Eirbufu Forspir

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Eirbufu Forspir

Skład:

Substancje czynne: budezonid, fumaran formoterolu dihydret;

1 dawka zawiera 160 µg budezonidu i 4,5 µg fumaranu formoterolu dihydretu albo 320 µg budezonidu i 9 µg fumaranu formoterolu dihydretu;

Substancja pomocnicza: laktoza monohydrat.

Postać leku. Proszek do inhalacji dawkowany.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do prawie białego lub jasnożółtego, bez aglomeratów.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki adrenergiczne w kombinacji z kortykosteroidami lub innymi lekami, z wyjątkiem środków antycholinergicznymi. Formoterol i budezonid.

Kod ATX R03A K07.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizmy działania i efekty farmakodynamiczne

Lek Eirbufu Forspir zawiera formoterol i budezonid, które działają różnymi mechanizmami i wykazują efekt addytywny w zakresie zmniejszania częstości zaostrzeń astmy oskrzelowej. Poniżej opisano oddzielnie mechanizmy działania obu substancji.

Budezonid

Budezonid to glikokortykosteroid działający w sposób dawkowo-zależny przeciwzapalnie w drogach oddechowych po inhalacji, co prowadzi do zmniejszenia objawów i częstotliwości zaostrzeń astmy oskrzelowej. Budezonid stosowany w formie inhalacyjnej powoduje mniej nasilone działania niepożądane niż kortykosteroidy stosowane ogólnie. Dokładny mechanizm działania glikokortykosteroidów odpowiedzialny za ich działanie przeciwzapalne nie jest znany.

Formoterol

Formoterol to selektywny agonista β2-adrenergiczny, który po zastosowaniu inhalacyjnym powoduje szybkie i długotrwałe rozluźnienie mięśni gładkich oskrzeli u pacjentów z odwracalną obturacją dróg oddechowych. Działanie rozkurczujące oskrzela jest dawkowo-zależne, lek zaczyna działać w ciągu 1–3 minut. Czas trwania działania wynosi co najmniej 12 godzin po pojedynczej dawce.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Astma oskrzelowa

Badania kliniczne u dorosłych wykazały, że dodanie formoterolu do budezonidu ułatwia objawy astmy oskrzelowej, poprawia funkcję płuc i zmniejsza częstość zaostrzeń. W dwóch badaniach trwających 12 tygodni wpływ stałej kombinacji budezonid/formoterol na funkcję płuc był taki sam jak przy kombinacji wolnej (niepołączonej) budezonidu i formoterolu oraz lepszy niż przy stosowaniu samego budezonidu jako monoterapii. Wszystkie grupy leczone stosowały krótkodziałające agonisty β2-adrenoreceptorów w razie potrzeby. Nie zaobserwowano oznak osłabiania efektu przeciwastmatycznego w miarę upływu czasu.

Przeprowadzono dwa 12-tygodniowe badania u pacjentów pediatrycznych, w których 265 osób w wieku 6–11 lat otrzymywało leczenie w dawkach utrzymujących budezonid/formoterol (2 inhalacje po 80 μg/4,5 μg/inhalację dwa razy dziennie) oraz krótkodziałające agonisty β2-adrenoreceptorów w razie potrzeby. W obu badaniach zaobserwowano poprawę funkcji płuc i odpowiednie tolerowanie leczenia w porównaniu z zastosowaniem odpowiedniej dawki samego budezonidu jako monoterapii.

POChP

W dwóch 12-miesięcznych badaniach oceniano wpływ leku na funkcję płuc oraz częstość zaostrzeń (określanych jako liczba cykli leczenia steroidami doustnymi i/lub antybiotykami oraz liczba hospitalizacji) u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką POChP. Kryterium zakwalifikowania do obu badań była wartość FEV1 przed podaniem rozkurczacza < 50 % wartości przewidywanej. Mediana FEV1 po podaniu rozkurczacza w momencie zakwalifikowania do badania wynosiła 42 % wartości przewidywanej.

Średnia liczba zaostrzeń na rok (zgodnie z powyższą definicją) istotnie zmniejszyła się w grupie stosującej budezonid/formoterol w porównaniu z monoterapią formoterolem lub placebo (średnia częstość 1,4 w porównaniu z 1,8–1,9 w grupie placebo/formoterol). Średnia liczba dni przyjmowania doustnych kortykosteroidów na pacjenta w ciągu 12 miesięcy była nieco zmniejszona w grupie budezonid/formoterol (7–8 dni/osoba/rok w porównaniu z 11–12 i 9–12 dni w grupach placebo i formoterol odpowiednio). W zakresie zmian parametrów funkcji płuc, takich jak np. FEV1, leczenie budezonidem/formoterolem nie było bardziej skuteczne niż leczenie samym formoterolem.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Stałe dawki kombinacji budezonidu i formoterolu oraz odpowiednie leki pojedyncze okazały się bioekwiwalentne pod względem ekspozycji systemowej na budezonid i formoterol. Pomimo tego, po zastosowaniu stałej kombinacji zaobserwowano niewielki wzrost w hamowaniu wydzielania kortyzolu w porównaniu z oddzielnym stosowaniem leków. Różnica została uznana za klinicznie nieistotną.

Nie stwierdzono dowodów farmakokinetycznej interakcji między budezonidem a formoterolem.

