Eplepres

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku EPLEPRES (EPLEPRES)

SkÅ ad:

substancja czynna: eplerenon;

1 tabletka zawiera eplerenonu 25 mg lub 50 mg;

substancje pomocnicze: laktoza, monohydrat; celuloza mikrokryształowa; sodowa kroskarboksymetaloza; hipromeloza (hydroksypropylometyloceluloza); sodowy laurylosiarczan; talk; stearynian magnezu;

otoczka: Opadry II Yellow 33G32799: hipromeloza (hydroksypropylometyloceluloza); laktoza, monohydrat; polietylenoglikol; triacetyna; dwutlenek tytanu (E 171); tlenek żelaza żółty (E 172).

PostaÄ c leku. Tabletka powÅ‚okowa.

Główne fizykochemiczne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci: tabletka o ksztaÅ‚cie okrÄ gÅ‚ym, powierzchnia dwuwypukÅ‚a, powÅ‚oka filmowa o barwie od jasnożółto-brÄ™zowej do jasnożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Moczopochłonne z zachowaniem potasu. Antagoniści aldosteronu. Eplerenon. Kod ATC C03D A04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Eplepres wykazuje względną selektywność wiązania się z ludzkimi receptorem mineralokortykoidowym w porównaniu do jego oddziaływania z ludzkimi receptorem glukokortykoidowym, progesteronowym oraz androgenowym. Eplepres przeszkadza w wiązaniu się receptora z aldosterolem – ważnym hormonem układu renina-angiotensyna-aldosteron, który bierze udział w regulacji ciśnienia tętniczego oraz jest zaangażowany w patofizjologiczne mechanizmy rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego.

Eplepres powoduje trwałe podwyższenie stężenia reniny w osoczu oraz stężenia aldosterolu w surowicy, co wiąże się z hamowaniem ścieżki negatywnego sprzężenia zwrotnego aldosterolu na sekrecję reniny. Jednakże podwyższenie aktywności reniny w osoczu oraz stężenia aldosterolu we krwi nie prowadzi do osłabienia działania eplepresu.

W przypadku przewlekłej niewydolności serca (klasy II–IV według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA)) dodanie eplepresu do standardowego schematu leczenia prowadziło do oczekiwanego zależnego od dawki wzrostu stężenia aldosterolu.

Wiadomo, że w trakcie badania kardiologiczno-nefrologicznego (badanie skuteczności i śmiertelności przy stosowaniu eplepresu u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, powikłanym dysfunkcją lewej komory i niewydolnością serca) leczenie eplepresem prowadziło do istotnego wzrostu stężenia aldosterolu. Uzyskane wyniki potwierdzają blokowanie receptorów mineralokortykoidowych w tej populacji.

W trakcie badań nie stwierdzono trwałego wpływu eplepresu na częstość skurczów serca, czas trwania zespołu QRS ani odcinków PR i QT.

Były doniesienia o badaniach skuteczności wpływu eplepresu, dodanego do standardowego leczenia, na wyniki kliniczne u pacjentów z niewydolnością serca typu skurczowego i objawami łagodnego stopnia (funkcjonalny klasa II według klasyfikacji NYHA).

Dzieci. Stosowanie eplepresu dzieciom z niewydolnością serca nie było badane.

Były doniesienia o badaniach stosowania eplepresu w dawkach 25–100 mg na dobę u dzieci w wieku 4–16 lat z nadciśnieniem tętniczym. Nie osiągnięto efektywnego obniżenia ciśnienia tętniczego. Stosowanie eplepresu u dzieci poniżej 4. roku życia z nadciśnieniem tętniczym nie było badane, ponieważ badania z udziałem starszych dzieci wykazały brak skuteczności (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Nie przeprowadzono badań długotrwałego wpływu na stan hormonalny u dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Biodostępność absolutna eplepresu po podaniu dawki 100 mg doustnie wynosi 69 %.

Maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) osiągane jest około 1,5–2 godziny po podaniu. Cmax oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) zmieniają się proporcjonalnie do dawki w zakresie 10–100 mg oraz mniej niż proporcjonalnie przy dawkach powyżej 100 mg. Stan równowagi osiągany jest w ciągu 2 dni od rozpoczęcia leczenia. Pokarm nie wpływa na wchłanianie leku.

