Duloxin®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DULOXIN® (DULOXIN)

Skład:

substancja czynna: duloksetyny chlorowodorek;

1 kapsułka zawiera 33,7 mg duloksetyny chlorowodorku, co odpowiada 30 mg duloksetyny, lub 67,4 mg duloksetyny chlorowodorku, co odpowiada 60 mg duloksetyny;

substancje pomocnicze: cukier sferyczny, hydroksypropyloceluloza, polietylenoglikol 6000, talk, sacharoza, octan bursztynian hydroksypropylocelulozy, cytrynian trietylu;

twarda żelatynowa kapsułka nr 3 (dla kapsułek 30 mg);

skład powłoki kapsułki: ditlenek tytanu (E 171), indygo karmin (E 132), żelatyna;

twarda żelatynowa kapsułka nr 1 (dla kapsułek 60 mg);

skład powłoki kapsułki: ditlenek tytanu (E 171), indygo karmin (E 132), żółty chinolinowy (E 104), erytrozyna czerwona (E 127), żelatyna.

Postać leku. Twarda kapsułka o działaniu przedłużonym.

Główne właściwości fizykochemiczne:

30 mg: twarda żelatynowa kapsułka nr 3, czapka niebieska, korpus biały. Zawartość kapsułki – granulki białe lub prawie białe;

60 mg: twarda żelatynowa kapsułka nr 1, czapka niebieska, korpus koloru kości słoniowej. Zawartość kapsułki – granulki białe lub prawie białe.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Inne leki przeciwdepresyjne. Kod ATC N06A X21.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Duloxin® – to złożony inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) i noradrenaliny (NA). W niewielkim stopniu hamuje zwrotny wychwyt dopaminy, nie wykazuje istotnej powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminergicznych, cholinergicznych i adrenergicznych. Duloxin® w sposób zależny od dawki zwiększa stężenia pozakomórkowe serotoniny i noradrenaliny w różnych obszarach mózgu u zwierząt.

Właściwości farmakodynamiczne

Duloxin® normalizuje próg bólowy. Zakłada się, że działanie inhibitorowe duloxetyny jest wynikiem wzmacniania wstępujących dróg hamowania bólu w ośrodkowym układzie nerwowym.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Ciężka depresja (CD): skuteczność duloxetyny została wykazana w badaniach oceniających wpływ ustalonych dawek leku u dorosłych pacjentów z ciężką depresją. Duloxin® wykazał istotną statystycznie przewagę nad placebo. Wskaźniki odpowiedzi i remisji były również istotnie wyższe przy stosowaniu duloxetyny w porównaniu z placebo.

W badaniu oceniającym skuteczność duloxetyny w zapobieganiu nawrotom stwierdzono, że lek wykazuje istotną statystycznie przewagę w porównaniu z placebo. Pacjenci z nawracającą ciężką depresją, którzy otrzymywali duloxetynę, mieli istotnie dłuższy okres bezobjawowy w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Badanie skuteczności duloxetyny u starszych pacjentów z depresją (≥65 lat) wykazało istotną statystycznie różnicę w porównaniu z placebo.

Uogólnione zaburzenie lękowe (UZL): w badaniach klinicznych duloxin® wykazał istotną statystycznie przewagę nad placebo zarówno w okresie ostrym, jak i w zapobieganiu nawrotom u dorosłych pacjentów z UZL.

Wskaźniki odpowiedzi i remisji były również wyższe przy stosowaniu duloxetyny w porównaniu z placebo.

W badaniu oceniającym zapobieganie nawrotom u starszych pacjentów (≥65 lat) z UZL wykazano skuteczność stosowania duloxetyny w porównaniu z placebo. Skuteczność i bezpieczeństwo duloxetyny u starszych pacjentów były podobne do tych obserwowanych u młodszych dorosłych.

Ból neuropatyczny obwodowy cukrzycowego pochodzenia. Skuteczność duloxetyny została potwierdzona w badaniach terapii bólu neuropatycznego cukrzycowego.

Duloxin® istotnie zmniejszał ból w porównaniu z placebo. Efekt był widoczny już w pierwszym tygodniu leczenia u niektórych pacjentów.

W tych samych badaniach analizowano również występowanie uczucia senności podczas leczenia. U pacjentów, którzy nie odczuwali senności, odpowiedź kliniczna występowała częściej przy stosowaniu duloxetyny niż u pacjentów przyjmujących placebo.

Dzieci

Stosowanie duloxetyny u pacjentów w wieku do 7 lat nie było badane. Badanie przeprowadzone wśród dzieci w wieku od 7 do 17 lat z ciężką depresją wykazało, że wyniki leczenia duloxetyną oraz w grupie kontrolnej nie różniły się istotnie statystycznie od placebo.

Przerywanie leczenia z powodu działań niepożądanych występowało częściej u pacjentów przyjmujących duloxetynę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi fluoksetynę, głównie z powodu nudności. Podczas stosowania duloxetyny zgłaszano również zachowania samobójcze.

Leczenie duloxetyną wykazało istotnie większe poprawy u pacjentów z UZL.

Duloxin® nie wykazał skuteczności w zmniejszaniu bólu ocenianego według pomiaru pierwotnego wyniku końcowego – średniej oceny bólu w krótkiej ankiecie bólu (BPI).

Farmakokinetyka.

Duloxin® stosowany jest jako pojedynczy enancjomer. Duloxin® jest intensywnie metabolizowany przez enzymy utleniające (CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6), a następnie podlega koniugacji. Farmakokinetyka duloxetyny wykazuje dużą międzyindywidualną zmienność (zazwyczaj 50–60%), częściowo z powodu płci, wieku, palenia tytoniu oraz statusu metabolizatora CYP2D6.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu duloxetyna jest dobrze wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 6 godzinach od podania leku. Bezpośrednia biodostępność doustna duloxetyny wynosiła od 32% do 80% (średnio 50%). Spożycie pokarmu opóźnia czas wchłaniania – czas osiągnięcia Cmax wydłuża się z 6 do 10 godzin, przy jednoczesnym zmniejszeniu wchłaniania (około 11%). Zmiany te nie mają znaczenia klinicznego.

Rozkład. Około 96% duloxetyny wiąże się z białkami osocza krwi człowieka. Duloxin® wiąże się zarówno z albuminą, jak i z alfa1-glikoproteiną kwasową. Zaburzenia funkcji nerek lub wątroby nie wpływają na wiązanie z białkami osocza.

Metabolizm. Duloxin® jest intensywnie metabolizowany, a metabolity są wydalane głównie z moczem. Oba cytochromy P450-2D6 i 1A2 katalizują powstawanie dwóch głównych metabolitów: koniugatu glukuronidowego 4-hydroksyduloxetyny oraz koniugatu siarczanowego 5-hydroksy, 6-metoksyduloxetyny. Według badań in vitro krążące metabolity duloxetyny uznaje się za farmakologicznie nieaktywne. Farmakokinetyka duloxetyny u pacjentów będących wolnymi metabolizatorami CYP2D6 nie była osobno badana. Ograniczone dane wskazują, że stężenia duloxetyny w osoczu u tych pacjentów są wyższe.

Wydalanie. Okres półtrwania duloxetyny waha się od 8 do 17 godzin (średnio 12 godzin). Po doustnym przyjęciu pozorne klirens osoczowy duloxetyny waha się od 33 do 261 l/h (średnio 101 l/godz).

Grupy specjalne pacjentów

Płeć. Wykazano różnice farmakokinetyczne między mężczyznami a kobietami (pozorny klirens osoczowy jest o około 50% niższy u kobiet). Ze względu na nakładanie się zakresów klirensu różnice farmakokinetyczne związane z płcią nie stanowią podstawy do stosowania niższej dawki u pacjentek.

Wiek. Wykazano różnice farmakokinetyczne między młodszymi kobietami a kobietami starszego wieku (≥65 lat) (AUC zwiększa się o około 25%, a okres półtrwania jest o około 25% dłuższy u kobiet starszego wieku), jednak wielkość tych zmian jest niewystarczająca, aby uzasadnić korektę dawki. Ogólnie zaleca się ostrożność przy leczeniu pacjentów starszych (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania”).

Niewydolność nerek. U pacjentów z nerek w stadium końcowym, poddawanych ciągłemu dializowaniu, stwierdzono podwojenie stężenia duloxetyny oraz powierzchni pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Dane farmakokinetyczne dotyczące stosowania duloxetyny u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek są ograniczone.

Niewydolność wątroby. Umiarkowana niewydolność wątroby (klasa B wg skali Childa-Pugha) wpływała na farmakokinetykę duloxetyny. W porównaniu ze zdrowymi osobami pozorny klirens osoczowy duloxetyny był o 79% niższy, pozorny okres półtrwania był 2,3 razy dłuższy, a AUC była 3,7 razy wyższa u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby. Farmakokinetyki duloxetyny i jej metabolitów nie badano u pacjentów z łagodną lub ciężką niewydolnością wątroby.

Kobiety karmiące piersią. Rozkład duloxetyny badano u kobiet karmiących piersią, u których upłynęło co najmniej 12 tygodni od porodu. Duloxin® wykrywany jest w mleku matki, a stężenie równowagowe w mleku matki wynosi około jednej czwartej stężenia w osoczu. Ilość duloxetyny w mleku matki wynosi około 7 μg/dobę przy dawce 40 mg dwa razy dziennie. Laktacja nie wpływała na farmakokinetykę duloxetyny.

Dzieci. Farmakokinetykę duloxetyny u dzieci w wieku od 7 do 17 lat z ciężką depresją po doustnym przyjęciu dawek od 20 do 120 mg raz dziennie scharakteryzowano za pomocą analizy modelowania populacyjnego na podstawie danych trzech badań. Obliczone na podstawie modelu stężenia równowagowe duloxetyny w osoczu u dzieci były głównie w zakresie stężeń obserwowanych u dorosłych pacjentów.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie zaburzeń depresyjnych większych.

Leczenie bolesnego neuropatycznego zespołu obwodowego spowodowanego cukrzycą.

Leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych.

Lek Duloxin® przeznaczony jest dla dorosłych pacjentów.

Aby uzyskać dodatkowe informacje, zobacz sekcję „Właściwości farmakologiczne”.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Jednoczesne stosowanie duloksetyny z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMA) jest przeciwwskazane (zobacz sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”).

Choroby wątroby, które mogą prowadzić do niewydolności wątroby.

Nie należy stosować duloksetyny w połączeniu z fluwoksaminą, cyprofloksacyną lub enoksacyną (silne inhibitory CYP1A2), ponieważ kombinacja ta prowadzi do wzrostu stężenia duloksetyny w osoczu krwi (zobacz sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”).

Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (zobacz sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Rozpoczynanie leczenia duloksetyną jest przeciwwskazane u pacjentów z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym, ponieważ może to prowadzić do potencjalnego ryzyka kryzysu nadciśnieniowego (zobacz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań” oraz „Reakcje niepożądane”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań.