Wskazniki farmakokinetyczne odpowiednich substancji były podobne po zastosowaniu budezonidu i formoterolu jako leków pojedynczych oraz w składzie stałej kombinacji dawkowej. Po zastosowaniu leku kombinowanego AUC budezonidu, szybkość wchłaniania i maksymalne stężenie w osoczu były nieco większe. Maksymalne stężenie formoterolu w osoczu po zastosowaniu stałej kombinacji było podobne do stężenia po zastosowaniu leku pojedynczego. Inhalacyjny budezonid jest szybko wchłaniany; stężenie w osoczu osiąga maksimum w ciągu 30 minut po inhalacji. W badaniach średnie osiadanie budezonidu w płucach po inhalacji przez proszkowy inhalator wahalo się od 32 % do 44 % dawki dostarczonej. Biodostępność systemowa wynosi około 49 % dawki dostarczonej. U dzieci w wieku 6–16 lat osiadanie w płucach mieści się w tym samym zakresie, co u dorosłych przy tych samych dawkach. Odpowiednie stężenia w osoczu nie były wykrywalne.

Inhalacyjny formoterol jest szybko wchłaniany; stężenie w osoczu osiąga maksimum w ciągu 10 minut po inhalacji. W badaniach średnie osiadanie formoterolu w płucach po inhalacji przez proszkowy inhalator wahalo się od 28 % do 49 % dawki dostarczonej. Biodostępność systemowa wynosi około 61 % dawki dostarczonej.

Rozkład i metabolizm

Z białkami osocza wiąże się około 50 % formoterolu i 90 % budezonidu. Objętość rozkładu formoterolu wynosi około 4 l/kg, budezonidu – 3 l/kg. Formoterol jest inaktywowany poprzez reakcje koniugacji (powstają aktywne O-demetylowane i deformylowane metabolity, ale występują głównie w formie inaktywowanych koniugatów). Budezonid ulega znacznej (około 90 %) biotransformacji przy pierwszym przejściu przez wątrobę, tworząc metabolity o niskiej aktywności glikokortykosteroidowej. Aktywność glikokortykosteroidowa głównych metabolitów, 6-β-hydroksy-budezonidu i 16-α-hydroksy-prednizolonu, nie przekracza 1 % aktywności budezonidu. Nie ma oznak interakcji metabolicznej ani reakcji wypierania między formoterolem a budezonidem.

Wydalanie

Zdecydowana większość dawki formoterolu ulega metabolizmowi wątrobowemu i następnie jest wydalana przez nerki. Po inhalacji 8–13 % podanej dawki formoterolu wydala się w niezmienionej formie z moczem.

Formoterol charakteryzuje się wysokim kliremsem systemowym (około 1,4 l/min), średni okres półtrwania wynosi około 17 godzin.

Budezonid metabolizowany jest głównie za pomocą enzymu CYP3A4. Metabolity budezonidu wydalane są z moczem w niezmienionej lub skoniugowanej formie. W moczach wykrywana jest jedynie niewielka ilość niezmienionego budezonidu. Budezonid charakteryzuje się wysokim kliremsem systemowym (około 1,2 l/min), okres półtrwania w osoczu po wstrzyknięciu dożylnym wynosi około 4 godziny.

Farmakokinetyka budezonidu lub formoterolu u dzieci i pacjentów z niewydolnością nerek nie jest znana. U pacjentów z chorobami wątroby ekspozycja na budezonid i formoterol we krwi może być podwyższona.

Linowość/nielinowość

Ekspozycja systemowa na budezonid i formoterol koreluje liniowo z podaną dawką.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Astma oskrzelowa

Eirbufu Forspir stosuje się u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat do leczenia utrzymującego astmy oskrzelowej w przypadku wskazania na leczenie skojarzone (stosowanie inhalacyjnego kortykosteroidu i długodziałającego agonisty receptora β2-adrenergicznego):

• gdy stan choroby nie jest wystarczająco kontrolowany za pomocą inhalacyjnych kortykosteroidów i szybko działających agonistów receptora β2-adrenergicznego stosowanych w razie potrzeby, lub
• gdy stan choroby jest odpowiednio kontrolowany za pomocą inhalacyjnych kortykosteroidów i długodziałających agonistów receptora β2-adrenergicznego.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)

Eirbufu Forspir stosuje się u dorosłych pacjentów w wieku od 18 lat do leczenia objawowego POChP z objętością wymuszonego wydechu w pierwszej sekundzie (FEV1) < 70 % wartości przewidywanej (po podaniu rozkurczacza oskrzeli) oraz z wywiadem zaostrzeń pomimo regularnej terapii rozkurczaczami oskrzeli.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze wymienione w sekcji „Skład” (laktoza, zawierająca niewielką ilość białek mleka).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Interakcje farmakokinetyczne

Stężenia budesonidu w osoczu mogą istotnie wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu leków będących silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem, itrakonazolem, worykonazolem, pozakonazolem, klaritromycyną, telitromycyną, nefazodonem oraz inhibitorami proteazy HIV), dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków. Jeśli jest to niemożliwe, odstęp między podaniem inhibitora a budesonidem powinien być jak najdłuższy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania Eirbufu Forspiru u pacjentów przyjmujących silne inhibitory CYP3A4 w celu leczenia utrzymującego i łagodzenia objawów.

Silny inhibitor CYP3A4 – ketokonazol – podawany w dawce 200 mg raz dziennie, zwiększał stężenie doustnego budesonidu w osoczu (3 mg jako dawka pojedyncza) średnio 6-krotnie przy jednoczesnym stosowaniu. Gdy ketokonazol podawano 12 godzin po budesonidzie, stężenie budesonidu wzrastało średnio 3-krotnie, co wskazuje, że oddzielne podawanie leków z odpowiednim odstępem czasowym może zmniejszyć wzrost stężenia budesonidu w osoczu. Ograniczone dane dotyczące tej interakcji przy stosowaniu wysokich dawek inhalacyjnego budesonidu wskazują, że przy jednoczesnym stosowaniu itrakonazolu w dawce 200 mg raz dziennie oraz inhalacyjnego budesonidu (1000 µg jako dawka pojedyncza) stężenia budesonidu w osoczu mogą istotnie wzrosnąć (średnio 4-krotnie).