Rozkład. Eplepres wiąże się z białkami osocza w przybliżeniu w 50 % i głównie wiąże się z α-1-kwasowymi glikoproteinami. Przybliżony wolumen rozkładu eplepresu w stanie równowagi wynosi 42–90 l. Eplepres nie ma tendencji do wiązania się z erytrocytami.

Biota transformacja. Metabolizm eplepresu odbywa się głównie za pośrednictwem enzymu CYP3A4. W osoczu ludzkim nie wykryto żadnych aktywnych metabolitów eplepresu.

Wydalanie. Mniej niż 5 % dawki eplepresu wydzielane jest z moczem i kałem w niezmienionej postaci. Po jednorazowym doustnym podaniu dawki leku znaczonego radioaktywnie około 32 % dawki wydzielono z kałem oraz około 67 % – z moczem. Okres półtrwania eplepresu wynosi około 3–6 godzin. Przybliżony klirens z osocza wynosi około 10 l/h.

Stosowanie w populacjach specyficznych.

Wiek, płeć i rasa. Badania farmakokinetyki eplepresu po dawce 100 mg raz dziennie przeprowadzono u następujących grup pacjentów: pacjenci starsi (w wieku powyżej 65 roku życia), mężczyźni, kobiety, pacjenci rasy czarnoskórej. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce eplepresu w zależności od płci. U pacjentów starszych w stanie równowagi obserwowano wzrost Cmax (o 22 %) oraz AUC (o 45 %) w porównaniu z młodszy pacjentami (18–45 lat). U pacjentów rasy czarnoskórej w stanie równowagi Cmax była niższa o 19 %, a AUC – o 26 % niższa (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci. Stwierdzono, że masa ciała pacjenta ma statystycznie istotny wpływ na wolumen rozkładu eplepresu, ale nie na jego wydalanie. Przewiduje się, że wolumen rozkładu eplepresu oraz ekspozycja szczytowa u dzieci o większej masie ciała będą podobne do tych obserwowanych u dorosłych o podobnej masie ciała. U pacjentów o masie ciała 45 kg wolumen rozkładu jest o około 40 % niższy i przewiduje się, że ekspozycja szczytowa będzie wyższa niż ta obserwowana u dorosłych. Dzieciom podawano początkową dawkę eplepresu 25 mg raz dziennie; po 2 tygodniach dawkę zwiększono do 25 mg 2 razy dziennie, a w razie potrzeby klinicznej – do 50 mg 2 razy dziennie. Przy stosowaniu takich dawek najwyższe stężenia eplepresu u dzieci nie były istotnie wyższe w porównaniu z tymi obserwowanymi u dorosłych przy stosowaniu początkowej dawki 50 mg raz dziennie.

Niewydolność nerek. Farmakokinetykę eplepresu oceniano u pacjentów z różnym stopniem zaburzeń funkcji nerek oraz u pacjentów poddawanych hemodializie. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek AUC oraz Cmax w stanie równowagi były podwyższone odpowiednio o 38 % i 24 % w porównaniu z grupą kontrolną. U pacjentów poddawanych hemodializie te wskaźniki były obniżone odpowiednio o 26 % i 3 % w porównaniu z grupą kontrolną pacjentów. Nie stwierdzono korelacji między kliresem eplepresu z osocza a kliresem kreatyniny. Eplepres nie jest usuwany podczas hemodializy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Niewydolność wątroby. Farmakokinetykę eplepresu w dawce 400 mg badano u pacjentów z umiarkowanymi uszkodzeniami wątroby (klasa B według klasyfikacji Childa-Pugh) i porównano wyniki z wynikami uzyskanymi u pacjentów bez zaburzeń funkcji wątroby. Cmax oraz AUC eplepresu w stanie równowagi były podwyższone odpowiednio o 3,6 % i 42 % (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Ponieważ nie przeprowadzono badań stosowania eplepresu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, stosowanie eplepresu tym pacjentom jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niewydolność serca. Były doniesienia o badaniach farmakokinetyki eplepresu w dawce 50 mg u pacjentów z niewydolnością serca (klasy II–IV według klasyfikacji NYHA). Wartości Cmax oraz AUC w stanie równowagi u pacjentów z niewydolnością serca były wyższe odpowiednio o 38 % i 30 % niż u zdrowych ochotników odpowiedniego wieku, masy ciała i płci. Klirens eplepresu u pacjentów z niewydolnością serca nie różni się od klirensu tego leku u zdrowych ochotników starszych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie wspomagające standardową terapię z użyciem beta-blokerów w celu zmniejszenia ryzyka zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych u stabilnych pacjentów z dysfunkcją lewej komory serca (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 40 %) i objawami niewydolności serca po niedawno przebytym zawałach mięśnia sercowego.