Inhibitory monoaminooksydazy (IMA). Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny duloksetynę nie należy stosować w połączeniu z nieselektywnymi, nieodwracalnymi IMA ani w ciągu 14 dni po zakończeniu ich stosowania. Ze względu na okres półtrwania duloksetyny, stosowanie IMA należy rozpocząć nie wcześniej niż 5 dni po zakończeniu leczenia duloksetyną (zobacz sekcję „Przeciwwskazania”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania duloksetyny z selektywnymi, odwracalnymi IMA, takimi jak moklobemid (zobacz sekcję „Szczególne wskazania stosowania”). Antybiotyk linezolid to odwracalny, nieselektywny IMA, nie należy go przepisywać pacjentom przyjmującym duloksetynę (zobacz sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Inhibitory CYP1A2. Ponieważ CYP1A2 bierze udział w metabolizmie duloksetyny, jednoczesne stosowanie duloksetyny z silnymi inhibitorami CYP1A2 prawdopodobnie prowadzi do zwiększenia stężenia duloksetyny. Fluwoksamina (100 mg raz dziennie), będąca silnym inhibitorem CYP1A2, zmniejsza klirens duloksetyny w osoczu krwi o około 77% i zwiększa AUC 0-t sześciokrotnie. Dlatego duloksetyny nie należy stosować w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP1A2, takimi jak fluwoksamina (zobacz sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Leki działające na OUN. Ryzyko stosowania duloksetyny w połączeniu z innymi lekami działającymi na OUN nie było systematycznie oceniane, z wyjątkiem przypadków wymienionych w tej sekcji. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu duloksetyny z innymi lekami lub substancjami działającymi na OUN, w tym z alkoholem i lekami uspokajającymi (np. benzodiazepinami, morfino-mimetykami, lekami przeciwpsychotycznymi, fenobarbitalą i uspokajającymi lekami przeciwhistaminowymi).

Leki serotonergiczne. W rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny/inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SSRI/SNRI) w połączeniu z lekami serotonergicznymi może wystąpić zespół serotoniny. Zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu duloksetyny z lekami serotonergicznymi, takimi jak SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak klozapina lub amitryptylina, IMA, takie jak moklobemid lub linezolid, zioło św. Jana (Hypericum perforatum), triptany, tramadol, petydyna i tryptofan (zobacz sekcję „Szczególne wskazania stosowania”).

Wpływ duloksetyny na inne leki

Leki metabolizowane przez CYP1A2. Farmakokinetyka teofiliny, substratu CYP1A2, nie jest istotnie zmieniona po jednoczesnym przyjmowaniu z duloksetyną (60 mg dwa razy dziennie).

Leki metabolizowane przez CYP2D6. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6. Przy stosowaniu duloksetyny w dawce 60 mg dwa razy dziennie wraz z pojedynczą dawką dezypiraminy, będącej substratem CYP2D6, AUC dezypiraminy zwiększa się trzykrotnie.

Jednoczesne stosowanie duloksetyny (40 mg dwa razy dziennie) zwiększa stan stacjonarny (AUC) tolterodyny (2 mg dwa razy dziennie) o 71%, ale nie wpływa na farmakokinetykę jej aktywnego metabolitu 5-hydroksylowego i nie wymaga dostosowania dawki.

Zaleca się ostrożne stosowanie duloksetyny jednoczesnie z lekami, które są głównie metabolizowane przez CYP2D6 (rysperydon, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak nortryptylina, amitryptylina i imipramina), szczególnie jeśli mają wąski zakres terapeutyczny (flekainid, propafenon i metoprolol).

Środki antykoncepcyjne doustne i inne środki steroidowe. Wyniki badań in vitro wskazują, że duloksetyna nie stymuluje aktywności katalitycznej CYP3A. Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji leków in vivo.

Antykoagulants i środki przeciwzakrzepowe. Duloksetynę należy przepisywać z ostrożnością w połączeniu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi i środkami przeciwzakrzepowymi ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka krwawienia poprzez interakcję farmakodynamiczną. Ponadto zaobserwowano zwiększenie wartości wskaźnika normalizowanego międzynarodowego (INR), gdy pacjenci otrzymywali warfarynę w połączeniu z duloksetyną. Jednak jednoczesne podawanie duloksetyny i warfaryny w warunkach stacjonarnych zdrowym ochotnikom w ramach badania farmakologii klinicznej nie prowadziło do klinicznie istotnej zmiany INR w porównaniu z poziomem wyjściowym ani do zmiany farmakokinetyki

R- lub S-warfaryny.

Wpływ innych leków na duloksetynę

Antacida i antagoniści H2. Przyjmowanie duloksetyny wraz z antacydami zawierającymi glin i magnez lub z famotydyną nie wpływa na szybkość ani stopień wchłaniania duloksetyny po podaniu 40 mg doustnie.

Induktor CYP1A2. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że u palaczy stężenie duloksetyny w osoczu krwi jest o prawie 50% niższe niż u osób niepalących.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Mania i napady padaczkowe

Duloxin® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii lub z rozpoznaniem zaburzenia dwubiegunowego i/lub napadów padaczkowych.

Midriaza

Opisywano przypadki midriazy związane z przyjmowaniem duloksetyny. Dlatego duloxin® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub z ryzykiem ostrej, kątowej zamkniętej jaskry.

Cisnienie tętnicze i uczucie przyspieszonego rytmu serca

U niektórych pacjentów przyjmowanie duloksetyny wiązało się ze wzrostem ciśnienia tętniczego i klinicznie istotną nadciśnieniem tętniczym. Może to być związane z efektem noradrenergicznym duloksetyny. Opisywano przypadki kryzu nadciśnieniowego podczas stosowania duloksetyny, szczególnie u pacjentów z chorobą nadciśnieniową. Pacjentom z rozpoznanym nadciśnieniem tętniczym i/lub innymi chorobami układu sercowo-naczyniowego zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie w pierwszym miesiącu leczenia. Duloxin® należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których podstawowa choroba może ulec nasileniu wskutek zwiększenia częstości akcji serca lub wzrostu ciśnienia tętniczego. Należy ostrożnie przepisywać duloxin® w połączeniu z lekami, które mogą pogarszać jego metabolizm (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). U pacjentów, u których podczas przyjmowania duloksetyny występuje trwałe podwyższenie ciśnienia tętniczego, należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub stopniowego odstawienia leku (patrz dział „Działania niepożądane”). Nie należy rozpoczynać leczenia duloxinem® u pacjentów z niestabilnym nadciśnieniem tętniczym (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Niewydolność nerek

Zwiększone stężenie duloksetyny w osoczu obserwowano u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych hemodializie (klirens kreatyniny <30 ml/min). Patrz dział „Przeciwwskazania” w odniesieniu do pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Patrz dział „Sposób dawkowania i stosowania” w odniesieniu do pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek.

Zespół serotoniny /zespół neuroleptyczny złośliwy/

Tak jak przy stosowaniu innych leków serotonergicznych, zespół serotoniny lub zespół neuroleptyczny złośliwy (ZNS), stan potencjalnie zagrażający życiu, może wystąpić podczas leczenia duloxinem®, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotonergicznych (w tym SSRI, SNRI, trójcyklicznych leków przeciwdziałających depresji lub triptanów), leków wpływających na metabolizm serotoniny, takich jak inhibitory MAO, lub leków przeciwpsychotycznych lub innych antagonistów dopaminy, które mogą wpływać na serotonergiczne układy neuroprzekaźnikowe (patrz dział „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Objawy zespołu serotoniny mogą obejmować zaburzenia psychiczne (np. pobudzenie, halucynacje, śpiączka), niestabilność układu autonomicznego (np. tachykardię, niestabilne ciśnienie tętnicze, hipertermię), zaburzenia układu nerwowo-mięśniowego (np. hiperrefleksję, brak koordynacji) i/lub objawy ze strony przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty, biegunkę). W najcięższych przypadkach zespół serotoniny może przypominać ZNS, obejmujący hipertermię, sztywność mięśni, podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej w surowicy, niestabilność układu autonomicznego z możliwymi szybkimi zmianami parametrów życiowych oraz zaburzenia stanu psychicznego.

Jeśli jednoczesne leczenie duloxinem® i innymi lekami serotonergicznymi/neuroleptycznymi, które mogą wpływać na serotonergiczne i/lub dopaminergiczne układy neuroprzekaźnikowe, jest uzasadnione klinicznie, zaleca się dokładne monitorowanie pacjentów, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki.

Oczynek (Hypericum perforatum)

Niepożądane reakcje mogą występować częściej przy jednoczesnym stosowaniu duloksetyny i leków ziołowych zawierających oczynek (Hypericum perforatum).

Samobójstwo

Zespół depresyjny większy i uogólnione zaburzenie lękowe

Depresję wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli o samookaleczeniu i samobójstwie (objawy samobójcze). Ryzyko to utrzymuje się do czasu znaczącej remisji. Ponieważ poprawa może nie wystąpić przez pierwsze kilka tygodni lub dłużej, pacjenci powinni być dokładnie monitorowani do czasu poprawy stanu. Z ogólnego doświadczenia klinicznego wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć na wczesnym etapie procesu wyleczania.

Inne zaburzenia psychiczne, dla których wskazane jest leczenie duloxinem®, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia objawów samobójczych. Ponadto te stany mogą współwystępować z zespołem depresyjnym większym. Dlatego środki ostrożności stosowane u pacjentów z zespołem depresyjnym większym powinny być stosowane również u pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem objawów samobójczych lub pacjenci, którzy przed rozpoczęciem leczenia wykazują silne myśli samobójcze, mają zwiększone ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub zachowań samobójczych i powinni być dokładnie monitorowani podczas leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych stosowania antydepresantów w zaburzeniach psychicznych wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych przy stosowaniu antydepresantów w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat.

Opisywano przypadki myśli i zachowań samobójczych podczas leczenia duloxinem® lub bezpośrednio po jego zakończeniu (patrz dział „Działania niepożądane”).

Dokładne monitorowanie pacjentów, szczególnie tych zaliczanych do grupy wysokiego ryzyka, powinno towarzyszyć leczeniu farmakologicznemu, szczególnie na wczesnym etapie leczenia i po zmianie dawki leku. Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinstruować o konieczności wykrywania pogorszenia stanu klinicznego, pojawienia się myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu oraz o konieczności natychmiastowego skorzystania z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.

Ból neuropatyczny obwodowy cukrzycowy.

Opisywano pojedyncze przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych podczas terapii duloxinem® lub bezpośrednio po jej zakończeniu, tak jak przy stosowaniu innych leków o podobnym działaniu farmakologicznym (antydepresanty). W kwestii czynników ryzyka samobójstwa w depresji, patrz powyższy dział. Lekarze powinni zachęcać pacjentów do zgłaszania wszelkich niepokojących myśli lub uczuć w dowolnym czasie.

Stosowanie u dzieci i młodzieży do 18 roku życia

Duloxin® nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży do 18 roku życia. Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) występowały częściej w badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo.

Krwawienie

Zanotowano zaburzenia hemostazy, takie jak siniaki, purpura i krwawienia przewodu pokarmowego, przy stosowaniu SSRI i SNRI, w tym duloksetyny. Duloxin® może zwiększyć ryzyko wystąpienia krwawienia poporodowego (patrz podrozdział „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”). Pacjenci przyjmujący leki przeciwkrzepliwe i/lub leki wpływające na funkcję płytek krwi (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne lub kwas acetylosalicylowy) oraz pacjenci z znanym stanem krwawiczym powinni zachować ostrożność.

Hiponatremia

Hiponatremię odnotowano u pacjentów leczonych duloxinem®, w tym przypadki z poziomem sodu w surowicy poniżej 110 mmol/l. Hiponatremia może być związana z zespołem nieodpowiedniej sekrecji hormonu antydiuretycznego. Większość przypadków hiponatremii obserwowano u pacjentów starszych, szczególnie w kontekście niedawnego stanu lub choroby prowadzącej do zaburzeń równowagi płynów. Pacjenci z zwiększonym ryzykiem hiponatremii (pacjenci starsi, pacjenci z marskością wątroby i odwodnieniem, pacjenci przyjmujący diuretyki) powinni zachować ostrożność.

Przerywanie leczenia

Po zakończeniu leczenia (szczególnie po nagłym przerywaniu) często występują objawy odstawienia (patrz dział „Działania niepożądane”). W badaniach klinicznych niepożądane zdarzenia obserwowane po nagłym przerywaniu leczenia występowały u około 45% pacjentów przyjmujących duloxin® i u 23% pacjentów przyjmujących placebo. Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia, obserwowane przy SSRI i SNRI, może zależeć od kilku czynników, w tym długości trwania leczenia, dawki leku oraz szybkości zmniejszania dawki. Najczęściej występujące niepożądane reakcje wymieniono w dziale „Działania niepożądane”. Zazwyczaj objawy te mają łagodny lub umiarkowany stopień nasilenia, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Objawy odstawienia zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia, choć pojedyncze doniesienia dotyczyły wystąpienia takich objawów u pacjentów, którzy przypadkowo pomijali dawkę leku. Ogólnie objawy te ustępują samoistnie w ciągu dwóch tygodni, choć u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące). Dlatego podczas przerywania leczenia należy stopniowo zmniejszać dawkę duloksetyny przez co najmniej dwa tygodnie, w zależności od potrzeb pacjenta (patrz dział „Sposób dawkowania i stosowania”).

Pacjenci starsi

Dane dotyczące stosowania 120 mg duloksetyny u pacjentów starszych z zespołem depresyjnym większym i uogólnionym zaburzeniem lękowym są ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność przy leczeniu osób starszych maksymalną dawką (patrz dział „Farmakokinetyka” i „Sposób dawkowania i stosowania”).

Akatyzja/uzależnienie psychoruchowe

Stosowanie duloxinu® wiązano z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnym, nieprzyjemnym lub lękliwym pobudzeniem, potrzebą częstego poruszania się i niemożnością pozostania w bezruchu. Zjawisko to najprawdopodobniej występuje w pierwszych tygodniach leczenia. U pacjentów, u których pojawiają się te objawy, zwiększenie dawki leku może zaszkodzić zdrowiu.

Leki zawierające duloksetynę

Duloxin® stosowany jest pod różnymi nazwami handlowymi do różnych wskazań (leczenie bólu neuropatycznego cukrzycowego, zespołu depresyjnego większego, uogólnionego zaburzenia lękowego i nietrzymania moczu stresowego). Należy unikać jednoczesnego stosowania kilku z tych leków.

Zapalenie wątroby/podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych

Zanotowano przypadki uszkodzenia wątroby, w tym znaczne podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (>10 razy powyżej górnej granicy normy), zapalenia wątroby i żółtaczki podczas stosowania duloksetyny (patrz dział „Działania niepożądane”). Większość z nich wystąpiła w pierwszych miesiącach leczenia. Uszkodzenie wątroby ma najczęściej charakter hepatocelularny. Duloxin® należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki, które mogą powodować uszkodzenie wątroby.

Dysfunkcja seksualna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI)/inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz dział „Działania niepożądane”). Opisywano przypadki trwałej dysfunkcji seksualnej, w której objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/SNRI.

Sacharoza

Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną przy poziomach ekspozycji systemowej (AUC) duloksetyny niższych niż maksymalny poziom ekspozycji klinicznej.

W badaniach dotyczących wpływu duloksetyny na płód w I trymestrze ciąży nie uzyskano przekonujących wyników wskazujących na zwiększone ryzyko poważnych, specyficznych wad wrodzonych, w tym wad serca.

Wiadomo, że stosowanie duloksetyny w późnych etapach ciąży (w dowolnym czasie od 20 tygodnia ciąży do porodu) wiązało się ze zwiększonym ryzykiem przedwczesnych porodów.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż dwukrotne) krwawienia poporodowego w przypadku stosowania duloksetyny w miesiącu poprzedzającym poród.

Dane epidemiologiczne wykazały, że stosowanie SSRI w czasie ciąży, szczególnie w późnych etapach ciąży, może zwiększyć ryzyko wystąpienia u noworodków trwałej nadciśnienia płucnej (PPHN).

Chociaż w żadnych badaniach nie badano związku PPHN z leczeniem SSRI, ten potencjalny ryzyko nie może być wykluczone dla duloksetyny, biorąc pod uwagę odpowiedni mechanizm działania (inhibicja zwrotnego wychwytu serotoniny).

Tak jak przy stosowaniu innych leków serotonergicznych, u noworodków może wystąpić zespół odstawienia, jeśli matka stosowała duloxin® przed porodem. Objawy zespołu odstawienia obserwowane przy stosowaniu duloksetyny obejmują hipotonię, drżenie, zwiększoną pobudliwość nerwową, trudności z połykaniem, osłabione oddychanie i napady padaczkowe. W większości przypadków te objawy pojawiały się bezpośrednio po porodzie lub w ciągu kilku pierwszych dni życia.

Duloxin® należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety przyjmujące duloxin® powinny informować lekarza o zajściu w ciążę lub jeśli planują zajście w ciążę.

Karmienie piersią

Wyniki badania przeprowadzonego u sześciu karmiących matek, które nie karmiły swoich dzieci, wykazały, że duloxin® bardzo słabo wydostaje się do mleka matki u ludzi. Dawkę dla dziecka wyliczono jako 0,14% dawki matki na mg/kg masy ciała (patrz dział „Farmakokinetyka”). Nieznana jest bezpieczeństwo stosowania duloksetyny u dzieci, dlatego karmienie piersią podczas przyjmowania duloxinu® nie jest zalecane.

Niepłodność

W badaniach na zwierzętach duloxin® nie wpływał na płodność mężczyzn, a u kobiet obserwowano wpływ tylko w dawkach powodujących działanie toksyczne na organizm matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Duloxin® może być związany z występowaniem osłabienia i zawrotów głowy. Dlatego w przypadku wystąpienia osłabienia lub zawrotów głowy pacjenci powinni unikać potencjalnie niebezpiecznych czynności, takich jak prowadzenie pojazdów lub obsługa maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Duloxin® jest przeznaczony do doustnego stosowania.

Dawki

Zespół depresyjny

Początkowa i zalecana dawka utrzymawcza to 60 mg raz na dobę, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Dawkowanie powyżej 60 mg raz na dobę, aż do maksymalnej dawki 120 mg na dobę, zostało ocenione pod kątem bezpieczeństwa w badaniach klinicznych. Nie ma jednak danych klinicznych wskazujących, że pacjenci, którzy nie odpowiadają na początkową zalecaną dawkę, mogą skorzystać na skutek zwiększenia dawki.

Efekt terapeutyczny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach leczenia.

Po ustabilizowaniu odpowiedzi antydepresyjnej zaleca się kontynuowanie leczenia przez kilka miesięcy w celu zapobiegania nawrotom. U pacjentów odpowiadających na duloxin® z wywiadem poprzednich powtarzających się ciężkich epizodów depresji można rozważyć dalsze długotrwałe leczenie w dawce 60–120 mg na dobę.

Uogólnione zaburzenia lękowe

Zalecaną początkową dawką u pacjentów z uogólnionym zaburzeniem lękowym jest 30 mg raz na dobę, niezależnie od przyjmowania pokarmu. U pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią dawkę należy zwiększyć do 60 mg, która stanowi typową dawkę utrzymawczą u większości pacjentów.

U pacjentów z współistniejącym zespołem depresyjnym zarówno dawka początkowa, jak i utrzymawcza wynosi 60 mg raz na dobę (zob. powyższe zalecenia dotyczące dawkowania).

Dawki do 120 mg na dobę okazały się skuteczne i zostały ocenione pod kątem bezpieczeństwa w badaniach klinicznych. Dlatego u pacjentów, u których nie stwierdzono odpowiedzi na dawkę 60 mg, można rozważyć zwiększenie dawki do 90 lub 120 mg. Zwiększenie dawki powinno opierać się na odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku.

Po ustabilizowaniu odpowiedzi zaleca się kontynuowanie leczenia przez kilka miesięcy w celu zapobiegania nawrotom.

Ból neuropatyczny obwodowy cukrzycowy

Początkowa i zalecana dawka utrzymawcza to 60 mg raz na dobę, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Stosowanie leku w dawkach powyżej 60 mg raz na dobę, aż do maksymalnej dawki 120 mg na dobę podzielonej na równomierne dawki, zostało ocenione pod kątem bezpieczeństwa w badaniach klinicznych. Stężenie duloxinu w osoczu wykazuje dużą indywidualną zmienność (zob. sekcję „Farmakokinetyka”). W związku z tym niektórzy pacjenci, którzy nie odpowiadają na dawkę 60 mg, mogą korzystać z wyższej dawki.

Efekt leczenia należy ocenić po 2 miesiącach. U pacjentów z niewystarczającą początkową odpowiedzią dodatkowa poprawa po tym czasie jest mało prawdopodobna.

Korzyść terapeutyczną należy oceniać ponownie (co najmniej co 3 miesiące) (zob. sekcję „Farmakodynamika”).

Grupy specjalne

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie zaleca się dostosowywania dawek u pacjentów w podeszłym wieku wyłącznie ze względu na wiek. Należy jednak zachować ostrożność przy leczeniu osób starszych, szczególnie przy stosowaniu duloxinu w dawce 120 mg na dobę w przypadku zespołu depresyjnego lub uogólnionych zaburzeń lękowych, dla których dane są ograniczone (zob. sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność wątroby

Duloxinu® nie należy stosować pacjentom z chorobami wątroby, które mogą prowadzić do niewydolności wątroby (zob. sekcje „Farmakokinetyka” i „Przeciwwskazania”).

Niewydolność nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim lub umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki. Duloxinu® nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min, zob. sekcję „Przeciwwskazania”).

