INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DIOKOR SOLO 80 (DIOCOR SOLO 80) DIOKOR SOLO 160 (DIOCOR SOLO 160)

Skład:

substancja czynna: walzartan;

1 tabletka powlekana zawiera 80 mg lub 160 mg walzartanu;

substancje pomocnicze: wodorofosforan wapnia dwuwodny, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza, sodowa só kroskarboksylocelulozy, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearyna magnezu, powłoka Opadry II White (polietylenoglikol, alkohol polowinylowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Diokor Solo 80 – tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, powlekane powłoką barwy białej, z ryflowaniem;

Diokor Solo 160 – tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, powlekane powłoką barwy białej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki antagonistów angiotensyny II.

Kod ATC C09CA03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Walsartan jest aktywnym, specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II, przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za znane efekty angiotensyny II. Podwyższone stężenia angiotensyny II we krwi osocza po blokadzie receptorów AT1 przez walsartan mogą stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptorów AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1, ale ma znacznie większą (około 20 000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2. Walsartan nie hamuje ACE (enzymu konwertującego angiotensynę), znanego również jako kinaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i niszczy bradykininę. Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna. Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum – w ciągu 4–6 godzin po podaniu doustnym; czas trwania działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem prowadzi do istotnego dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego. Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z rozwojem zespołu odstawienia. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym podczas długotrwałego stosowania leku stwierdzono, że nie miał on istotnego wpływu na poziom całkowitego cholesterolu, kwasu moczowego, a także – w badaniach na czczo – na stężenie trójglicerydów i glukozy we krwi osocza. Stosowanie leku prowadzi do zmniejszenia liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowolnienia postępu niewydolności serca, poprawy klasy funkcjonalnej według klasyfikacji NYHA, zwiększenia frakcji wyrzutowej, a także zmniejszenia objawów niewydolności serca i poprawy jakości życia w porównaniu z placebo.

Wiadomo, że badanie VALIANT wykazało skuteczność walsartanu, podobnie jak kaptoprilu, w zmniejszaniu ogólnej śmiertelności po zawale mięśnia sercowego. Walsartan był również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, a także nawracającego zawału mięśnia sercowego. Walsartan pozytywnie wpływał na taki parametr, jak czas po przebytym ostrym zawałach mięśnia sercowego do pojawienia się pierwszych objawów choroby sercowo-naczyniowej prowadzących do skutku śmiertelnego.

Dzieci. Wiadomo, że efekt antyhipertensyjny walsartanu oceniano w 4 randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Zaburzenia nerek i dróg moczowych oraz otyłość były najczęstszymi podstawowymi stanami medycznymi powodującymi nadciśnienie tętnicze u dzieci włączonych do tych badań.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania u dzieci w wieku od 6 lat. Poinformowano, że w trakcie badania klinicznego z udziałem 261 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat pacjenci o masie ciała < 35 kg otrzymywali 10, 40 lub 80 mg walsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie), pacjenci o masie ciała ≥ 35 kg otrzymywali 20, 80 i 160 mg walsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie). Na końcu 2 tygodnia walsartan obniżał ciśnienie skurczowe i rozkurczowe zależnie od dawki. Ogólnie trzy poziomy dawek walsartanu (niski, średni i wysoki) istotnie obniżały ciśnienie skurczowe o 8, 10, 12 mm Hg od wartości wyjściowej odpowiednio.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania u dzieci poniżej 6 roku życia

Walsartan nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu walsartan osiąga maksymalne stężenia we krwi osocza (Cmax) w ciągu 2–4 godzin, w postaci roztworu – w ciągu 1–2 godzin. Średnia absolutna biodostępność tabletek i roztworu leku wynosi odpowiednio 23% i 39%. Pożywienie obniża ekspozycję (określoną jako AUC) walsartanu o około 40% i maksymalne stężenie we krwi osocza (Cmax) – o około 50%, mimo to stężenia walsartanu we krwi osocza, począwszy od około 8 godzin po podaniu leku, są podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Jednakże zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym obniżeniem efektu terapeutycznego, dlatego walsartan można przyjmować zarówno podczas spożywania pokarmu, jak i na czczo.

Rozkład. Objętość rozkładu walsartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnej wynosi około 17 l, co wskazuje, że walsartan nie rozkłada się ekstensywnie w tkankach. Walsartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminą osocza.

Biota transformacja. Walsartan nie ulega znaczącej metabolizacji, ponieważ tylko około 20% dawki jest wydalane w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty we krwi osocza w niskich stężeniach (mniej niż 10% AUC walsartanu). Ten metabolit jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie. Krzywa farmakokinetyczna walsartanu ma charakter wieluwykładniczy (T½α<1 godz. i T½ß około 9 godzin). Walsartan jest wydalany głównie drogą żółciową z kałem (około 83% dawki) oraz przez nerki z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej formie. Po dożylnej podaniu klirens osocza walsartanu wynosi około 2 l/godz., a klirens nerkowy – 0,62 l/godz. (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca (tabletki 80 mg i 160 mg). Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półtrwania walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i u zdrowych ochotników jest podobny. Wartości AUC i Cmax walsartanu są prawie proporcjonalne do wzrostu dawki powyżej zakresu klinicznego dawkowania (od 40 do 160 mg 2 razy na dobę). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Przewidywany klirens walsartanu po podaniu doustnym wynosi około 4,5 l/godz. Wiek nie wpływa na przewidywany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Pacjenci starsi. U niektórych pacjentów starszych wpływ systemowy walsartanu był nieco bardziej wyrażony niż u młodszych pacjentów, jednak nie wykazano klinicznej istotności tej różnicy.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek. Nie wykazano korelacji między funkcją nerek a wpływem systemowym walsartanu. Dlatego u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny > 10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirens kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Walsartan ma wysoki stopień wiązania z białkami osocza krwi, a jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby. Oколо 70% wchłoniętej dawki leku jest wydawane z żółcią, głównie w niezmienionej formie. Walsartan nie ulega znaczącej biotransformacji i, jak można oczekiwać, wpływ systemowy walsartanu nie koreluje ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nieżółciowej etiologii i przy braku żółtaczki nie jest wymagana korekta dawki walsartanu. Wykazano, że u pacjentów z cyrozą wątroby żółciową lub obturacją dróg żółciowych AUC walsartanu zwiększa się około dwukrotnie.

Dzieci. Wiadomo, że podczas badania z udziałem 26 dzieci z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat), które otrzymały pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnia dawka 0,9–2 mg/kg, maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/godz./kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wiekowym od 1 do 16 lat z analogicznym klirens u dorosłych przyjmujących ten sam lek.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek. Stosowanie leku dzieciom z klirens kreatyniny < 30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie nie było badane, dlatego walsartan nie jest zalecany tym pacjentom. Dzieciom z klirens kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i poziom potasu we krwi osocza.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja tętnicza.

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci w wieku od 6 do 18 lat.

Stan po zawale serca.

Leczenie klinicznie stabilnych pacjentów dorosłych z niewydolnością serca objawową lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory serca po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawałcie mięśnia sercowego.

Niewydolność serca.

Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEC), lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z IEC, gdy nie można stosować blokerów beta.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na walzartan lub którykolwiek ze składników pomocniczych.
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Ciężka niewydolność wątroby, zespół żółciowy wątrobowego cyrozę oraz cholestazę.
• Wrodzony obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk naczynioruchowy rozwinięty podczas poprzedniego leczenia inhibitorem IEC lub antagonistą receptora angiotensyny II.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Diokor Solo, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu 1 lub 2) lub zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min).
• Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy BRA, IEC lub aliskirenem

Stosowanie leków z grupy BRA, w tym Diokor Solo, w połączeniu z innymi lekami działającymi na RAAS wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Podwójna blokada RAAS w wyniku jednoczesnego stosowania IEC, BRA lub aliskirenu nie jest zatem zalecana. Jeżeli terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za absolutnie niezbędną, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Diokor Solo, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie BRA, w tym Diokor Solo, lub IEC z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2. Inhibitory IEC, w tym Diokor Solo i BRA, nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

*Lit. * O odwracalnym wzroście stężenia litu w surowicy i toksyczności meldowano podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów IEC. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walzartanu i litu, taka kombinacja nie jest zalecana. Jeżeli połączenie jest uznawane za konieczne, zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi.

Potas. Moczopochłonne zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne leki mogące podnosić poziom potasu (heparyna itp.) mogą prowadzić do wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi, u pacjentów z niewydolnością serca – do wzrostu stężenia kreatyniny.

Jeśli stosowanie leku wpływającego na poziom potasu jest uznawane za konieczne w połączeniu z walzartanem, zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Podczas jednoczesnego stosowania należy zachować ostrożność

Leki przeciwwąpcowe niesteroidowe (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NLPZ

Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II z NLPZ może prowadzić do osłabienia efektu przeciwciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może zwiększyć ryzyko pogorszenia funkcji nerek i podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery

Wyniki badań in vitro wskazują, że walzartan jest substancją podłoża dla wątrobowego transportera pobierania OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów transportera OATP1B1 (np. ryfampicyna, cyklosporyna) lub MRP2 (np. rytonawir) może dojść do zwiększenia ekspozycji systemowej na walzartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku i na końcu jednoczesnego stosowania tych leków.

Inne. W badaniach interakcji leków z walzartanem nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji z walzartanem ani z żadnym z następujących leków: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Dzieci

Zaleca się zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu walzartanu i innych leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron u dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym, ponieważ może to zwiększyć stężenie potasu w surowicy krwi. Konieczna jest ścisła kontrola funkcji nerek oraz stężenia potasu w surowicy krwi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Hipokaliemia. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania suplementów potasu, moczopędnych zatrzymujących potas, zastępców soli zawierających potas lub innych leków, które mogą podnieść poziom potasu (heparyna itp.). W razie potrzeby należy monitorować stężenie potasu we krwi.

Upośledzenie funkcji nerek. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirem kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializę, dlatego stosowanie walzartanu u tych pacjentów wymaga szczególnej ostrożności. U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny > 10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II, w tym Diokor Solo, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Upośledzenie funkcji wątroby. Diokor Solo należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu bez żółtaczki zastoinowej.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBKK). U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. u pacjentów przyjmujących wysokie dawki moczopędnych, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii Diokor Solo może wystąpić hipotensja objawowa. Przed rozpoczęciem terapii Diokor Solo należy skorygować poziom sodu i/lub objętość krwi krążącej, np. poprzez zmniejszenie dawki moczopędnego.

Stenoza tętnicy nerkowej. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania Diokor Solo u pacjentów z obustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy do jednej jedynej nerki. Wiadomo, że krótkotrwałe stosowanie leku u 12 pacjentów z nadciśnieniem wazorenalnym wtórnym do jednostronnej stenozy tętnicy nerkowej nie powodowało istotnych zmian hemodynamicznych w nerkach, stężenia kreatyniny w surowicy ani azotu mocznika we krwi. Ponieważ inne leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) mogą podnosić stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy u pacjentów z jednostronną stenozą tętnicy nerkowej, jako środek ostrożności zaleca się monitorowanie czynności nerek podczas leczenia walzartanem.

Przeszczepienie nerki. Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Diokor Solo u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm. Pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie należy stosować Diokor Solo, ponieważ u nich nie jest aktywny układ renina-angiotensyna (RAAS).

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, Diokor Solo należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Ciąża. Antagoniści receptorów angiotensyny II są przeciwwskazane w czasie ciąży. Jeżeli kontynuacja leczenia lekiem jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajść w ciążę należy zmienić lek na alternatywne leki przeciwhipertensyjne o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeżeli potwierdzono ciążę, leczenie należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć alternatywną terapię.

Niedawno przebyty zawał mięśnia serca. Kombinacja kaptoprylu i walzartanu nie wykazała dodatkowego efektu klinicznego, natomiast zwiększyła ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z monoterapią odpowiednimi lekami. W związku z tym nie zaleca się stosowania kombinacji walzartanu z inhibitorem ACE.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawałach mięśnia serca. Ocena pacjentów po zawałach mięśnia serca powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek.

Stosowanie Diokor Solo u pacjentów po zawale mięśnia serca często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, co zazwyczaj wymaga przerwania terapii z powodu długotrwałej hipotensji objawowej mimo przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca. U pacjentów z niewydolnością serca trójstronna kombinacja inhibitora ACE, blokera beta i Diokor Solo nie wykazała żadnych efektów klinicznych. Kombinacja ta prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i dlatego nie jest zalecana. Trójstronna kombinacja inhibitorów ACE, antagonistów receptorów mineralokortykoidowych i walzartanu również nie jest zalecana. Takie kombinacje mogą być stosowane wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku dokładnego monitorowania czynności nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Badania dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania Diokor Solo u dzieci nie były prowadzone.

Zespół Quinckego w wywiadzie. Podczas stosowania walzartanu zgłaszano wystąpienie u pacjentów zespołu Quinckego, w tym obrzęku krtani i szpary głosowej prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka; u części tych pacjentów wcześniej występował zespół Quinckego podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. Wystąpienie zespołu Quinckego wymaga natychmiastowego przerwania stosowania Diokor Solo, a ponownego przepisywania Diokor Solo tym pacjentom nie należy dopuszczać.

Obrzęk jelitowy zespołu Quinckego. Zgłaszano przypadki obrzęku jelitowego zespołu Quinckego u pacjentów leczonych antagonistami receptorów angiotensyny II, w tym walzartanem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustąpiły po odstawieniu antagonistów receptorów angiotensyny II. Jeżeli rozpoznano jelitowy obrzęk Quinckego, należy przerwać przyjmowanie walzartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie stanu pacjenta aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Inne stany przy stymulacji układu renina-angiotensyna (RAAS). U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE wiązano z oligurią i/lub postępującą azotemią, a w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Ponieważ walzartan jest antagonistą angiotensyny II, nie można wykluczyć, że stosowanie Diokor Solo może być związane z zaburzeniem czynności nerek.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Jednoczesne stosowanie leków z grupy ARB, w tym Diokor Solo, z innymi lekami oddziałującymi na RAAS wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, czynności nerek oraz poziomu elektrolitów u pacjentów przyjmujących Diokor Solo i inne leki oddziałujące na RAAS.

Dzieci

Upośledzenie funkcji nerek. Stosowanie u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializę nie było badane, dlatego walzartan nie jest zalecany u tych pacjentów. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować czynność nerek i poziom potasu w surowicy podczas leczenia walzartanem. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy walzartan stosuje się w obecności innych stanów (wysoka temperatura, odwodnienie), które mogą zaburzać czynność nerek. Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II, w tym Diokor Solo, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Upośledzenie funkcji wątroby. Podobnie jak u dorosłych, Diokor Solo jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wągrobowym cyrozem wątroby i u pacjentów z obturacyjnym żółtaczem. Istnieje ograniczone doświadczenie kliniczne w stosowaniu Diokor Solo u dzieci z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu. Dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II (ARB) jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego wynikającego ze stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży są niejednoznaczne, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ brak kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu antagonistów receptorów angiotensyny II, ryzyko działania teratogennego może istnieć również dla tej grupy leków. Z wyjątkiem przypadków, gdy kontynuacja terapii jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajść w ciążę należy przepisać alternatywne leki przeciwhipertensyjne o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeżeli potwierdzono ciążę, leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać i, w razie potrzeby, zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje u człowieka toksyczność płodową (osłabienie czynności nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli ARB były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie ultrasonografii płodu w celu oceny czynności nerek i stanu kostnienia czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały ARB, należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Z uwagi na brak informacji dotyczących stosowania walzartanu w okresie karmienia piersią, Diokor Solo nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Walzartan w dawkach do 200 mg/kg/dzień nie powodował niepożądanych efektów na funkcję rozrodczą u szczurów. Dawka 200 mg/kg/dzień jest 6-krotnie wyższa niż maksymalna zalecana dawka dla człowieka przeliczona na mg/m² (obliczenia wykonano dla doustnej dawki 320 mg/dzień u pacjentów o masie ciała 60 kg).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Należy pamiętać, że podczas leczenia lekiem może wystąpić zawroty głowy lub osłabienie.

Sposób stosowania i dawki

Diokor Solo można stosować niezależnie od posiłków; tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze

Zalecana dawka początkowa Diokor Solo to 80 mg 1 razy dziennie. Efekt przeciwnadciśnieniowy osiągany jest w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt – w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z niedostatecznie kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg.

Diokor Solo można również stosować łącznie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Stosowanie łączone z diuretykami, takimi jak hydrochlorotiazyd, będzie jeszcze bardziej obniżać ciśnienie tętnicze u tych pacjentów.

Niedawno przebitego zawału mięśnia serca

Leczenie pacjentów klinicznie stabilnych można rozpocząć już 12 godzin po przebytym zawałcie mięśnia serca. Po dawce początkowej walzartanu 20 mg (tabletki nie mogą być dzielone na części, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiednim dawkowaniu) 2 razy dziennie, należy zwiększyć dawkę do 40 mg (tabletki nie mogą być dzielone na części, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiednim dawkowaniu), 80 mg oraz 160 mg 2 razy dziennie w ciągu kilku następnych tygodni.