Leczenie wspomagające optymalną standardową terapię w celu zmniejszenia ryzyka zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych u dorosłych pacjentów z niewydolnością serca klasy II (przewlekłą) według klasyfikacji NYHA i dysfunkcją lewej komory serca (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 30 %) (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na eplerenon lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• Pacjenci z poziomem potasu w surowicy > 5 mmol/l w momencie rozpoczęcia leczenia.
• Pacjenci z niewydolnością nerek w ciężkim stopniu (oszacowana szybkość filtracji kłębuszkowej < 30 ml/min/1,73 m²).
• Pacjenci z niewydolnością wątroby w ciężkim stopniu (klasa C według klasyfikacji Childa–Pugha).
• Pacjenci stosujący moczopochłonne oszczędzające potas lub silne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, klaritromycyna, telitromycyna i nefazodon) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie eplerenonu w potrójnej kombinacji z inhibitorem ACE i blokerem receptora angiotensyny.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Moczopochłonne oszczędzające potas i suplementy potasu. Eplerenonu nie należy stosować pacjentom przyjmującym inne moczopochłonne oszczędzające potas oraz suplementy potasu ze względu na zwiększony ryzyko hiperkaliemii (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pod wpływem moczopochłonnych oszczędzających potas może również nasilać się działanie leków obniżających ciśnienie tętnicze i innych moczopochłonnych.

Inhibitory ACE, blokery receptora angiotensyny. Stosowanie eplerenonu w połączeniu z inhibitorem ACE i/lub blokerem receptora angiotensyny może zwiększyć ryzyko hiperkaliemii. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu potasu w surowicy i wskaźników czynności nerek, szczególnie u pacjentów z ryzykiem zaburzeń czynności nerek, np. u osób starszych. Eplerenonu nie należy stosować jednoczesne w potrójnej kombinacji z inhibitorem ACE i blokerem receptora angiotensyny (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Lit. Nie przeprowadzono badań interakcji eplerenonu z litem. Jednakże u pacjentów przyjmujących lit jednocześnie z inhibitorami ACE i lekami moczopochłonnymi opisano przypadki działania toksycznego litu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu i leków litu. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, należy monitorować poziom litu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Cyklosporyna, tarkolimus. Cyklosporyna i tarkolimus mogą powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększać ryzyko hiperkaliemii. Należy unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu z cyklosporyną lub tarkolimusem. W przypadku konieczności podania cyklosporyny lub tarkolimusu w trakcie leczenia eplerenonem zaleca się dokładne monitorowanie poziomu potasu w surowicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NSAID). Ze względu na bezpośredni wpływ na filtrację kłębuszkową leczenie lekami NSAID może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka (osoby starsze i/lub odwodnione). Pacjentom przyjmującym eplerenon i leki NSAID przed rozpoczęciem leczenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie i monitorować czynność nerek.

Trimetoprim. Jednoczesne stosowanie trimetoprimu i eplerenonu zwiększa ryzyko rozwoju hiperkaliemii. Należy monitorować poziom potasu w surowicy i wskaźniki czynności nerek, szczególnie u osób starszych i pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Blokery α1 (np. prazozyna, alfuzozyna). W połączeniu blokerów α1 i eplerenonu istnieje możliwość nasilenia działania hipotensyjnego i/lub rozwoju hipotensji ortostatycznej. W trakcie jednoczesnego stosowania blokerów α1 należy monitorować stan kliniczny pacjentów pod kątem hipotensji ortostatycznej.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, amifostyna, baklofen. Jednoczesne stosowanie tych leków z eplerenonem może potencjalnie nasilać działanie hipotensyjne i zwiększać ryzyko rozwoju hipotensji ortostatycznej.