Przerywanie leczenia

Należy unikać nagłego przerywania leczenia. Przy przerywaniu leczenia duloxinem dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia (zob. sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia nieznośnych objawów pojawiających się po zmniejszeniu dawki lub po przerywaniu leczenia, można wznowić stosowanie dawki stosowanej wcześniej. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Dzieci

Leku nie należy stosować dzieciom i młodzieży poniżej 18. roku życia.

Przedawkowanie

Zgłaszano przypadki przedawkowania duloxinu, zarówno samodzielnego, jak i w połączeniu z innymi lekami, w dawce do 5400 mg. Były doniesienia o przypadkach śmiertelnych po przedawkowaniu duloxinu, głównie w połączeniu z innymi lekami, ale również po samodzielnym przyjęciu duloxinu w dawce około 1000 mg. Objawy i znaki przedawkowania (samodzielne lub w połączeniu z innymi lekami) obejmowały osłabienie, śpiączkę, zespół serotonergiczny, drgawki, wymioty i tachykardię.

Nie znano specyficznych przeciwtrucia dla duloxinu. W przypadku wystąpienia zespołu serotonergicznego wymagane jest specyficzne leczenie (cyproheptadyna i/lub kontrola temperatury ciała). Należy zapewnić przejrzystość dróg oddechowych. Zaleca się monitorowanie czynności serca i podstawowych parametrów życiowych wraz z odpowiednimi zabiegami objawowymi i wspomagającymi. Przemywanie żołądka może być stosowane bezpośrednio po przyjęciu leku lub u pacjentów z objawami. Węgiel aktywny może być pomocny w ograniczeniu wchłaniania. Duloxin ma dużą objętość rozkładu w organizmie, dlatego wymuszone moczowanie, hemoperfuzja i wymienna perfuzja są mało skuteczne.

Efekty uboczne.

Krótki opis profilu bezpieczeństwa

Najczęściej notowanymi niepożądanymi reakcjami u pacjentów przyjmujących duloksetynę były nudności, ból głowy, suchość w ustach, senność i zawroty głowy. Większość powszechnych niepożądanych reakcji była jednak lekkiego lub średniego nasilenia i zazwyczaj występowała na początku leczenia; większość z nich miała tendencję do ustępowania, nawet przy kontynuowaniu terapii.

Poniżej wymieniono niepożądane reakcje zgłaszane spontanicznie oraz podczas placebo-kontrolowanych badań klinicznych.

Ocena częstości: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się powagi.

Zakażenia i inwazje: rzadko – zapalenie krtani.

Układ odpornościowy: rzadko – reakcja anafilaktyczna, podwyższona wrażliwość.

Układ endokrynny: rzadko – hipotyreozę.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: często – obniżenie apetytu; rzadko – hiperglikemia (szczególnie u pacjentów z cukrzycą); rzadko – odwodnienie, hiponatremia, niedobór ADH6.

Zaburzenia psychiczne: często – bezsenność, pobudzenie, obniżenie libidum, niepokój, anorgazmia, nietypowe sny; rzadko – myśli samobójcze5,7, zaburzenia snu, bruxizm, dezorientacja, apatia; rzadko – zachowania samobójcze5,7, mania, halucynacje, agresja i wściekłość4.

Układ nerwowy: bardzo często – ból głowy, senność; często – zawroty głowy, odrętwienie, drżenie, parestezje; rzadko – mioklonia, akatyzja7, niepokój, zaburzenia uwagi, dysgezja, dyskineza, zespół niespokojnych nóg, problemy ze snem; rzadko – zespół serotonergiczny6, drgawki1, pobudzenie psychomotoryczne6, zaburzenia ekstrapiramidowe6.

Oczy: często – rozmyte widzenie; rzadko – midriaza, zaburzenia wzroku; rzadko – jaskra.

Układ słuchu i labiryntu: często – szumy w uszach1; rzadko – zawroty głowy, ból w uszach.

Serce: często – kołatania serca; rzadko – tachykardia, arytmia nadkomorowa, głównie migotanie przedsionków; częstość nieznana – kardiomiopatia stresowa (kardiomiopatia Takotsubo).

Układ naczyniowy: często – podwyższenie ciśnienia tętniczego3, napływy gorąca; rzadko – utrata przytomności2, nadciśnienie tętnicze3,7, hipotensja ortostatyczna2, uczucie zimna w kończynach; rzadko – nadciśnienie tętnicze3,6.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersze: często – ziewanie; rzadko – laryngospazm, krwawienie z nosa; rzadko – choroba śródmiąższowa płuc10, eozynofilowe zapalenie płuc6.

Układ pokarmowy: bardzo często – nudności, suchość w ustach; często – zaparcia, biegunka, ból brzucha, wymioty, niestrawność, wzdęcia; rzadko – krwawienia przewodu pokarmowego7, gastroenteritis, odbijanie, zapalenie żołądka, dysfagia; rzadko – stomatyt, obecność krwi w stolcu, nieprzyjemny zapach z ust, mikroskopowe zapalenie okrężnicy9.

Wątroba i drogi żółciowe: rzadko – zapalenie wątroby3, podwyższone stężenie enzymów wątrobowych (ALT, AST, fosfataza alkaliczna), ostre uszkodzenie wątroby; rzadko – niewydolność wątroby6, żółtaczka6.

Skóra i tkanka podskórna: często – nadmierne pocenie się, wysypka; rzadko – nocne poty, pokrzywka, kontaktowe zapalenie skóry, zimny pot, reakcje fotouczulenia, zwiększone skłonność do powstawania siniaków; rzadko – zespół Stevensa-Johnsona6, obrzęk naczynioruchowy6; bardzo rzadko – zapalenie naczyń skóry.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna: często – ból mięśni i kości, skurcze mięśni; rzadko – uczucie sztywności mięśni, mimowolne skurcze mięśni; rzadko – trismus.

