje nadwrażliwości skóry (w tym wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy).

Rzadko: reakcja fotouczulenia.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego oraz tkanki łącznej i kości

Nieczęsto: artralgia, mialgia.

Częstość nieznana: złamania kości*.

*Badania epidemiologiczne, przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących SSRI (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny) i TCA (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne). Mechanizm prowadzący do tego ryzyka jest nieznany.

Zaburzenia nerek i układu moczowego

Częstość nieznana: zaburzenia oddawania moczu (w tym zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu, polakiuria, nikturia i enureza).

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Nieczęsto: zaburzona (opóźniona) ejakulacja.

Rzadko: galaktoreja.

Częstość nieznana: anorgazmia, zaburzenia menstruacyjne (takie jak amenoreja, hipomenoreja, metroragia i menorygia), krwawienie poporodowe**.

**O tym zdarzeniu zgłaszano w ramach grupy farmakoterapeutycznej SSRI (patrz sekcje „Szczególne wskazania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Zaburzenia ogólne

Często: osłabienie, złe samopoczucie.

Częstość nieznana: zespół odstawienia leku, w tym u noworodków.

Objawy odstawienia obserwowane po przerwaniu przyjmowania fluwoksyminy

Przerywanie leczenia fluwoksyminą (szczególnie gwałtowne) zwykle prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Aby uniknąć objawów odstawienia, zaleca się stopniowe przerywanie stosowania fluwoksyminy poprzez stopniowe zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Sposób dawkowania i stosowania” oraz „Szczególne wskazania”).

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie. Tabletki zapakowane w blistry z PVC/PVDC-aluminium po 15 tabletek w blistrze, 1 lub 2 blistry w tekturowym pudełku; lub po 20 tabletek w blistrze, 3 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Mylan Laboratories SAS, Francja / Mylan Laboratories SAS, France.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności. Route de Belleville, Lieu dit Maillard, 01400, Chatillon-sur-Chalaronne, Francja / Route de Belleville, Lieu dit Maillard, 01400, Chatillon-sur-Chalaronne, France.