Glikokortykosteroidy, tetrakozaktyd. Przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z eplerenonem istnieje możliwość osłabienia działania hipotensyjnego z powodu zatrzymania płynu i sodu.

Interakcje farmakokinetyczne.

Badania in vitro wskazują, że eplerenon nie jest inhibitorem izoenzymów CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6 ani CYP3A4. Eplerenon nie jest substratem ani inhibitorem białka P-glikoproteiny.

Digoksyna. Poziom AUC digoksyny przy jednoczesnym stosowaniu z eplerenonem wzrasta o 16 % (90 % CI 4–30 %). Należy ostrożnie przepisywać digoksynę w dawkach zbliżonych do górnej granicy zakresu terapeutycznego.

Warfaryna. Nie opisano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z warfaryną. Należy ostrożnie przepisywać warfarynę w dawkach zbliżonych do górnej granicy zakresu terapeutycznego.

Substraty CYP3A4. Wyniki badań farmakokinetycznych z substancjami modelowymi CYP3A4 (tj. midazolamem i cizaprydem) nie wykazały objawów wyraźnych interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z eplerenonem.

Inhibitory CYP3A4.

Silne inhibitory CYP3A4. Przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu i leków hamujących aktywność enzymu CYP3A4 może dojść do wyraźnych interakcji farmakokinetycznych. Pod wpływem silnego inhibitora CYP3A4 (ketoconazol 200 mg 2 razy dziennie) AUC eplerenonu zwiększała się o 441 % (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jednoczesne stosowanie eplerenonu i silnych inhibitorów CYP3A4 (ketoconazolu, itrakonazolu, rytonawiru, nelfinawiru, klaritromycyny, telitromycyny i nefazodonu) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Słabe i umiarkowane inhibitory CYP3A4. Stosowanie razem z erytromycyną, saquinawirem, amiodaronem, dyltiazemem, werapamilem lub flukenazolem prowadziło do wyraźnych interakcji farmakokinetycznych i wzrostu poziomów AUC o 98–187 %. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu i słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 dawka eplerenonu nie powinna przekraczać 25 mg na dobę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Induktory CYP3A4. Jednoczesne stosowanie eplerenonu i dziurawca (silny induktor CYP3A4) prowadziło do zmniejszenia AUC eplerenonu o 30 %. Stosowanie silniejszych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyny) może prowadzić do bardziej wyraźnego zmniejszenia AUC eplerenonu. Ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności eplerenonu nie zaleca się jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, dziurawiec) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antacida. Na podstawie wyników klinicznego badania farmakokinetycznego przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu i leków przeciwwskazowych nie spodziewa się wyraźnych interakcji.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Hiperkaliemia. W wyniku mechanizmu działania eplerenonu istnieje możliwość wystąpienia hiperkaliemii podczas leczenia tym lekiem. U wszystkich pacjentów należy monitorować stężenie potasu w surowicy krwi na początku leczenia oraz po każdej zmianie dawki leku. W dalszym etapie leczenia zaleca się okresowe monitorowanie, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem hiperkaliemii (np. u osób starszych, pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) oraz z cukrzycą). Nie zaleca się stosowania suplementów potasu podczas leczenia eplerenonem ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Obniżenie dawki eplerenonu prowadzi do obniżenia stężenia potasu w surowicy krwi. W jednym z badań wykazano, że dodatkowe stosowanie hydrochlorotiazydu podczas leczenia eplerenonem skutecznie kompensowało wzrost stężenia potasu w surowicy krwi.

Stosowanie eplerenonu w połączeniu z inhibitorem ACE i/lub blokerem receptora angiotensyny może zwiększać ryzyko hiperkaliemii.

