Elitsea

INSTRUKCJA dot. stosowania leku ELICEA (ELICEA®)

Skład:

substancja czynna: escytalopram;

1 tabletka powlekana zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg escytalopramu w postaci escytalopramu oxalatu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, crospovidon, povidon, celuloza mikrokryształowa, skrobia prażelatynizowana, stearynian magnezu, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 3000, triacetyna.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

5 mg: tabletki powlekane białego koloru, okrągłe, dwuwypukłe, z bocznościętymi brzegami;

10 mg i 20 mg: tabletki powlekane białego koloru, owalne, dwuwypukłe, z ryflowaniem po jednej stronie. Tabletki 10 mg i 20 mg można podzielić na równe połowy.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny. Kod ATC N06A B10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Escytalopram jest selektywnym inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (SIZZS) (5-HT) o wysokiej powinowactwie do pierwotnego miejsca wiązania. Wiąże się również z miejscem allosterycznym transportera serotoniny, ale z powinowactwem 1000 razy niższym.

Escytalopram nie wiąże się w ogóle lub ma bardzo słabe powinowactwo do szeregu receptorów, w tym 5-HT1A, 5-HT2, receptorów dopaminergicznych D1 i D2, receptorów α1-, α2-, β-adrenergicznych, histaminowych H1, cholinergicznych muszynowych, receptora benzodiazepinowego oraz receptorów opioidowych.

Hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) jest jedynym możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśnić farmakologiczne i kliniczne efekty escytalopramu.

Właściwości farmakodynamiczne

W podwójnym ślepym, placebo-kontrolowanym badaniu parametrów EKG wśród zdrowych ochotników, wydłużenie interwału QTc (skorygowanego według wzoru Fridericia) od wartości wyjściowej wynosiło 4,3 ms (90 % CI (przedział ufności): 2,2; 6,4) po podaniu dawki 10 mg/doba oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6; 12,8) po podaniu dawki powyżej terapeutycznej – 30 mg/doba (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Przedawkowanie” oraz „Działania niepożądane”).

Skuteczność kliniczna

Epizody depresyjne duże

Skuteczność escytalopramu w leczeniu depresji w okresie ostrym wykazano w trzech spośród czterech podwójnych ślepych, placebo-kontrolowanych, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badań. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom, 274 pacjentów, którzy odpowiadali na leczenie w trakcie wstępnego 8-tygodniowego otwartego okresu leczenia escytalopramem w dawce 10 lub 20 mg/doba, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji leczenia escytalopramem w tej samej dawce lub placebo przez 36 tygodni. W trakcie tego badania u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escytalopramu zaobserwowano istotnie dłuższy czas do nawrotu w ciągu kolejnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne

Escytalopram okazał się skuteczny w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach oraz w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. 24-tygodniowe badanie doboru optymalnej dawki wykazało skuteczność dawek 5, 10 oraz 20 mg escytalopramu.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Escytalopram w dawkach 10 i 20 mg/doba okazał się skuteczny w 4 z 4 badań placebo-kontrolowanych.

Zgodnie z połączonymi danymi trzech badań o podobnym schemacie, w których wzięło udział łącznie 421 pacjentów leczonych escytalopramem oraz 419 pacjentów przyjmujących placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano odpowiednio u 47,5 % i 28,9 % pacjentów, a remisja wystąpiła u odpowiednio 37,1 % i 20,8 % pacjentów. Stabilny efekt obserwowano od pierwszego tygodnia leczenia.

Efekt utrzymujący escytalopramu w dawce 20 mg/doba wykazano w 24–76-tygodniowym randomizowanym badaniu oceny efektu utrzymującego leczenie, w którym wzięło udział 373 pacjentów odpowiadających na lek w trakcie wstępnego 12-tygodniowego leczenia w trybie otwartym.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne

W randomizowanym, podwójnym ślepym badaniu klinicznym escytalopram w dawce 20 mg/doba wykazał różnicę w stosunku do placebo w odniesieniu do całkowitego wyniku w skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale – Skala Oceny Zaburzenia Obsesyjno-Kompulsyjnego Uniwersytetu Yale i Brown) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści z zastosowania escytalopramu zarówno w dawce 10 mg/doba, jak i 20 mg/doba w porównaniu z placebo.

Skuteczność leku w zapobieganiu nawrotom wykazano dla escytalopramu w dawkach 10 i 20 mg/doba u pacjentów odpowiadających na escytalopram w 16-tygodniowym okresie otwartym i zakwalifikowanych do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego, placebo-kontrolowanego okresu.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Absorpcja jest niemal całkowita i nie zależy od przyjmowania pokarmu. Średni czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (średnie Tmax) wynosi 4 godziny po wielokrotnym podawaniu. Jak w przypadku cytalopramu w formie racematu, oczekiwana jest absolutna biodostępność escytalopramu na poziomie około 80 %.

Rozkład

Objętość urojona rozkładu (Vd,β/F) po podaniu doustnym wynosi około 12–26 l/kg. Biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza krwi jest niższe niż 80 %.

Biotransformacja

Escytalopram jest metabolizowany w wątrobie do metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Alternatywnie azot może być utleniany do formy metabolitu N-tlenku. Zarówno metabolity, jak i związek pierwotny są częściowo wydalane w postaci glukuronidów. Po wielokrotnym podawaniu średnie stężenie metabolitów demetylo- i didemetylo- zwykle wynosi odpowiednio 28–31 % i <5 % w stosunku do stężenia escytalopramu. Biotransformacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego odbywa się głównie za pośrednictwem cytochromu CYP2C19. Możliwy jest również udział enzymów CYP3A4 i CYP2D6.

Eliminacja

Okres półtrwania (t½β) po wielokrotnym podawaniu wynosi około 30 godzin, klirens osoczowy po podaniu doustnym (Cloral) wynosi 0,6 l/min. Głównym metabolitom escytalopramu przypisuje się dłuższy okres półtrwania. Uważa się, że escytalopram i jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (drogą metaboliczną) i nerki, przy czym większa część jest wydalana z moczem w postaci metabolitów.

Linowość

Kinetyka escytalopramu jest liniowa. Stężenie równowagowe w osoczu osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenia równowagowe w stanie stacjonarnym – 50 nmol/l (od 20 do 125 nmol/l) – osiągane są przy dawce dziennej 10 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym (> 65 lat)

U pacjentów w wieku podeszłym escytalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) u pacjentów w wieku podeszłym jest o 50 % wyższa niż u młodych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby o lekkim lub średnim stopniu nasilenia (według kryteriów Childa-Pugh A i B) okres półtrwania escytalopramu wydłużał się prawie dwukrotnie, a AUC była o 60 % wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

U pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek (klirens kreatyniny (CLcr) 10–53 ml/min) obserwowano wydłużenie okresu półtrwania cytalopramu w formie racematu oraz niewielki wzrost AUC. Stężenie metabolitów w osoczu krwi nie było badane, ale można przypuszczać jego wzrost (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm

U pacjentów z obniżoną aktywnością metaboliczną izoenzymu CYP2C19 stężenia leku w osoczu krwi były dwukrotnie wyższe niż u pacjentów z prawidłową funkcją CYP2C19. Przy braku izoenzymu CYP2D6 nie zaobserwowano istotnych zmian AUC (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie napadów depresyjnych większych.
• Leczenie zaburzeń paniki z lub bez agorafobii.
• Leczenie zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna).
• Leczenie zaburzeń obsessyjno-kompulsyjnych.
• Leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Łączne leczenie niezwyborczymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (inhibitory MAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergowego z pobudzeniem, drżeniem, hipertermią itp. (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Łączne stosowanie escytalopramu z nieodwracalnymi inhibitorami MAO typu A (np. z moclobemidem) lub odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem MAO linezolidem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznanym wydłużeniem odstępu QT lub z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT.

Escytalopram jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami, które mogą wydłużać odstęp QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Przeciwwskazane kombinacje

Niezwyborcze, nieodwracalne inhibitory MAO

Opisywano przypadki poważnych reakcji u pacjentów przyjmujących SSRI w połączeniu z niezwyborczymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO oraz u pacjentów, którzy niedawno przerwali przyjmowanie SSRI i rozpoczęli terapię inhibitorami MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Czasem wystąpił zespół serotonergowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Łączne stosowanie escytalopramu z niezwyborczymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO jest przeciwwskazane. Leczenie escytalopramem można rozpocząć dopiero po upływie 14 dni od ostatniego dnia przyjmowania nieodwracalnych inhibitorów MAO. Leczenie niezwyborczymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO można rozpocząć dopiero po upływie 7 dni od zakończenia leczenia escytalopramem.

Kombinacje wymagające ostrożności

Odwracalny, selektywny inhibitor MAO typu A (moklobemid)

Jednoczesne stosowanie escytalopramu z inhibitorem MAO typu A – moclobemidem – jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczność tej kombinacji zostanie potwierdzona, należy początkowo stosować minimalne dawki zalecane pod ścisłym nadzorem medycznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Odwracalny, nieselektywny inhibitor MAO (linezolid)

Jednoczesne stosowanie escytalopramu z antybiotykiem linezolidem jest przeciwwskazane pacjentom przyjmującym escytalopram. Jeśli taka kombinacja jest uznawana za konieczną, należy początkowo stosować minimalne dawki zalecane pod ścisłym nadzorem medycznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nieodwracalny, selektywny inhibitor MAO typu B (selegolina)

Ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergowego, kombinacja escytalopramu z selegoliną wymaga ostrożności. W przypadku stosowania łącznie z racemicznym cytalopramem bezpieczne są dawki selegoliny do 10 mg/dobę.

Wydłużenie odstępu QT

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i farmakodynamicznych escytalopramu w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT. Przy stosowaniu escytalopramu razem z takimi lekami nie można wykluczyć wystąpienia efektu addytywnego. W związku z tym jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarhythmiczne klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenytoazyny, pimozyd, haloperidol), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, niektóre leki przeciwbakteryjne (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w tym halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, hydroksyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Kombinacje wymagające ostrożności przy stosowaniu

Leki serotonergiczne

Łączne stosowanie z lekami serotonergicznymi (np. opioidami (w tym tramadolem) i triptanami (np. sumatryptanem) może prowadzić do wystąpienia zespołu serotonergowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki obniżające próg padaczkowy

SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z innymi lekami, które mogą obniżać ten próg, takimi jak leki przeciwdepresyjne (trójcykliczne, SSRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tioksanteny i butyrofenony), meflochina, bupropion i tramadol.

Lit, tryptofan

Opisywano przypadki nasilenia działania przy stosowaniu SSRI w połączeniu z litem lub tryptofanem, dlatego zaleca się ostrożne jednoczesne stosowanie tych leków.

Zwierzobój

Jednoczesne stosowanie SSRI i leków roślinnych zawierających zwierzobój (Hypericum perforatum) może zwiększać częstość działań niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antykoagulancy

Możliwa jest zmiana działania antykoagulantów w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. Pacjentom przyjmującym doustne antykoagulancy należy dokładnie monitorować układ krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu.

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) może nasilać skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol

Escytalopram nie wchodzi w interakcje farmakodynamiczne ani farmakokinetyczne z alkoholem. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków psychotropowych, jednoczesne spożywanie alkoholu z escytalopramem nie jest zalecane.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków mogących powodować hipokaliemię/hipomagnezemię, ponieważ w takim przypadku zwiększa się ryzyko rozwoju groźnych arytmi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytalopramu

Metabolizm escytalopramu odbywa się głównie za udziałem CYP2C19. W metabolizmie mogą również uczestniczyć CYP3A4 i CYP2D6, choć w mniejszym stopniu. Enzym CYP2D6 uznawany jest za częściowy katalizator metabolizmu głównego metabolitu S-DCT (demetylowanego escytalopramu).

Łączne stosowanie escytalopramu i omeprazolu 30 mg raz dziennie (inhibitor CYP2C19) powoduje umiarkowany wzrost (około 50%) stężenia escytalopramu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cytydyny 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) powoduje umiarkowany wzrost (około 70%) stężenia escytalopramu w osoczu krwi. Należy ostrożnie stosować escytalopram w połączeniu z cytydyną. Może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W związku z tym należy ostrożnie przepisywać maksymalne dawki escytalopramu jednocześnie z inhibitorami cytochromu CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluconazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) lub cytydyną. Korekta dawki escytalopramu może być konieczna w zależności od oceny klinicznej.

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych leków

Escytalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Należy ostrożnie przepisywać escytalopram jednoczesnie z lekami, których metabolizm odbywa się za udziałem tego enzymu, a także z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (stosowanym w niewydolności serca), lub z niektórymi lekami działającymi na OUN i głównie metabolizowanymi przez CYP2D6, np. takimi lekami przeciwdepresyjnymi jak desypramina, klozaprymina i nortryptylina; takimi lekami przeciwpsychotycznymi jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Może być konieczna korekta dawki.

Jednoczesne stosowanie z desypraminą lub metoprololem prowadzi do dwukrotnego wzrostu stężeń osoczowych tych dwóch substratów CYP2D6.

Badania in vitro wykazały, że escytalopram może również powodować słabe hamowanie CYP2C19. Dlatego zaleca się ostrożne jednoczesne przepisywanie leków, których metabolizm odbywa się za udziałem CYP2C19.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Niniejsze środki ostrożności dotyczą klasy terapeutycznej selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI).

Dzieci

Leku Elitsea nie należy podawać dzieciom (do 18. roku życia). W trakcie badań klinicznych u dzieci leczonych lekami przeciwdrgawkowymi obserwowano częstsze występowanie zachowań samobójczych (pomysły i próby samobójcze), wrogości (z przewagą agresji, skłonności do konfliktów i drażliwości) w porównaniu z dziećmi przyjmującymi placebo. Jeżeli sytuacja kliniczna wymaga jednak podania takiego leczenia, należy dokładnie obserwować pacjenta w celu wczesnego wykrycia objawów samobójczych. Ponadto brak danych dotyczących dalszej bezpieczeństwa u dzieci pod względem wzrostu, dojrzewania płciowego oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Lęk paradoksalny

U niektórych pacjentów z zaburzeniem lękowym w początkowym okresie leczenia lekami przeciwdrgawkowymi może dochodzić do nasilenia lęku. Ta paradoksalna reakcja zazwyczaj ustępuje w ciągu pierwszych dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia efektu anksjogennego, zaleca się niską dawkę początkową (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drżycie

Stosowanie esycytralopramu należy przerwać, jeśli u pacjenta pojawiają się po raz pierwszy drżycie lub jeśli zwiększa się ich częstotliwość (u pacjentów z wcześniejszym rozpoznaniem epilepsji). SSRI nie są zalecane pacjentom z niestabilną epilepsją, a pacjentów z kontrolowaną epilepsją należy dokładnie monitorować.

Mania

SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. Należy przerwać przyjmowanie SSRI w przypadku wystąpienia u pacjenta stanu maniakalnego.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii (hipoglikemia lub hiperglikemia). Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych środków obniżających poziom glukozy we krwi.

Samobójstwo/samobójcze myśli lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się z ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw. Takie zagrożenie istnieje aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie nastąpić w ciągu pierwszych tygodni leczenia lub dłużej, należy dokładnie monitorować stan pacjentów do czasu poprawy. Klinicznie udowodniono, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach remisji.

Inne zaburzenia psychiczne, w przypadku których stosuje się escytralopram, mogą również wiązać się ze wzrostem ryzyka zachowań samobójczych. Ponadto takie stany mogą występować współistotnie z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Te ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych w trakcie leczenia, konieczna jest dokładna obserwacja pacjentów z takim wywiadem lub z wyraźnym poziomem myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia. Metaanaliza badań wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących leki przeciwdrgawkowe w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Szczególnie dokładna obserwacja pacjentów z wysokim ryzykiem jest szczególnie ważna na początku leczenia i po zmianie dawki.

Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinformować o konieczności monitorowania pogorszenia stanu klinicznego, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu. Należy podkreślić konieczność natychmiastowego skorzystania z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia odpowiednich objawów.

Akathizia/psychomotoryczne pobudzenie

Stosowanie SSRI/inhibitorów wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny (SNRI) wiązało się z rozwojem akathizii, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub niepokojącym niecierpliwością i potrzebą ruchu, często towarzyszonej niemożnością spokojnego siedzenia lub stania. Zjawisko to występuje najczęściej w pierwszych tygodniach leczenia. U pacjentów z takimi objawami zwiększenie dawki może zaszkodzić.

Hiponatremia

W trakcie stosowania SSRI zgłaszano pojedyncze przypadki hiponatremii, prawdopodobnie spowodowane zaburzeniami wydzielania hormonu antydiuretycznego, które zazwyczaj ustępowały po przerwaniu leczenia. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z grupy ryzyka, takich jak osoby starsze, pacjenci z marskością wątroby lub pacjenci przyjmujący równolegle leki mogące wywołać hiponatremię.

Krwawienia

Przy stosowaniu SSRI możliwe są krwawienia skórne, siniaki i purpura. SSRI/SNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży i karmienia piersią”, „Działania niepożądane”). Należy stosować SSRI z ostrożnością u pacjentów z tendencją do krwawień, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwkrzepliwych lub leków wpływających na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne i fenotiazyny, większość trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, tiklopidyna, dipyrydamol).

Elektrowstrząsowa terapia (EWT)

Obecnie istnieje tylko ograniczone doświadczenie kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania SSRI i EWT, dlatego zaleca się zachowanie ostrożności.

Odwracalne, selektywne inhibitory MAO typu A

Nie zaleca się łączenia escytralopramu z inhibitorami MAO typu A ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego.

Zespół serotonergowy

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu escytralopramu w połączeniu z lekami o działaniu serotonergicznym, np. tryptanami (w tym sumatryptanem), opioidami (w tym tramadolem) i tryptofanem.

Zarejestrowano pojedyncze przypadki zespołu serotonergowego u pacjentów przyjmujących SSRI wraz z lekami serotonergicznymi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Objawem rozwoju tego stanu może być kombinacja objawów takich jak pobudzenie, drżenie, mioklonus i hipertermia. W takim przypadku należy natychmiast przerwać przyjmowanie SSRI i leku serotonergicznego oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Zwierzobój

Jednoczesne stosowanie SSRI i leków roślinnych zawierających zwierzobój (Hypericum perforatum) może zwiększać częstość występowania działań niepożądanych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Objawy odstawienia pojawiające się po przerwaniu leczenia

Po przerwaniu leczenia (szczególnie nagłym) zazwyczaj pojawiają się objawy odstawienia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W badaniach objawy związane z przerwaniem leczenia obserwowano u około 25% pacjentów w grupie escytralopramu i u 15% pacjentów w grupie placebo.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia zależy od kilku czynników, w tym od długości i dawki leczenia oraz tempa zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to: zawroty głowy, zaburzenia zmysłów (w tym parestezje i uczucie porażenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, intensywne sny), pobudzenie lub lęk, wymioty i/lub nudności, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowane, jednak u niektórych pacjentów mogą być cięższe. Objawy zazwyczaj pojawiają się w pierwszych kilku dniach po przerwaniu leczenia, choć bardzo rzadko zgłaszano ich wystąpienie po przypadkowym pominięciu tylko jednej dawki.

Zazwyczaj objawy te są krótkotrwałe i ustępują w ciągu 2 tygodni, jednak u niektórych osób mogą trwać 2-3 miesiące lub dłużej. W takim przypadku zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki escytralopramu w ciągu kilku tygodni do kilku miesięcy, w zależności od stanu pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dysfunkcja seksualna

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)/inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Były doniesienia o trwałej dysfunkcji seksualnej, w której objawy nie ustępowały mimo przerwania przyjmowania SSRI/SNRI.

Choroba niedokrwienna serca (CNS)

Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z CNS.

Wydlęganie odcinka QT

Stwierdzono, że escytralopram powoduje zależne od dawki wydlęganie odcinka QT. O przypadkach wydlęgania odcinka QT i arytmii komorowej, w tym torsade de pointes, zgłaszano głównie u pacjentek z hipokaliemią lub istniejącym wydłużeniem odcinka QT, lub innymi chorobami serca. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wyraźną bradykardią, niedawnym ostrym zawałem mięśnia sercowego lub dekompensowaną niewydolnością serca.

Zaburzenia równowagi elektrolitów, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko złośliwych arytmii i powinny być korygowane przed rozpoczęciem leczenia escytralopramem.

Przed rozpoczęciem leczenia pacjentom z chorobą serca należy wykonać EKG. W przypadku wystąpienia arytmii serca w trakcie leczenia escytralopramem należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Glaukoma z zamkniętym kątem

SSRI, w tym escytralopram, mogą wpływać na wielkość źrenicy, prowadząc do midriazy. Ten efekt midriatyczny może potencjalnie zwęzić kąt oka, prowadząc do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i glaukomatu z zamkniętym kątem, szczególnie u podatnych pacjentów. Dlatego escytralopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z glaukomatem z zamkniętym kątem lub wywiadem glaukomatu.

Ostrzeżenia szczególne dotyczące substancji pomocniczych

Elitsea zawiera laktozę. Nie należy stosować leku pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, wrodzona niedostateczność laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane kliniczne dotyczące stosowania escytralopramu w czasie ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Escytralopram jest przeciwwskazany w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, w których po dokładnym rozważeniu wszystkich wad i zalet wykazano konieczność podania leku.

Konieczna jest obserwacja noworodków, których matki przyjmowały escytralopram w czasie ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze. Należy unikać nagłego przerwania stosowania leku w czasie ciąży. U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SNRI w końcowych stadiach ciąży, zaobserwowano zespół ostrego niewydolności oddechowej, sinicę, apnię, drżycie, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemię, hipertonię, hipotonię, nadmierną refleksyjność, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, osłabienie, ciągłe płaczenie, senność i trudności zasypiania. Te zaburzenia mogą być przejawem efektów serotonergicznych lub zespołu odstawienia. W większości przypadków powikłania pojawiały się natychmiast lub krótko (< 24 godziny) po porodzie.

Dane epidemiologiczne wykazały, że stosowanie SSRI w czasie ciąży może zwiększyć ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (TNPP). Dane obserwacyjne wskazują na ryzyko do 5 przypadków na 1000 ciąż. Częstość TNPP w populacji ogólnej wynosi 1-2 przypadki na 1000 ciąż.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż dwukrotne) krwawienia poporodowego po stosowaniu SSRI/SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”).

Okres karmienia piersią

Ponieważ escytralopram przenika do mleka matki, zaleca się przerwanie karmienia piersią w czasie leczenia.

Plodność

Dane z badań na zwierzętach wykazały, że cytalopram może wpływać na jakość nasienia. Przypadki u ludzi przy stosowaniu niektórych SSRI wykazały, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Wpływ na płodność u ludzi nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Ogólnie escytralopram nie wpływa na funkcjonowanie intelektualne lub psychomotoryczne, należy jednak wziąć pod uwagę, że jako lek psychotropowy może wpływać na podejmowanie decyzji i umiejętności. Pacjentów należy poinformować o potencjalnym ryzyku wpływu na zdolność kierowania pojazdami i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczeństwo dawek wyższych niż 20 mg dziennie nie zostało potwierdzone.

Elitsea stosuje się raz dziennie niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Epizod depresyjny większy.

Należy przepisać dawkę 10 mg/dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg/dobę.

Efekt rozwija się zazwyczaj po 2–4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Po ustąpieniu objawów leczenie należy kontynuować co najmniej przez kolejne 6 miesięcy w celu utrwalenia osiągniętego efektu.

Zaburzenia paniki z lub bez agorafobii

W pierwszym tygodniu leczenia zaleca się dawkę 5 mg, którą następnie zwiększa się do 10 mg/dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można następnie zwiększać do maksymalnej – 20 mg/dobę.

Maksymalna skuteczność osiągana jest w przybliżeniu po 3 miesiącach. Leczenie trwa kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lęku społecznego (fobia społeczna)

Zazwyczaj należy przepisać dawkę 10 mg raz dziennie. Umiarkowanie objawów rozwija się po 2–4 tygodniach. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można następnie zmniejszyć do 5 mg lub zwiększyć do maksymalnej – 20 mg/dobę.

Ponieważ zaburzenia lęku społecznego są chorobą przewlekłą, zalecana długość leczenia w celu utrwalenia osiągniętego efektu wynosi 12 tygodni. Długotrwałe stosowanie u pacjentów, którzy odpowiadali na leczenie, badano przez 6 miesięcy i może być przepisywane, w zależności od indywidualnej odpowiedzi chorych, w celu zapobiegania nawrotom choroby. Należy regularnie oceniać korzyści terapeutyczne leczenia.

Zaburzenia lęku społecznego mają wyraźnie zdefiniowaną terminologię diagnostyczną konkretnego schorzenia, które nie należy mylić z nadmiernej nieśmiałości. Farmakoterapia wskazana jest wyłącznie w przypadku zaburzeń istotnie wpływających na aktywność zawodową i społeczną człowieka.

Skuteczność takiego leczenia w porównaniu z terapią poznawczo-behawioralną nie była oceniana. Leczenie farmakologiczne powinno być częścią ogólnego strategii leczenia pacjenta.

Zaburzenia lęku uogólnionego

Należy przepisać dawkę 10 mg raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg/dobę.

Długotrwałe leczenie badano przez co najmniej 6 miesięcy u pacjentów otrzymujących dawkę 20 mg na dobę; należy regularnie oceniać korzyści leczenia.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD)

Początkowa dawka wynosi 10 mg raz dziennie. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można następnie zwiększyć do maksymalnej – 20 mg/dobę.

Ponieważ OCD to choroba przewlekła, pacjentów należy leczyć przez odpowiedni okres czasu zapewniający ustąpienie objawów, który może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej. Należy regularnie oceniać korzyści terapeutyczne leczenia i dawkowanie (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia)

Początkowa dawka wynosi 5 mg raz dziennie. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można następnie zwiększyć do 10 mg/dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Skuteczność escytylopramu w leczeniu zaburzeń lęku społecznego nie była badana u pacjentów w wieku podeszłym.

Populacja pediatryczna

Escytylopram nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Upośledzenie funkcji nerek

U pacjentów z umiarkowanym i łagodnym upośledzeniem funkcji nerek nie jest konieczna korekta dawki. U pacjentów z ciężkim upośledzeniem (CLcr poniżej 30 ml/min) lek należy stosować z ostrożnością (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Upośledzenie funkcji wątroby

U pacjentów z umiarkowanym i łagodnym upośledzeniem funkcji wątroby zalecana początkowa dawka w pierwszych dwóch tygodniach wynosi 5 mg/dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można następnie zwiększyć do 10 mg/dobę. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby zaleca się stosowanie leku z ostrożnością i staranne dozowanie.

Osłabiona aktywność CYP2C19

U pacjentów z znaną osłabioną aktywnością enzymu CYP2C19 zalecana początkowa dawka w pierwszych dwóch tygodniach wynosi 5 mg/dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można następnie zwiększyć do 10 mg/dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia

Należy unikać nagłego przerywania stosowania tego leku. Po zakończeniu leczenia dawkę escytylopramu należy stopniowo zmniejszać w odstępach co najmniej 1–2 tygodni, aby zapobiec reakcjom odstawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia nieznośnych objawów podczas zmniejszania dawki lub po zakończeniu leczenia można przywrócić poprzednią przepisaną dawkę. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Dzieci.

Leku nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Toxiczność

Dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytylopramu są ograniczone, a w wielu przypadkach przedawkowanie towarzyszyło stosowaniu innych leków. W większości przypadków objawy były nieobecne lub łagodne. Przy przedawkowaniu samym escytylopramem zgłaszano rzadko przypadki śmiertelne; w większości takich przypadków występowało przedawkowanie towarzyszącymi lekami. Dawki samego escytylopramu w zakresie od 400 do 800 mg nie powodowały ciężkich objawów.

Objawy

Objawy zgłaszane przy przedawkowaniu escytylopramu dotyczyły ogólnie układu nerwowego środkowego (od zawrotów głowy, drżenia, pobudzenia po rzadkie przypadki zespołu serotonergowego, drgawek i śpiączki), układu pokarmowego (nudności/wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, tachykardia, wydłużenie odcinka QT i arytmia), a także równowagi elektrolitów i płynów (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie

Nie istnieje specyficzny antydot. Wymagana jest terapia wspierająca, zapewnienie przepływu dróg oddechowych, funkcji oddechowej i odpowiedniego natlenienia. Należy przeprowadzić przemywanie żołądka i podać węgiel aktywny. Przemywanie żołądka należy przeprowadzić jak najszybciej po doustnym przyjęciu leku. Zaleca się ciągłe monitorowanie funkcji układu sercowo-naczyniowego i ważnych wskaźników życiowych w połączeniu z ogólnymi działaniami wspierającymi objawowo. Zaleca się monitorowanie EKG w przypadku przedawkowania u pacjentów z niewydolnością serca z objawami zastoju/bradyarytmiami, u pacjentów przyjmujących towarzyszące leki wydłużające odcinek QT lub u pacjentów z zaburzonym metabolizmem, np. z powodu upośledzenia funkcji wątroby.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne najczęściej występują w pierwszym i drugim tygodniu leczenia, a następnie stają się mniej nasilone, a ich częstość zmniejsza się w trakcie dalszej terapii.

Poniżej wymieniono efekty uboczne charakterystyczne dla wszystkich LZAJS i escytalopramu, obserwowane podczas badań z randomizacją i placebo oraz w praktyce klinicznej, pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania.

Częstość występowania określa się jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) lub nieznana częstość (niemożliwe ustalenie na podstawie dostępnych danych).

1 Przypadki myśli lub zachowań samobójczych obserwowano podczas leczenia escytalo-pramem lub bezpośrednio po jego przerwaniu (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

2 O te reakcje zgłaszano w ramach klasy SSRI.

3 Ten objaw został zarejestrowany dla terapeutycznej klasy SSRI/SNRI (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Wydlęgienie odcinka QT

Podczas okresu pogwarancyjnego zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT oraz arytmii komorowej, w tym torsade de pointes, głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z istniejącym już wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca (patrz rozdziały „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Przedawkowanie”).

Skutki uboczne klasy

Badania epidemiologiczne przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat wykazały zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących SSRI i trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe. Mechanizm prowadzący do takiego ryzyka jest obecnie nieznany.

Objawy odstawienia obserwowane po zakończeniu leczenia

Przerywanie stosowania SSRI/SNRI, szczególnie nagłe, często prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszane reakcje to: zawroty głowy, zaburzenia zmysłów (parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w szczególności bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, wymioty i/lub nudności, drżenie, dezorientacja, nasilone pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowane, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwać długo. Dlatego też, jeśli nie ma potrzeby kontynuowania leczenia escytalopramem, lek należy zawsze odstawiać stopniowo, poprzez stopniowe zmniejszanie dawki (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągły nadzór nad stosunkiem korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 30 °C, w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed światłem i wilgocią.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blistrze, po 4, 8 lub 14 blisterów w pudełku.

Po 10 tabletek w blistrze, po 3, 6 lub 9 blisterów w pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Novo mesto, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.