Nerki i układ moczowy: często – dysuria, częste oddawanie moczu; rzadko – zatrzymanie moczu, trudności z rozpoczęciem mikcji, nikturia, poliuria, zmniejszenie przepływu moczu; rzadko – nietypowy zapach moczu.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe: często – zaburzenia erekcji, zaburzenia ejakulacji, opóźniona ejakulacja; rzadko – krwawienia ginekologiczne, zaburzenia menstruacyjne, dysfunkcja seksualna, ból jąder; rzadko – objawy menopauzy, galaktoreja, hiperprolaktynemia, krwawienie poporodowe6.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania leku: często – upadki8, zmęczenie; rzadko – ból w klatce piersiowej7, złe samopoczucie, uczucie zimna, pragnienie, dreszcze, osłabienie, uczucie gorąca, zaburzenia chodu.

Dodatkowe zmiany w badaniach: często – spadek masy ciała; rzadko – przyrost masy ciała, podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej we krwi, podwyższenie stężenia potasu we krwi; rzadko – podwyższenie stężenia cholesterolu w osoczu krwi.

1 Przypadki drgawek i szumów w uszach obserwowano również po przerwaniu leczenia.

2 Przypadki hipotensji ortostatycznej i utraty przytomności obserwowano głównie na początku leczenia.

3 Zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

4 O przypadkach agresji i wściekłości zgłaszano głównie na początku leczenia i po jego przerwaniu.

5 Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych podczas leczenia duloksetyną lub bezpośrednio po jego zakończeniu (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

6 Częstość działań niepożądanych ustalono na podstawie danych z badań po rejestracji; nie obserwowano ich w placebo-kontrolowanych badaniach klinicznych.

7 Statystycznie nie różniły się istotnie od placebo.

8 Przypadki upadków występowały częściej u osób starszych (≥ 65 lat).

9 Obliczona częstość na podstawie wszystkich danych z badań klinicznych.

10 Ocena częstości na podstawie placebo-kontrolowanych badań klinicznych.

Opis wybranych niepożądanych reakcji

Przerywanie leczenia duloksetyną (szczególnie nagłe) często prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Zawroty głowy, zaburzenia wrażliwości (w tym parestezje lub uczucie przepływu prądu elektrycznego, szczególnie w głowie), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne majaczenia), zmęczenie, senność, niepokój lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, ból głowy, mialgia, drażliwość, biegunka, nadmierne pocenie się i zawroty głowy są najczęściej notowanymi reakcjami.

Zazwyczaj te zjawiska u SSRI i SNRI były lekkiego lub umiarkowanego nasilenia i ustępowały spontanicznie; jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie i/lub długotrwałe. Dlatego, jeśli nie ma potrzeby kontynuowania leczenia duloksetyną, zaleca się stopniowe zakończenie terapii poprzez stopniowe zmniejszanie dawki leku (zob. sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

W 12-tygodniowej fazie ostrej trzech badań klinicznych duloksetyny u pacjentów z bólem neuropatycznym cukrzycowym obserwowano niewielkie, ale statystycznie istotne wzrosty stężenia glukozy we krwi na czczo przy stosowaniu duloksetyny. Poziom HbA1c był stabilny zarówno w grupie pacjentów przyjmujących duloksetynę, jak i w grupie placebo. W fazie przedłużonej tych badań, trwającej do 52 tygodni, obserwowano wzrost poziomu HbA1c zarówno w grupie duloksetyny, jak i w grupie standardowej opieki, jednak średnie zwiększenie w grupie leczonej duloksetyną wyniosło 0,3%. Obserwowano również niewielki wzrost stężenia glukozy we krwi na czczo i całkowitego cholesterolu u pacjentów przyjmujących duloksetynę, podczas gdy te badania laboratoryjne wykazały nieznaczne zmniejszenie poziomu w grupie standardowej opieki.

Interwał QT skorygowany częstością rytmu serca u pacjentów przyjmujących duloksetynę nie różnił się od analogicznego u pacjentów przyjmujących placebo. Nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic w pomiarach QT, PR, QRS ani QTcB między pacjentami przyjmującymi duloksetynę a placebo.

Dzieci

Profil działań niepożądanych u dzieci i nastolatków z zaburzeniem lękowym ogólnym (GAD) i zaburzeniem lękowym u dzieci (SAD), którzy otrzymywali leczenie duloksetyną, był podobny do obserwowanego u dorosłych.

Podczas leczenia duloksetyną obserwowano średnie zmniejszenie masy ciała o 0,1 kg w ciągu 10 tygodni. Następnie pacjenci mieli średnią tendencję do powrotu do swojego bazowego percentyla masy ciała na podstawie danych demograficznych rówieśników odpowiedniego wieku i płci.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 30°C.

Opakowanie.

Dla kapsułek 30 mg:

po 7 kapsułek w blisterze; po 1 lub 4 blisterach w tece kartonowej.

Dla kapsułek 60 mg:

po 7 kapsułek w blisterze; po 4 blisterach w tece kartonowej.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Laboratorios Normon, S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ronda de Valdecarrizo, 6, Tres Cantos, 28760 Madrid, Spain.

Wnioskodawca.

TOV „ASINO UKRAINA”.

Adres wnioskodawcy.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Gawła, 8.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku prosimy o kontakt z działem nadzoru farmakologicznego TOV „ASINO UKRAINA” pod adresem: bulwar Wacława Gawła, 8, miasto Kijów, 03124, tel/fax: +380442812333.