Elifor

Instrukcja lekarskiego stosowania leku Elifor (ELIFORE)

Skład:

substancja czynna: deswenlafaksyna succynian;

1 tabletka o przedłużonym działaniu zawiera deswenlafaksyny succynian w ilości odpowiadającej 50 mg lub 100 mg deswenlafaksyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna (Avicel PH102), celuloza mikrokryształyczna (Avicel PH105), talk, stearyna magnezu, hydroksypropyloceluloza 2208, 100000 CR; dla tabletek 100 mg: Opadry® II, 85F94527 (alkohol poliwinylowy, makrogol, dwutlenek tytanu (E 171), talk, FD&C Yellow #6/Sunset Yellow FCF Aluminum Lake (E 110), tlenek żelaza czerwony (E 172)); dla tabletek
50 mg: Opadry® II, 85F94487 (alkohol poliwinylowy, makrogol, dwutlenek tytanu (E 171), talk, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172)).

Postać leku. Tabletki o przedłużonym działaniu.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

tabletki 50 mg: jasnoróżowe, kwadratowe tabletki powlekane powłoką filmową, z oznaczeniem tłoczonym „W” nad „50” na płaskiej stronie i w kształcie piramidy z drugiej strony;

tabletki 100 mg: czerwonawo-pomarańczowe, kwadratowe tabletki powlekane powłoką filmową, z oznaczeniem tłoczonym „W” nad „100” na płaskiej stronie i w kształcie piramidy z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Kod ATC N06A X23.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dokładny mechanizm działania antydepresyjnego deswenlafaksyny nie jest znany, jednak przypuszcza się, że wiąże się on z wzmacnianiem działania serotoniny i noradrenaliny w ośrodkowym układzie nerwowym poprzez hamowanie ich wychwytu zwrotnego. Badania przedkliniczne wykazały, że deswenlafaksyna jest silnym i selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI).

Deswenlafaksyna nie wykazywała istotnej powinności do wielu receptorów, w tym receptorów muskarynowo-cholinergicznych, H1-histaminowych czy α1-adrenergicznych in vitro. Deswenlafaksyna nie wykazywała również wyraźnej aktywności jako inhibitor monoaminooksydazy (MAO).

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyka pojedynczej dawki deswenlafaksyny jest liniowa i zależna od dawki w zakresie dawek od 50 mg do 600 mg (czyli 1–12 razy więcej niż zalecana dawka zatwierdzona) na dobę. Po podawaniu raz dziennie stężenie równowagowe w osoczu osiągane jest w ciągu około 4–5 dni. W stężeniu równowagowym akumulacja wielokrotnych dawek deswenlafaksyny jest liniowa i przewidywalna, biorąc pod uwagę profil farmakokinetyczny pojedynczej dawki.

Wchłanianie

Biologiczna dostępność Eliforu po podaniu doustnym wynosi około 80%.

Wpływ przyjęcia pokarmu

Spożycie posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu (800–1000 kcal) prowadziło do zwiększenia Cmax deswenlafaksyny o około 16% i nie wpływało na AUC.

Rozkład

Objętość rozkładu deswenlafaksyny w stanie równowagi wynosi 3,4 l/kg. Wiązanie deswenlafaksyny z białkami osocza wynosi 30% i nie zależy od stężenia leku.

Eliminacja

Metabolizm

Deswenlafaksyna metabolizowana jest głównie drogą koniugacji [oposredniczonej przez izoformy uridylo-5-difosfatu (UDP)] i w mniejszym stopniu poprzez metabolizm oksydacyjny. CYP3A4 uczestniczy w metabolizmie oksydacyjnym (N-demetylacji) deswenlafaksyny. Droga metabolizmu CYP2D6 nie jest zaangażowana. Farmakokinetyka deswenlafaksyny była podobna u pacjentów o szybkim i wolnym metabolizmie CYP2D6.

Wydalanie

Około 45% deswenlafaksyny wydala się w niezmienionej formie z moczem w ciągu 72 godzin po podaniu doustnym. Około 19% podanej dawki wydala się w postaci metabolitu glukuronidowego, a < 5% – w postaci metabolitu oksydacyjnego (N,O-didesmetylowenlafaksyna) z moczem.

Stosowanie u pacjentów z grup szczególnych

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w ekspozycji na deswenlafaksynę w zależności od przynależności rasowej (u przedstawicieli rasy europejskiej, czarnej lub latynoamerykańskiej).

Badania in vitro

Zgodnie z danymi uzyskanymi in vitro, oczekuje się, że leki hamujące izoenzymy CYP 1A1, 1A2, 2A6, 2D6, 2C8, 2C9, 2C19 oraz 2E1 nie będą miały istotnego wpływu na profil farmakokinetyczny deswenlafaksyny.

Deswenlafaksyna nie hamuje izoenzymów CYP1A2, 2A6, 2C8, 2C9, 2C19, CYP2D6 ani CYP3A4.

Deswenlafaksyna nie jest induktorem CYP3A4.

Deswenlafaksyna nie jest substratem ani inhibitorem białka transportowego P-glikoproteiny (P-gp).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zaburzenia depresyjnego większego (ZDM) u dorosłych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na bezewenlafaksynę succynian, wenalafaksynę chlorowodorek lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku Elifor.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych lub ich stosowanie w ciągu 7 dni po zakończeniu leczenia lekiem Elifor. Stosowanie leku Elifor w ciągu 14 dni po odstawieniu inhibitorów MAO stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych.
• Jednoczesne leczenie inhibitorami MAO, takimi jak linezolid, lub wewnątrzżylowa terapia błękitem metylenowym.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, które wykazują klinicznie istotne interakcje z lekiem Elifor

Inhibitory monoaminooksydazy (MAO), takie jak selegilina, tranilocyprobin, izokarboksydazyna, fenylozyna, linezolid, błękит metylenowy.

Jednoczesne stosowanie selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) oraz inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), w tym leku Elifor, z inhibitorami MAO zwiększa ryzyko wystąpienia zespołu serotoniowego (patrz „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne leki serotonergiczne, takie jak inne SSRI, SNRI, triptany, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, fentanil, leki litowe, tramadol, buspiron, amfetaminy, tryptofan i napar z dziurawca.

