Elitsea

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Elitsea (ELICEA)

Skład:

substancja czynna: escytalopramu oksalat;

1 tabletka dozwolona w jamie ustnej zawiera 5 mg lub 10 mg lub 20 mg escytalopramu w postaci escytalopramu oksalatu;

substancje pomocnicze: polakrylin potasu, kwas solny stężony, laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, sodowa croscarmeloza, acylo-sulfamid potasu, dihydrochalkon neohesperydyny, aromat miętowy (zawiera maltodekstrynę, skrobię modyfikowaną, olejek miętowy), stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki dozwolone w jamie ustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg: tabletki o barwie od białej do prawie białej, okrągłe, płaskie, z zaokrąglonymi krawędziami, z oznaczeniem „5” po jednej stronie;

tabletki 10 mg: tabletki o barwie od białej do prawie białej, okrągłe, płaskie, z zaokrąglonymi krawędziami, z oznaczeniem „10” po jednej stronie;

tabletki 20 mg: tabletki o barwie od białej do prawie białej, okrągłe, płaskie, z zaokrąglonymi krawędziami, z oznaczeniem „20” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Kod ATC N06A B10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Escytalopram jest selektywnym inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) o wysokiej powinowactwie do miejsca wiązania pierwotnego. Wiąże się również z miejscem allosterycznym transportera serotoniny z powinowactwem mniejszym o 1000 razy.

Escytalopram nie wiąże się wcale lub ma bardzo słabe powinowactwo do dużej liczby receptorów, w tym 5-HT1A, 5-HT2, receptorów dopaminergicznych D1 i D2, α1-, α2-, β-adrenergicznych, histaminowych H1, muskarynowych cholinergicznych, receptora benzodiazepinowego oraz receptorów opioidowych.

Hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) jest jedynie możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśnić farmakologiczne i kliniczne efekty escytalopramu.

Właściwości farmakodynamiczne

W przebiegu podwójnie ślepego, placebo-kontrolowanego badania EKG z udziałem zdrowych ochotników, zmiana od punktu wyjścia w odniesieniu do QTc (korekta wg wzoru Friderici) wynosiła 4,3 ms (90 % przedział ufności: 2,2; 6,4) przy dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90 % przedział ufności: 8,6; 12,8) przy dawce powyżej terapeutycznej 30 mg/dobę (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane” oraz „Przedawkowanie”).

Skuteczność kliniczna

Depresja

Wykazano skuteczność escytalopramu w leczeniu ostrej depresji w trzech spośród czterech podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badań. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom wzięło udział 274 pacjentów, którzy odpowiadali na leczenie w początkowej 8-tygodniowej fazie otwartego leczenia escytalopramem w dawce 10 lub 20 mg/dobę, a następnie zostali losowo przydzieleni do kontynuowania leczenia escytalopramem w tej samej dawce lub placebo przez 36 tygodni. W trakcie tego badania pacjenci kontynuujący przyjmowanie escytalopramu mieli istotnie dłuższy czas do nawrotu choroby w ciągu 36 tygodni w porównaniu z grupą przyjmującą placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne

Escytalopram okazał się skuteczny w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach oraz u pacjentów odpowiadających na leczenie – w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom przy zaburzeniu lękowym społecznym. 24-tygodniowe badanie doboru dawek wykazało skuteczność dawek 5, 10 oraz 20 mg escytalopramu.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Escytalopram w dawkach 10 i 20 mg/dobę okazał się skuteczny w czterech badaniach placebo-kontrolowanych. W połączonych danych trzech badań o podobnym schemacie z udziałem 421 ochotników przyjmujących escytalopram i 419 ochotników przyjmujących placebo, poprawa obrazu klinicznego wystąpiła odpowiednio u 47,5 % i 28,9 %, a remisja choroby – u 37,1 % i 20,8 %. Trwały efekt zaobserwowano już od 1. tygodnia.

Utrzymanie skuteczności przyjmowania escytalopramu w dawce 20 mg/dobę wykazano od 24. do 76. tygodnia; badanie randomizowane otwarte oceniające trwałość skuteczności z udziałem 373 ochotników, którzy odpowiadali na leczenie w trakcie początkowego 12-tygodniowego leczenia.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (zespoł natręctw)

W przebiegu randomizowanego, podwójnie ślepego badania klinicznego trwającego 12 tygodni, skuteczność dawki 20 mg/dobę w porównaniu z placebo różniła się istotnie w odniesieniu do ogólnego wyniku w Skali Objawów Obsesyjno-Kompulsyjnych Yale-Brown (Y-BOCS). Po 24 tygodniach skuteczność dawek escytalopramu 10 i 20 mg/dzień była lepsza niż placebo.