Nie należy stosować eplerenonu jednocześnie w trójpotrójnej kombinacji z inhibitorem ACE i blokerem receptora angiotensyny (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Naruszenia funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym z cukrzycową mikroalbuminurią) należy regularnie monitorować stężenie potasu. Obniżenie funkcji nerek wiąże się ze zwiększonym ryzykiem hiperkaliemii. U pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią obserwowano zwiększoną częstość występowania hiperkaliemii. W związku z tym leczenie tych pacjentów należy prowadzić z ostrożnością. Eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy.

Naruszenia funkcji wątroby. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (klasy A i B wg klasyfikacji Childa-Puga) nie obserwowano wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi powyżej 5,5 mmol/l. Pacjenci ci wymagają jednak monitorowania poziomu elektrolitów. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania eplerenonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego eplerenon jest przeciwwskazany u tych pacjentów (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Induktory CYP3A4. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania eplerenonu z silnymi induktorami CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy unikać stosowania litu, cyklosporyny, tachrolimusu podczas leczenia eplerenonem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Plodność. Brak danych dotyczących wpływu na płodność człowieka.

Preparat zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami (nietolerancją galaktozy, wrodzoną niedostatecznością laktozy Lapp’a lub zespołem zaburzeń wchłaniania glukozy i galaktozy).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania eplerenonu u ciężarnych kobiet. Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni niekorzystny wpływ na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, poród oraz rozwój poporodowy. Eplerenon należy stosować u ciężarnych kobiet z ostrożnością.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy eplerenon przenika do mleka matki po podaniu doustnym. Dane badań przedklinicznych wskazują jednak na obecność eplerenonu i/lub jego metabolitów w mleku szczurów oraz na normalny rozwój potomstwa narażonego na działanie eplerenonu w ten sposób. Ze względu na brak danych dotyczących potencjalnego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią, należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu stosowania leku, biorąc pod uwagę istotność leku dla matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ eplerenonu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Eplerenon nie powoduje senności ani zaburzeń funkcji poznawczych, jednak podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy w związku ze stosowaniem leku.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

Eplepres można stosować niezależnie od posiłków (patrz dział «Farmakokinetyka»).

Maksymalna dobową dawką leku jest 50 mg.

Pacjenci z niewydolnością serca po przebytym zawałcie mięśnia sercowego.

Zalecaną dawką utrzymania eplerenonu jest 50 mg 1 raz dziennie. Leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg 1 raz dziennie i stopniowo zwiększać do docelowej dawki 50 mg 1 raz dziennie. Należy dążyć do osiągnięcia tej dawki w ciągu 4 tygodni, uwzględniając poziom potasu w surowicy (patrz tabela poniżej).

Leczenie eplerenonem należy zazwyczaj rozpocząć w ciągu 3–14 dni po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca klasy II według klasyfikacji NYHA.

Leczenie pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca klasy II według klasyfikacji NYHA należy rozpocząć od dawki 25 mg 1 raz dziennie i stopniowo zwiększać do docelowej dawki 50 mg 1 raz dziennie. Należy dążyć do osiągnięcia tej dawki w ciągu 4 tygodni, uwzględniając poziom potasu w surowicy (patrz tabela poniżej oraz dział «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności»).

Nie należy rozpoczynać leczenia eplerenonem u pacjentów, u których stężenie potasu w surowicy przekracza 5 mmol/l (patrz dział «Przeciwwskazania»).

Poziom potasu w surowicy należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia eplerenonem, w pierwszym tygodniu leczenia oraz miesiąc po rozpoczęciu leczenia lub po korekcie dawki. W razie potrzeby należy dalej okresowo monitorować poziom potasu w surowicy podczas leczenia.

Po rozpoczęciu leczenia dawkę leku należy dostosować zgodnie ze stężeniem potasu w surowicy, zgodnie z zaleceniami w poniższej tabeli.

Dostosowanie dawki po rozpoczęciu leczenia

Po tymczasowym odstawieniu eplerenonu z powodu wzrostu stężenia potasu do ≥ 6 mmol/l, ponowne wprowadzenie leczenia jest możliwe w dawce 25 mg co drugi dzień po obniżeniu stężenia potasu poniżej 5 mmol/l.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki początkowej u pacjentów w wieku podeszłym. Z powodu zmniejszonej czynności nerek związanego z wiekiem, ryzyko wystąpienia hiperkaliemii u pacjentów w wieku podeszłym jest zwiększone. Ryzyko może dodatkowo wzrosnąć w przypadku współistniejących chorób, które prowadzą do zwiększonego stężenia systemowego leku, w szczególności przy łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniu wątroby. Zaleca się okresowy monitoring stężenia potasu w surowicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Zaburzenia czynności nerek.