Docelowa maksymalna dawka wynosi 160 mg 2 razy dziennie. Ogólnie zaleca się osiągnięcie dawki 80 mg 2 razy dziennie po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia, a maksymalnej dawki 160 mg 2 razy dziennie po 3 miesiącach, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej lub dysfunkcji nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Walzartan można stosować pacjentom, którzy byli leczeni innymi lekami po przebytym zawałcie mięśnia serca, np. lekami trombolytycznymi, kwasem acetylosalicylowym, blokerami beta, statynami i diuretykami. Nie zaleca się stosowania łączonego z inhibitorami ACE.

Pacjentom po przebytym zawałcie mięśnia serca należy zawsze prowadzić monitorowanie funkcji nerek.

Niewydolność serca

Zalecana dawka początkowa walzartanu wynosi 40 mg (tabletki nie powinny być dzielone na części, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiednim dawkowaniu) 2 razy dziennie. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg oraz 160 mg 2 razy dziennie należy prowadzić z odstępami co najmniej 2-tygodniowymi, aż do najwyższej dawki, w zależności od tolerancji przez pacjenta. Należy rozważyć zmniejszenie dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dobową dawką stosowaną podczas badań klinicznych była dawka 320 mg, podzielona na kilka dawek.

Walzartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże nie zaleca się potrójnej kombinacji inhibitora ACE, blokera beta i walzartanu.

Pacjentom z niewydolnością serca konieczne jest monitorowanie funkcji nerek.

Stosowanie w określonych grupach pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek

Dorosłym pacjentom z kliremsem kreatyniny > 10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Jednoczesne stosowanie Diokor Solo z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie Diokor Solo z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

Niewydolność wątroby

Diokor Solo jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą żółciową i u pacjentów z cholestazą. U pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym stopniu nasilenia bez cholestazy dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci.

Diokor Solo stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Diokor Solo u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone. Preparat nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu popostrykowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Nadciśnienie tętnicze u dzieci

Dzieci i młodzież w wieku od 6 do 18 lat

Dawka początkowa wynosi 40 mg (tabletki nie powinny być dzielone na części, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiednim dawkowaniu) jeden raz dziennie dla dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg oraz 80 mg jeden raz dziennie dla dzieci o masie ciała 35 kg lub więcej. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki badane w badaniach klinicznych przedstawiono w tabeli 1.

Dawek wyższych niż podane nie badano, dlatego nie są zalecane.

Tabela 1

Dzieci do 6 roku życia

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności Diokor Solo u dzieci w wieku od 1 do 6 lat.

Dzieci w wieku od 6 do 18 roku życia z niewydolnością nerek

Nie badano stosowania u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie, dlatego walsartan nie jest zalecany tym pacjentom. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Konieczne jest staranne monitorowanie czynności nerek oraz poziomów potasu w osoczu.

Dzieci w wieku od 6 do 18 roku życia z niewydolnością wątroby

Tak jak u dorosłych, Diokor Solo jest przeciwwskazany dzieciom z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą drukową oraz pacjentom z obturacyjnym zapaleniem dróg żółciowych. Doświadczenie kliniczne stosowania Diokor Solo u dzieci z niewydolnością wątroby o lekkim i średnim stopniu nasilenia jest ograniczone. Dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Niewydolność serca i niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego u dzieci

Diokor Solo nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani niedawno przebytego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

W wyniku przedawkowania leku Diokor Solo może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Postępowanie terapeutyczne zależy od czasu przyjęcia oraz rodzaju i nasilenia objawów; pierwszorzędne znaczenie ma ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi.

Mało prawdopodobne jest, że walsartan można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.

Efekty uboczne.

Hipertensja tętnicza/niewydolność serca/infarkt mięśnia sercowego

Stwierdzono, że w przebiegu kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość występowania efektów ubocznych przy stosowaniu placebo odpowiadała częstości przy stosowaniu walzartanu. Stwierdzono, że częstość występowania efektów ubocznych nie była związana z dawką ani długością trwania leczenia, a także nie zależała od płci, wieku ani rasy pacjenta.

Efekty uboczne zarejestrowane w trakcie badań klinicznych, badań pozarejestrowych oraz badań laboratoryjnych wymieniono poniżej według klas układów narządów.

W odniesieniu do efektów ubocznych z kategorii „bardzo rzadko”, „rzadko” oraz „nieczęsto”, które nie zostały wykryte w ramach badań klinicznych, przeprowadzono kumulatywne wyszukiwanie w systemie danych dotyczących bezpieczeństwa.

Częstość występowania efektów ubocznych szacuje się następująco: bardzo często (> 1/10),
często (> 1/100, < 1/10), nieczęsto (> 1/1000, < 1/100), rzadko (> 1/10000, < 1/1000),
bardzo rzadko (< 1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości efekty uboczne są wymienione według malejącej częstości występowania.

Efekty uboczne zarejestrowane podczas badań pozarejestrowych i badań laboratoryjnych, dla których niemożliwe jest określenie częstości występowania, podano z częstością „nieznane”.

Tabela 2

• zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym

zgłaszane przez pacjentów z niewydolnością serca

** rzadziej zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym

częściej zgłaszane u pacjentów z niewydolnością serca (często: zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja; rzadziej: ból głowy, nudności)

Wyniki badań laboratoryjnych

Wiadomo, że w pojedynczych przypadkach walzartan powodował obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych znaczące obniżenie (> 20 %) hematokrytu i stężenia hemoglobiny obserwowano odpowiednio u 0,8 % i 0,4 % pacjentów otrzymujących Diokor Solo. W porównaniu do tego, u 0,1 % pacjentów otrzymujących placebo obserwowano obniżenie zarówno hematokrytu, jak i stężenia hemoglobiny.

W kontrolowanych badaniach klinicznych zgłaszano neutropenię u 1,9 % pacjentów leczonych walzartanem, w porównaniu do 1,6 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE. W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obserwowano znaczące wzrosty stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i bilirubiny całkowitej odpowiednio u 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów leczonych walzartanem, w porównaniu do 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia parametrów czynności wątroby u pacjentów leczonych walzartanem. Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym leczeni walzartanem nie wymagają specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych. W przypadku niewydolności serca poziom kreatyniny w surowicy podnosił się o ponad 50 % u 3,9 % pacjentów przyjmujących walzartan, w porównaniu do 0,9 % pacjentów przyjmujących placebo, a wzrost stężenia potasu w surowicy o ponad 20 % obserwowano u 10 % pacjentów przyjmujących walzartan, w porównaniu do 5,1 % pacjentów przyjmujących placebo.

Wiadomo, że w badaniach dotyczących niewydolności serca wzrost stężenia azotu mocznika we krwi obserwowano u 16,6 % pacjentów przyjmujących walzartan, w porównaniu do 6,3 % pacjentów przyjmujących placebo. Wzrost stężenia kreatyniny w surowicy do dwukrotnej wartości wyjściowej obserwowano u 4,2 % pacjentów otrzymujących walzartan, u 4,8 % pacjentów leczonych kombinacją walzartanu i kaptoprylu oraz u 3,4 % pacjentów leczonych kaptoprylem w okresie poposiłowym.

Liczba przypadków przerwania przyjmowania leku z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej walzartanem w porównaniu do grupy przyjmującej kaptopryl (5,8 % kontra 7,7 % odpowiednio).

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze

Wiadomo, że skuteczność przeciwciśnieniową walzartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnych ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic dotyczących rodzaju, częstości i nasilenia działań niepożądanych pomiędzy profilem bezpieczeństwa u dzieci w wieku od 6 do 18 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Ocena neurokognitywna oraz ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazała klinicznie istotnych ogólnych skutków negatywnych po leczeniu Diokor Solo trwającym do 1 roku.

Wiadomo, że w podwójnym ślepym randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, które następnie kontynuowano jako otwarte badanie trwające rok, odnotowano dwa przypadki śmiertelne oraz pojedyncze przypadki znacznego wzrostu transaminaz wątrobowych. Te przypadki wystąpiły u populacji z istotnymi chorobami współistniejącymi. Związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony. W drugim badaniu, w którym zakwalifikowano 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, nie obserwowano istotnego wzrostu transaminaz wątrobowych ani przypadków śmiertelnych podczas leczenia walzartanem.

Hiperkaliemia występowała częściej u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z chorobą współistniejącą. Działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca wymieniono w Tabeli 2.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; 1, 3, 4 lub 9 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

TOV „Farma Start”, Ukraina.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havela, 8.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku prosimy o kontakt z TOV „ASINO UKRAINA” pod adresem: bulwar Wacława Havela, 8, miasto Kijów, 03124, tel./faks: +38 044 281 2333