Zapobieganie nawrotom zostało wykazane dla dawek 10 i 20 mg/dobę escytalopramu u pacjentów odpowiadających na escytalopram w 16-tygodniowym okresie otwartym, którzy następnie weszli do 24-tygodniowego, randomizowanego, podwójnie ślepego, placebo-kontrolowanego okresu.

Dane badań na zwierzętach wykazały, że cytalopram powoduje obniżenie wskaźnika płodności i ciążności, zmniejszenie liczby implantacji oraz wystąpienie nieprawidłowych plemników przy stężeniach znacznie przekraczających stężenia u ludzi. Brak danych badań na zwierzętach dotyczących escytalopramu w tym zakresie.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wchłanianie jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjmowania pokarmu. Średni czas do osiągnięcia maksymalnej stężenia (średnie Tmax) wynosi 4 godziny po wielokrotnym podawaniu. Podobnie jak w przypadku cytalopramu w formie racematu, oczekiwana biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %.

Rozkład

Objętość pozorna rozkładu (Vd,β/F) po podaniu doustnym wynosi około 12–26 l/kg. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 80 %.

Metabolizm

Escytalopram jest metabolizowany w wątrobie do metabolitów demetylowanego i didemetylowanego. Oba są farmakologicznie aktywne. Alternatywnie azot może być utleniony do formy metabolitu N-tlenku. Zarówno metabolity, jak i związek wyjściowy są częściowo wydalane w formie glukuronidów. Po wielokrotnym podawaniu średnie stężenie metabolitu demetylowanego i didemetylowanego wynosi odpowiednio 28–31 % i <5 % w porównaniu ze stężeniem escytalopramu. Biotransformacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego odbywa się głównie za pomocą cytochromu CYP2C19. Możliwy jest również udział enzymów CYP3A4 i CYP2D6.

Wydalanie

Okres półtrwania (t½β) po wielokrotnym podawaniu wynosi około 30 godzin, klirens osoczowy po podaniu doustnym (Cloral) wynosi 0,6 l/min. Głównym metabolitom escytalopramu przypisuje się dłuższy okres półtrwania. Uważa się, że escytalopram i jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (drogą metaboliczną) i nerki, przy czym większa część jest wydalana z moczem w formie metabolitów.

Kinetyka escytalopramu jest liniowa. Stężenie w osoczu krwi w stanie stacjonarnym osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenie w stanie stacjonarnym – 50 nmol/l (od 20 do 125 nmol/l) – osiągane jest przy dawce dziennej 10 mg.

Upośledzenie funkcji nerek

U pacjentów z obniżoną funkcją nerek (CLcr 10–53 ml/min) obserwowano wydłużenie okresu półtrwania racematu cytalopramu oraz niewielki wzrost ekspozycji. Stężenia metabolitów w osoczu krwi nie były badane, ale można przypuszczać ich wzrost (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Upośledzenie funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym niedostatecznością wątroby (według kryteriów Childa-Pugh A i B) okres półtrwania escytalopramu wydłużał się prawie dwukrotnie, a ekspozycja była o 60 % wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w wieku podeszłym (> 65 lat)

U pacjentów w wieku podeszłym escytalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) u pacjentów w wieku podeszłym jest o 50 % wyższa niż u młodych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm

Przy niskiej aktywności izoenzymu CYP2C19 stwierdzono podwojenie stężenia leku w osoczu krwi w porównaniu z normalnym metabolizmem escytalopramu. Przy niedostateczności izoenzymu CYP2D6 nie zaobserwowano istotnych zmian ekspozycji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Leczenie dużych epizodów depresyjnych.
• Leczenie zaburzeń paniki z agorafobią lub bez agorafobii.
• Leczenie socjalnej fobii (zaburzenia lęku społecznego).
• Leczenie uogólnionego zaburzenia lęku.
• Leczenie zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub którykolwiek inny składnik preparatu.

Leczenie wspomagające niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (inhibitory MAO) ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego z pobudzeniem, drżeniem i hipertermią (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Kombinacja escytalopramu z nieodwracalnymi inhibitorami MAO-A (np. z moclobemidem) lub odwracalnym niezwyrodniałym inhibitory MAO, linezolidem, ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Znane wydłużenie odcinka QT lub wrodzony zespół wydłużonego odcinka QT.

