Ezantal

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku EZANTAL (EZANTAL)

Skład:

substancja czynna: lercanidypina (lercanidipine);

1 tabletka zawiera 10 mg lub 20 mg lercanidypiny chlorowodorku (w postaci hemihydratu lercanidypiny chlorowodorku);

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; sodowa sól kroskarboksymetelowanej celulozy (natrii croscarmellosum); powidon; polisorbat; stearynian magnezu; hydroksypropyloceluloza (hypromellose); polietylenoglikol 6000 (makrogol 6000); dwutlenek tytanu (E 171); talk; żółty tlenek żelaza (E 172).

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne: dwuwypukłe, okrągłe tabletki żółtego koloru, powlekane powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna

Blokery kanałów wapniowych. Selektywne antagoniści wapnia o działaniu głównie naczyniowym. Pochodne dihydropirydyny. Lercanidypina. Kod ATC C08CA13.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Lerkanidydyn to antagonist wapnia z grupy dihydropiryn. Hamuje przepływ jonów wapnia przez błonę komórkową do kardiomiocytów i mięśni gładkich naczyń. Mechanizm działania przeciw nadciśnieniowego lerkanydydynu wynika z bezpośredniego działania rozkurczowego na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, co prowadzi do zmniejszenia ogólnego oporu obwodowego. Pomimo krótkiego okresu półwydalania z osocza, lerkanydydyn wykazuje przedłużone działanie przeciw nadciśnieniowe dzięki wysokiemu współczynnikowi rozdziału membranowego. Dzięki wysokiej selektywności naczyniowej, lek nie wywiera negatywnego działania inotropowego. Ostra hipotensja tętnicza z odruchową tachykardią występuje rzadko dzięki stopniowemu rozwojowi wazodylatacji po podaniu lerkanydydynu.

Podobnie jak w przypadku innych asymetrycznych 1,4-dihydropiryn, działanie przeciw nadciśnieniowe lerkanydydynu jest przede wszystkim związane z jego enancjomerem S.

Skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo stosowania lerkanydydynu w dawce 10–20 mg raz dziennie oceniano w podwójnym ślepych, placebo kontrolowanym badaniu klinicznym (w którym 1200 pacjentów otrzymywało lerkanydydyn, a 603 pacjentów – placebo) oraz w badaniach kontrolowanych aktywnie i niekontrolowanych długoterminowych badaniach klinicznych obejmujących łącznie 3676 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Większość badań obejmowała pacjentów z nadciśnieniem tętniczym o lekkim lub umiarkowanym stopniu nasilenia (w tym pacjentów w wieku podeszłym i chorych na cukrzycę), którzy przyjmowali lerkanydydyn jako monoterapię lub w połączeniu z inhibitorami ACE, diuretykami lub blokerami β.

Oprócz badań klinicznych przeprowadzonych w celu potwierdzenia wskazań terapeutycznych, dodatkowe niewielkie, niekontrolowane, ale randomizowane badanie z udziałem pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym (średnia ± odchylenie standardowe ciśnienia tętniczego rozkurczowego 114,5 ± 3,7 mm Hg) wykazało normalizację ciśnienia tętniczego u 40 % spośród 25 pacjentów przyjmujących lek w dawce 20 mg raz dziennie oraz u 56 % spośród 25 pacjentów przyjmujących lerkanydydyn w dawce 10 mg dwa razy dziennie. W podwójnym ślepych, randomizowanym, placebo kontrolowanym badaniu u pacjentów z izolowanym nadciśnieniem skurczowym lerkanydydyn skutecznie obniżał ciśnienie skurczowe z wartości początkowej średniej 172,6 ± 5,6 mm Hg do 140,2 ± 8,7 mm Hg.

Dzieci

Badania kliniczne w populacji dziecięcej nie były prowadzone.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Lerkanydydyn jest całkowicie wchłaniany po doustnym podaniu w dawce 10–20 mg, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynoszące odpowiednio 3,30 ng/ml ± 2,09 s. w. i 7,66 ng/ml ± 5,90 s. w. odnotowuje się około 1,5–3 godziny po podaniu.

Dwa enancjomery lerkanydydynu wykazują podobny profil stężenia w osoczu: czas osiągnięcia Cmax jest taki sam, Cmax i AUC (pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas”) są średnio o 1,2 razy wyższe dla enancjomeru S, a okres półwydalania obu enancjomerów jest w zasadzie taki sam. Wzajemna konwersja enancjomerów in vivo nie była obserwowana.

Ze względu na intensywny metabolizm przy pierwszym przejściu przez wątrobę, absolutna biodostępność lerkanydydynu podawanego pacjentom po posiłku wynosi około 10 %, choć zmniejszała się do 1/3 tej wartości, gdy lek był podawany na czczo zdrowym ochotnikom. Gdy lek jest przyjmowany nie później niż 2 godziny po spożyciu bardzo tłustego posiłku, jego biodostępność zwiększa się czterokrotnie. Dlatego lerkanydydyn należy przyjmować przed posiłkiem.

Rozkład

Rozkład z osocza do tkanek i narządów jest szybki i szeroki. Stopień wiązania lerkanydydynu z białkami osocza przekracza 98 %. Ponieważ poziom białek osocza jest obniżony u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek i wątroby, frakcja wolna leku może wzrastać.

Biotransformacja

Lerkanydydyn jest szeroko metabolizowany przez izoenzym CYP3A4; niezmieniony lek nie jest wykrywany w moczu ani kałę. Przekształca się głównie do metabolitów nieaktywnych, około 50 % podanej dawki wydala się z moczem.

Badania in vitro z mikrosomami wątroby człowieka wskazują, że lerkanydydyn słabo hamuje CYP3A4 i CYP2D6 przy stężeniach odpowiednio 160 i 40 razy wyższych niż jego Cmax w osoczu osiągane po przyjęciu dawki 20 mg. Ponadto badania interakcji lekowych u ludzi wykazały, że lerkanydydyn w osoczu nie zmienia stężenia midazolamu, typowego substratu CYP3A4, ani metoprololu, typowego substratu CYP2D6; zatem przy stosowaniu lerkanydydynu w dawkach terapeutycznych nie należy oczekiwać wpływu na biotransformację leków metabolizowanych przez CYP3A4 lub CYP2D6.

Wydalanie

Eliminacja odbywa się głównie poprzez biotransformację. Średni terminalny okres półwydalania wynosi 8–10 godzin, a działanie terapeutyczne trwa 24 godziny ze względu na wysoki stopień wiązania lerkanydydynu z lipidami błon komórkowych. Przy wielokrotnym stosowaniu nie obserwuje się kumulacji.

Liniowość / nieliniowość

Po doustnym podaniu lerkanydydynu jego stężenie w osoczu nie jest wprost proporcjonalne do podanej dawki (kinetyka nieliniowa). Po przyjęciu dawek 10 mg, 20 mg i 40 mg obserwowane Cmax w osoczu miały stosunek 1:3:8, a pola pod krzywymi zależności stężenia w osoczu od czasu miały stosunek 1:4:18, co wskazuje na stopniowe nasycenie metabolizmu przy pierwszym przejściu. W związku z tym biodostępność lerkanydydynu wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki.

Dodatkowe informacje dotyczące określonych grup pacjentów

Wykazano, że farmakokinetyka lerkanydydynu u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby o lekkim lub umiarkowanym stopniu nasilenia jest podobna do tej obserwowanej w ogólnej grupie pacjentów. U chorych z ciężkim stopniem niewydolności nerek lub u pacjentów poddawanych dializie stężenie leku było wyższe (około 70 %). U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby ogólna biodostępność lerkanydydynu prawdopodobnie wzrasta, ponieważ metabolizowany jest on głównie w wątrobie.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze łagodne lub umiarkowane.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na lerkanidydynę lub którykolwiek składnik leku;
• obturacja odpływu z lewej komory serca;
• niewyleczone niewydolność serca;
• niestabilna dławica piersiowa lub niedawny (w ciągu ostatniego miesiąca) zawał mięśnia sercowego;
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), w tym pacjenci poddawani hemodializie;
• jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4, cyklosporyną, grejfrutem lub sokiem z grejfruta.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji

Przeciwwskazane jednoczesne stosowanie

Inhibitory CYP3A4

Lerkanidydyna jest metabolizowana przez enzym CYP3A4, dlatego inhibitory i induktory tego enzymu stosowane jednocześnie z lerkanidydyną mogą wpływać na jej metabolizm i eliminację. Badania interakcji lerkanidydyny z silnym inhibitorem CYP3A4 – ketokonazolem – wykazały istotne zwiększenie stężenia lerkanidydyny w osoczu (15-krotne zwiększenie AUC oraz 8-krotne zwiększenie Cmax eutomery S-lerkanidydyny).

Należy unikać jednoczesnego stosowania lerkanidydyny z inhibitorami CYP3A4 (takimi jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna, troleandomycyna, klaritromycyna).

Cyklosporyna

Jednoczesne stosowanie lerkanidydyny i cyklosporyny prowadzi do zwiększenia stężenia obu substancji w osoczu. Badania przeprowadzone u młodych zdrowych ochotników wykazały, że podawanie cyklosporyny 3 godziny po przyjęciu lerkanidydyny nie zmieniało stężenia lerkanidydyny w osoczu, natomiast AUC cyklosporyny zwiększało się o 27%. Jednak jednoczesne stosowanie lerkanidydyny i cyklosporyny prowadzi do 3-krotnego zwiększenia stężenia lerkanidydyny w osoczu oraz zwiększenia AUC cyklosporyny o 21%.

Nie należy stosować cyklosporyny i lerkanidydyny jednocześnie.

Grejfrut lub sok z grejfruta

Podobnie jak w przypadku innych dihydropirydyn, metabolizm lerkanidydyny jest opóźniany przez sok z grejfruta, co prowadzi do zwiększenia dostępności ogólnoustrojowej lerkanidydyny i nasilenia działania hipotensyjnego. Nie należy przyjmować lerkanidydyny jednocześnie z grejfrutem lub sokiem z grejfruta.

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Induktory CYP3A4

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lerkanidydyny z induktorami CYP3A4, takimi jak leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) i ryfampicyna, ze względu na możliwy spadek działania antyhipertensyjnego lerkanidydyny. W takich przypadkach zaleca się częstsze monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Alkohol

Należy unikać spożycia alkoholu ze względu na możliwość nasilenia działania wazodylatacyjnego leków przeciwhypertensyjnych.

Interakcje wymagające dostosowania dawki

Substraty CYP3A4

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lerkanidydyny z innymi substratami CYP3A4, takimi jak terfenadyna, astemizol, leki przeciwarytmiczne klasy III, takie jak amiodaron, chinidyna, sotalol.

Midazolam

Przy jednoczesnym stosowaniu 20 mg lerkanidydyny i midazolamu u ochotników w podeszłym wieku stwierdzono zwiększenie absorpcji lerkanidydyny (około 40%) oraz spowolnienie szybkości absorpcji (tmax wydłużone z 1,75 do 3 godzin). Stężenie midazolamu nie uległo zmianie.

Metoprolol

Jednoczesne stosowanie lerkanidydyny z metoprololem – blokerem β, który jest głównie wydalany przez wątrobę – nie zmienia biodostępności metoprololu, ale prowadzi do zmniejszenia biodostępności lerkanidydyny o 50%. Ten efekt może wynikać ze zmniejszenia przepływu krwi przez wątrobę spowodowanego przez blokery β, co może również dotyczyć innych leków z tej grupy. Dlatego lerkanidydynę można stosować z blokerami β-adrenergicznymi, jednak może być konieczna korekta dawki.

Dygonina

Przy jednoczesnym stosowaniu 20 mg lerkanidydyny u pacjentów stale przyjmujących β-metyldygoninę nie stwierdzono dowodów interakcji farmakokinetycznej. Obserwowano jednak wzrost Cmax dygoniny średnio o 33%, podczas gdy AUC i klirens nerkowy nie uległy istotnym zmianom. Pacjentów jednoczesnie leczonych dygoniną należy dokładnie monitorować pod kątem objawów zatrucia dygoniną.

Jednoczesne stosowanie z innymi lekami

Fluoksetyna

Badanie interakcji przy jednoczesnym stosowaniu z fluoksetyną (inhibitorem CYP2D6 i CYP3A4) u ochotników w wieku 65 ± 7 lat (średnia ± SD) nie wykazało klinicznie istotnej zmiany farmakokinetyki lerkanidydyny.

Cymetydyna

Jednoczesne przyjmowanie cymetydyny w dawce 800 mg na dobę nie powoduje istotnych zmian stężenia lerkanidydyny w osoczu krwi, jednak należy zachować ostrożność przy stosowaniu wyższych dawek ze względu na możliwość zwiększenia biodostępności i działania antyhipertensyjnego lerkanidydyny.

Symwastatyna

Gdy lerkanidydynę w dawce 20 mg stosowano jednoczesnie z 40 mg symwastatyny, AUC lerkanidydyny nie zmieniało się istotnie, natomiast AUC symwastatyny zwiększyło się o 56%, a AUC jego aktywnego metabolitu – kwasu β-hydroksykwasowego – o 28%. Mało prawdopodobne, aby takie zmiany miały znaczenie kliniczne. Nie oczekuje się interakcji między tymi lekami, jeśli lerkanidydynę przyjmuje się rano, a symwastatynę – wieczorem, zgodnie z zaleceniami dla tego leku.

Moczopędne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE)

Lerkanidydynę można stosować jednoczesnie z moczopędnymi i inhibitorami ACE.

Inne leki wpływające na ciśnienie tętnicze

Podobnie jak w przypadku wszystkich leków przeciwhypertensyjnych, możliwe jest nasilenie działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu lerkanidydyny z innymi lekami wpływającymi na ciśnienie tętnicze, takimi jak blokery α stosowane w leczeniu objawowym chorób pęcherza moczowego, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, neuroleptyki.

Z drugiej strony, przy jednoczesnym stosowaniu z kortykosteroidami może występować osłabienie działania hipotensyjnego.

Особliwości stosowania

Zespół słabości węzła zatokowego

Lerkanedypina powinna być stosowana z ostrożnością u pacjentów z zespołem słabości węzła zatokowego (bez wszczepionego stymulatora serca).

Dysfunkcja lewej komory serca

Chociaż badania hemodynamiczne nie wykazały pogorszenia funkcji komorowej, lek należy przepisywać z ostrożnością w przypadku dysfunkcji lewej komory serca.

Choroba wieńcowa serca

Wysunięto przypuszczenie, że niektóre krótkodziałające dihydropirydynowe leki mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem kardiologicznym u pacjentów z chorobą wieńcową serca. Chociaż Ezantal jest lekiem długodziałającym, należy stosować go z ostrożnością u takich chorych. Niektóre dihydropirydyny rzadko mogą powodować ból za mostkiem lub napady стенokardii. Bardzo rzadko u pacjentów z wcześniejszą istniejącą стенokardią może dojść do zwiększenia częstotliwości, długości trwania lub nasilenia tych napadów. Mogą występować pojedyncze przypadki zawału mięśnia sercowego.

Dializa otrzewnowa

Stosowanie lerkanedypiny wiąże się z rozwojem zmętnienia wydzieliny otrzewnowej u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Zmętnienie to jest spowodowane podwyższonym stężeniem trójglicerydów w wydzielince otrzewnowej. Choć mechanizm tego zjawiska nie jest znany, efekt ten ma tendencję do ustępowania krótko po odstawieniu lerkanedypiny. Należy wziąć pod uwagę tę zależność, aby uniknąć przypadków, w których zmętnienie wydzieliny otrzewnowej może być błędnie interpretowane jako zapalenie otrzewnej bakteryjnej, co może prowadzić do niepotrzebnej hospitalizacji i empirycznego leczenia antybiotykami.

Laktoza

Ten lek zawiera laktozę.

Nie należy stosować tego leku u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, całkowitego braku laktozy lub zespołu złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Brak doświadczenia klinicznego dotyczącego stosowania lerkanedypiny w czasie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, jednak obserwowano je przy stosowaniu innych związków dihydropirydynowych. Nie zaleca się stosowania lerkanedypiny w czasie ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo dokładnie, czy lerkanedypina lub jej metabolity przenikają do mleka matki, dlatego nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia. Nie należy stosować lerkanedypiny w czasie karmienia piersią.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu lerkanedypiny na płodność. Dostępne są dane na temat odwracalnych zmian biochemicznych w główce plemnika, które mogą wpływać na zdolność do zapłodnienia, u pacjentów leczonych blokerami kanałów wapniowych. W przypadku powtarzającego się niepowodzenia zapłodnienia in vitro i braku innych wyjaśnień, należy rozważyć stosowanie blokerów kanałów wapniowych jako możliwą przyczynę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Wpływ lerkanedypiny na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn jest niewielki. Należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy, osłabienia, zwiększonej zmęczalności, rzadziej – senności.

Sposób stosowania i dawki

Zalecana dawka wynosi 10 mg doustnie, 1 raz na dobę, stosować nie wcześniej niż 15 minut przed posiłkiem. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie, dawkę można zwiększyć do 20 mg.

Dawkowanie należy dobierać stopniowo, ponieważ maksymalne działanie przeciw nadciśnieniowe rozwija się w ciągu dwóch tygodni leczenia.

Pacjentom, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane w monoterapii lekami przeciw nadciśnieniowym, można dodać lek Ezantal do schematów leczenia z β-blokerami (atenolol), diuretykami (hydrochlorotiazyd) lub inhibitorem ACE (kapto prył lub enalapryl).

Ponieważ krzywa „dawka-skutek” osiąga plateau w zakresie dawek 20–30 mg, mało prawdopodobne jest, że skuteczność leku zwiększy się po zastosowaniu wyższej dawki, natomiast ryzyko wystąpienia działań niepożądanych może wzrosnąć.

Pacjenci w podeszłym wieku

Zgodnie z danymi farmakokinetycznymi i badaniami klinicznymi, lek Ezantal można stosować pacjentom w podeszłym wieku bez specjalnej korekty dawki, jednak leczenie u pacjentów w podeszłym wieku należy rozpoczynać pod opieką lekarza.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby w stopniu lekkim i średnim stosowanie leku Ezantal należy rozpoczynać pod opieką lekarza. Zwykła zalecana dawka 10 mg jest zazwyczaj dobrze tolerowana przez pacjentów z tych podgrup, jednak zwiększenie dawki do 20 mg wymaga ostrożności.

U pacjentów z niewydolnością wątroby możliwe jest nasilenie działania przeciw nadciśnieniowego leku, co wymaga korekty dawki.

Przeciwwskazane jest stosowanie lerkanidydipiny u pacjentów z ciężką dysfunkcją wątroby lub ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), w tym u pacjentów poddawanych hemodializie.

Sposób stosowania

Przed zastosowaniem leku Ezantal należy wziąć pod uwagę, że:

• lek należy stosować rano, co najmniej 15 minut przed śniadaniem;
• tego leku nie można przyjmować razem z grejpfrutem ani sokiem z grejpfruta.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci w wieku do 18 roku życia nie zostały zbadane, brak danych dotyczących stosowania u dzieci.

Przedawkowanie

W okresie po rejestracji leku lerkanidydipina zgłaszano niektóre przypadki przedawkowania (od 30–40 mg do 800 mg, w tym próba samobójcza).

Objawy

Zgodnie z analogią do innych dihydropirydyn, przy przedawkowaniu lerkanidydipiny należy spodziewać się nadmiernej wazodylatacji obwodowej i wyraźnej hipotensji tętniczej oraz tachykardii odruchowej. Jednak przy bardzo wysokich dawkach może dojść do utraty selektywności obwodowej, co może prowadzić do wystąpienia bradykardii i negatywnego efektu inotropowego. Najczęstsze działania niepożądane związane z przedawkowaniem to: hipotensja tętnicza, zawroty głowy, ból głowy i uczucie przyspieszonego serca.

Leczenie

W przypadku ciężkiej hipotensji tętniczej należy podjąć działania wspomagające układ krążenia, w tym częste monitorowanie czynności serca i układu oddechowego, ułożenie pacjenta w pozycji poziomej z uniesionymi kończynami dolnymi, kontrolę objętości krążącej cieczy i diurezę. Ze względu na przedłużone działanie farmakologiczne lerkanidydipiny, w przypadku przedawkowania konieczne jest monitorowanie układu sercowo-naczyniowego u takich pacjentów przez co najmniej 24 godziny. Ze względu na silne wiązanie lerkanidydipiny z białkami osocza dializa może być nieskuteczna. Pacjenci z przewidywaną umiarkowaną lub ciężką toksycznością powinni być poddawani opiece w warunkach intensywnej terapii.

Niepożądane reakcje

Na podstawie danych z badań klinicznych oraz stosowania po rejestracji, najczęściej występującymi niepożądanymi reakcjami są obrzęki obwodowe, ból głowy, zawroty głowy, tachykardia oraz kołatania serca.

W poniższej tabeli wymieniono niepożądane reakcje zgłaszane podczas badań klinicznych oraz stosowania po rejestracji leku na całym świecie, dla których stwierdzono prawdopodobny związek przyczynowo-skutkowy ze stosowaniem leku. Niepożądane reakcje zostały uporządkowane zgodnie z klasyfikacją MedDRA oraz częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie reakcje wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

*Reakcje niepożądane zgłaszane spontanicznie podczas stosowania po rejestracji w krajach świata.

Lerkanedypina nie wpływa negatywnie na poziom cukru we krwi ani na poziom lipidów w osoczu krwi.

W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo obrzęki obwodowe występowały z częstością 0,9 % przy stosowaniu lerkanedypiny w dawce 10–20 mg oraz 0,83 % przy stosowaniu placebo. Częstość ta osiągała 2 % w ogólnej populacji badawczej, w tym w długotrwałych badaniach klinicznych.

Stosowanie niektórych dihydropirydyn może czasem prowadzić do bólu za mostkiem lub stękania, w wyjątkowych przypadkach u pacjentów z chorobą wieńcową może wzrosnąć częstotliwość, czas trwania lub nasilenie napadów, mogą występować pojedyncze przypadki zawału mięśnia sercowego.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Po 10 tabletów w blistrze, po 3 lub 6 blisterów razem z instrukcją dla zastosowania medycznego w pudełku z tektury.

Po 30 lub 60 tabletów w słoiku, po 1 słoiku razem z instrukcją dla zastosowania medycznego w pudełku z tektury.

Kategoria wydania

Na receptę.

Wnioskodawca

TOV NVF „MIKROKHYM”.

Adres siedziby wnioskodawcy

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ul. Budyndustrii, budynek 5.

Zgłoszenie niepożądanych zjawisk podczas stosowania leku można przesłać poprzez system nadzoru farmakologicznego TOV NVF „MIKROKHYM” pod numerem telefonu: +38 (050) 309-83-54 (całodobowo) lub na adres e-mail: [email protected].

Producent

TOV NVF „MIKROKHYM” (odpowiedzialny za wydanie serii, bez kontroli/testowania serii).

AT „Lubnifarm” (odpowiedzialny za produkcję oraz kontrolę/testowanie serii, bez wydania serii).

Adresy producentów oraz miejsca prowadzenia ich działalności

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ul. Budyndustrii, budynek 5.

Ukraina, 37500, obwód połtawski, miasto Lubny, ul. Barwinkowa, 16.