Dikor Long

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Dikor Long (DIСOR LONG)

Skład:

substancja czynna: isosorbide dinitrate;

1 tabletka zawiera 20 mg lub 40 mg, lub 60 mg izosorbidu dinitratu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; skrobia kukurydziana; celuloza mikrokryształowa; dyspersja poliakrylatowa; dyspersja kopolimeru metakrylatowego; kroszpovidon; powidone; hydroksypropyloceluloza; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stearynian magnezu; dwutlenek tytanu (E 171); talk; laurylosiarczan sodu.

Postać leku. Tabletki o przedłużonym działaniu.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki białego koloru o powierzchni dwuwypukłej i gładkiej, pokryte powłoką filmową, przez którą mogą być widoczne kontury granulek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Układ sercowo-naczyniowy. Leki kardiologiczne. Leki rozszerzające naczynia stosowane w chorobach serca. Niesteryczne nitraty organiczne. Izosorbidu dinitrat.

Kod ATC C01D A08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Podobnie jak wszystkie nitraty organiczne, dinitrat izosorbdu (ISDN) działa jako donator tlenku azotu (NO). NO prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich naczyń krwionośnych poprzez stymulację guanylozyklazy i dalsze zwiększenie stężenia wewnątrzkomórkowego cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP). W ten sposób stymulowana jest kinaza białkowa zależna od cGMP, co prowadzi do zmian fosforylacji różnych białek w komórce mięśnia gładkiego. W konsekwencji dochodzi do defosforylacji lekkich łańcuchów miozyny i zmniejszenia się kurczliwości.

Skutek farmakodynamiczny.

ISDN powoduje rozluźnienie mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co prowadzi do wazodylatacji. Rozszerzenie żył sprzyja „magazynowaniu” krwi w układzie żylnym i zmniejsza odpływ żylny do serca; w ten sposób zmniejsza się ciśnienie i objętość końcowo-diastoliczna komory serca (obciążenie wstępne).

Działanie na tętnice, a przy wyższych dawkach także na tętniczki, prowadzi do zmniejszenia oporu naczyniowego ogólnego (obciążenie następcze). To z kolei poprawia funkcję serca.

Wpływ zarówno na obciążenie wstępne, jak i następcze prowadzi do zmniejszenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.

Ponadto ISDN powoduje przegrupowanie przepływu krwi w kierunku warstw subendokardialnych serca w warunkach miażdżycowego uszkodzenia. Ostatni efekt może wynikać z selektywnej dilatacji dużych naczyń wieńcowych. Dilatacja naczyń wieńcowych spowodowana przez nitraty może poprawiać ukrwienie mięśnia sercowego w przypadku zwężenia naczyń. Ponadto nitraty zapobiegają powstawaniu oraz likwidują skurcze wieńcowe.

U pacjentów z niewydolnością serca zastojową nitraty poprawiają hemodynamikę w stanie spoczynku i podczas wysiłku. Ten pozytywny efekt rozwija się w wyniku działania kilku mechanizmów, w tym zmniejszenia regurgitacji zastawkowej (poprzez zmniejszenie rozkurczu komory serca) oraz obniżenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.

W ten sposób zwiększenie dopływu tlenu do mięśnia sercowego przy jednoczesnym zmniejszeniu jego zapotrzebowania prowadzi do zmniejszenia się obszaru uszkodzenia mięśnia sercowego. Dlatego też dinitrat izosorbdu może być korzystny dla pacjentów z zawałem mięśnia sercowego.

Wpływ na inne układy narządów obejmuje rozluźnienie mięśni oskrzeli, mięśni przewodu pokarmowego, a także mięśni dróg żółciowych i dróg moczowych; istnieją doniesienia o efekcie rozluźnienia mięśni gładkich macicy.

Farmakokinetyka.