Połączenie z lekami wydłużającymi odcinek QT (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Przeciwwskazane kombinacje

Nieodwracalne, niezwyrodniałe inhibitory MAO

Zgłaszano przypadki poważnych reakcji u pacjentów stosujących SSRI w połączeniu z niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMA-O), a także u pacjentów, którzy niedawno przerwali stosowanie SSRI i rozpoczęli terapię IMA-O (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Czasem pojawiały się przypadki zespołu serotonergowego (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Wspólne stosowanie escytalopramu z niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO jest przeciwwskazane. Leczenie escytalopramem można rozpocząć dopiero po upływie 14 dni od ostatniego dnia stosowania nieodwracalnych inhibitorów MAO. Leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO można rozpocząć dopiero po upływie 7 dni od zakończenia leczenia escytalopramem.

Odwracalny, selektywny inhibitor MAO-A (moclobemid)

Jednoczesne stosowanie escytalopramu z inhibitory MAO-A, moclobemidem, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli uznaje się za konieczne przepisanie tej kombinacji, należy początkowo zastosować minimalne zalecane dawki pod ścisłym nadzorem medycznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Odwracalny, niezwyrodniały inhibitor MAO (linezolid)

Jednoczesne stosowanie escytalopramu z antybiotykiem linezolidem jest przeciwwskazane pacjentom przyjmującym escytalopram. Jeśli uznaje się za konieczne przepisanie tej kombinacji, należy początkowo zastosować minimalne zalecane dawki pod ścisłym nadzorem medycznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nieodwracalny, selektywny inhibitor MAO-B (selegilina)

Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego kombinacja escytalopramu z selegiliną wymaga ostrożności. Dla wspólnej aplikacji z racemicznym citalopramem bezpieczne są dawki selegiliny do 10 mg/dobę.

Wydłużenie odcinka QT

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i farmakodynamicznych escytalopramu w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT. Nie można wykluczyć efektu sumacyjnego escytalopramu i tych leków. Dlatego wspólne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odcinek QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, neuroleptyki (np. pochodne fenylotiazyny, pimozyd, haloperidol), trójcykliczne antydepresanty, niektóre leki przeciwmikrobowe (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna dożylne, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w szczególności halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, hydroksyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Kombinacje wymagające ostrożności przy stosowaniu

Leki serotonergiczne

Wspólne stosowanie z lekami serotonergicznymi (np. opioidami (w tym tramadolem) i triptanami (np. sumatriptanem)) może prowadzić do wystąpienia zespołu serotonergowego (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Leki obniżające próg napadowy

SSRI mogą obniżać próg napadowy. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu escytalopramu z innymi lekami, które mogą obniżać ten próg, takimi jak antydepresanty (trójcykliczne, SSRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tioksanteny i butyrofenony), meflochina, bupropion i tramadol.

Lit, tryptofan

Zgłaszano przypadki nasilenia działania przy stosowaniu SSRI w połączeniu z litem lub tryptofanem, dlatego zaleca się ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu SSRI z tymi lekami.

Hypericum perforatum (dziurawiec)

Jednoczesne stosowanie SSRI i leków roślinnych zawierających dziurawiec (Hypericum perforatum) może zwiększać częstość występowania efektów niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Antykoagulansy

Możliwa jest zmiana działania antykoagulantów w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. Pacjentom przyjmującym doustne antykoagulansy należy dokładnie monitorować układ krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu.

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) może nasilać skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Alkohol

Oczekuje się, że escytalopram nie wykazuje interakcji farmakodynamicznej lub farmakokinetycznej z alkoholem. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków psychotropowych, jednoczesne stosowanie escytalopramu z alkoholem nie jest zalecane.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię

W przypadku współstosowania leków powodujących hipokaliemię/hipomagnezemię uzasadnione jest zachowanie ostrożności, ponieważ takie stany zwiększają ryzyko wystąpienia groźnych arytmii (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytalopramu

Metabolizm escytalopramu odbywa się głównie przy udziale CYP2C19. CYP3A4 i CYP2D6 mogą również brać udział w metabolizmie, choć w mniejszym stopniu. Enzym CYP2D6 jest częściowym katalizatorem metabolizmu głównego metabolitu S-DCT (demetylowanego escytalopramu).

Wspólne stosowanie escytalopramu i omeprazolu 30 mg raz dziennie (inhibitor CYP2C19) powoduje umiarkowany wzrost (około 50%) stężenia escytalopramu w osoczu.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cytydyny 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowanie silny ogólny inhibitor enzymów) powoduje umiarkowany wzrost (około 70%) stężenia escytalopramu w osoczu. Należy ostrożnie stosować escytalopram w połączeniu z cytydyną. Może być konieczna korekta dawki.