Pacjenci z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek nie wymagają dostosowania dawki początkowej. Zaleca się okresowy monitoring stężenia potasu w surowicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”) oraz dostosowanie dawki leku zgodnie z powyższą tabelą.

Pacjentom z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) należy rozpocząć leczenie od dawki 25 mg co drugi dzień i dostosować dawkę leku w zależności od stężenia potasu (patrz tabela powyżej). Zaleca się okresowy monitoring stężenia potasu w surowicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min i niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego. U takich pacjentów eplerenon należy stosować z ostrożnością.

Nie badano stosowania dawek przekraczających 25 mg dziennie u pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min.

Eplerenon jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Eplerenon nie jest usuwany z organizmu podczas dializy.

Zaburzenia czynności wątroby.

Pacjenci z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby nie wymagają dostosowania dawki początkowej. Z powodu zwiększonego stężenia systemowego eplerenonu u tej grupy pacjentów, a szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym, zaleca się częste i regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Stosowanie łączone.

W przypadku jednoczesnego stosowania z słabymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. amiodaronem, diltiazenem i werapamilem) można rozpocząć leczenie eplerenonem w dawce początkowej 25 mg raz dziennie. Dawka leku nie powinna przekraczać 25 mg raz dziennie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania eplerenonu u dzieci nie są ustalone. Dostępne informacje zawarte są w sekcjach „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”.

Przedawkowanie.

Objawy. Nie otrzymano doniesień o reakcjach niepożądanych związanych z przedawkowaniem eplerenonu u ludzi. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania leku u człowieka są hipotensja tętnicza lub hiperkaliemia.

Leczenie. Eplerenonu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy. Eplerenon skutecznie wiąże się z węglem aktywnym. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej należy rozpocząć leczenie wspierające. W przypadku rozwoju hiperkaliemii należy rozpocząć leczenie zgodnie ze standardami.

Niepożądane działania.

Ze strony układu krwi i układu limfatycznego: eozynofilia.

Ze strony układu endokrynologicznego: niedoczynność tarczycy.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, omdlenia, ból głowy, hipestezja.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: niewydolność lewej komory, migotanie przedsionków, tachykardia, hipotensja tętnicza, zakrzepica tętnic kończyn, hipotensja ortostatyczna.

Ze strony układu oddechowego, organów klatki piersiowej i osierdzia: kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego: biegunka, nudności, zaparcia, wymioty, wzdęcia.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: wysypka, świąd, nadpotliwość, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanek łącznych: skurcze mięśni, ból w układzie mięśniowo-szkieletowym, ból pleców.

Ze strony nerek i dróg moczowych: zaburzenia funkcji nerek (patrz punkty „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zapalenie pęcherzyka żółciowego.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: ginekomastia.

Ze strony psychiki: bezsenność.

Ze strony metabolizmu i trawienia: hiperkaliemia (patrz punkty „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”); hiponatremia, odwodnienie, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia.

Zaburzenia ogólne: osłabienie, niedobór samopoczucia.

Infekcje i inwazje: infekcje, zapalenie nerek, zapalenie gardła.

Badania laboratoryjne: wzrost stężenia mocznika we krwi, wzrost stężenia kreatyniny, obniżenie liczby receptorów czynnika wzrostu nabłonka, wzrost stężenia glukozy we krwi.

W badaniach przeprowadzonych u grupy pacjentów w wieku ≥ 75 lat odnotowano liczbowo większą ilość przypadków udaru mózgu. Jednakże nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy w częstości udarów między grupą leczoną eplerenonem (30) a grupą placebo (22).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych niepożądanych działań zgodnie z lokalnymi wymogami.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. AT „ZAKŁAD WITAMINOWY W KIJOWIE”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopilowska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua