Eptaza

INSTRUKCJA LEKU DO STOSOWANIA U CZŁOWIEKA EPTAZA (EPTASE)

Skład:

substancja czynna: eslicarbazepina;

1 tabletka zawiera 200 mg lub 400 mg lub 800 mg acetatu eslicarbazepiny;

substancje pomocnicze: sodowa karboksymetloceluloza, hipromeloza, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 200 mg: tabletki bez otoczki, wydłużonego kształtu, białe lub prawie białe, z oznaczeniem tłoczonym „EC 1” po jednej stronie i linią podziału funkcjonalnej – po drugiej;

tabletki 400 mg: tabletki bez otoczki, dwuwypukłe, okrągłe, białe lub prawie białe, z oznaczeniem tłoczonym „EC 2” po jednej stronie i płaskie – po drugiej;

tabletki 800 mg: tabletki bez otoczki, wydłużonego kształtu, białe lub prawie białe, z oznaczeniem tłoczonym „EC 4” po jednej stronie i linią podziału funkcjonalnej – po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpadaczkowe, pochodne karboksamidu. Kod ATC N03A F04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Dokładny mechanizm działania acetamidu eslicarbazepiny nie jest znany. Jednakże zgodnie z wynikami badań elektrofizjologicznych in vitro, acetamid eslicarbazepiny i jego metabolity stabilizują stan nieczynny potencjałozależnych kanałów sodowych, zapobiegając ich aktywacji, a tym samym zapobiegając powtarzalnemu pobudzeniu neuronów.

Skutki farmakodynamiczne

Acetamid eslicarbazepiny i jego aktywne metabolity zapobiegają rozwojowi napadów padaczkowych w modelach przedklinicznych, co pozwala przewidywać jego działanie przeciwpadaczkowe u ludzi. U człowieka aktywność farmakologiczna acetamidu eslicarbazepiny przejawia się głównie poprzez jego aktywny metabolit – eslicarbazepinę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Acetamid eslicarbazepiny w znacznym stopniu ulega metabolizmowi do eslicarbazepiny. Po podaniu doustnym stężenie acetamidu eslicarbazepiny w osoczu krwi zazwyczaj pozostaje poniżej granicy oznaczalności. Dla eslicarbazepiny Cmax osiągane jest po 2–3 godzinach po podaniu (tmax). Bio dostępność leku może być uznana za wysoką, ponieważ ilość metabolitów wykrywanych w moczu stanowi ponad 90 % dawki acetamidu eslicarbazepiny.

Rozkład

Łączenie eslicarbazepiny z białkami osocza krwi jest stosunkowo niskie (< 40 %) i nie zależy od jej stężenia. Zgodnie z wynikami badań in vitro, obecność warfaryny, diazepamu, digoksyny, fenytoiny i tolbutamidu nie wpływa na stopień wiązania eslicarbazepiny z białkami osocza krwi. Z kolei eslicarbazepina praktycznie nie wpływa na wiązanie z białkami osocza krwi warfaryny, diazepamu, digoksyny, fenytoiny i tolbutamidu.

Biotransformacja

Acetamid eslicarbazepiny ulega szybkiemu i intensywnemu metabolizmowi w jego główny aktywny metabolit – eslicarbazepinę – w wyniku presystemowego hydrolizy przy pierwszym przejściu przez wątrobę. Stężenie stacjonarne eslicarbazepiny w osoczu krwi osiągane jest po 4–5 dniach stosowania leku raz na dobę, co odpowiada efektywnemu okresowi półtrwania około 20–24 godziny. W badaniach przeprowadzonych u zdrowych ochotników i dorosłych pacjentów z padaczką okres półtrwania wynosił odpowiednio 10–20 i 13–20 godzin. W osoczu krwi wykrywane są niewielkie ilości takich metabolitów: R-lakarbazepina i okskarbazepina, które są aktywne, oraz koniugaty acetamidu eslicarbazepiny, eslicarbazepiny, R-lakarbazepiny i okskarbazepiny z kwasem glukuronkowym.

Acetamid eslicarbazepiny nie wpływa na własny metabolizm i klirens.

Eslicarbazepina jest słabym induktorem izoenzymu CYP3A4 i hamuje izoenzym CYP2C19.

Podczas badań eslicarbazepiny na świeżych hepatocytach ludzkich obserwowano umiarkowane pobudzenie glukuronidacji wywołane przez izoenzym UGT1A1.

Wydalanie

Metabolity acetamidu eslicarbazepiny są usuwane z krwiobiegu głównie przez wydalanie nerkowe w niezmienionej formie oraz w formie koniugatu z kwasem glukuronkowym. Ogólnie eslicarbazepina i jej glukuronid stanowią ponad 90 % całkowitych metabolitów wydalanego z moczem (około 2/3 w niezmienionej formie i 1/3 w formie glukuronidu).

Liniowość / nieliniowość

W zakresie dawek 400–1200 mg, zarówno u zdrowych ochotników, jak i u pacjentów z padaczką, acetamid eslicarbazepiny wykazuje liniową i zależną od dawki farmakokinetykę.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

Profil farmakokinetyczny acetamidu eslicarbazepiny nie zmienia się u pacjentów w wieku podeszłym z klirensą kreatyniny większą niż 60 ml/min.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Metabolity acetamidu eslicarbazepiny są usuwane z krwiobiegu głównie przez nerki. Zgodnie z wynikami badań przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością nerek od łagodnego do ciężkiego stopnia, klirens leku zależy od funkcji nerek. Podczas leczenia acetamidem eslicarbazepiny u pacjentów (dorośli i dzieci od 6 roku życia) z klirensą mniejszym niż 60 ml/min zalecana jest korekta dawki.

U dzieci w wieku od 2 do 6 lat stosowanie acetamidu eslicarbazepiny nie jest zalecane. W tym wieku wewnętrzna aktywność procesu eliminacji jest jeszcze nie dojrzała.

Hemodializa usuwa metabolity acetamidu eslicarbazepiny z osocza krwi.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Farmakokinetykę i metabolizm acetamidu eslicarbazepiny oceniano u zdrowych ochotników i pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby po wielokrotnym doustnym podaniu leku. Umiarkowana niewydolność wątroby nie wpływała na farmakokinetykę acetamidu eslicarbazepiny. W przypadku łagodnej i umiarkowanej niewydolności wątroby korekta dawki nie jest wymagana.

U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby farmakokinetyka eslicarbazepiny nie była badana.

Płeć

Badania przeprowadzone u pacjentów i zdrowych ochotników nie wykazały zależności farmakokinetyki acetamidu eslicarbazepiny od płci.

Dzieci

Tak jak u dorosłych, acetamid eslicarbazepiny w znacznym stopniu ulega metabolizmowi do eslicarbazepiny. Po podaniu doustnym stężenie acetamidu eslicarbazepiny w osoczu krwi zazwyczaj pozostaje poniżej granicy oznaczalności. Cmax eslicarbazepiny osiągane jest po 2–3 godzinach po podaniu (tmax). Stwierdzono, że masa ciała wpływa na objętość rozkładu i klirens. Ponadto nie można wykluczyć roli wieku, niezależnie od masy ciała, na klirens acetamidu eslicarbazepiny, szczególnie u najmłodszej grupy wiekowej (2–6 lat).

Dzieci do 6 roku życia

Farmakokinetyka populacyjna wskazuje, że w podgrupie dzieci w wieku od 2 do 6 lat wymagane są dawki 27,5 mg/kg/doba i 40 mg/kg/doba, aby osiągnąć wpływ równoważny dawkom terapeutycznym 20 i 30 mg/kg/doba u dzieci od 6 roku życia.

Dzieci od 6 roku życia

Farmakokinetyka populacyjna wskazuje, że wpływ eslicarbazepiny, odpowiadający dawkom 20 i 30 mg/kg/doba u dzieci od 6 roku życia, jest porównywalny z wpływem u dorosłych otrzymujących 800 i 1200 mg acetamidu eslicarbazepiny raz na dobę.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Stosować lek:

• w monoterapii napadów częściowych, z wtórną uogólnieniem lub bez, u dorosłych pacjentów z nowo rozpoznaną epilepsją;
• w terapii wspomagającej napadów częściowych, z wtórną uogólnieniem lub bez, u dorosłych pacjentów i dzieci w wieku od 6 lat.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek pochodną substancję (np. karbamazepinę, okskarbazepinę) oraz na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Blokada przedsionkowo-komorowa (AV) II lub III stopnia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Acetyloestazepin jest intensywnie metabolizowany, tworząc estazepin, który wydalany jest głównie drogą glukuronidacji. In vitro acetyloestazepin wykazuje właściwości słabego induktora izoenzymu CYP3A4 i UDP-glukuronosylotransferazy. In vivo estazepin indukuje metabolizm leków metabolizowanych głównie przy udziale enzymu CYP3A4 (np. symwastatyna). W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu z acetyloestazepinem może być konieczne zwiększenie dawki leków metabolizowanych przez enzym CYP3A4. In vivo estazepin może indukować metabolizm leków wydalanych głównie drogą koniugacji przy udziale UDP-glukuronosylotransferazy. Na początku lub na końcu leczenia estazepinem lub przy zmianie dawki może być potrzebne 2–3 tygodnie, aby osiągnąć nowy poziom aktywności enzymu. Takie opóźnienie należy uwzględnić, jeśli estazepin stosowany jest bezpośrednio przed lub w połączeniu z innymi lekami, dla których może być konieczna korekta dawki przy jednoczesnym stosowaniu z estazepinem. Estazepin wykazuje właściwości hamujące wobec CYP2C19. Dlatego może wystąpić interakcja, gdy wysokie dawki acetyloestazepinu są stosowane jednocześnie z lekami metabolizowanymi głównie przy udziale CYP2C19 (np. fenytoina).

Interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi

Karbamazepina

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie 800 mg acetyloestazepinu raz na dobę i 400 mg karbamazepiny dwa razy na dobę prowadziło do zmniejszenia wpływu aktywnego metabolitu – estazepinu – o 32%, co najprawdopodobniej spowodowane jest indukcją glukuronidacji. Nie zaobserwowano zmian aktywności karbamazepiny ani jej metabolitu – epoksydokarbamazepiny. W zależności od indywidualnej reakcji może być konieczne zwiększenie dawki acetyloestazepinu przy jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną. Badania u pacjentów wykazały, że jednoczesne stosowanie z karbamazepiną zwiększa ryzyko wystąpienia takich działań niepożądanych jak: podwójne widzenie, zaburzenia koordynacji i zawroty głowy. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka wystąpienia innych specyficznych działań niepożądanych w wyniku jednoczesnego stosowania karbamazepiny i acetyloestazepinu.

Fenytoina

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie 1200 mg acetyloestazepinu raz na dobę i fenytoiny prowadziło do zmniejszenia wpływu aktywnego metabolitu estazepinu o 31–33%, co najprawdopodobniej spowodowane jest indukcją glukuronidacji, oraz do średniego zwiększenia wpływu fenytoiny o 31–35%, co najprawdopodobniej spowodowane jest hamowaniem CYP2C19. W związku z tym, w zależności od indywidualnej reakcji, może być konieczne zwiększenie dawki acetyloestazepinu i zmniejszenie dawki fenytoiny.

Lamotrygina

Glukuronidacja jest główną drogą metabolizmu zarówno estazepinu, jak i lamotryginy, dlatego interakcja jest oczekiwana. W badaniu z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie 1200 mg acetyloestazepinu raz na dobę i lamotryginy wiązało się z niewielką średnią interakcją farmakokinetyczną (wpływ lamotryginy zmniejszył się o 15%) między acetyloestazepinem a lamotryginą, więc nie ma potrzeby korekty dawki. Jednak ze względu na możliwą indywidualną zmienność interakcji acetyloestazepinu i lamotryginy u niektórych osób ten efekt może mieć znaczenie kliniczne.

Topiramate

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie 1200 mg acetyloestazepinu raz na dobę i topiramatu nie prowadziło do istotnych zmian aktywności estazepinu, ale zmniejszało wpływ topiramatu o 18%, co najprawdopodobniej spowodowane jest obniżeniem biodostępności topiramatu. Nie ma potrzeby korekty dawki.

Kwas walproinowy i lewetyrasetam

Analiza danych farmakokinetycznych uzyskanych w badaniu fazy III z udziałem dorosłych pacjentów z epilepsją wykazała, że jednoczesne stosowanie z kwasem walproinowym i lewetyrasetamem nie wpływa na aktywność estazepinu, jednak te informacje nie są potwierdzone standardowymi badaniami interakcji leków.

Okskarbazepina

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania acetyloestazepinu z okskarbazepiną, ponieważ może to prowadzić do nadmiernego wpływu aktywnych metabolitów.

Inne leki

Środki antykoncepcyjne doustne

Przy stosowaniu acetyloestazepinu w dawce 1200 mg raz na dobę u kobiet stosujących doustne środki antykoncepcyjne stwierdzono zmniejszenie wpływu ogólnoustrojowego lewonorgestrelu i etynylowej estradiolu średnio o 37% i 42% odpowiednio, co najprawdopodobniej spowodowane jest indukcją CYP3A4. Dlatego kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednią antykoncepcję podczas leczenia estazepinem, a także do końca bieżącego cyklu miesięcznego po zakończeniu leczenia.

Symwastatyna

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu symwastatyny z 800 mg acetyloestazepinu raz na dobę stwierdzono zmniejszenie ogólnoustrojowego wpływu symwastatyny średnio o 50%, co najprawdopodobniej spowodowane jest indukcją CYP3A4. Może być konieczne zwiększenie dawki symwastatyny przy jednoczesnym stosowaniu z acetyloestazepinem.

Rosuwastatyna

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu rosuwastatyny z 1200 mg acetyloestazepinu raz na dobę stwierdzono zmniejszenie ogólnoustrojowego wpływu rosuwastatyny średnio o 36–39%. Mechanizm tego zmniejszenia jest nieznany, ale może być związany wyłącznie z wpływem na aktywność przenośnika rosuwastatyny lub również z indukcją jej metabolizmu. Ze względu na niejasny związek między wpływem a aktywnością leku zaleca się kontrolowanie odpowiedzi na leczenie (np. poziom cholesterolu).

Warczyn

Przy jednoczesnym stosowaniu warfaryny z 1200 mg acetyloestazepinu raz na dobę stwierdzono niewielkie (23%), ale statystycznie istotne zmniejszenie wpływu S-warfaryny. Nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę R-warfaryny ani na krzepnięcie. Jednak ze względu na możliwą indywidualną zmienność interakcji w pierwszych tygodniach po rozpoczęciu lub zakończeniu jednoczesnego leczenia warfaryną i acetyloestazepinem konieczna jest szczególna ostrożność w kontroli międzynarodowego wskaźnika normalizacji (INR).

Dygoxyna

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników nie stwierdzono wpływu 1200 mg acetyloestazepinu raz na dobę na farmakokinetykę dygoxyny. To potwierdza, że acetyloestazepin nie wpływa na białko transportowe P-glikoproteinę.

Inhibitory monoaminooksydazy (MAO)

Ze względu na strukturalne powiązanie acetyloestazepinu z trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi interakcja między acetyloestazepinem a inhibitorami MAO jest teoretycznie możliwa.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Zachowania samobójcze

Donoszono o myślach i zachowaniach samobójczych u pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe wskutek różnych wskazań. Metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych placebo leków przeciwpadaczkowych wykazała również pewne zwiększenie ryzyka myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany, jednak dostępne dane nie wykluczają zwiększenia ryzyka również przy stosowaniu acetatu eslicarbazepiny. Dlatego pacjentów należy monitorować pod kątem objawów myśli i zachowań samobójczych; należy rozważyć stosowną terapię. W przypadku wystąpienia objawów myśli samobójczych lub zaburzeń zachowania pacjentom (oraz osobom opiekującym się nimi) zaleca się skorzystanie z pomocy medycznej.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Stosowanie acetatu eslicarbazepiny może wiązać się z niepożądanymi reakcjami ze strony układu nerwowego, takimi jak zawroty głowy i senność, które zwiększają prawdopodobieństwo urazów.

Inne szczególne środki ostrożności

W przypadku konieczności odstawienia leku zaleca się stopniowe zakończenie jego stosowania, aby zminimalizować możliwość zwiększenia częstości napadów.

Reakcje skórne

W trakcie badań klinicznych u pacjentów z padaczką u 1,2% ogólnej populacji leczonych eslicarbazepiną wystąpiło wysypka jako reakcja niepożądana. U pacjentów przyjmujących eslicarbazepinę odnotowano przypadki pokrzywki i obrzęku naczynioruchowego. Obrzęk naczynioruchowy w przypadku nadwrażliwości / reakcji anafilaktycznej związany z obrzękiem krtani może być śmiertelny. W przypadku wystąpienia objawów lub objawów nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie acetatu eslicarbazepiny i przejść na leczenie alternatywne.

W trakcie badań pozarejestracyjnych stosowania acetatu eslicarbazepiny zgłaszano poważne, zagrażające życiu lub ciężkie niepożądane reakcje skórne zakończone śmiertelnie, w tym zespół Stevensa-Johnsona / toksyczny epidermalny nekrolyz oraz lekowy wysyp z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi. Przepisując lek, należy poinformować pacjentów o objawach i objawach reakcji skórnych. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać przyjmowanie eslicarbazepiny i rozważyć terapię alternatywną (jeśli to konieczne). Pacjentom, u których wystąpiły takie reakcje, nie należy nigdy więcej stosować eslicarbazepiny.

Obecność allelu HLA-B*1502 u pacjentów pochodzenia han (urodzonych w Chinach, Tajlandii i innych krajach Azji)

Allel HLA-B*1502 u pacjentów pochodzenia han (urodzonych w Chinach, Tajlandii) jest ściśle związany z ryzykiem wystąpienia ciężkich reakcji skórnych znanych jako zespół Stevensa-Johnsona podczas stosowania karbamazepiny. Struktura chemiczna acetatu eslicarbazepiny jest podobna do struktury chemicznej karbamazepiny, dlatego u pacjentów HLA-B*1502-poz. istnieje ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona podczas leczenia acetatem eslicarbazepiny. U populacji han w Chinach i Tajlandii nosicielstwo HLA-B*1502 występuje u około 10%. Jeśli to możliwe, należy wykonać badanie przesiewowe pod kątem obecności tego allelu u tych osób przed rozpoczęciem leczenia karbamazepiną lub substancją czynną o podobnej budowie chemicznej. Jeśli potwierdzi się obecność allelu HLA-B*1502, stosowanie acetatu eslicarbazepiny należy rozważyć tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa ryzyko.

Z uwagi na wysokie stężenie tego allelu u innych populacji azjatyckich (np. ponad 15% u mieszkańców Filipin i Malezji) zaleca się wykonanie analizy genetycznej pod kątem obecności HLA-B*1502 u reprezentantów narodów narażonych na to ryzyko.

Obecność allelu HLA-A*3101 u pacjentów pochodzenia europejskiego i Japończyków

Istnieją dane wskazujące, że allel HLA-A*3101 jest związany ze zwiększonym ryzykiem reakcji skórnych na karbamazepinę, w tym zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego epidermalnego nekrolyzu, lekowego wysypu z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi, lub mniej poważnego ostrego ogólnego pustulowatego egzantemu i wysypu makulopapularnego u pacjentów pochodzenia europejskiego i Japończyków.

Częstość występowania allelu HLA-A*3101 różni się znacznie w różnych populacjach etnicznych. Allel HLA-A*3101 występuje u 2–5% Europejczyków i około 10% Japończyków.

Obecność allelu HLA-A*3101 zwiększa ryzyko wystąpienia reakcji skórnych (zazwyczaj mniej poważnych) podczas stosowania karbamazepiny z 5,0% w ogólnej populacji do 26,0% wśród pacjentów pochodzenia europejskiego, podczas gdy brak tego allelu może zmniejszyć ryzyko z 5,0% do 3,8%.

Dane dotyczące konieczności wykonywania badania przesiewowego pod kątem obecności HLA-A*3101 przed rozpoczęciem przyjmowania karbamazepiny lub substancji chemicznie pokrewnych są niewystarczające.

W przypadkach, gdy wiadomo, że pacjenci pochodzący od Europejczyków lub Japończyków posiadają allel HLA-A*3101, decyzję o stosowaniu karbamazepiny lub chemicznie podobnych związków podejmuje lekarz, jeśli korzyść z takiego leczenia przewyższa ryzyko.

Hiponatremia

U 1,5% pacjentów przyjmujących lek zaobserwowano hiponatremię jako reakcję niepożądaną. W większości przypadków hiponatremia jest bezobjawowa, jednak może towarzyszyć jej nasilenie napadów padaczkowych, dezorientacja i pomroczenie świadomości. Częstość hiponatremii wzrasta wraz ze wzrostem dawki acetatu eslicarbazepiny. Należy monitorować poziom sodu w osoczu przed i w trakcie leczenia u pacjentów z chorobami nerek w wywiadzie, które mogą prowadzić do hiponatremii, lub u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki mogące powodować hiponatremię (np. diuretyki, desmopresynę). Ponadto należy oznaczać poziom sodu w osoczu w przypadku wystąpienia objawów klinicznych hiponatremii. Poziom sodu w osoczu należy również oznaczać w trakcie rutynowych badań laboratoryjnych. W przypadku rozwoju klinicznie istotnej hiponatremii należy przerwać stosowanie acetatu eslicarbazepiny.

Prolongacja odcinka PR

W trakcie badań klinicznych acetatu eslicarbazepiny obserwowano prolongację odcinka PR. Wymagana jest ostrożność podczas stosowania u pacjentów z określonymi stanami medycznymi (np. niski poziom tyroksyny, zaburzenia przewodnictwa serca) lub u osób przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odcinek PR.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Podczas leczenia pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy zachować ostrożność, a dawkę należy dostosować zgodnie z wartością klirensu kreatyniny. Pacjentom z klirensą kreatyniny (CC) < 30 ml/min nie zaleca się stosowania leku ze względu na niedostateczność danych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Ponieważ dane kliniczne dotyczące pacjentów ze słabymi lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby są ograniczone, a dane kliniczne i farmakokinetyczne dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby brakują, acetat eslicarbazepiny należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze słabymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. Ze względu na brak danych klinicznych nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ogólne ryzyko związane z padaczką i lekami przeciwpadaczkowymi

U dzieci urodzonych u kobiet z padaczką częstość wad wrodzonych przewyższa dwu- do trzykrotnie poziom 3% w ogólnej populacji. Najczęściej zgłaszane wady to: warga wilcza, wady serca i naczyń krwionośne oraz wady rurki nerwowej. Ryzyko wad wrodzonych jest wyższe przy leczeniu kombinowanym lekami przeciwpadaczkowymi niż przy monoterapii. Dlatego ważne jest, aby możliwie stosować monoterapię. Kobiety planujące ciążę oraz kobiety w wieku rozrodczym powinny otrzymać poradę specjalisty. Przed zaplanowaniem ciąży należy przeanalizować potrzebę leczenia przeciwpadaczkowego. Nie należy nagle przerywać leczenia przeciwpadaczkowego, ponieważ może to prowadzić do nasilenia napadów, które mogą mieć poważne konsekwencje dla matki i dziecka.

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja

Kobietom w wieku rozrodczym leczonym acetatem eslicarbazepiny należy stosować skuteczne środki antykoncepcyjne. Acetat eslicarbazepiny może negatywnie oddziaływać na doustne środki antykoncepcyjne. Dlatego należy stosować inne skuteczne i bezpieczne metody antykoncepcji w trakcie leczenia oraz do końca bieżącego cyklu menstruacyjnego po zakończeniu leczenia. Kobiety w wieku rozrodczym należy konsultować w zakresie stosowania innych skutecznych metod antykoncepcji. Należy stosować co najmniej jedną skuteczną metodę antykoncepcji (np. wkładkę wewnątrzmaciczną) lub dwie wzajemnie uzupełniające się formy antykoncepcji, w tym metodę barierową. W każdym konkretnym przypadku należy ocenić indywidualne okoliczności, angażując pacjentkę do dyskusji przy wyborze metody antykoncepcji.

Ryzyko związane z acetem eslicarbazepiny

Brak danych dotyczących stosowania acetatu eslicarbazepiny u ciężarnych kobiet. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na funkcję rozrodczą. Ryzyko dla ludzi jest nieznane (w tym ciężkie wady wrodzone, zaburzenia układu nerwowego i inne toksyczne skutki rozrodcze).

Acetatu eslicarbazepiny nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy możliwa korzyść przewyższa ryzyko po dokładnym rozważeniu alternatywnych opcji leczenia.

Jeśli kobieta przyjmująca acet eslicarbazepiny zajdzie w ciążę lub planuje ciążę, leczenie acetem eslicarbazepiny należy dokładnie przeanalizować. Należy stosować minimalną skuteczną dawkę oraz, jeśli to możliwe, monoterapię w pierwszych trzech miesiącach ciąży. Pacjentki należy poinformować o zwiększonym ryzyku wad rozwojowych i zaproponować diagnostykę prenatalną.

Monitorowanie i zapobieganie

Leki przeciwpadaczkowe mogą powodować niedobór kwasu foliowego, co może prowadzić do wad rozwojowych płodu. Przed i w trakcie ciąży zaleca się dodatkowe stosowanie kwasu foliowego. Ponieważ skuteczność kwasu foliowego nie jest udowodniona, można zaproponować specjalną diagnostykę prenatalną, nawet kobietom przyjmującym kwas foliowy.

Noworodki

U noworodków matek przyjmujących leki przeciwpadaczkowe obserwowano zaburzenia hemostazy. Jako środek zapobiegawczy w ostatnich tygodniach ciąży kobiecie oraz noworodkowi należy podać witaminę K1.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy acet eslicarbazepiny przenika do ludzkiego mleka matki. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie eslicarbazepiny z mlekiem matki. Ponieważ nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka w trakcie leczenia acetem eslicarbazepiny, należy przerwać karmienie piersią.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu acetatu eslicarbazepiny na płodność u ludzi. Badania na zwierzętach wykazały zmniejszenie płodności po leczeniu acetem eslicarbazepiny.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lek ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Niektórzy pacjenci mogą odczuwać zawroty głowy, senność lub zaburzenia wzroku, szczególnie na początku leczenia. Dlatego pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z urządzeniami technicznymi, dopóki nie będą pewni, że są w stanie wykonywać taką pracę.

Sposób stosowania i dawki

Reżim dawkowania

Dorośli pacjenci

Eptazę można stosować jako monoterapię lub jako terapię dodatkową do obecnie stosowanej terapii przeciwpadaczkowej. Zalecana dawka początkowa wynosi 400 mg 1 raz na dobę. Po 1–2 tygodniach dawkę można zwiększyć do 800 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi dawkę można zwiększyć do 1200 mg 1 raz na dobę. U niektórych pacjentów otrzymujących monoterapię skuteczną może okazać się dawka 1600 mg 1 raz na dobę.

Specjalne grupy pacjentów

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 lat, o ile funkcja nerek nie jest upośledzona. Ze względu na ograniczone dane dotyczące stosowania dawki 1600 mg w monoterapii u pacjentów w wieku powyżej 65 lat, nie zaleca się tej dawki dla tej grupy pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Podczas leczenia dorosłych pacjentów oraz dzieci w wieku od 6 lat z zaburzeniem funkcji nerek należy zachować ostrożność, a dawkę należy dostosować zgodnie z wartością klirensu kreatyniny (KK):

• KK > 60 ml/min: nie ma potrzeby korekty dawki;
• KK 30–60 ml/min: dawka początkowa wynosi 200 mg (lub 5 mg/kg u dzieci w wieku od 6 lat) 1 raz na dobę lub 400 mg (lub 10 mg/kg u dzieci w wieku od 6 lat) co drugi dzień przez 2 tygodnie, po czym 400 mg (lub 10 mg/kg u dzieci w wieku od 6 lat) 1 raz na dobę. Jednak w zależności od indywidualnej odpowiedzi dawkę można zwiększyć;
• KK < 30 ml/min: stosowanie nie jest zalecane u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek ze względu na niedostateczność danych.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby farmakokinetyka eptazy nie była oceniana, dlatego jej stosowanie u tych pacjentów nie jest zalecane.

Sposób stosowania

Doustne.

Lek można przyjmować niezależnie od posiłku.

U pacjentów, którzy nie są w stanie połknąć całości tabletki, można ją rozdrobnić i zmieszać z wodą lub miękkim pokarmem, takim jak puree jabłkowe, bezpośrednio przed przyjęciem doustnym.

Przejście na inną formę leku

Na podstawie porównawczych danych bio dostępności formy tabletowanej i zawiesiny, pacjentów można przekształcać z jednej formy leku na drugą.

Dzieci

Dzieci w wieku od 6 lat

Zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/kg/dobę 1 raz na dobę. Dawkę należy zwiększać co tydzień lub co drugi tydzień o 10 mg/kg/dobę do dawki 30 mg/kg/dobę, w zależności od indywidualnej odpowiedzi. Maksymalna dawka wynosi 1200 mg 1 raz na dobę.

Dzieci o masie ciała ≥ 60 kg

Dzieciom o masie ciała 60 kg lub większej należy przepisać taką samą dawkę jak dorosłym.

Bezpieczeństwo i skuteczność eptazy u dzieci poniżej 6. roku życia nie zostały ustalone.

Przedawkowanie

Objawy obserwowane w przypadku przedawkowania eptazy są głównie związane z reakcjami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. napady wszystkich typów, stan padaczkowy) oraz zaburzeniami ze strony serca (np. zaburzenia rytmu serca). Nie znano specyficznego antydota. W przypadku przedawkowania wskazane jest odpowiednie leczenie objawowe i wspierające. W razie potrzeby metabolity eptazy skutecznie usuwa się podczas hemodializy.

Skutki uboczne.

W trakcie badań klinicznych (terapia uzupełniająca i monoterapia) eslicarbazepinę acetylową podawano 2434 pacjentom z napadami padaczkowymi częściowymi (1983 dorośli i 451 dzieci), u których wystąpiły działania niepożądane w 51% przypadków.

Działania niepożądane były głównie łagodne lub umiarkowane i występowały głównie w pierwszych tygodniach leczenia eslicarbazepiną acetylową.

Wykryte ryzyka są głównie zależnymi od dawki działaniami niepożądanymi związanymi z przynależnością leku do klasy karboksamidów. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w badaniach z randomizacją do placebo terapii uzupełniającej u dorosłych pacjentów z padaczką oraz w kontrolowanych aktywnie badaniach monoterapii porównujących eslicarbazepinę acetylową z karbamazepiną o kontrolowanym uwalnianiu to zawroty głowy, senność, ból głowy i nudności. Większość działań niepożądanych odnotowano u < 3% pacjentów w każdej grupie leczenia.

W trakcie badań pozarejestrowych podczas leczenia eslicarbazepiną acetylową zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona/ toksyczny nerczyca epidermalna oraz wypływ lekowy z eozynofilią i objawami systemowymi.

Wykaz działań niepożądanych

W Tabeli 1 przedstawiono wykaz działań niepożądanych związanych z eslicarbazepiną acetylową, obserwowanych podczas badań klinicznych i obserwacji pozarejestrowych.

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach jednej kategorii częstości działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia nasilenia.

Tabela 1

Działania niepożądane związane z eslicarbazepiną, obserwowane podczas

badań klinicznych i obserwacji pozarejestrowych

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Ze strony narządów wzroku i układu nerwowego

Podczas jednoczesnego stosowania acetylanu eslicarbazepiny i karbamazepiny w przebiegu badań kontrolowanych placebo obserwowano następujące działania niepożądane: podwójne widzenie (u 11,4 % pacjentów przy jednoczesnym przyjmowaniu karbamazepiny i u 2,4 % pacjentów, którzy nie przyjmowali karbamazepiny), zaburzenia koordynacji ruchowej (u 6,7 % pacjentów przy jednoczesnym przyjmowaniu karbamazepiny i u 2,7 % pacjentów, którzy nie przyjmowali karbamazepiny) oraz zawroty głowy (u 30,0 % pacjentów przy jednoczesnym przyjmowaniu karbamazepiny i u 11,5 % pacjentów, którzy nie przyjmowali karbamazepiny).

Odcinek PR

Wydłużenie odcinka PR wiąże się z przyjmowaniem eslicarbazepiny. Może to prowadzić do wystąpienia działań niepożądanych (np. blok AV, omdlenia, bradykardia).

Działania niepożądane związane z przynależnością do klasy karboksamidów

Podczas kontrolowanych placebo badań programu stosowania acetylanu eslicarbazepiny w epilepsji nie obserwowano rzadkich działań niepożądanych, takich jak zahamowanie funkcji szpiku kostnego, reakcja anafilaktyczna, toczeń rumieniowaty układowy lub wyraźna arytmię. Jednakże donoszono o takich reakcjach w przypadku okskarbazepiny. Dlatego nie można wykluczyć takich reakcji podczas leczenia acetylanem eslicarbazepiny.

Podczas długotrwałego stosowania w połączeniu ze strukturalnie spokrewnionymi lekami przeciwpadaczkowymi – karbamazepiną i okskarbazepiną – donoszono o obniżeniu mineralnej gęstości tkanki kostnej, osteopenii, osteoporozie i złamaniach. Mechanizm wpływu leków na metabolizm tkanki kostnej jest nieznany.

Dzieci

W badaniach kontrolowanych placebo, w których uczestniczyli pacjenci w wieku od 2 do 18 lat z napadami padaczkowymi częściowymi (238 pacjentów otrzymujących acetylan eslicarbazepiny i 189 – placebo), działania niepożądane wystąpiły u 35,7 % pacjentów przyjmujących acetylan eslicarbazepiny i u 19 % pacjentów przyjmujących placebo. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi w grupie acetylanu eslicarbazepiny były podwójne widzenie (5,0 %), senność (8,0 %) i wymioty (4,6 %).

Profil działań niepożądanych acetylanu eslicarbazepiny jest ogólnie podobny w różnych grupach wiekowych. W grupie wiekowej od 6 do 11 lat najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi, występującymi u więcej niż dwóch pacjentów przyjmujących acetylan eslicarbazepiny, były podwójne widzenie (9,5 %), senność (7,4 %), zawroty głowy (6,3 %), napady padaczkowe (6,3 %) i nudności (3,2 %); w grupie wiekowej od 12 do 18 lat – senność (7,4 %), wymioty (4,2 %), podwójne widzenie (3,2 %) i zmęczenie (3,2 %). Bezpieczeństwo eslicarbazepiny u dzieci poniżej 6 roku życia nie zostało ustalone.

Profil bezpieczeństwa acetylanu eslicarbazepiny był ogólnie podobny u dorosłych i dzieci, z wyjątkiem pobudzenia (często – 1,3 %) i bólu brzucha (często – 2,1 %), które występowały częściej u dzieci niż u dorosłych. Zawroty głowy, senność, zawroty głowy, osłabienie, zaburzenia chodu, drżenie, ataksja, zaburzenia równowagi, rozmazane widzenie, biegunka i wysypka występowały rzadziej u dzieci niż u dorosłych. Hiponatremia występowała wyłącznie u dorosłych. Alergiczne zapalenie skóry (rzadko – 0,8 %) występowało wyłącznie u dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

30 tabletek w pojemniku z polietylenu o dużej gęstości z pokrywką niedostępną dla dzieci. 1 pojemnik w tekturowej puszce (dla dawek 200 mg i 400 mg).

30 lub 90 tabletek w pojemniku z polietylenu o dużej gęstości z pokrywką niedostępną dla dzieci. 1 pojemnik w tekturowej puszce (dla dawki 800 mg).

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Dr. Reddy’s Laboratories Ltd.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Wydział produkcyjny – 1 SEZ, Sektor 57–59, 60, 62 i 72, Sektor 9–14 oraz 17–20, Devunipalavallas (V), Ranastalam (M), Dystrykt Srikakulam, Andhra Pradesh, 532 409, Indie.

Zgłoś działanie niepożądane lub brak skuteczności po zastosowaniu leku pod numerami telefonów (całodobowo):

+380 44 207 51 97 lub +380 50 414 39 39; a także pod adresem e-mail: [email protected]