W przewodzie pokarmowym ISDN uwalnia się powoli z tabletki o przedłużonym działaniu przez kilka godzin. Wchłanianie substancji czynnej jest wysokie. Bio dostępność wynosi 22% (efekt pierwszego przejścia przez wątrobę). Stężenie terapeutyczne osiągane jest po 30 minutach, maksymalne stężenie (Cmax) – po 1 godzinie. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi 30%. Okres półwydalenia (T1/2) wynosi 12 godzin. ISDN metabolizowany jest w wątrobie z utworzeniem izosorbdu-2-mononitratu (T1/2 – 1,5–2 godziny) oraz izosorbdu-5-mononitratu (T1/2 – 4–6 godzin). Oba metabolity wykazują aktywność farmakologiczną. Wydalane są głównie przez nerki (głównie w postaci metabolitów).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka i długotrwałe leczenie choroby wieńcowej.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany w przypadku:

• podwyższonej wrażliwości na izosorbidy dinitrat, inne związki nitryczne lub inne składniki leku;
• ostrym niedostateczności naczyniowej (wstrząs, kolaps naczyniowy);
• wstrząsie kardiogennym, gdy nie można skorygować ciśnienia w późnej fazie diastoli lewej komory za pomocą odpowiednich środków;
• wyraźnej hipotensji (ciśnienie skurczowe < 90 mmHg);
• hipertroficznej, zwężającej kardiomiopatii;
• zapaleniu osierdzia typu konstrykcyjnego;
• tamponadzie serca;
• ciężkiej anemii;
• krwawieniu, ciężkiej hipowolemii (izosorbidy dinitrat, obniżając przepływ żylny, może wywołać omdlenie).
  • Podczas terapii nitratami nie wolno stosować inhibitorów fosfodiesterazy, np. syldenafili (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
  • Podczas terapii nitratami nie wolno stosować rozpuszczalnego stymulatora cyklazy guanylowej – ryocyguatu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Działanie hipotensyjne leku może być wzmocnione podczas jednoczesnego stosowania z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze (np. z β-blokerami, diuretykami, blokerami kanałów wapniowych, inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE)), inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), lekami przeciwwstrząsowymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi, a także przy spożyciu alkoholu.

Interakcja przy jednoczesnym stosowaniu izosorbidy mononitratu z inhibitorami ACE lub rozkurczaczami tętnic może być pożądana, jeśli efekt hipotensyjny nie jest nadmierny i konieczne jest zmniejszenie dawki jednego lub obu leków.

Działanie hipotensyjne leku wzmacnia się przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami fosfodiesterazy (np. syldenafili, tadafili, wardenafili), co może prowadzić do poważnych, zagrażających życiu powikłań sercowo-naczyniowych (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Nie wolno stosować terapii izosorbidy dinitratem jednoczesnie z inhibitorami fosfodiesterazy (np. syldenafili, tadafili, wardenafili).

Stosowanie leku Dikor Long z ryocyguatem, rozpuszczalnym stymulatorem cyklazy guanylowej, jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ jednoczesne stosowanie tych środków może spowodować hipotensję tętniczą.

Pacjentom, którzy niedawno otrzymywali terapię inhibitorami fosfodiesterazy (np. syldenafili, wardenafili, tadafili), nie wolno stosować izosorbidy dinitratu w celu leczenia stanów ostrych w ciągu 24 godzin po zakończeniu stosowania syldenafili i wardenafili oraz w ciągu 48 godzin po zakończeniu stosowania tadafili.

Istnieją doniesienia, że jednoczesne stosowanie leku z dihydroergotaminem może prowadzić do zwiększenia stężenia dihydroergotaminy we krwi i w ten sposób wzmocnić jej działanie.

Sapropteryna (tetrahydrobiopteryna, BH4) – kofaktor syntazy tlenku azotu. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków zawierających sapropterynę z dowolnymi rozkurczaczami naczyń, których mechanizm działania również wiąże się z wpływem na metabolizm tlenku azotu lub które są również klasycznymi donatorami tlenku azotu (w tym z nitrogliceryną (GTN), izosorbidy dinitratem (ISDN), izosorbidy mononitratem (ISMN)).

Szczególne środki ostrożności.

Lek można stosować z szczególną ostrożnością i pod ścisłym nadzorem lekarza:

• przy niskim ciśnieniu wypełnienia, w tym przy ostrym zawałcie mięśnia sercowego z zaburzoną czynnością lewej komory (niewydolność lewej komory). Należy utrzymywać ciśnienie nie niższe niż 90 mm Hg;
• przy zwężeniu aortalnym i/lub mitralnym;
• przy dysfunkcji ortostatycznej;
• przy chorobach związanych ze zwiększonym ciśnieniem śródczaszkowym (może dojść do dalszego wzrostu. Dotychczasowe objawy obserwowano wyłącznie po dożylnej podawaniu wysokich dawek nitrogliceryny);
• przy ciężkich chorobach wątroby.