Interakcje farmakodynamiczne

Blokery β-adrenergiczne mogą osłabiać lub hamować działanie formoterolu. Dlatego leku nie należy stosować jednocześnie z blokerami β-adrenergicznymi (w tym kroplami do oczu), chyba że istnieją istotne powody.

Przy jednoczesnym stosowaniu chinidyny, dysopyramidu, prokainamidu, fenytoazyn, antyhistaminików (terfenadyny) oraz trójcyklicznych leków przeciwdziałających depresji może dochodzić do wydłużenia interwału QTc i zwiększenia ryzyka arytmii komorowych.

Ponadto L-dopa, L-tyroksyna, oksytocyna oraz alkohol mogą pogorszyć tolerancję sercową β2-sympatomymetyków.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy, w tym leków o podobnych właściwościach, takich jak furazolidon czy prokarbazyd, może wywoływać reakcje nadciśnieniowe.

Pacjenci otrzymujący jednoczesnie znieczulenie za pomocą halogenowanych węglowodorów są narażeni na zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii.

Jednoczesne stosowanie innych leków β-adrenergicznych lub antycholinergicznych może mieć potencjalnie addytywny efekt broncholityczny.

Hipokaliemia może zwiększać skłonność do arytmii u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy.

Hipokaliemia może wystąpić w wyniku terapii agonistami β2 i może być nasilana przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych ksantyny, kortykosteroidów oraz diuretyków (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Nie obserwowano interakcji budesonidu i formoterolu z żadnymi innymi lekami stosowanymi w leczeniu astmy oskrzelowej.

Dzieci. Badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Особливости stosowania

W razie konieczności przerwania leczenia zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, a nie nagłe odstawienie terapii.

Pacjenci powinni płukać usta wodą po każdej inhalacji dawki utrzymującej, aby zminimalizować ryzyko zakażenia grzybiczego gardła i jamy ustnej (patrz rozdział „Działania niepożądane”). W przypadku rozwoju kandydozy w gardle i jamie ustnej pacjenci powinni również płukać usta wodą po dodatkowych inhalacjach w celu leczenia objawów.

Pacjent powinien skonsultować się z lekarzem, jeśli uzna leczenie za nieskuteczne lub jeśli przekroczono maksymalną zalecaną dawkę dobową leku Eirbufu Forspir (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). Częstsze stosowanie szybko działających leków rozszerzających oskrzela wskazuje na pogorszenie stanu pacjenta i konieczność ponownej oceny leczenia astmy oskrzelowej. Nagłe i postępujące pogorszenie kontroli nad astmą oskrzelową lub POChP może stanowić zagrożenie dla życia, dlatego pacjent powinien niezwłocznie przejść badanie medyczne. W takich przypadkach należy rozważyć konieczność wzmocnienia terapii steroidami, np. podania doustnych steroidów lub leczenia antybiotykami w przypadku obecności infekcji bakteryjnej.

Pacjentowi należy zalecić, aby zawsze mieć przy sobie inhalator „na ratunek”.

Pacjentów należy przypominać o konieczności kontynuowania regularnego stosowania leku Eirbufu Forspir zgodnie z zaleceniem lekarza, nawet w przypadku braku objawów.

Po osiągnięciu kontroli nad objawami astmy oskrzelowej można rozważyć stopniowe zmniejszenie dawki leku Eirbufu Forspir. Ważne jest, aby pacjent regularnie poddawał się kontroli. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę leku Eirbufu Forspir (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci nie powinni rozpoczynać stosowania leku Eirbufu Forspir w okresie zaostrzenia, ostrej lub znacznej nasilającej się astmy oskrzelowej.

W czasie stosowania leku Eirbufu Forspir mogą wystąpić poważne działania niepożądane związane z astmą oskrzelową lub zaostrzenie choroby. Pacjenci powinni kontynuować leczenie i skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy astmy oskrzelowej nie ustępują lub nasilają się po rozpoczęciu terapii lekiem Eirbufu Forspir.

Nie ma danych z badań klinicznych dotyczących stosowania leku Eirbufu Forspir u pacjentów z POChP o wartości FEV1 przed podaniem leku rozszerzającego oskrzela > 50% wartości przewidywanej oraz FEV1 po podaniu leku rozszerzającego oskrzela < 70% wartości przewidywanej (patrz rozdział „Farmakodynamika”).

Tak jak w przypadku każdej innej terapii inhalacyjnej, możliwe jest wystąpienie paradoksalnego skurczu oskrzeli z natychmiastowym nasileniem świstów i duszności po podaniu dawki leku. W przypadku wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli należy natychmiast przerwać stosowanie leku Eirbufu Forspir, ocenić stan pacjenta i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną. Paradoksalny skurcz oskrzeli, który należy leczyć natychmiastowo, reaguje na szybko działające leki inhalacyjne rozszerzające oskrzela (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Działania systemowe mogą wystąpić przy stosowaniu inhalacyjnym wszystkich steroidów, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy okres leczenia. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich działań jest znacznie mniejsze przy stosowaniu form inhalacyjnych steroidów w porównaniu z doustnymi. Możliwe działania systemowe obejmują zespół Cushinga, objawy typu cushingoid, ucisk czynności nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćmę i jaskrę oraz rzadziej zaburzenia psychiczne lub zmiany zachowania, w tym nadmierną aktywność psychomotoryczną, zaburzenia snu, lęk, depresję lub agresję (szczególnie u dzieci) (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Należy wziąć pod uwagę możliwy wpływ na gęstość mineralną kości, szczególnie u pacjentów stosujących wysokie dawki przez dłuższy czas, co stanowi dodatkowy czynnik ryzyka osteoporozy. W długotrwałych badaniach nad inhalacyjnym budesonidem przy średniej dawce dobowej 400 µg (dawka odmierzona) u dzieci lub 800 µg (dawka odmierzona) u dorosłych nie stwierdzono istotnego wpływu na gęstość mineralną kości. Brakuje informacji dotyczących wpływu leku Eirbufu Forspir w dawkach wyższych.