Jednoczesne stosowanie leku Elifor z innymi lekami serotonergicznymi zwiększa ryzyko wystąpienia zespołu serotoniowego.

W przypadku jednoczesnego stosowania leku Elifor z innymi lekami, które mogą wpływać na układ neuroprzekaźników serotonergicznych, należy monitorować objawy zespołu serotoniowego. W przypadku wystąpienia zespołu serotoniowego należy rozważyć konieczność przerwania leczenia lekiem Elifor i/lub współistniejącymi lekami serotonergicznymi (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wpływające na hemostazę, w tym niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), acetylosalicylan (aspiryna) i warfaryna oraz inne.

Jednoczesne stosowanie leku Elifor z lekami przeciwpłytkowymi lub lekami przeciwkrzepliwymi zwiększa ryzyko krwawień. Może to być spowodowane wpływem leku Elifor na uwalnianie serotoniny z płytek krwi.

U pacjentów stosujących leki przeciwpłytkowe lub przeciwkrzepliwe należy dokładnie monitorować występowanie krwawień podczas rozpoczęcia lub zakończenia leczenia lekiem Elifor (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki metabolizowane głównie przez CYP2D6, takie jak dezypiramina, atomoksetyna, dextrometorfan, metoprolol, nebivolol, perfenazyna, tolterodyna.

Jednoczesne stosowanie leku Elifor zwiększa Cmax i AUC leków metabolizowanych głównie przez CYP2D6, co zwiększa ryzyko toksyczności leków będących substratami CYP2D6.

W przypadku jednoczesnego stosowania z lekiem Elifor w dawce 100 mg leki metabolizowane przez CYP2D6 należy podawać w dawce początkowej równej lub niższej niż dawka standardowa. Dawkę tych leków należy zmniejszyć o połowę w przypadku jednoczesnego stosowania z 400 mg leku Elifor.

Leki, które nie wykazują klinicznie istotnych interakcji z lekiem Elifor

Zgodnie z danymi badań farmakokinetycznych, nie jest wymagana korekta dawki leków metabolizowanych głównie przez CYP3A4 (np. midazolam) ani leków metabolizowanych przez oba izoenzymy CYP2D6 i CYP3A4 (np. tamoksyfen, aripiprazol) w przypadku jednoczesnego stosowania z lekiem Elifor (patrz „Właściwości farmakologiczne”).

Alkohol

Lek Elifor nie nasila zaburzeń funkcji psychicznych i umiejętności motorycznych spowodowanych etanolem. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków działających na ośrodkowy układ nerwowy, pacjentom należy zalecać unikanie spożycia alkoholu podczas stosowania leku Elifor.

Wpływ leku na wyniki badań laboratoryjnych

Zgłaszano fałszywie dodatnie wyniki immunologicznych testów przesiewowych w badaniu moczu pod kątem fencyklidyny i amfetaminy u pacjentów przyjmujących deswenlafaksynę. Jest to związane z brakiem swoistości testów przesiewowych. Fałszywie dodatnie wyniki badań można oczekiwać w ciągu kilku dni po odstawieniu deswenlafaksyny. Testy potwierdzające, takie jak chromatografia gazowa/spektrometria mas (GC/MS), pozwalają odróżnić deswenlafaksynę od fencyklidyny i amfetaminy.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Myśli i zachowania samobójcze u dzieci, nastolatków i młodych dorosłych

Pacjenci z zaburzeniem depresyjnym (ZD), zarówno dorośli, jak i dzieci, niezależnie od przyjmowania antydepresantów, mogą doświadczać nasilenia depresji, pojawienia się myśli i zachowań samobójczych (tzw. samobójczości) lub nietypowych zmian w zachowaniu, a ryzyko to może utrzymywać się aż do ustalenia trwałej remisji. Wiadomo, że depresja oraz niektóre inne zaburzenia psychiczne są czynnikami ryzyka samobójstwa; właśnie te zaburzenia są jego wyraźnymi przedwczesnikami. Jednak antydepresanty mogą odgrywać pewną rolę w nasileniu depresji oraz pojawieniu się samobójczych myśli i zachowań u niektórych pacjentów na wczesnych etapach leczenia. Ogólne analizy krótkoterminowych badań kontrolowanych placebo antydepresantów (SSRI i innych) wykazały, że leki te zwiększają ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych (samobójczości) u dzieci, nastolatków oraz młodych dorosłych (w wieku od 18 do 24 lat) z ZD i innymi zaburzeniami psychicznymi. Krótkoterminowe badania nie wykazały zwiększenia ryzyka samobójczości podczas stosowania antydepresantów w porównaniu z placebo u dorosłych w wieku powyżej 24 lat; zaobserwowano natomiast zmniejszenie ryzyka samobójczości podczas przyjmowania antydepresantów w porównaniu z placebo u dorosłych w wieku powyżej 65 lat.

Analiza łączona badań kontrolowanych placebo przeprowadzonych u dzieci i nastolatków z ZD, zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi (ZOK) lub innymi zaburzeniami psychicznymi obejmowała łącznie 24 krótkoterminowe badania 9 antydepresantów z udziałem ponad 4400 pacjentów. Analiza łączona badań kontrolowanych placebo przeprowadzonych u dorosłych z ZD lub innymi zaburzeniami psychicznymi obejmowała łącznie 295 krótkoterminowych badań (średnia długość 2 miesiące) 11 antydepresantów z udziałem ponad 77 000 pacjentów. Obserwowano istotne różnice w ryzyku samobójczości pomiędzy poszczególnymi lekami, jednak z tendencją do wzrostu u młodszych pacjentów przy stosowaniu prawie wszystkich badanych leków. Zaobserwowano różnice w absolutnym ryzyku samobójczości w zależności od wskazań terapeutycznych; najwyższy poziom zaobserwowano przy ZD. Jednak różnice w ryzyku (porównanie leków z placebo) były względnie stabilne w poszczególnych grupach wiekowych i przy różnych wskazaniach.

Różnice w ryzyku (różnica między lekami a placebo w liczbie przypadków samobójczości na 1000 pacjentów poddanych leczeniu) przedstawiono w poniższej tabeli.

W żadnym z badań pediatrycznych nie odnotowano przypadków samobójstw. Samobójstwa występowały w badaniach z udziałem dorosłych, ale liczba była zbyt mała, aby wyciągnąć jakiekolwiek wnioski dotyczące wpływu leków na samobójstwa.

Nie wiadomo, czy ryzyko zachowań samobójczych dotyczy długotrwałego stosowania, tj. dłuższego niż kilka miesięcy. Jednakże, na podstawie danych z placebo-kontrolowanych badań z udziałem dorosłych pacjentów z depresją, istnieją istotne dowody, że stosowanie leków przeciwdrgawkowych może opóźnić nawrót depresji. Stan wszystkich pacjentów leczonych lekami przeciwdrgawkowymi z dowolnych wskazań należy odpowiednio monitorować i obserwować pod kątem pogorszenia stanu klinicznego, myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, szczególnie w pierwszych kilku miesiącach terapii lub podczas zmiany dawki (zwiększenia lub zmniejszenia).

Niepokój, pobudzenie, ataki paniki, bezsenność, drażliwość, wrogość, agresywność, impulsywność, akatyzja (niepokój psychomotoryczny), hipomania i mania były obserwowane u dorosłych i dzieci stosujących leki przeciwdrgawkowe w leczeniu zaburzeń depresyjnych (ZD), jak również z innych wskazań, psychiatrycznych i niepsychiatrycznych. Choć nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego między wystąpieniem takich objawów a nasileniem depresji i/lub pojawieniem się myśli samobójczych, istnieją obawy, że takie objawy mogą być zapowiedzią wystąpienia zachowań samobójczych.

Należy rozważyć zmianę schematu terapeutycznego, w tym możliwość odstawienia leku, u pacjentów, u których depresja stale się nasila lub u których pojawiają się myśli samobójcze lub objawy, które mogą być zapowiedzią nasilenia depresji lub myśli samobójczych, szczególnie jeśli objawy te są nasilone, mają gwałtowny początek lub nie występowały u pacjenta przed leczeniem.

Jeśli podjęto decyzję o zaprzestaniu leczenia, lek należy odstawiać stopniowo, zmniejszając dawkę tak szybko, jak to możliwe, biorąc jednak pod uwagę, że nagłe zaprzestanie może być związane z pewnymi objawami (patrz „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

Rodziny i opiekunów pacjentów stosujących leki przeciwdrgawkowe i leczonych ZD lub innymi chorobami psychicznymi i somatycznymi należy uprzedzić o konieczności obserwowania pacjentów pod kątem pojawienia się pobudzenia, drażliwości, nietypowych zmian w zachowaniu i innych objawów opisanych powyżej, a także myśli samobójczych i natychmiastowego powiadomienia personelu medycznego o takich objawach.

Recepty na Elifor należy wystawiać na najmniejszą liczbę tabletek niezbędną do odpowiedniego leczenia pacjenta, aby zmniejszyć ryzyko przedawkowania.

Badanie pacjentów w celu wykrycia zaburzeń dwubiegunowych

Epizod ZD może być pierwszym objawem zaburzenia dwubiegunowego. Uważa się (choć nie potwierdzono tego w kontrolowanych badaniach), że leczenie takiego epizodu wyłącznie lekami przeciwdrgawkowymi może zwiększyć prawdopodobieństwo przyspieszenia wystąpienia epizodu mieszанego/epizodu maniakalnego u pacjentów z ryzykiem rozwoju zaburzenia dwubiegunowego. Nie wiadomo, czy opisane powyżej objawy wskazują na prawdopodobieństwo takiego przyspieszenia. Jednak przed rozpoczęciem leczenia lekami przeciwdrgawkowymi należy odpowiednio zbadać pacjentów z objawami depresyjnymi w celu ustalenia, czy istnieje ryzyko zaburzenia dwubiegunowego; badanie to powinno obejmować szczegółowy wywiad psychiatryczny, w tym występowanie samobójstw w rodzinie, zaburzeń dwubiegunowych i depresji. Elifor nie należy stosować w leczeniu depresji dwubiegunowej.

Zespół serotoniny

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) oraz inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), w tym Elifor, mogą powodować zespół serotoniny, potencjalnie zagrażający życiu. Ryzyko to zwiększa się w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków serotonergicznych (w tym triptanów, trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych, fentanilu, litu, tramadolu, tryptofanu, buspironu, amfetaminy i preparatów z zioła św. Jana) oraz leków obniżających metabolizm serotoniny, w szczególności inhibitorów MAO (patrz „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Zespół serotoniny może również wystąpić podczas stosowania tych leków oddzielnie.

Objawy zespołu serotoniny mogą obejmować zmiany stanu psychicznego (np. pobudzenie, halucynacje, urojenia i śpiączka), niestabilność wegetatywną (np. tachykardię, wahania ciśnienia tętniczego, zawroty głowy, potliwość, rumień, hipertermię), objawy nerwowo-mięśniowe (np. drżenie, sztywność, mioklonus, nadrefleksję, zaburzenia koordynacji), drgawki oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty, biegunkę).

Jednoczesne stosowanie Eliforu z inhibitorami MAO jest przeciwwskazane. Nie należy przepisywać Eliforu pacjentom leczonym inhibitorami MAO, takimi jak linezolid lub metylenowa niebieska do wstrzykiwania dożylnej. Brak doniesień o stosowaniu metylenowej niebieski innymi drogami (np. doustnie lub lokalnie). Jeśli konieczne jest rozpoczęcie leczenia inhibitorami MAO, takimi jak linezolid lub metylenowa niebieska dożylne, pacjent powinien zaprzestać stosowania Eliforu przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami MAO (patrz „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wszystkich pacjentów przyjmujących Elifor należy monitorować pod kątem wystąpienia zespołu serotoniny. W przypadku pojawienia się powyższych objawów należy natychmiast zaprzestać leczenia Eliforem i wszelkimi towarzyszącymi lekami serotonergicznymi oraz rozpocząć odpowiednie leczenie objawowe. Jeśli jednoczesne stosowanie Eliforu z innymi lekami serotonergicznymi jest klinicznie uzasadnione, pacjentów należy poinformować o zwiększonego ryzyka zespołu serotoniny i monitorować ich stan w celu wczesnego wykrycia objawów zespołu serotoniny.

Podwyższone ciśnienie tętnicze

Pacjenci otrzymujący Elifor powinni regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze, ponieważ podwyższenie ciśnienia tętniczego obserwowano w badaniach klinicznych (patrz „Działania niepożądane”). Przed rozpoczęciem leczenia Eliforem należy ustabilizować ciśnienie tętnicze u pacjentów z wywiadem nadciśnienia tętniczego. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z już istniejącym nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami sercowo-naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi, które mogą się nasilać wraz ze wzrostem ciśnienia tętniczego. Zgłaszano przypadki podwyższonego ciśnienia tętniczego wymagającego natychmiastowego leczenia podczas stosowania Eliforu.

Utrwalone podwyższenie ciśnienia tętniczego może mieć niekorzystne konsekwencje. U pacjentów, u których podczas przyjmowania Eliforu występuje utrzymujące się podwyższenie ciśnienia tętniczego, należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub zaprzestania terapii (patrz „Działania niepożądane”).

Zwiększony ryzyko krwawienia

Leki hamujące zwrotny wychwyt serotoniny, w tym Elifor, zwiększają ryzyko krwawienia. SSRI i SNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią” oraz „Działania niepożądane”). Jednoczesne stosowanie kwasu acetylosalicylowego, niesteroidowych leków przeciwzapalnych, warfaryny i innych leków przeciwkrzepliwych może zwiększać to ryzyko. Opisy przypadków klinicznych i badania epidemiologiczne (przypadki-kontrola i badania kohortowe) wykazały związek między stosowaniem leków wpływających na zwrotny wychwyt serotoniny a wystąpieniem krwawienia przewodu pokarmowego. Przypadki krwawień związane z SSRI i SNRI wahały się od siniaków, hematomi, krwawień z nosa i plamicy do krwawień zagrażających życiu.

Pacjentów należy poinformować o ryzyku krwawienia związanym z jednoczesnym stosowaniem Eliforu i leków przeciwzakrzepowych lub przeciwkrzepliwych. Jeśli pacjent przyjmuje warfarynę, należy dokładnie monitorować wskaźniki krzepnięcia podczas rozpoczęcia leczenia, dozowania lub odstawiania Eliforu.

Przykrytowarstwowa jaskra

Rozszerzenie źrenicy, które może wystąpić podczas stosowania wielu leków przeciwdrgawkowych, w tym Eliforu, może spowodować ostry napad przykrytowarstwowej jaskry u pacjenta z anatomicznie wąskimi kątami, u którego nie wykonano klasycznej irydektomii. Należy unikać stosowania leków przeciwdrgawkowych, w tym Eliforu, u pacjentów z nieleczonymi anatomicznie wąskimi kątami.

Aktywacja manii/hipomanii

We wszystkich badaniach fazy 2 i fazy 3 ZD manię obserwowano u około 0,02% pacjentów otrzymujących Elifor. Aktywację manii/hipomanii obserwowano również u niewielkiej liczby pacjentów z dużym zaburzeniem afektywnym, którzy otrzymywali inne zarejestrowane leki przeciwdrgawkowe. Tak jak wszystkie inne leki przeciwdrgawkowe, Elifor należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii lub hipomanii u siebie lub w rodzinie.

Zespół odstawienia

Działania niepożądane po odstawieniu leków serotonergicznych, szczególnie po nagłym odstawieniu, obejmują: nudności, potliwość, dysforię, drażliwość, pobudzenie, zawroty głowy, zaburzenia czucia (np. parestezje, takie jak uczucie prądu elektrycznego), drżenie, niepokój, dezorientację, ból głowy, osłabienie, niestabilność emocjonalną, bezsenność, hipomanię, szumy w uszach i drgawki (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas stosowania po rejestracji Eliforu zgłaszano poważne objawy odstawienia, które mogą być długotrwałe i nasilone. Podczas zmniejszania dawki Eliforu, w tym zaprzestania leczenia, u pacjentów obserwowano ukończone samobójstwa, myśli samobójcze i poważną agresję (w tym wrogość, złość i myśli homicydne). Inne doniesienia z okresu po rejestracji opisują zmiany wzroku (takie jak zaburzenia ostrości lub trudności z ostrością) oraz podwyższenie ciśnienia tętniczego po zaprzestaniu terapii lub zmniejszeniu dawki Eliforu.

Podczas zaprzestania stosowania Eliforu należy obserwować stan pacjentów. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, a nie nagłe zaprzestanie przyjmowania leku. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub po zaprzestaniu leczenia pojawiają się nietolerowane objawy, można rozważyć możliwość przywrócenia dawki Eliforu do wcześniej przepisanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy. Niektórym pacjentom należy zaprzestać leczenia przez kilka miesięcy (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

Udary drgawkowe

Przypadki drgawek odnotowano w badaniach klinicznych przed rejestracją Eliforu. Nie przeprowadzono analizy systematycznej działania Eliforu u pacjentów z epilepsją. Pacjentów z wywiadem drgawek wykluczono z badań klinicznych przed rejestracją. Elifor należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z epilepsją.

Hiponatremia

Hiponatremia może wystąpić w wyniku leczenia SSRI i SNRI, w tym Eliforem. W wielu przypadkach hiponatremia jest wynikiem zespołu nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego. Przypadki, w których stężenie sodu w surowicy było niższe niż 110 mmol/l, nie zostały zarejestrowane. Pacjenci w starszym wieku mają większe ryzyko rozwoju hiponatremii podczas leczenia SSRI i SNRI. Ponadto, u pacjentów stosujących środki moczopędne lub u pacjentów z odwodnieniem z innych przyczyn ryzyko wystąpienia hiponatremii jest również zwiększone (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” – podsekcja „Stosowanie u pacjentów z grup szczególnych”, oraz „Właściwości farmakologiczne”). U pacjentów z objawami hiponatremii może być konieczne odstawienie Eliforu i podjęcie odpowiednich działań medycznych.

Objawy hiponatremii obejmują: ból głowy, trudności z koncentracją uwagi, pogorszenie pamięci, dezorientację, osłabienie i utratę równowagi, co może prowadzić do upadków. W bardziej nasilonych i/lub ostrych przypadkach obserwowano halucynacje, omdlenia, drgawki, śpiączkę, zatrzymanie oddechu i skutki śmiertelne.

Choroba śródmiąższowa płuc i eozynofilowa zapalenie płuc

Rzadko zgłaszano wystąpienie choroby śródmiąższowej płuc i eozynofilowego zapalenia płuc, które były związane ze stosowaniem weneflaksyną (substancją czynną Eliforu). Należy rozważyć możliwość tych działań niepożądanych u pacjentów stosujących Elifor, którzy zgłaszają postępujące duszności, kaszel lub dyskomfort w klatce piersiowej. Takich pacjentów należy natychmiast przebadać, a także rozważyć zaprzestanie leczenia Eliforem.

Dysfunkcja seksualna

Stosowanie SNRI, w tym Eliforu, może powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U mężczyzn stosowanie SNRI może powodować opóźnienie lub niemożność ejakulacji, obniżenie libido i dysfunkcję erekcyjną. U kobiet stosowanie SNRI może prowadzić do obniżenia libido i opóźnienia lub braku orgazmu.

Ważne jest, aby lekarze przepisujący lek interesowali się stanem funkcji seksualnej pacjenta przed rozpoczęciem przyjmowania Eliforu i szczególnie zmianami funkcji seksualnej podczas leczenia, ponieważ spontaniczne doniesienia o funkcji seksualnej mogą być nieobecne. Podczas oceny zmian funkcji seksualnej ważne jest uzyskanie szczegółowego wywiadu (w tym czasu wystąpienia objawów), ponieważ objawy ze strony układu płciowego mogą mieć inne przyczyny, w tym podstawowe zaburzenie psychiczne. Należy omówić potencjalne strategie leczenia w celu wspierania pacjentów w podejmowaniu świadomych decyzji dotyczących leczenia.

Stosowanie u pacjentów w starszym wieku

Spośród 4158 pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych przed rejestracją Eliforu, 6% miało 65 lat i więcej. Ogólnie nie obserwowano różnic w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności między tymi pacjentami a pacjentami młodszej wieku, jednak w krótkoterminowych badaniach placebo-kontrolowanych zauważono wyższy poziom ortostatycznej hipotensji skurczowej u pacjentów w wieku ≥ 65 lat w porównaniu z pacjentami w wieku < 65 lat, którzy otrzymywali Elifor. U pacjentów w starszym wieku należy wziąć pod uwagę możliwy ograniczony klirens nerkowy Eliforu przy ustalaniu dawki.

SSRI i SNRI, w tym Elifor, były związane z przypadkami klinicznie istotnej hiponatremii u pacjentów w starszym wieku, którzy mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia tych działań niepożądanych.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Streszczenie ryzyka

Nie ma opublikowanych badań dotyczących stosowania Eliforu u kobiet w ciąży. Jednak w opublikowanych badaniach epidemiologicznych dotyczących substancji czynnej – weneflaksyny – nie zgłoszono wyraźnego związku z niekorzystnym wpływem na rozwój ciąży. Istnieją ryzyka związane z nieleczoną depresją u kobiet w ciąży, a także z wpływem SNRI i SSRI, w tym Eliforu, podczas ciąży.

Szacowane tło ryzyka powstawania poważnych wad wrodzonych i poronień w populacji jest nieznane. Wszystkie ciąże wiążą się z podstawowym ryzykiem wad wrodzonych, poronień lub innych niepożądanych wyników.

Ryzyko matki i/lub embrionalne/porodowe związane z chorobą

Przyszłe długoterminowe badanie z udziałem 201 kobiet z dużym zaburzeniem depresyjnym (ZD) w wywiadzie, które były w stanie eutyminicznym na początku ciąży, wykazało, że kobiety, które zaprzestały stosowania leków przeciwdrgawkowych w okresie ciąży, częściej doświadczały nawrotu dużej depresji niż kobiety, które kontynuowały stosowanie leków przeciwdrgawkowych.

Informacja o wpływie leku na organizm matki i płodu/noworodka

Działanie SNRI w środkowym i późnym okresie ciąży zwiększa ryzyko pre-eklampsji, a działanie SNRI tuż przed porodem zwiększa ryzyko krwawienia poporodowego.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2-krotne) krwawienia poporodowego po stosowaniu SSRI/SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu” oraz „Działania niepożądane”).

Należy monitorować stan noworodków, których matki przyjmowały Elifor w III trymestrze ciąży, w celu wykrycia objawów zespołu odstawienia leku. Stosowanie SNRI lub SSRI w późnym okresie ciąży zwiększa u noworodków ryzyko powikłań wymagających długotrwałej hospitalizacji, sztucznej wentylacji płuc i żywienia przez zgłębnik. Takie powikłania mogą wystąpić bezpośrednio po porodzie. Zgłaszano osłabienie oddychania, sinicę, apneę, drgawki, niestabilność temperatury, trudności w karmieniu, wymioty, hipoglikemię, hipotonię, hipertonię, nadrefleksję, drżenie, pobudzenie, drażliwość i ciągły płacz. Te objawy odpowiadają albo bezpośredniemu działaniu toksycznemu SSRI i SNRI, albo, być może, zespołowi odstawienia leku. Należy zauważyć, że w niektórych przypadkach obraz kliniczny odpowiada zespołowi serotoniny (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

W opublikowanych badaniach epidemiologicznych dotyczących wpływu substancji czynnej – weneflaksyny – na kobiety w ciąży nie zgłoszono wyraźnego związku z poważnymi wadami wrodzonymi lub poronieniem. Jednak te badania nie pozwalają potwierdzić ani wykluczyć żadnego ryzyka związanego z przyjmowaniem leku w czasie ciąży.

Po doustnym podaniu desweneflaksyny sukcytanu ciężarnym szczurom i królikom w okresie organogenezy w dawkach do 300 mg/kg/dzień i 75 mg/kg/dzień odpowiednio nie zaobserwowano efektów teratogennych. Te dawki były związane ze wzrostem stężenia substancji czynnej w osoczu (AUC) o 19 razy (szczury) i 0,5 razy (króliki) w porównaniu ze stężeniem przy dawce 100 mg na dobę dla dorosłego człowieka. Jednak zaobserwowano zmniejszenie masy płodów i opóźnienie osifikacji szkieletu u szczurów, co było związane z toksycznością matki przy najwyższej dawce. Przy tym AUC przy dawce nie powodującej efektów toksycznych przekraczało AUC przy dawce 100 mg na dobę u dorosłego człowieka o 4,5 razy.

Po doustnym podaniu desweneflaksyny sukcytanu ciężarnym szczurom w okresie ciąży i laktacji zaobserwowano zmniejszenie masy ciała potomstwa i zwiększoną śmiertelność w pierwszych czterech dniach laktacji. Przyczyna tych zgonów jest nieznana.

Karmienie piersią

Dostępne ograniczone dane z publikacji naukowych wskazują na niskie stężenia desweneflaksyny w mleku matki i brak działań niepożądanych u dzieci karmionych piersią. Brak informacji o wpływie desweneflaksyny na produkcję mleka matki.

Należy ocenić korzyści z karmienia piersią dla rozwoju i zdrowia dziecka, a także kliniczną potrzebę matki w leczeniu Eliforem oraz wszelkie niepożądane działanie na dziecko karmione piersią, podstawowej choroby matki i stosowania jej leku Elifor.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Pacjenci nie powinni obsługiwać skomplikowanych mechanizmów, w tym pojazdów, dopóki nie będą pewni, że Elifor nie wpływa na ich zdolność do takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki

Zalecana dawka leku Elifor to 50 mg raz dziennie niezależnie od przyjęcia posiłku.

Elifor należy stosować w przybliżonym tym samym czasie każdego dnia. Tabletki należy połykać całe, popijając płynem, nie łamać, nie rozdrabniać, nie żuć ani nie rozpuszczać.

W badaniach klinicznych dawki od 50 do 400 mg dziennie były skuteczne, jednak dodatkowy efekt przy stosowaniu leku w dawkach powyżej 50 mg dziennie nie został zaobserwowany, natomiast częściej występowały działania niepożądane oraz ryzyko wystąpienia zespołu odstawienia przy wyższych dawkach. Jeśli lekarz, opierając się na wynikach oceny klinicznej stanu pacjenta, uzna zwiększenie dawki powyżej 50 mg dziennie za stosowne dla danego pacjenta, maksymalna zalecana dawka nie powinna przekraczać 100 mg dziennie.

Podczas przerywania terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, jeśli to możliwe, w celu zminimalizowania objawów odstawienia.

Stosowanie u pacjentów z grup szczególnych

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Maksymalna zalecana dawka dla pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny [KK] w ciągu 24 godzin od 30 do 50 ml/min wg wzoru Cockcroft–Gaulta) wynosi 50 mg dziennie. Maksymalna zalecana dawka dla pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (KK od 15 do 29 ml/min wg wzoru Cockcroft–Gaulta) lub w terminalnym stadium niewydolności nerek (TNNN, KK < 15 ml/min wg wzoru Cockcroft–Gaulta) wynosi 50 mg co drugi dzień. Nie należy podawać dodatkowych dawek pacjentom po dializie (patrz „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Zalecana dawka dla pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby (7–15 punktów wg klasyfikacji Childa–Pugha) wynosi 50 mg dziennie. Zwiększania dawki powyżej 100 mg dziennie nie zaleca się (patrz „Właściwości farmakologiczne”).

Terapia utrzymawcza

Istnieje powszechna opinia, że ostre epizody WDR wymagają ciągłej terapii lekami przez kilka miesięcy lub dłużej. Skuteczność długotrwałego stosowania Eliforu (50–400 mg) została potwierdzona w dwóch badaniach terapii utrzymawczej. Należy przeprowadzać okresową ocenę stanu pacjenta w celu ustalenia potrzeby kontynuacji terapii.

Przerywanie stosowania leku Elifor

Po odstawieniu Eliforu mogą występować działania niepożądane (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki Eliforu, a nie nagłe przerywanie stosowania leku. Niektórym pacjentom odstawienie leczenia powinno trwać kilka miesięcy.

Przejście pacjentów z innych antydepresantów na Elifor

Zgłaszano objawy odstawienia podczas przejścia pacjentów z innych antydepresantów, w tym wenlafaksyny, na Elifor. Może być konieczne zmniejszenie dawki początkowego antydepresanta w celu zminimalizowania objawów odstawienia.

Terapia inhibitorami MAO w leczeniu zaburzeń psychicznych

Między zaprzestaniem stosowania inhibitora MAO, przepisanego w leczeniu zaburzeń psychicznych, a rozpoczęciem terapii Eliforem powinno upłynąć co najmniej 14 dni, a po odstawieniu Eliforu do rozpoczęcia terapii inhibitorem MAO, przepisanym w leczeniu zaburzeń psychicznych, powinno upłynąć co najmniej 7 dni.

Stosowanie Eliforu z innymi inhibitorami MAO, takimi jak linezolid lub niebieski metylenowy

Nie należy rozpoczynać terapii Eliforem, jeśli pacjent jest leczony linezolidem lub niebieskim metylenowym do wstrzykiwania dożylnej, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego. Dla pacjenta wymagającego pilnej terapii stanu psychicznego należy rozważyć inne metody, w tym hospitalizację.

W niektórych przypadkach pacjent, który już otrzymuje Elifor, może wymagać pilnego leczenia linezolidem lub niebieskim metylenowym do wstrzykiwania dożylnej. Jeśli nie ma akceptowalnej alternatywy dla linezolidu lub niebieskiego metylenowego i potencjalna korzyść z zastosowania tych leków przewyższa ryzyko zespołu serotonergicznego u danego pacjenta, Elifor należy natychmiast odstawić i rozpocząć leczenie linezolidem lub niebieskim metylenowym do wstrzykiwania dożylnej. Stan pacjenta należy monitorować pod kątem objawów zespołu serotonergicznego przez 7 dni lub do 24 godzin po podaniu ostatniej dawki linezolidu lub niebieskiego metylenowego do wstrzykiwania dożylnej, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Terapię Eliforem można wznowić 24 godziny po podaniu ostatniej dawki linezolidu lub niebieskiego metylenowego do wstrzykiwania dożylnej.