Leku nie stosuje się w celu usuwania ostrych napadów dławicy piersiowej.

Opisano rozwój tolerancji (zmniejszenie skuteczności), a także tolerancji krzyżowej do innych leków nitratowych (zmniejszenie efektu, jeśli pacjent wcześniej przyjmował inny nitrat). Aby zapobiec zmniejszeniu lub utracie efektu, należy unikać długotrwałego przyjmowania dużych dawek (120 mg na dobę).

Pacjentom, którzy są leczeni поддерживающą terapią lekiem, należy poinformować, że nie wolno im przyjmować leków zawierających inhibitory fosfodiesterazy (np. syldenafil, tadalafil, wardenafil) z powodu ryzyka wystąpienia niekontrolowanej hipotensji tętniczej.

Leku nie stosuje się jako szybkiej pomocy pacjentom, którzy niedawno stosowali inhibitory fosfodiesterazy (np. syldenafil, wardenafil, tadalafil) w ciągu 24 godzin po zakończeniu ich stosowania (48 godzin po zakończeniu stosowania tadalafila) – patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Nie można przerywać terapii ISDN w celu przyjmowania leków zawierających inhibitory fosfodiesterazy (np. syldenafil, tadalafil, wardenafil) z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia napadu dławicy piersiowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne środki ostrożności”).

Ze względu na zawartość laktozy lek nie powinien być przepisywany pacjentom z rzadkimi genetycznymi chorobami, takimi jak nietolerancja galaktozy, wrodzony niedobór laktozy Lapp, malabsorpcja glukozy-galaktozy.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z hipoksjemią i zaburzonym stosunkiem wentylacja/perfuzja spowodowanym chorobą płuc lub niedokrwieniową niewydolnością serca.

Jako silny lek rozszerzający naczynia, dinitrat izosorbdu może prowadzić do zwiększenia perfuzji słabo wentylowanych obszarów, pogorszenia stosunku wentylacja/perfuzja, a także dalszego zmniejszenia parcjalnego ciśnienia tlenu w tętnicach.

Podczas leczenia dinitratem izosorbidu należy unikać spożycia alkoholu, ponieważ może to nasilić hipotensyjny efekt leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Badania toksyczności reprodukcyjnej u zwierząt po podawaniu dinitratu izosorbidu w dawkach toksycznych dla dorosłych osobników nie wykazały dowodów toksycznego wpływu na płód. Jednak brakuje odpowiednich i kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet.

Ponieważ badania u zwierząt nie zawsze mogą przewidzieć wpływ na człowieka, lek należy stosować w okresie ciąży wyłącznie w przypadku nagłej potrzeby i pod stałym nadzorem lekarza.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy dinitrat izosorbidu przenika do mleka matki, dlatego nie zaleca się przepisywania leku kobietom w okresie karmienia piersią.

Niepłodność.

Brak danych dotyczących wpływu dinitratu izosorbidu na płodność człowieka.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Nawet przy stosowaniu zgodnie z zaleceniami lek może wpływać na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Ten efekt nasila się pod wpływem alkoholu.

Sposób stosowania i dawki.

Dikor Long 20 mg: 1 tabletka 2 razy na dobę (równoważne 40 mg dinitratu izosorbidu). Drugą/kolejną dawkę należy przyjmować nie wcześniej niż po upływie 6–8 godzin od przyjęcia pierwszej dawki. W przypadku zwiększonego zapotrzebowania na nitraty dawkę dzienną można zwiększyć do 1 tabletki 3 razy na dobę (równoważne 60 mg dinitratu izosorbidu), jednak zapewniając 12-godzinny okres bez leku co 24 godziny.

Dikor Long 40 mg: 1 tabletka 1 raz na dobę (równoważne 40 mg dinitratu izosorbidu). W przypadku zwiększonego zapotrzebowania na leki nitrowe dawkę dzienną można zwiększyć do 1 tabletki 2 razy na dobę (równoważne 80 mg dinitratu izosorbidu), jednak zapewniając 12-godzinny okres bez leku co 24 godziny. Drugą/kolejną dawkę należy przyjmować nie wcześniej niż po upływie 6–8 godzin od przyjęcia pierwszej dawki.

Dikor Long 60 mg: 1 tabletka 1 raz na dobę (równoważne 60 mg dinitratu izosorbidu). W przypadku zwiększonego zapotrzebowania na nitraty dawkę dzienną można zwiększyć do 1 tabletki 2 razy na dobę (równoważne 120 mg dinitratu izosorbidu), jednak zapewniając 12-godzinny okres bez leku co 24 godziny. Drugą/kolejną dawkę należy przyjmować nie wcześniej niż po upływie 6–8 godzin od przyjęcia pierwszej dawki.

Maksymalna dawka dzienna wynosi 120 mg. Czas trwania leczenia ustala się indywidualnie. Lek przeznaczony jest do długotrwałego stosowania, którego nie można nagle przerwać.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Nie ma danych świadczących o konieczności zmiany dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.

Populacja pediatryczna.

Bezpieczeństwo i skuteczność dinitratu izosorbidu u dzieci nie została dotychczas ustalona.

Sposób stosowania.

Tabletki należy połykać nie żując, popijając wystarczającą ilością płynu (np. szklanką wody).

Leczenie należy rozpoczynać od najniższych dawek, stopniowo zwiększając je do maksymalnej skutecznej. Czas trwania leczenia określa lekarz.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Doswiadczenie z badań na zwierzętach.

U myszy zaobserwowano znaczną śmiertelność (LD50) po jednorazowym dożylnej podaniu leku w dawce 33,4 mg/kg.

Doswiadczenie z zastosowania leku u ludzi.

Objawy:

• obniżenie ciśnienia tętniczego ≤ 90 mm Hg;
• bladość;
• nadmierne pocenie się;
• słabe napełnienie tętna;
• tachykardia;
• zawroty głowy (w tym reakcje ortostatyczne przy zmianie pozycji ciała);
• ból głowy;
• osłabienie;
• astenia;
• słabość;
• nudności;
• wymioty;
• biegunka;
• u pacjentów przyjmujących inne nitraty opisywano przypadki metheMOglobinemii. W trakcie biotransformacji dinitratu izosorbidu wydzielają się jony azotynowe, które mogą indukować metheMOglobinię i cyjanoz, towarzyszone następnie tachypneą, uczuciem niepokoju, utratą przytomności i zatrzymaniem serca. Nie można wykluczyć możliwości tej reakcji niepożądanej przy przedawkowaniu dinitratu izosorbidu;
• nadmierne dawki mogą zwiększać ciśnienie śródczaszkowe, co czasem prowadzi do wystąpienia objawów mózgowych.

Zasady ogólne:

• przerwać przyjmowanie leku;
• ogólne działania stosowane w przypadku spowodowanej nitratami hipotensji tętniczej:
  • ułożyć pacjenta w pozycji poziomej z obniżoną głową i uniesionymi nogami;
  • zapewnić podanie tlenu;
  • zwiększyć objętość osocza (dożylne wlewanie);
  • przeprowadzić specjalistyczną terapię przeciw szoku (pacjent powinien przebywać w oddziale intensywnej terapii).

Działania specjalne.

• W przypadku silnego obniżenia ciśnienia należy podjąć działania mające na celu jego podniesienie;
• leków wazopresyjnych (zwężających naczynia) należy stosować w przypadku braku adekwatnej reakcji na terapię płynami.

Leczenie metheMOglobinemii:

• terapia odnowa z witaminą C, błękitem metylenowym lub błękitem toluidynowym – do wyboru;
• podanie tlenu (w razie potrzeby);
• wentylacja sztuczna, transfuzja krwi (w razie potrzeby);
• hemodializa (w razie potrzeby).

Zabiegi resuscytacyjne:

w przypadku objawów zatrzymania oddechu lub krążenia należy natychmiast podjąć zabiegi resuscytacyjne.

Niepożądane działania.

Częstotliwość niepożądanych skutków można określić jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), niezwykle rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstotliwość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych informacji).

Podczas stosowania leku możliwe są następujące niepożądane zjawiska.

Z działań ze strony układu nerwowego: bardzo często – ból głowy („ból nitratowy”); często – zawroty głowy, senność.