W przypadku podejrzenia, że wcześniejsza terapia steroidami o działaniu ogólnym spowodowała zaburzenia czynności nadnerczy, należy zachować ostrożność przy przekształcaniu pacjentów na leczenie lekiem Eirbufu Forspir.

Korzyści z terapii inhalacyjnej budesonidem zazwyczaj minimalizują potrzebę stosowania steroidów doustnych, jednak pacjentom, którzy wcześniej stosowali doustne sterydy przez dłuższy czas, nadal może grozić zaburzenie czynności nadnerczy. Odbudowa stanu pacjentów po odstawieniu doustnych steroidów może trwać dłuższy czas, dlatego pacjenci, którzy wcześniej stosowali doustne sterydy i zostali przekształceni na terapię inhalacyjnym budesonidem, mogą pozostawać w grupie ryzyka przez dłuższy okres czasu. W takich przypadkach należy regularnie kontrolować czynność układu podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowego.

Długotrwałe leczenie wysokimi dawkami inhalacyjnych steroidów, szczególnie w przypadku stosowania dawek wyższych niż zalecane, może również prowadzić do klinicznie istotnego ucisku czynności nadnerczy. Dlatego należy przewidzieć dodatkowe stosowanie steroidów systemowych w okresach stresu (np. podczas ciężkich infekcji) lub planowanego zabiegu chirurgicznego. Szybkie zmniejszenie dawki steroidów może spowodować rozwój ostrego kryzysu nadnerczowego. Objawy i znaki, które mogą występować podczas ostrego kryzysu nadnerczowego, mogą być nieostre, ale mogą obejmować anoreksję, ból brzucha, utratę masy ciała, zwiększoną senność, ból głowy, nudności, wymioty, obniżenie poziomu świadomości, drgawki, hipotensję i hipoglikemię.

Nie można nagle odstawiać leczenia dodatkowymi steroidami systemowymi ani inhalacyjnym budesonidem.

Podczas przejścia z terapii doustnymi steroidami na stosowanie leku Eirbufu Forspir zazwyczaj obserwuje się mniejszy wpływ systemowy steroidów, co może prowadzić do wystąpienia objawów alergii lub objawów zapalenia stawów, takich jak katar, egzema oraz ból mięśni i stawów. W przypadku wystąpienia tych stanów należy rozpocząć leczenie specyficzne. Zazwyczaj niedoczynność działania glikokortykosteroidów należy podejrzewać, jeśli w rzadkich przypadkach wystąpią takie objawy, jak zwiększona senność, ból głowy, nudności i wymioty. W takich przypadkach czasem konieczne jest tymczasowe zwiększenie dawki doustnych glikokortykosteroidów.

Aby zmniejszyć ryzyko rozwoju kandydozy gardła i jamy ustnej (patrz rozdział „Działania niepożądane”), pacjenta należy poinstruować, aby płukał usta wodą po zastosowaniu każdej dawki utrzymującej.

Należy unikać jednoczesnego stosowania itrakonazolu, rytonawiru lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jeśli jest to niemożliwe, odstęp czasu między podawaniem leków oddziałujących wzajemnie powinien być jak najdłuższy.

Z ostrożnością należy stosować Eirbufu Forspir u pacjentów z tarczycą toksyczną, feochromocytomą, cukrzycą, nieleczoną hipokaliemią, hipertroficzną kardiomiopatią zwężającą, idiopatycznym zwężeniem podklaprowym aorty, ciężką nadciśnieniem tętniczym, aneurysmą lub innymi ciężkimi chorobami serca, takimi jak choroba niedokrwienna serca, tachyarytmia lub ciężka niewydolność serca.

Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z wydłużeniem interwału QTc. Formoterol może powodować wydłużenie interwału QTc.

Należy ponownie ocenić potrzebę stosowania inhalacyjnych steroidów i ich dawkę u pacjentów z aktywną lub nieaktywną postacią gruźlicy, grzybiczymi lub wirusowymi infekcjami dróg oddechowych.

Przy stosowaniu agonistów β2-adrenoreceptorów w wysokich dawkach możliwe jest rozwinięcie potencjalnie poważnej hipokaliemii. Przy jednoczesnym leczeniu agonistami β2-adrenoreceptorów i lekami, które mogą powodować hipokaliemię lub nasilać jej efekt (np. pochodne ksantyny, sterydy i diuretyki), możliwe jest nasilenie efektu hipokaliemicznego agonistów β2-adrenoreceptorów. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niestabilną astmą oskrzelową przy stosowaniu różnych szybko działających leków rozszerzających oskrzela, przy ostrym ciężkim ataku astmy oskrzelowej, ponieważ ryzyko rozwoju hipokaliemii nasila się na tle hipoksji i innych stanów zwiększających prawdopodobieństwo takiego powikłania, jak hipokaliemia. W takich przypadkach zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Tak jak przy stosowaniu innych agonistów β2-adrenoreceptorów, u chorych na cukrzycę należy dodatkowo kontrolować poziom glukozy we krwi.

Przy stosowaniu steroidów systemowo i miejscowo możliwe są zaburzenia wzroku. W przypadku wystąpienia u pacjenta takich objawów, jak zamazanie widzenia lub innych zaburzeń wzroku, należy skonsultować się z okulistą w celu oceny możliwych przyczyn, wśród których mogą być zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, takie jak centralna chorioretinopatia śródbłonkowa (CCS), o której donoszono po stosowaniu steroidów systemowo lub miejscowo.

Eirbufu Forspir zawiera laktozę monohydrat (< 1 mg/inhalacja). Zazwyczaj taka ilość nie powoduje problemów u pacjentów nietolerujących laktozy. Ta substancja pomocnicza zawiera niewielką ilość białek mlecznych, które mogą powodować reakcje alergiczne.

Pneumonia u pacjentów z POChP

U pacjentów z POChP, którzy otrzymywali inhalacyjne sterydy, obserwowano zwiększoną częstość zapalenia płuc, w tym przypadki zapalenia płuc wymagające hospitalizacji. Istnieją pewne dane wskazujące na zwiększone ryzyko zapalenia płuc przy zwiększaniu dawki steroidów, ale nie zostało to jednoznacznie potwierdzone we wszystkich badaniach.

Nie ma przekonujących klinicznych dowodów na różnice w wielkości ryzyka rozwoju zapalenia płuc między lekami inhalacyjnych steroidów.

Lekarze powinni zachować czujność wobec możliwego rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP, ponieważ objawy kliniczne tych infekcji pokrywają się z objawami zaostrzenia POChP.

Czynniki ryzyka rozwoju zapalenia płuc u pacjentów z POChP obejmują palenie tytoniu, wiek starszy, niski wskaźnik masy ciała (BMI) i ciężki przebieg POChP.

Dzieci

Zaleca się regularną kontrolę wzrostu dzieci, które długotrwałe stosują inhalacyjne sterydy. W przypadku spowolnienia ich wzrostu należy ponownie ocenić terapię w celu zmniejszenia dawki inhalacyjnego steroidu do najniższej dawki, przy której utrzymuje się skuteczną kontrolę objawów astmy oskrzelowej, o ile to możliwe. Korzyści z zastosowania steroidów i potencjalne ryzyko spowolnienia wzrostu należy dokładnie porównać. Ponadto może być wskazane skierowanie pacjenta na badanie do specjalisty pediatrycznego chorób układu oddechowego.

Ze względu na ograniczone dane z długotrwałych badań dotyczących leczenia glikokortykosteroidami można założyć, że większość dzieci otrzymujących terapię inhalacyjnym budesonidem ostatecznie osiągnie normalne dla dorosłych wskaźniki wzrostu. Obserwowano jednak początkowe, nieznaczne i tymczasowe spowolnienie wzrostu (około 1 cm). Zazwyczaj takie opóźnienie występuje w pierwszym roku leczenia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Nie ma danych klinicznych dotyczących stosowania leku Eirbufu Forspir lub terapii wspomagającej formoterolem i budesonidem w czasie ciąży. Dane uzyskane w badaniach wpływu tej kombinacji na rozwój embrionalno-płodowy szczurów nie wykazały żadnych objawów dodatkowego efektu przy stosowaniu kombinacji.

Nie istnieje wystarczających danych dotyczących stosowania formoterolu u kobiet w ciąży. Badania funkcji rozrodczych u zwierząt wykazały, że formoterol powodował rozwój niepożądanych efektów przy stosowaniu bardzo wysokich dawek systemowych.

Dane uzyskane z około 2000 ciąż nie wykazały zwiększonego ryzyka teratogennego związanego ze stosowaniem inhalacyjnego budesonidu. Badania na zwierzętach wykazały, że glikokortykosteroidy mogą powodować wady wrodzone. Jednak te dane prawdopodobnie nie są istotne dla ludzi przy stosowaniu leku w zalecanych dawkach.

W badaniach na zwierzętach stwierdzono również, że stosowanie glikokortykosteroidów w czasie ciąży w wysokich dawkach zwiększało ryzyko opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego, rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego u dorosłych zwierząt oraz prowadziło do trwałych zmian w gęstości receptorów glikokortykosteroidowych, metabolizmie i profilu neuroprzekaźników przy stosowaniu leków w zakresie dawek niższych niż dawki teratogenne.

W czasie ciąży lek Eirbufu Forspir można stosować tylko wtedy, gdy korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę budesonidu, która zapewnia odpowiednią kontrolę objawów astmy oskrzelowej.

Okres karmienia piersią

Budesonid przenika do mleka matki. Jednak przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie oczekuje się wpływu na niemowlę. Nie wiadomo, czy formoterol przenika do mleka matki człowieka.

U szczurów stwierdzono niewielkie ilości formoterolu w mleku matki. Decyzję o stosowaniu leku Eirbufu Forspir u kobiet karmiących piersią należy rozważać tylko wtedy, gdy oczekiwane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność

Nie ma danych dotyczących potencjalnego wpływu budesonidu na płodność. W badaniach wpływu formoterolu na funkcję rozrodczą u zwierząt stwierdzono nieco obniżoną płodność u samców szczurów przy wysokim narażeniu systemowym.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Eirbufu Forspir nie wpływa lub wpływa nieznacznie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Droga podania – inhalacyjna.

Dawkowanie 160 μg/4,5 μg

Astma oskrzelowa

Eirbufu Forspir nie jest stosowany w leczeniu wstępnym astmy oskrzelowej. Dawkę składników leku Eirbufu Forspir należy dobrać indywidualnie i dostosować zgodnie z ciężkością choroby. Należy to uwzględnić nie tylko na początku stosowania leków kombinowanych, ale także w przypadku korekty dawki utrzymującej. Jeśli pacjent wymaga kombinacji dawek różniących się od dostępnych w inhalatorze kombinowanym, należy zastosować odpowiednie dawki agonistów β2-adrenoreceptorów i/lub kortykosteroidów w oddzielnych inhalatorach.

Dawkę należy stopniowo obniżyć do najniższej dawki, która skutecznie kontroluje objawy choroby. Pacjenci powinni regularnie poddawać się ponownej ocenie u lekarza, który przepisał lek, aby dawka leku Eirbufu Forspir pozostała optymalna. Po osiągnięciu długotrwałej kontroli objawów przy najniższej zalecanej dawce należy rozważyć kontrolowanie objawów wyłącznie za pomocą inhalowanego kortykosteroidu.

Istnieją dwa warianty stosowania leku Eirbufu Forspir.

A. Stosowanie leku w terapii utrzymującej: Eirbufu Forspir stosuje się w regularnej terapii utrzymującej w połączeniu z oddzielnym szybko działającym lekiem rozszerzającym oskrzela, stosowanym jako lek na objawy.

B. Stosowanie leku w terapii utrzymującej i łagodzenie objawów: Eirbufu Forspir stosuje się w regularnej terapii utrzymującej, a także w razie potrzeby – do łagodzenia objawów.

A. Stosowanie leku w terapii utrzymującej

Pacjentom należy zalecić, aby zawsze mieć przy sobie oddzielny szybko działający lek rozszerzający oskrzela, aby w każdej chwili móc złagodzić objawy.

Zalecane dawki

Dorośli (od 18 roku życia): 1–2 inhalacje dwa razy dziennie. Niektórzy pacjenci mogą wymagać do 4 inhalacji dwa razy dziennie.

Dzieci (w wieku 12–17 lat): 1–2 inhalacje dwa razy dziennie.

Zazwyczaj po osiągnięciu kontroli objawów choroby przy stosowaniu leku dwa razy dziennie dawkę dopasowuje się do najniższej skutecznej dawki, włącznie z podawaniem leku Eirbufu Forspir jeden raz dziennie, w przypadkach, gdy lekarz uzna, że pacjent wymaga terapii utrzymującej z lekiem rozszerzającym oskrzela o długim działaniu w połączeniu z inhalowanym kortykosteroidem.

Zwiększone stosowanie oddzielnego szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela wskazuje na pogorszenie przebiegu podstawowej choroby i wymaga ponownej oceny leczenia astmy oskrzelowej.

B. Stosowanie leku w terapii utrzymującej i łagodzenie objawów

Pacjenci powinni przyjmować zalecaną dawkę dobową leku Eirbufu Forspir w terapii utrzymującej, a także stosować ten lek w razie potrzeby do łagodzenia objawów. Należy zalecić pacjentom, aby zawsze mieli przy sobie Eirbufu Forspir do łagodzenia objawów w nagłych sytuacjach. Pacjentom stosującym Eirbufu Forspir do łagodzenia objawów należy omówić z lekarzem możliwość stosowania tego leku do zapobiegania skurczowi oskrzeli wywołanemu alergenami lub obciążeniem fizycznym; w takim przypadku zaleca się wziąć pod uwagę częstotliwość stosowania leku w razie potrzeby. Jeśli często występuje potrzeba stosowania leków rozszerzających oskrzela, a nie ma odpowiedniej potrzeby zwiększenia dawki inhalowanych kortykosteroidów, należy rozważyć zastosowanie alternatywnych leków do łagodzenia objawów.

Stosowanie leku Eirbufu Forspir w terapii utrzymującej i łagodzenie objawów należy rozważyć, w szczególności u pacjentów:

• z niedostateczną kontrolą astmy oskrzelowej, u których często występuje potrzeba stosowania leków łagodzących objawy;
• z wcześniejszymi zaostrzeniami astmy oskrzelowej wymagającymi interwencji medycznej.

Pacjentów, którzy często i w dużych ilościach stosują inhalacje leku Eirbufu Forspir w razie potrzeby, należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju reakcji niepożądanych zależnych od dawki.

Zalecane dawki

Dorośli i dzieci od 12 roku życia. Zalecana dawka utrzymująca to 2 inhalacje dziennie: po 1 inhalacji rano i wieczorem lub 2 inhalacje tylko rano lub tylko wieczorem. Niektórzy pacjenci mogą wymagać dawki utrzymującej 2 inhalacje dwa razy dziennie. W razie potrzeby, gdy wystąpią objawy, stosuje się 1 dodatkową inhalację. Jeśli po kilku minutach objawy nie ustąpią, należy wykonać dodatkową inhalację. W żadnym przypadku nie należy wykonywać więcej niż 6 inhalacji.

Ogólna dzienna dawka powyżej 8 inhalacji zazwyczaj nie jest potrzebna; jednak w ograniczonym okresie ogólna dzienna dawka może wynosić do 12 inhalacji. Pacjentom stosującym więcej niż 8 inhalacji dziennie zaleca się pilnie skonsultować się z lekarzem. Powinni oni poddać się ponownej ocenie i przeglądu schematu terapii utrzymującej.

Dzieci do 12 roku życia. Dzieciom nie zaleca się stosowania Eirbufu Forspir w terapii utrzymującej i łagodzenie objawów.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)

Zalecane dawki

Dorośli: 2 inhalacje dwa razy dziennie.

Dawkowanie (320 μg/9 μg)

Astma oskrzelowa

Eirbufu Forspir nie jest stosowany w leczeniu wstępnym astmy oskrzelowej. Dawkę składników leku należy dobrać indywidualnie i dostosować zgodnie z ciężkością choroby. Należy to uwzględnić nie tylko na początku stosowania leków kombinowanych, ale także w przypadku korekty dawki utrzymującej. Jeśli pacjent wymaga kombinacji dawek różniących się od dostępnych w inhalatorze kombinowanym, należy zastosować odpowiednie dawki agonistów β2-adrenoreceptorów i/lub kortykosteroidów w oddzielnych inhalatorach.

Pacjenci powinni regularnie poddawać się ponownej ocenie u lekarza, który przepisał lek, aby dawka leku Eirbufu Forspir pozostała optymalna. Dawkę należy stopniowo obniżyć do najniższej dawki, która skutecznie kontroluje objawy choroby. Po osiągnięciu długotrwałej kontroli objawów przy najniższej zalecanej dawce należy rozważyć kontrolowanie objawów wyłącznie za pomocą inhalowanego kortykosteroidu.

Zazwyczaj po osiągnięciu kontroli objawów choroby przy stosowaniu leku dwa razy dziennie dawkę dopasowuje się do najniższej skutecznej dawki, włącznie z podawaniem leku Eirbufu Forspir jeden raz dziennie, w przypadkach, gdy lekarz uzna, że pacjent wymaga terapii utrzymującej z lekiem rozszerzającym oskrzela o długim działaniu.

Częstsze stosowanie dodatkowego szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela wskazuje na pogorszenie stanu pacjenta i konieczność ponownej oceny leczenia astmy oskrzelowej.

Eirbufu Forspir w dawkowaniu 320 μg/9 μg należy stosować wyłącznie w terapii utrzymującej.

Do terapii utrzymującej i łagodzenia objawów za pomocą leku Eirbufu Forspir dostępna jest postać leku o niższej sile działania – 160 μg/4,5 μg.

Zalecane dawki

Dorośli (od 18 roku życia): 1 inhalacja dwa razy dziennie. Niektórzy pacjenci mogą wymagać do 2 inhalacji dwa razy dziennie.

Dzieci (w wieku 12–17 lat): 1 inhalacja dwa razy dziennie.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)

Zalecane dawki

Dorośli: 1 inhalacja dwa razy dziennie.

Informacja ogólna

Osobliwe grupy pacjentów

Nie ma szczególnych wymagań dotyczących dawkowania leku u pacjentów w podeszłym wieku. Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. Ponieważ budezonid i formoterol są wydalane głównie za pomocą metabolizmu wątrobowego, u pacjentów z ciężkim marskością wątroby można spodziewać się wzrostu stężenia leku w osoczu.

Sposób stosowania

Instrukcja stosowania leku Eirbufu Forspir.

Pacjenci powinni zapoznać się z poprawnym sposobem stosowania inhalatora z lekiem, co powinno być regularnie sprawdzane.

Inhalator zawiera 60 dawek leku w taśmie blisterowej (rys. 1). Ma on licznik dawek, który pokazuje, ile dawek pozostało, odliczając wstecz od 60 do 0. Gdy osiągnięto ostatnie 10 dawek, cyfry będą wyświetlane na czerwonym tle.

Zabrania się ponownego napełniania inhalatora; po opróżnieniu należy go zutylizować i zastąpić nowym.

Rys. 1

Przed zastosowaniem inhalatora:

• należy otworzyć przezroczyste drzwiczki komory bocznej;
• taśmę blisterową należy wyjąć z komory bocznej, ostrożnie odrywając ją w całej długości od „zębów” komory bocznej (rys. 2). Zabrania się ciągnięcia lub szarpania taśmy;
• drzwiczki komory bocznej należy zamknąć, a zużytą taśmę zutylizować.

Rys. 2

Uwaga: podczas użytkowania inhalatora komora boczna będzie stopniowo wypełniać się zużytą taśmą. Taśmy z czarnymi paskami nie zawierają leku. Ostatecznie ponumerowane sekcje taśmy pojawią się w komorze bocznej. W komorze bocznej nigdy nie powinno być więcej niż 2 sekcje taśmy, ponieważ mogą one spowodować zacięcie inhalatora. Taśmę należy ostrożnie odrywać, jak pokazano powyżej, i bezpiecznie zutylizować.

Stosowanie inhalatora

Inhalator należy trzymać w rękach, jak wskazano na rysunkach.

1. Otwórz
   • należy otworzyć osłonę ochronną w dół, aby odsłonić ustnik (rys. 3);
   • należy sprawdzić licznik dawek, aby zobaczyć, ile dawek pozostało;

Rys. 3

1. Przygotowanie dawki
   • należy podnieść krawędź białego dźwignika do góry (rys. 4); komora boczna musi być zamknięta;

Rys. 4

Uwaga: białego dźwignika należy używać tylko wtedy, gdy pacjent jest gotowy do inhalacji dawki leku. Jeśli pacjent będzie bawić się białym dźwignikiem, dawki zostaną zmarnowane.

• otwórz: biały dźwignik należy całkowicie przesunąć do oporu i aż do kliknięcia (rys. 5); ta czynność przesunie nową dawkę do pozycji z numerem u góry;

Rys. 5

• zamknij: następnie biały dźwignik należy całkowicie zamknąć, aż do kliknięcia i powrotu do pozycji wyjściowej (rys. 6). Inhalator jest gotowy do natychmiastowego użycia.

Rys. 6

1. Inhalacja dawki
   • pacjent powinien wydychać jak najgłębiej, nie trzymając inhalatora w rękach;

nigdy nie należy wydychać bezpośrednio do inhalatora, ponieważ może to wpłynąć na dawkę;

• inhalator należy trzymać poziomo, z osłoną ochronną skierowaną w dół;
• usta powinny być szczelnie zamknięte wokół ustnika (rys. 7);
• pacjent powinien wdychać jak najgłębiej i silniej przez usta, a nie przez nos;

Rys. 7

• inhalator należy wyjąć z ust i zatrzymać oddech na 5–10 sekund lub jak najdłużej, nie powodując dyskomfortu;
• następnie pacjent powinien powoli wydychać, ale nie do inhalatora;
• osłonę ochronną należy założyć na ustnik;
• usta należy przepłukać wodą, którą następnie należy wypłukać. Może to pomóc w zapobieganiu grzybicy jamy ustnej i chrypce.

Czyszczenie:

• w razie potrzeby zewnętrzną część ustnika należy przetrzeć czystą, suchą chusteczką;
• zabrania się rozmontowywania inhalatora do czyszczenia lub z jakimkolwiek innym celem;
• części inhalatora nie wolno czyścić wodą ani wilgotnymi chusteczkami, ponieważ wilgoć może wpłynąć na dawkę;
• nigdy nie wkładaj szpilki ani innych ostrych przedmiotów do ustnika ani innej części inhalatora, ponieważ może to uszkodzić inhalator!

Dzieci

Lek Eirbufu Forspir zaleca się stosować dzieciom od 12 roku życia.

Przedawkowanie

Przedawkowanie formoterolu prawdopodobnie spowoduje efekty typowe dla agonistów β2-adrenergicznych: drżenie, ból głowy, uczucie kołatania serca. W pojedynczych przypadkach zgłaszano tachykardię, hiper glikemię, hipokaliemię, wydłużenie interwału QTc, arytmie, nudności i wymioty. Może być wskazana terapia wspierająca i objawowa. Stosowanie 90 μg w ciągu 3 godzin u pacjentów z ostrym obturacyjnym zespołem oskrzelowym było bezpieczne.

Przy ostrym przedawkowaniu budezonidu, nawet przy jego stosowaniu w nadmiernych dawkach, nie przewiduje się klinicznych problemów. Przy długotrwałym stosowaniu nadmiernych dawek leku możliwe są objawy systemowego działania glikokortykosteroidów, takie jak hiperkortycyzm i zahamowanie czynności nadnerczy.

Jeśli stosowanie leku Eirbufu Forspir musi być odroczone z powodu przedawkowania formoterolu, który wchodzi w jego skład, należy rozważyć zastosowanie odpowiedniego inhalowanego kortykosteroidu.

Niepożądane działania

Ponieważ Eirbufu Forspir zawiera budezonid i formoterol, możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych obserwowanych przy stosowaniu każdej substancji czynnej oddzielnie. Jednoczesne stosowanie obu substancji nie zwiększało częstości występowania działań niepożądanych. Najczęstsze działania niepożądane związane ze stosowaniem leku to farmakologicznie przewidywalne skutki działania agonistów β2-adrenoreceptorów, takie jak drżenie i uczucie przyspieszonego akcji serca. Zazwyczaj działania te były łagodne i ustępowały w ciągu kilku dni leczenia.

Poniżej przedstawione działania niepożądane spowodowane stosowaniem budezonidu lub formoterolu, ułożone według klas narządów i układów oraz według częstości ich występowania. Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000) i bardzo rzadko (< 1/10000).

Zakażenie grzybicze (kandydoza) gardła i jamy ustnej jest wynikiem osadzania się leku w jamie ustnej. Pacjent powinien być poinstruowany o konieczności płukania jamy ustnej wodą po każdym inhalacji dawki utrzymującej, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia kandydozy jamy ustnej. Zakażenie grzybicze gardła i jamy ustnej zazwyczaj dobrze odpowiada na miejscowe leczenie przeciwgrzybicze bez potrzeby przerywania stosowania kortykosteroidu do inhalacji. W przypadku rozwoju kandydozy gardła i jamy ustnej należy również płukać jamę ustną wodą po zastosowaniu leku w razie potrzeby.

Tak jak w przypadku każdej innej terapii inhalacyjnej, bardzo rzadko (mniej niż 1 przypadek na 10 000 pacjentów) może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli z natychmiastowym nasileniem świstów i duszności po podaniu dawki leku. Paradoksalny skurcz oskrzeli, któremu należy natychmiast rozpocząć leczenie, odpowiada na zastosowanie szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela do inhalacji. W takiej sytuacji należy natychmiast przestać stosować lek Eirbufu Forspir i ocenić stan pacjenta oraz w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Efekty systemowe mogą wystąpić przy stosowaniu kortykosteroidów w formie inhalacyjnej, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas. Prawdopodobieństwo wystąpienia takich efektów jest mniejsze przy stosowaniu kortykosteroidów w formie inhalacyjnej w porównaniu z doustną formą leku. Do możliwych efektów systemowych należą zespół Cushinga, objawy cushingoide, supresja czynności kory nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej tkanki kostnej, zaćma i jaskra. Może również występować zwiększona wrażliwość na infekcje oraz zaburzenia zdolności adaptacji do stresu. Skutki te prawdopodobnie zależą od dawki, czasu ekspozycji, wpływu współistniejącego i wcześniejszego sterydowego leczenia oraz indywidualnej wrażliwości.

Leczenie agonistami β2-adrenoreceptorów może prowadzić do wzrostu stężenia insuliny, wolnych kwasów tłuszczowych, glicerolu i ciał ketonowych we krwi.

Dzieci. U dzieci stosujących przez dłuższy czas kortykosteroidy do inhalacji zaleca się regularne monitorowanie wzrostu (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zgłaszanie niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po dopuszczeniu leku do obrotu ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30°C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

60 dawek w inhalatorze zawierającym taśmę blisterową. 1 inhalator w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury

Na receptę.

Producent

Aeropharm GmbH.

Salutas Pharma GmbH.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

Franz-Mittler-Allee 1, Rudolstadt, 07407, Niemcy.

Otto-von-Guericke-Allee 1, 39179, Barleben, Saksonia-Anhalten, Niemcy.