W związku z tym należy ostrożnie przepisywać escytalopram jednocześnie z inhibitorami cytochromu CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluokonazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) lub cytydyną. Monitorowanie efektów niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu może wymagać zmniejszenia dawki escytalopramu (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych leków

Escytalopram jest inhibitory enzymu CYP2D6. Należy ostrożnie przepisywać escytalopram jednocześnie z lekami, których metabolizm odbywa się przy udziale tego enzymu, a także z lekami o małym indeksie terapeutycznym, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (stosowanym w niewydolności serca), lub z niektórymi lekami działającymi na OUN i głównie metabolizowanymi przy udziale CYP2D6, np. antydepresantami – desypramidem, klozapiną i nortryptyliną; lekami przeciwpsychotycznymi – rysperydonem, tiorydazyną i haloperidolem. Może być konieczna korekta dawki.

Jednoczesne stosowanie z desypramidem lub metoprololem prowadzi do dwukrotnego wzrostu stężenia tych dwóch substratów CYP2D6 w osoczu.

Badania in vitro wykazały, że escytalopram może również powodować słabe hamowanie CYP2C19. Dlatego zaleca się ostrożne jednoczesne przepisywanie leków, których metabolizm odbywa się przy udziale CYP2C19.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Szczególne środki ostrożności dotyczą wszystkich inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI).

Dzieci

Leku Elitsea nie należy stosować dzieciom (do 18. roku życia). W trakcie badań klinicznych u dzieci leczonych lekami przeciwdepresyjnym stwierdzono większą częstość zachowań samobójczych (próby samobójstwa i myśli samobójcze), wrogości (z dominacją agresji, skłonnością do konfrontacji i drażliwości) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Jeżeli z konieczności klinicznej konieczne jest zastosowanie takiego leczenia, należy dokładnie obserwować pacjenta w celu wczesnego wykrycia objawów samobójczych. Ponadto brak danych dotyczących dalszego bezpieczeństwa u dzieci w odniesieniu do wzrostu, dojrzewania płciowego oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Lęk paradoksalny

U niektórych pacjentów z zaburzeniami lękowymi na początku leczenia lekami przeciwdepresyjnymi może dojść do nasilenia objawów lęku. Ta paradoksalna reakcja zwykle ustępuje w ciągu pierwszych dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia efektu anksjogennego, zaleca się stosowanie niskich dawek początkowych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drżycia

Zastosowanie escytalopramu należy przerwać, jeśli u pacjenta pojawiają się drżycia po raz pierwszy lub jeśli zwiększa się ich częstotliwość (u pacjentów z wcześniejszą diagnozą epilepsji). SSRI nie są zalecane pacjentom z niestabilną epilepsją, a pacjenci z kontrolowaną epilepsją wymagają dokładnego nadzoru.

Mania

SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. Należy przerwać przyjmowanie SSRI, jeśli u pacjenta rozpoczyna się faza maniakalna.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii (hipoglikemia lub hiperlipidemia). Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego

Próby samobójcze są typowe dla osób w stanie depresji, a zagrożenie może istnieć aż do osiągnięcia istotnej poprawy stanu. Należy dokładnie obserwować pacjentów przyjmujących leki przeciwdepresyjne, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia, aż do uzyskania istotnej poprawy stanu (ponieważ istnieje doświadczenie wskazujące na zwiększone ryzyko samobójstwa w wczesnych stadiach wyleczenia).

Inne zaburzenia psychiczne, przy których należy stosować lek Elitsea, mogą również towarzyszyć zwiększonemu ryzyku zachowań samobójczych. Należy dokładnie obserwować pacjentów leczonych z powodu innych zaburzeń psychicznych ze względu na możliwość jednoczesnego rozwoju depresji.

Ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych w trakcie leczenia, wymagany jest dokładny nadzór nad pacjentami z takim wywiadem lub z istotnym poziomem myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia. Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów przyjmujących leki przeciwdepresyjne w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat. Leczenie farmakologiczne powinno być towarzyszone dokładnym nadzorem nad pacjentami, szczególnie nad pacjentami z zwiększonym ryzykiem, w szczególności na początku leczenia i po zmianie dawki.

Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy uprzedzić o konieczności monitorowania nasilania się objawów klinicznych, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu. W przypadku pojawienia się odpowiednich objawów należy w razie potrzeby skorzystać z pomocy medycznej.

Akizja/psychomotoryczne pobudzenie

Stosowanie selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI)/inhibitorów zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (SNRI) może prowadzić do rozwoju akizji, charakteryzującej się subiektywnie przykrym lub niepokojącym niecierpliwieniem i potrzebą ruchu, często towarzyszonej niemożnością spokojnego siedzenia lub stania. Zjawisko to występuje najczęściej w pierwszych tygodniach leczenia. U pacjentów, u których występują takie objawy, zwiększenie dawki może zaszkodzić.

Hyponatremia

W trakcie stosowania SSRI zgłaszano pojedyncze przypadki hyponatremii, prawdopodobnie spowodowanej zaburzeniami wydzielania hormonu antydiuretycznego, które zwykle ustępują po przerwaniu leczenia. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z grupy ryzyka, takich jak osoby starsze, pacjenci z marskością wątroby lub pacjenci przyjmujący równolegle leki mogące wywołać hyponatremię.

Krwawienia

Podczas stosowania SSRI zgłaszano przypadki wystąpienia krwawień skórnych, takich jak siniaki i purpura. SSRI/SNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”, „Działania niepożądane”). Dlatego należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z tendencją do krwawień, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwpłytkowych, leków o znanym wpływie na funkcję płytek krwi (takich jak atypowe neuroleptyki i fenotiazyny, większość trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, Leki przeciwbólowe niesteroidowe, tiklopidyna, dipyrydamiol).

TERAPIA ELEKTROŚCIKOWA (ECT)

Obecnie istnieje tylko ograniczone doświadczenie kliniczne dotyczące łączenia stosowania SSRI z terapią elektrościkową, dlatego zaleca się zachowanie ostrożności.

Zespół serotonergiczny

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu escytalopramu w połączeniu z lekami o działaniu serotonergicznym, takimi jak triptany (w tym sumatriptan), opioidy (w tym tramadol) i tryptofan.

Zgłaszano pojedyncze przypadki wystąpienia zespołu serotonergicznego, stanu potencjalnie zagrażającego życiu, u pacjentów stosujących SSRI w połączeniu z lekami serotonergicznymi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Objawem rozwoju tego stanu może być kombinacja objawów takich jak pobudzenie, drżenie, mioklonus i hipertermia. W takim przypadku należy natychmiast przerwać przyjmowanie SSRI i leku serotonergicznego oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Hypericum

Jednoczesne stosowanie SSRI i leków roślinnych zawierających Hypericum (Hypericum perforatum) może zwiększać częstość występowania działań niepożądanych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia

Po zakończeniu leczenia (szczególnie nagłym) zazwyczaj pojawiają się objawy odstawienia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W trakcie badań klinicznych działania niepożądane związane z zakończeniem leczenia obserwowano u około 25% pacjentów w grupie escytalopramu i u 15% pacjentów w grupie placebo.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia zależy od wielu czynników, w tym od długości i dawki terapii oraz stopniowego zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy, zaburzenia zmysłów (w tym parestezje i uczucie przepływu prądu elektrycznego), zaburzenia snu (w szczególności bezsenność i niespokojne sny), pobudzenie lub lęk, wymioty i/lub nudności, drżenie, dezorientacja, nasilone pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone tętno, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowane, jednak u niektórych pacjentów mogą być cięższe. Objawy te zazwyczaj pojawiają się w pierwszych kilku dniach po zakończeniu leczenia, choć bardzo rzadko zgłaszano ich pojawienie się po przypadkowym pominięciu tylko jednej dawki.

Zazwyczaj objawy te są krótkotrwałe i ustępują w ciągu 2 tygodni, jednak u niektórych osób mogą występować przez 2-3 miesiące. W takim przypadku zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki escytalopramu w ciągu kilku tygodni do kilku miesięcy, w zależności od stanu pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki. Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia”).

Dysfunkcja seksualna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI)/inhibitory zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano przypadki trwałej dysfunkcji seksualnej, w której objawy nie ustępowały pomimo przerwania przyjmowania SSRI/SNRI.

Choroba niedokrwienna serca

Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Wydlęganie się interwału QT

Stwierdzono, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie się interwału QT. O przypadkach wydłużenia interwału QT i arytmii komorowej, w tym „torsade de pointes”, zgłaszano głównie u pacjentek z hipokaliemią lub istniejącym wydłużonym interwałem QT lub innymi chorobami serca. Należy zachować ostrożność u pacjentów z istotnym spowolnieniem akcji serca, pacjentów z niedawnym ostrym zawałem mięśnia sercowego i z niewydolnością serca w stadium dekompensacji.

Zaburzenia równowagi elektrolitów, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko arytmii złośliwych, należy je skorygować przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

Przed rozpoczęciem leczenia pacjentom z chorobą serca należy wykonać EKG.

W przypadku wystąpienia arytmii serca w trakcie leczenia escytalopramem należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Zamkniętoprzedsionkowa jaskra

SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, co prowadzi do midriazy. Ten efekt midriatyczny może zwęzić kąt oka, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i zamkniętoprzedsionkowej jaskry, szczególnie u podatnych pacjentów. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z jaskrą lub wywiadem jaskry.

Ostrzeżenia szczególne dotyczące substancji pomocniczych

Nie należy stosować leku pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, wrodzona niedostateczność laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu w czasie ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Leku Elitsea w czasie ciąży należy stosować tylko w przypadku wskazań życiowych i tylko po dokładnej ocenie stosunku ryzyka do korzyści.

Wymagany jest nadzór nad noworodkami, których matki stosowały lek Elitsea w późnych stadiach ciąży, szczególnie w III trymestrze. Należy unikać nagłego przerwania stosowania leku w czasie ciąży. U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SNRI w końcowych stadiach ciąży, zaobserwowano zespół ostrej niewydolności oddechowej, sinicę, apnię, drżycie, niestabilność temperatury, trudności z ssaniem, wymioty, hipoglikemię, nadciśnienie tętnicze, hipotensję, nadmierną reaktywność odruchową, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, senność, ciągły płacz, osłabienie i trudności z zasypianiem. Te zaburzenia mogą być objawem efektów serotonergicznych lub zespołu odstawienia. W większości przypadków powikłania zaczynały się natychmiast lub krótko po porodzie.

Dane epidemiologiczne wykazały, że stosowanie selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) w czasie ciąży, szczególnie w późnych stadiach ciąży, może zwiększyć ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (PPHN). Oszacowane ryzyko wynosi około 5 przypadków na 1000 ciąż. Częstość PPHN w populacji ogólnej wynosi 1-2 przypadki na 1000 ciąż.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż dwukrotne) krwawienia poporodowego po stosowaniu SSRI/SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”).

Karmienie piersią

Przypuszcza się, że escytalopram przenika do mleka matki, dlatego karmienie piersią w czasie leczenia zaleca się przerwać.

Plodność

Dane z badań na zwierzętach wykazały, że citalopram może wpływać na jakość nasienia. Przypadki u ludzi przy stosowaniu niektórych SSRI wykazały, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Nie zaobserwowano innego wpływu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn.

Elitsea nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn. Ogólnie escytalopram nie wpływa na funkcjonowanie intelektualne lub psychomotoryczne, ale należy wziąć pod uwagę, że jako lek psychotropowy może wpływać na podejmowanie decyzji i umiejętności. Pacjentów należy uprzedzić o potencjalnym ryzyku wpływu na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Lek Elitsea należy przyjmować w postaci jednorazowej dawki dobowej i stosować na czczo. Usta powinny być puste. Tabletkę należy położyć na język. Szybko się rozpuszcza i można ją połknąć bez popijania wodą. Tabletki rozpraszające się w jamie ustnej są kruche, dlatego należy z nimi obchodzić się ostrożnie. Nie wolno wyciskać ich przez folię w blistrze, ponieważ może to spowodować uszkodzenie tabletki. Nie należy brać tabletek mokrymi rękami, ponieważ mogą się rozpaść.

Wyciągnąć tabletkę w następujący sposób:

1. Trzymać blister za krawędź i ostrożnie oderwać wzdłuż perforacji, aby oddzielić jedną komórkę od reszty blistera.
2. Pociągnąć za krawędź folii i całkowicie ją zdjąć.
3. Wysypać tabletkę na dłoń.
4. Tabletkę należy natychmiast położyć na język.

Tabletek rozpraszających się w jamie ustnej nie można dzielić na równe części.

Forma leku jest szczególnie odpowiednia dla pacjentów mających trudności z połykaniem zwykłych tabletek lub w sytuacjach, gdy nie ma dostępnej cieczy.

Elitsea, tabletki rozpraszające się w jamie ustnej, są bioekwiwalentne tabletkom escytalopramu powlekanych powłoką filmową, z takim samym tempem i stopniem wchłaniania. Elitsea ma takie same dawki i częstotliwość stosowania, co tabletki powlekane powłoką filmową. Escytalopram, tabletki rozpraszające się w jamie ustnej, można stosować jako alternatywę dla tabletek powlekanych powłoką filmową.

Bezpieczeństwo dawek powyżej 20 mg na dobę nie zostało ustalone.

Epizody depresyjne

Zwykle dawka wynosi 10 mg/dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg/dobę.

Efekt rozwija się zazwyczaj po 2–4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Po ustąpieniu objawów leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy w celu utrwalenia osiągniętego efektu.

Zespół lękowy z agorafobią lub bez agorafobii

W pierwszym tygodniu leczenia zalecana jest dawka 5 mg, którą następnie zwiększa się do 10 mg/dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można dalej zwiększyć do maksymalnej – 20 mg/dobę.

Maksymalna skuteczność osiągana jest w ciągu około 3 miesięcy. Leczenie trwa kilka miesięcy.

Zaburzenie lękowe społeczne (fobia społeczna)

Zwykle należy stosować dawkę 10 mg raz dziennie. Umiarkowanie objawów rozwija się zazwyczaj po 2–4 tygodniach. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można następnie zmniejszyć do 5 mg lub zwiększyć do maksymalnej – 20 mg/dobę.

Ponieważ zaburzenie lękowe społeczne ma charakter przewlekły, zalecana długość leczenia w celu utrwalenia efektu wynosi 12 tygodni. Długotrwałe stosowanie u pacjentów odpowiadających na leczenie badano przez 6 miesięcy i może być stosowane indywidualnie w celu zapobiegania nawrotom choroby. Należy regularnie oceniać korzyści terapeutyczne leczenia.

Zaburzenie lękowe społeczne ma wyraźnie zdefiniowaną terminologię diagnostyczną konkretnego schorzenia, które nie powinno być mylone z nadmierną nieśmiałością. Farmakoterapia wskazana jest wyłącznie w przypadku zaburzeń istotnie wpływających na aktywność zawodową i społeczną osoby.

Skuteczność takiego leczenia w porównaniu z terapią poznawczo-behawioralną nie była oceniana. Farmakoterapia powinna być częścią ogólnej strategii terapeutycznej.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Zwykle należy stosować 10 mg raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę.

Zaleca się kontynuację leczenia przez 3 miesiące w celu wzmocnienia efektu. Udowodniono, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom; może być stosowane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści terapeutyczne leczenia.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne

Początkowa dawka wynosi 10 mg raz dziennie. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można następnie zwiększyć do maksymalnej – 20 mg na dobę.

Ponieważ zaburzenie obsesyjno-kompulsywne jest chorobą przewlekłą, pacjentów należy leczyć przez wystarczający okres czasu w celu zapewnienia ustąpięcia objawów. Należy regularnie oceniać korzyści terapeutyczne leczenia i dawkowanie.

Pacjenci w wieku podeszłym (> 65 lat)

Początkowa dawka wynosi 5 mg raz dziennie. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można następnie zwiększyć do 10 mg na dobę.

Skuteczność leku Elitsea w zaburzeniu lękowym społecznym nie była badana u pacjentów w wieku podeszłym.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

U pacjentów z umiarkowanym i łagodnym zaburzeniem czynności nerek nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) lek należy stosować z ostrożnością.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

U pacjentów z umiarkowanym i łagodnym niedostatecznością wątroby zalecana początkowa dawka w pierwszych dwóch tygodniach wynosi 5 mg/dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można następnie zwiększyć do 10 mg na dobę. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby wymagana jest ostrożność w doborze dawki i staranne dozowanie.

Osłabiona aktywność CYP2C19

U pacjentów z znaną osłabioną aktywnością enzymu CYP2C19 zalecana początkowa dawka w pierwszych dwóch tygodniach wynosi 5 mg/dobę.

W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można następnie zwiększyć do 10 mg/dobę.

Symptomy odstawienia obserwowane po zakończeniu leczenia

Należy unikać nagłego zakończenia stosowania tego leku. Po zakończeniu leczenia dawkę escytalopramu należy stopniowo zmniejszać w odstępach co najmniej 1–2 tygodnie w celu zapobiegania reakcjom odstawieniowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia ciężkich objawów podczas zmniejszania dawki lub po zakończeniu leczenia można przywrócić poprzednią dawkę. Następnie lekarz może kontynuować stopniowe zmniejszanie dawki, ale wolniej.

Dzieci.

Lek Elitsea nie powinien być stosowany u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Toxiczność

Dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone i w wielu przypadkach przedawkowanie dotyczyło również innych leków. W większości przypadków objawy były nieobecne lub łagodne. Przypadki śmiertelne po przedawkowaniu samym escytalopramem były rzadkie. Dawki escytalopramu w zakresie od 400 do 800 mg nie powodowały ciężkich objawów.

Symptomy

Objawy zgłaszane przy przedawkowaniu escytalopramem dotyczyły ogólnie układu nerwowego (od zawrotów głowy, drżenia, pobudzenia po rzadkie przypadki zespołu serotoniny, drgawek i śpiączki), układu pokarmowego (nudności/wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja tętnicza, tachykardia, wydłużenie odcinka QT i arytmie), a także równowagi elektrolitów i płynów (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie

Nie istnieje specyficzny antydotum. Należy zapewnić przejrzystość dróg oddechowych, upewnić się o odpowiedniej oksygenacji i funkcji oddechowej. Należy rozważyć przepłukanie żołądka i zastosowanie węgla aktywowanego. Przepłukanie żołądka należy przeprowadzić jak najszybciej po doustnym przyjęciu leku. Zaleca się ciągłe monitorowanie funkcji układu sercowo-naczyniowego i ważnych parametrów życiowych w połączeniu z ogólnymi środkami wspomagającymi i objawowymi. Zaleca się monitorowanie EKG w przypadku przedawkowania u pacjentów z niewydolnością serca i zjawiskami zastojowymi/bradyarytmią, u pacjentów przyjmujących współistniejące leki wydłużające odcinek QT lub u pacjentów z zaburzonym metabolizmem, np. z powodu zaburzeń funkcji wątroby.

Efekty uboczne

Efekty uboczne najczęściej występują w pierwszym i drugim tygodniu leczenia, a następnie stają się mniej nasilone, a ich częstość zmniejsza się w trakcie dalszej terapii.

Poniżej wymienione są efekty uboczne charakterystyczne dla wszystkich ZSSRI oraz escytalopramu, obserwowane podczas badań kontrolowanych placebo oraz w praktyce klinicznej, pogrupowane według układów narządów i częstości występowania.

Klasyfikacja częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 – <1/10), nieczęsto (≥1/1000 – ≤1/100), rzadko (≥1/10000 – ≤1/1000), bardzo rzadko (≤1/10000) lub nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

1Przypadki myśli lub zachowań samobójczych obserwowano podczas leczenia escytaloprąmem lub bezpośrednio po jego przerwaniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

2O te reakcje zgłaszano w ramach klasy LSSZ (leków hamujących wychwyt zwrotny serotoniny).

3Ten objaw został zarejestrowany dla terapeutycznej klasy LSSZ/LSSZN (leków hamujących wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Opis niektórych niepożądanych reakcji

Objawy charakterystyczne dla klasy leków

Badania epidemiologiczne, przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących LSSZ oraz trójcykliczne leki przeciwdepresyjne. Mechanizm prowadzący do tego ryzyka jest obecnie nieznany.

Objawy odstawienia pojawiające się po przerwaniu leczenia

Przerywanie stosowania LSSZ/LSSZN (leków hamujących wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny), szczególnie nagłe, często prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszane reakcje to zawroty głowy, zaburzenia zmysłowe (parestezje i uczucie przepływu prądu elektrycznego), zaburzenia snu (w tym bezsenność i niespokojne sny), pobudzenie lub lęk, wymioty i/lub nudności, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość oraz zaburzenia widzenia. Ogólnie te objawy są łagodne lub umiarkowane, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub długotrwałe. Dlatego też w przypadku braku potrzeby kontynuowania leczenia escytaloprąmem, lek należy przerywać stopniowo, poprzez stopniowe zmniejszanie dawki.

<u wydłużenie interwału QT

Podczas okresu pozarejestrowego zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QT oraz arytmii komorowej, w tym „torsade de pointes”, głównie u pacjentek z hipokaliemią, istniejącym wydłużeniem interwału QT lub innymi chorobami serca.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji

Zgłaszanie niepożądanych reakcji po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych reakcji oraz brak skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie są wymagane specjalne warunki temperaturowe przechowywania leku.

Przechowywać we wstępnej opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blisterze; po 4 lub po 12 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место/KRKA, d.d., Novo mesto.

Dzhenefarm SA/Genepharm SA.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.

18. km Marathonos Ave, Pallini Attiki, 15351, Grecja/18th km Marathonos Ave, Pallini Attiki, 15351, Greece.