Z działań ze strony serca: często – tachykardia; rzadko – nasilenie objawów choroby wieńcowej.

Z działań ze strony naczyń: często – hipotensja ortostatyczna; rzadko – kolaps naczyniowy (czasem towarzyszy mu bradyarytmia i utrata przytomności); częstotliwość nieznana – hipotensja.

Z działań ze strony przewodu pokarmowego: rzadko – nudności, wymioty; bardzo rzadko – nadżeranie.

Z działania ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – alergiczne reakcje skórne (np. wysypka), zaczerwienienie; bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa–Johnsona; częstotliwość nieznana – odłupiwający się zapalenie skóry.

Ogólne zaburzenia: często – osłabienie.

Podczas stosowania nitratów organicznych opisywano ciężkie reakcje hipotensyjne, towarzyszące nudnościom, wymiotom, uczuciu niepokoju, bladości i zwiększonym wydzielaniu potu.

Podczas terapii lekiem może wystąpić tymczasowa hipoksemia spowodowana względnym przepływem krwi do stref alveolarnych z hipowentylacją. W szczególności u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca może to prowadzić do niedotlenienia mięśnia sercowego.

Zwiększenie dawki i/lub zmiana odstępu między dawkami może prowadzić do zmniejszenia skuteczności lub braku działania.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z tym lekiem. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszystkie podejrzewane niepożądane działania poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

50 tabletek w słoiku, 1 słoik w tekturowej puszce.

10 tabletek w blisterze, 5 blisterów w tekturowej puszce.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

TOV NVF „MIKROCHIM”

(odpowiedzialny za wydanie serii, bez kontroli/testowania serii)

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ul. Budyndustrii, budynek 5

Zgłoś niepożądane działanie podczas stosowania leku pod numerem telefonu: +38 (050) 309-83-54 (całodobowo).

INSTRUKCJA

do stosowania medycznego środka leczniczego

DIKOR LONG

(DIСOR LONG)

Skład:

substancja czynna: isosorbide dinitrate;

1 tabletka zawiera 20 mg lub 40 mg lub 60 mg dinitratu izosorbidu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; skrobia kukurydziana; celuloza mikrokryształowa; dyspersja poliakrylanowa; dyspersja kopolimeru metakrylanowego; crospovidon; povidon; hipromeloza; hydroksypropyloceluloza; krzemionka koloidalna bezwodna; stearynian magnezu; dwutlenek tytanu (E 171); talk; laurylosiarczan sodu.

Postać farmaceutyczna. Tabletka o przedłużonym działaniu.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka białego koloru o powierzchni dwuwypukłej i gładkiej, pokryta powłoką filmową, przez którą mogą być widoczne kontury granulek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Układ sercowo-naczyniowy. Leki kardiologiczne. Leki rozszerzające naczynia stosowane w chorobach serca. Nitraty organiczne. Dinitrat izosorbidu.

Kod ATC C01D A08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Podobnie jak wszystkie nitraty organiczne, izosorbidu dinitrat (ISDN) działa jako donator tlenku azotu (NO). NO prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich naczyń krwionośnych poprzez stymulację guanyloocyklazy i dalsze zwiększenie stężenia wewnątrzkomórkowego cyklicznego guanylanu monofosforanu (cGMP). W ten sposób stymulowana jest kinaza białkowa zależna od cGMP, co prowadzi do zmian fosforylacji różnych białek w komórce mięśni gładkich. W konsekwencji dochodzi do defosforylacji lekkich łańcuchów miozyny i obniżenia kurczliwości.

Skutek farmakodynamiczny.

ISDN powoduje rozluźnienie mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co prowadzi do wazodilatacji. Rozszerzenie żył sprzyja „magazynowaniu” krwi w układzie żylnym i zmniejsza odpływ żylny do serca; w ten sposób zmniejsza się ciśnienie i objętość końcowo-diastolowa komory (obciążenie wstępne).

Działanie na tętnice, a przy wyższych dawkach także na tętniczki, prowadzi do obniżenia oporu naczyniowego układu krążenia (obciążenie końcowe). To z kolei poprawia funkcję serca.

Wpływ zarówno na obciążenie wstępne, jak i końcowe prowadzi do zmniejszenia zużycia tlenu przez serce.

Ponadto ISDN powoduje przepływową reorganizację przepływu krwi do warstw subendokardialnych serca w warunkach miażdżycy. Ten ostatni efekt może być wyjaśniony selektywną dilatacją dużych naczyń wieńcowych. Dilatacja tętnic kolateralnych wywołana przez nitraty może poprawiać perfuzję mięśnia sercowego w przypadku zwężenia naczyń. Ponadto nitraty zapobiegają powstawaniu i likwidują skurcze wieńcowe.

U pacjentów z niewydolnością serca zastoinową nitraty poprawiają hemodynamikę w spoczynku i podczas wysiłku. Ten pozytywny efekt rozwija się w wyniku działania kilku mechanizmów, w tym zmniejszenia regurgitacji zastawkowej (poprzez zmniejszenie rozkurczu komory) oraz obniżenia zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.

W ten sposób zwiększenie dopływu tlenu do mięśnia sercowego przy jednoczesnym zmniejszeniu jego zapotrzebowania zmniejsza obszar uszkodzenia mięśnia sercowego. W związku z tym izosorbidu dinitrat może być korzystny dla pacjentów z zawałem mięśnia sercowego.

Wpływ na inne układy narządów obejmuje rozluźnienie mięśni oskrzeli, mięśni przewodu pokarmowego, a także mięśni dróg żółciowych i moczowych; zgłaszano również efekt rozluźnienia mięśni gładkich macicy.

Farmakokinetyka.

W przewodzie pokarmowym ISDN uwalnia się powoli z tabletki o przedłużonym działaniu w ciągu kilku godzin. Wchłanianie substancji czynnej jest wysokie. Bio dostępność wynosi 22% (efekt pierwszego przejścia przez wątrobę). Stężenie terapeutyczne osiągane jest po 30 minutach, maksymalne stężenie (Cmax) – po 1 godzinie. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi 30%. Okres półtrwania wynosi 12 godzin. ISDN metabolizowany jest w wątrobie z powstaniem izosorbidu-2-mononitratu (T1/2 – 1,5–2 godziny) i izosorbidu-5-mononitratu (T1/2 – 4–6 godzin). Oba metabolity wykazują aktywność farmakologiczną. Wydalany jest przez nerki (głównie w postaci metabolitów).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka i długotrwałe leczenie choroby wieńcowej.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany w przypadku:

• podwyższonej wrażliwości na dinitrat izosorbidy, inne związki nitryczne lub inne składniki leku;
• ostrej niewydolności naczyniowej (wstrząs, kolaps naczyniowy);
• wstrząsie kardiogennym, gdy nie można skorygować ciśnienia w końcowej diastoli lewej komory odpowiednimi działaniami;
• wyrażonej hipotensji (ciśnienie tętnicze skurczowe (TAS) poniżej 90 mmHg);
• hipertroficznej kardiomiopatii obstrukcyjnej;
• zapaleniu osierdzia zwężającym;
• wątrobowym zapaleniu osierdzia;
• ciężkiej anemii;
• krwawieniu, ciężkiej hipowolemii (dinitrat izosorbidy, zmniejszając przypływ żylny, może wywołać omdlenie).
  • Podczas terapii nitratami nie wolno stosować inhibitorów fosfodiesterazy, np. syldenafilu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
  • Podczas terapii nitratami nie wolno stosować rozpuszczalnego stymulatora guanylotransferazy – ryocyguatu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Działanie hipotensyjne leku może być nasilone podczas jednoczesnego stosowania z lekami przeciwciśnieniowymi (np. z blokerami β, diuretykami, blokerami kanałów wapniowych, inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ECA)), inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), lekami przeciwwstrząsowymi, lekami przeciwdrgawkowymi trójcyklicznymi, a także przy spożyciu alkoholu.

Interakcja w przypadku jednoczesnego stosowania mononitratu izosorbidy z inhibitorami ECA lub naczyniowymi lekami rozszerzającymi może być pożądana, jeśli efekt hipotensyjny nie jest nadmierny i gdy konieczne jest zmniejszenie dawki jednego lub obu leków.

Działanie hipotensyjne leku nasila się przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami fosfodiesterazy (takimi jak syldenafil, tadalfil, wardenafil), co może prowadzić do poważnych, zagrażających życiu powikłań sercowo-naczyniowych (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Nie wolno stosować terapii dinitratem izosorbidy jednocześnie z inhibitorami fosfodiesterazy (takimi jak syldenafil, tadalfil, wardenafil).

Stosowanie leku Dikor Long z ryocyguatem, rozpuszczalnym stymulatorem guanylotransferazy, jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ jednoczesne stosowanie tych środków może spowodować hipotensję tętniczą.

Pacjentom, którzy niedawno otrzymywali terapię inhibitorami fosfodiesterazy (np. syldenafilem, wardenafilem, tadalfilem), nie wolno stosować dinitratu izosorbidy w celu leczenia stanów ostrych w ciągu 24 godzin po zakończeniu stosowania syldenafilo i wardenafilo oraz w ciągu 48 godzin po zakończeniu stosowania tadalfilo.

Istnieją doniesienia, że jednoczesne stosowanie leku z dihydroergotamino może prowadzić do zwiększenia stężenia dihydroergotamino we krwi i w ten sposób nasilić jego działanie.

Sapropterin (tetrahydrobiopteryna, BH4) – kofaktor syntetazy tlenku azotu. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków zawierających sapropterin z dowolnymi lekami rozszerzającymi naczynia, których mechanizm działania również wiąże się z wpływem na metabolizm tlenku azotu lub które są również klasycznymi donatorami tlenku azotu (w tym z nitrogliceryną (GTN), dinitratem izosorbidy (ISDN), mononitratem izosorbidy (ISMN)).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Lek można stosować z dużą ostrożnością i pod ścisłym nadzorem lekarza:

• w przypadku niskiego ciśnienia wstępnych napełnienia, w tym przy ostrym zawałcie mięśnia sercowego z zaburzoną funkcją lewej komory (niewydolność lewej komory). Należy utrzymywać ciśnienie nie niższe niż 90 mm Hg;
• przy zwężeniu aortalnym i/lub mitralnym;
• przy dysfunkcji ortostatycznej;
• przy chorobach związanych ze zwiększonym ciśnieniem śródczaszkowym (możliwe dalsze wzrosty. Do chwili obecnej takie objawy obserwowano wyłącznie po dożylnej aplikacji wysokich dawek nitrogliceryny);
• przy ciężkich chorobach wątroby.

Nie stosować leku do łagodzenia ostrych napadów dławicy piersiowej.

Opisano rozwój tolerancji (zmniejszenie skuteczności), a także tolerancję krzyżową do innych leków typu nitratowego (zmniejszenie działania, jeśli pacjent wcześniej przyjmował inny nitrat). Aby zapobiec zmniejszeniu się lub utracie efektu terapeutycznego, należy unikać długotrwałego stosowania dużych dawek (120 mg na dobę).

Pacjentom, którzy są leczeni поддерживающą terapią leku, należy poinformować, że nie wolno im przyjmować leków zawierających inhibitory fosfodiesterazy (np. syldenafil, tadalafil, wardenafil) z powodu ryzyka wystąpienia niekontrolowanej hipotensji tętniczej.

Nie należy stosować leku jako terapii ratunkowej pacjentom, którzy niedawno stosowali inhibitory fosfodiesterazy (np. syldenafil, wardenafil, tadalafil) – w ciągu 24 godzin po zakończeniu stosowania (48 godzin po zakończeniu stosowania tadalafila) – patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”.

Nie można przerywać terapii ISDN w celu przyjęcia leków zawierających inhibitory fosfodiesterazy (np. syldenafil, tadalafil, wardenafil) z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia napadu dławicy piersiowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ponieważ lek zawiera laktozę, nie można go stosować pacjentom z rzadkimi genetycznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, wrodzony niedobór laktozy Lapp, niedostateczne wchłanianie glukozy-galaktozy.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z hipoksjemią i zaburzonym stosunkiem wentylacja/perfuzja spowodowanym chorobą płuc lub niedokrwieniowym uszkodzeniem serca.

Jako silny lek rozszerzający naczynia, dinitrat izosorbidy może prowadzić do zwiększenia perfuzji słabo wentylowanych obszarów, pogorszenia stosunku wentylacja/perfuzja, a także dalszego obniżenia parcjalnego ciśnienia tlenu w tętnicach.