Ryzyko jednoczesnego stosowania niebieskiego metylenowego do wstrzykiwania dożylnej lub w innych formach (np. w postaci doustnych tabletek lub przez lokalne wstrzyknięcie) w dawkach znacznie niższych niż 1 mg/kg jest nieznane. Lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia objawów zespołu serotonergicznego podczas takiego stosowania.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność Eliforu w leczeniu większego zaburzenia depresyjnego u dzieci nie zostały ustalone, dlatego lek nie jest stosowany u tej grupy wiekowej pacjentów.

Skuteczność nie została wykazana w dwóch odpowiednio zaprojektowanych i kontrolowanych badaniach randomizowanych, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych, trwających 8 tygodni, z udziałem 587 pacjentów (w wieku od 7 do 17 lat), u których leczono WDR.

Antydepresanty, takie jak Elifor, zwiększają ryzyko myśli i zachowań samobójczych u dzieci (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W badaniach placebo-kontrolowanych stosowanie Eliforu wiązało się ze spadkiem masy ciała u dzieci z WDR. Częstość utraty masy ciała (≥ 3,5 % masy początkowej) wynosiła odpowiednio 22 %, 14 % i 7 % u pacjentów otrzymujących leczenie niskimi dawkami Eliforu, wysokimi dawkami Eliforu oraz placebo.

Ryzyko związane z długoterminowym stosowaniem Eliforu oceniano w 6-miesięcznych otwartych badaniach dodatkowych z udziałem dzieci w wieku od 7 do 17 lat z WDR. U dzieci w wieku od 7 do 17 lat obserwowano średnie zmiany masy ciała w granicach oczekiwanych zmian na podstawie danych uzyskanych od ich rówieśników tej samej płci.

W badaniach klinicznych, w porównaniu z dorosłymi pacjentami otrzymującymi tę samą dawkę Eliforu, ekspozycja na deswenlafaksynę była podobna u nastolatków w wieku od 12 do 17 lat i o 30 % wyższa u dzieci w wieku od 7 do 11 lat.

Przedawkowanie

Doświadczenie z badaniami klinicznymi przedawkowania sukcytanu deswenlafaksyny u ludzi jest ograniczone. Deswenlafaksyna (Elifor) jest głównym aktywnym metabolitem wenlafaksyny. Poniżej przedstawiono doniesienia o przedawkowaniu wenlafaksyny.

Podczas stosowania po rejestracji przedawkowanie występowało głównie w połączeniu z alkoholem i/lub innymi lekami. Najczęstsze objawy to tachykardia, zmiany poziomu świadomości (od senności do śpiączki), midriaza, drgawki i wymioty. Zgłaszano zmiany na elektrokardiogramie (np. wydłużenie odcinka QT, blokada odnogi pęczka Hisa, wydłużenie QRS), tachykardię zatokową i komorową, bradykardię, hipotensję, ostry martwicę mięśni szkieletowych, zawroty głowy, martwicę wątroby, zespół serotonergiczny i skutki śmiertelne.

Opublikowane retrospektywne badania wskazują, że przedawkowanie wenlafaksyny może wiązać się z podwyższonym ryzykiem skutków śmiertelnych w porównaniu z antydepresantami SSRI, ale to ryzyko jest niższe niż przy stosowaniu antydepresantów trójcyklicznych. Badania epidemiologiczne wykazały, że pacjenci otrzymujący wenlafaksynę mają wyższy poziom czynników ryzyka samobójstwa przed leczeniem niż pacjenci otrzymujący SSRI. Do jakiego stopnia zwiększone ryzyko skutków śmiertelnych można przypisać toksyczności wenlafaksyny przy przedawkowaniu, nie jest ustalone, w przeciwieństwie do niektórych innych wskaźników toksyczności u pacjentów otrzymujących wenlafaksynę.

Leczenie przedawkowania. Nieznane są specyficzne antydota dla Eliforu. Zalecana jest terapia objawowa i wspierająca, monitorowanie rytmu serca i parametrów życiowych.

Efekty uboczne.

Bezpieczeństwo deswenzafaksyny zostało ustalone w badaniach klinicznych z udziałem 7785 pacjentów z LLD, którym podawano co najmniej jedną dawkę deswenzafaksyny w zakresie dawek od 10 do 400 mg/dobę. Bezpieczeństwo długotrwałego stosowania oceniano u ponad 2000 osób z LLD, którym podawano deswenzafaksynę przez co najmniej 6 miesięcy, oraz u 400 pacjentów, którzy przyjmowali deswenzafaksynę przez 1 rok.

W większości przypadków efekty uboczne występowały najczęściej w pierwszym tygodniu leczenia i miały charakter łagodny do umiarkowanego. Częstość występowania niepożądanych zdarzeń była ogólnie zależna od dawki.

Poniżej przedstawiono efekty uboczne zgłaszane podczas klinicznych badań przedrejestracyjnych stosowania deswenzafaksyny w dawkach od 10 do 400 mg w leczeniu LLD. Częstość występowania niepożądanych zdarzeń sklasyfikowano według następującej skali: bardzo często – ≥ 1/10; często – ≥ 1/100 i < 1/10; rzadko – ≥ 1/1000 i < 1/100; bardzo rzadko – ≥ 1/10000 i ≤ 1/1000; nieznana częstość – nie można ustalić częstości na podstawie dostępnych danych. Efekty uboczne o częstości < 1% obliczano ręcznie; zdarzenia o częstości ≥ 1% sklasyfikowano jak podano poniżej.

W każdej grupie według częstości efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: często – obniżony apetyt; bardzo rzadko – hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne: bardzo często – bezsenność; często – lęk, niepokój, anorgazmia, obniżone pożądanie seksualne, nietypowe sny; rzadko – depersonalizacja, nietypowy orgazm, zespół odstawienia; bardzo rzadko – halucynacje, hipomania, mania.

Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – zawroty głowy, ból głowy; często – senność, drżenie, zaburzenia koncentracji uwagi, parestezje, dysgezja; rzadko – omdlenia; bardzo rzadko – drgawki, dystonia; nieznana częstość – zespół serotonergiczny**.

Zaburzenia narządów wzroku: rzadko – midryza, zamazane widzenie.

Zaburzenia narządu słuchu i labiryntu: często – szumy w uszach, zawroty głowy.

Zaburzenia serca: często – tachykardia, kołatanie serca; nieznana częstość – kardiomiopatia tako-tsubo**.

Zaburzenia naczyń: często – napływy gorąca; rzadko – uczucie zimna w kończynach, ortostatyczna hipotensja.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: często – ziewanie; rzadko – krwawienie z nosa.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: bardzo często – nudności, suchość w ustach, zaparcia; często – wymioty, biegunka; nieznana częstość – ostry zapalenie trzustki**.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: bardzo często – nadmierne potliwość; często – wysypka; rzadko – łysienie; bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy**, reakcja fotouczulenia; nieznana częstość – zespół Stevensa-Johnsona**.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – sztywność mięśniowo-szkieletowa.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych: rzadko – białkomocz, zatrzymanie moczu, trudności z rozpoczęciem oddawania moczu.

Zaburzenia narządów płciowych i gruczołów mlekowych: często – dysfunkcja erektilna*, opóźniona ejakulacja*, brak ejakulacji*; rzadko – zaburzenia funkcji seksualnej, zaburzenia ejakulacji*; nieznana częstość – krwawienie poporodowe***.

Zaburzenia ogólne: często – zmęczenie, osłabienie, dreszcze, uczucie niepokoju, drażliwość.

Badania laboratoryjne: często – podwyższenie ciśnienia tętniczego, przyrost masy ciała, utrata masy ciała; rzadko – odchylenia od normy wyników próby funkcji wątroby, zwiększenie liczby trójglicerydów we krwi, podwyższenie poziomu prolaktyny we krwi, podwyższenie poziomu cholesterolu we krwi.

* Częstość obliczono wyłącznie na podstawie danych u mężczyzn.

** Efekty uboczne wykryte podczas stosowania leku po rejestracji.

*** O tym zjawisku zgłaszano w odniesieniu do klasy terapeutycznej SSRI/SNRI (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu” oraz „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Ischemiczne efekty uboczne ze strony serca

W badaniach klinicznych rzadko zgłaszano ischemiczne efekty uboczne ze strony serca, w tym ischemię mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego oraz zator naczyń wieńcowych wymagający rewaskularyzacji, u pacjentów z wieloma współistniejącymi czynnikami ryzyka chorób serca. Takie zjawiska obserwowano częściej u pacjentów leczonych deswenzafaksyną niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Zjawiska występujące po przerwaniu leczenia

Przerywanie (szczególnie nagłe) stosowania SSRI/SNRI, w tym deswenzafaksyny, zazwyczaj prowadzi do zespołu odstawienia. Efekty uboczne zgłaszane w związku z nagłym przerwaniem przyjmowania leku, zmniejszeniem dawki lub stopniowym zmniejszaniem dawki w badaniach klinicznych LLD z częstością ≥ 2% obejmowały: zawroty głowy, zespół odstawienia, nudności i ból głowy. Ogólnie objawy odstawienia występowały częściej przy wyższych dawkach i dłuższym okresie leczenia. Objawy te były łagodne lub umiarkowane i ustępowały spontanicznie, jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie i/lub trwać dłużej. Dlatego zaleca się stopniowe kończenie leczenia deswenzafaksyną poprzez stopniowe zmniejszanie dawki.

Efekty uboczne, o których zgłaszano jako przyczynie przerwania przyjmowania leku

W połączonych 8-12-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo 8% spośród 3335 pacjentów otrzymujących deswenzafaksynę (od 10 do 400 mg) oraz 4% spośród 1873 pacjentów otrzymujących placebo przerwało leczenie z powodu efektów ubocznych.

Najczęstszym efektem ubocznym, który prowadził do przerwania przyjmowania leku u co najmniej 2% pacjentów leczonych deswenzafaksyną, w krótkoterminowych badaniach (do 12 tygodni) były nudności (2%). W długoterminowym badaniu (do 11 miesięcy) w fazie podwójnie ślepej u pacjentów leczonych deswenzafaksyną efekty uboczne występowały częściej niż u pacjentów stosujących placebo, jednak żadne zjawisko nie prowadziło do przerwania leczenia u co najmniej 2% pacjentów.

W przypadku stosowania dawki 50 mg deswenzafaksyny częstość przerwania leczenia z powodu efektu ubocznego (4%) była podobna do tej przy stosowaniu placebo (4%). Przy dawkach 100 mg i 200 mg deswenzafaksyny częstość przerwania leczenia z powodu efektu ubocznego wynosiła odpowiednio 8% i 15%.

Stosowanie u pacjentów starszych

W badaniach klinicznych LLD spośród 7785 pacjentów leczonych deswenzafaksyną, 5% miało 65 lat lub więcej. Ogólnie nie zaobserwowano różnic w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności między tymi pacjentami a młodszych. Jednak w krótkoterminowych badaniach kontrolowanych placebo obserwowano więcej przypadków ortostatycznej hipotensji skurczowej, a w krótkoterminowych i długoterminowych badaniach kontrolowanych placebo zaobserwowano wzrost ciśnienia skurczowego u pacjentów w wieku > 65 lat w porównaniu z dorosłymi w wieku ≤ 65 lat leczonymi deswenzafaksyną.

Efekty uboczne zgłaszane przy stosowaniu innych SNRI

Chociaż krwawienie przewodu pokarmowego nie jest uważane za efekt uboczny deswenzafaksyny, jest ono efektem ubocznym innych SNRI i może również wystąpić podczas stosowania deswenzafaksyny.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych w okresie posprejestracyjnym jest ważnym działaniem. Pozwala to na kontynuację monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Lekarze powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne zgodnie z obowiązującymi wymogami systemu raportowania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki o przedłużonym działaniu po 50 mg № 28: pudełko kartonowe zawierające 2 blistery; po 14 tabletek w blisterze;

tabletki o przedłużonym działaniu po 100 mg № 28: pudełko kartonowe zawierające 2 blistery; po 14 tabletek w blisterze.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Pfizer Manufacturing Deutschland GmbH.

Adres miejsca produkcji i prowadzenia działalności.

Mooswaldallee 1, 79108 Freiburg im Breisgau, Niemcy / Mooswaldallee 1, 79108 Freiburg, Im Breisgau, Germany.