Podczas leczenia dinitratem izosorbidy należy unikać spożycia alkoholu, ponieważ może to nasilić hipotensyjny efekt leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Badania toksyczności reprodukcyjnej przeprowadzone na zwierzętach po podaniu dinitratu izosorbidy w dawkach toksycznych dla osobników dorosłych nie wykazały dowodów toksycznego wpływu na płód. Jednakże brakuje odpowiednich i kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet.

Ze względu na to, że badania na zwierzętach nie zawsze mogą przewidzieć wpływ na człowieka, lek należy stosować w okresie ciąży wyłącznie w przypadku nagłej potrzeby i pod stałą kontrolą lekarza.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy dinitrat izosorbidy przenika do mleka matki, dlatego nie zaleca się stosowania leku kobietom w okresie karmienia piersią.

Plodność.

Brak danych dotyczących wpływu dinitratu izosorbidy na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nawet przy stosowaniu zgodnie z zaleceniami lek może wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Ten efekt nasila się pod wpływem alkoholu.

Sposób stosowania i dawki.

Dikor Long 20 mg: 1 tabletka 2 razy na dobę (równoważne 40 mg dinitratu izosorbidu). Drugą/kolejną dawkę należy przyjmować nie wcześniej niż po upływie 6–8 godzin od przyjęcia pierwszej dawki. W przypadku zwiększonego zapotrzebowania na nitraty dobową dawkę można zwiększyć do 1 tabletka 3 razy na dobę (równoważne 60 mg dinitratu izosorbidu), zapewniając jednak 12-godzinny okres bez azotanów co 24 godziny.

Dikor Long 40 mg: 1 tabletka 1 raz na dobę (równoważne 40 mg dinitratu izosorbidu). W przypadku zwiększonego zapotrzebowania na leki nitrowe dobową dawkę można zwiększyć do 1 tabletka 2 razy na dobę (równoważne 80 mg dinitratu izosorbidu), zapewniając jednak 12-godzinny okres bez azotanów co 24 godziny. Drugą/kolejną dawkę należy przyjmować nie wcześniej niż po upływie 6–8 godzin od przyjęcia pierwszej dawki.

Dikor Long 60 mg: 1 tabletka 1 raz na dobę (równoważne 60 mg dinitratu izosorbidu). W przypadku zwiększonego zapotrzebowania na nitraty dobową dawkę można zwiększyć do 1 tabletka 2 razy na dobę (równoważne 120 mg dinitratu izosorbidu), zapewniając jednak 12-godzinny okres bez azotanów co 24 godziny. Drugą/kolejną dawkę należy przyjmować nie wcześniej niż po upływie 6–8 godzin od przyjęcia pierwszej dawki.

Maksymalna dawka dzienna wynosi 120 mg. Czas trwania leczenia ustala się indywidualnie. Lek przeznaczony jest do długotrwałego stosowania, którego nie należy nagle przerywać.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie ma danych świadczących o konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów w wieku podeszłym.

Populacja pediatryczna.

Bezpieczeństwo i skuteczność dinitratu izosorbidu u dzieci nie zostały dotychczas ustalone.

Sposób stosowania.

Tabletki należy połykać nie żując, popijając wystarczającą ilością płynu (np. szklanką wody).

Leczenie należy rozpoczynać od najniższych dawek, stopniowo zwiększając dawkę do maksymalnej skutecznej. Czas trwania leczenia określa lekarz.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Doświadczenie uzyskane w badaniach na zwierzętach.

U myszy zaobserwowano znaczną śmiertelność (LD50) po jednorazowym podaniu dożylnym leku w dawce 33,4 mg/kg.

Doświadczenie zastosowania leku u ludzi.

Objawy:

• obniżenie ciśnienia tętniczego ≤ 90 mm Hg;
• bladość;
• nasilone pocenie;
• słabe napełnienie tętna;
• tachykardia;
• zawroty głowy (w tym reakcje ortostatyczne przy zmianie pozycji ciała);
• ból głowy;
• astenia;
• osłabienie;
• nudności;
• wymioty;
• biegunka;
• u pacjentów przyjmujących inne nitraty opisywano przypadki metahemoglobinemii. Podczas biotransformacji dinitratu izosorbidu uwalniają się jony nitrytowe, które mogą indukować metahemoglobinemię i cyjanoz, prowadząc do tachypnei, uczucia niepokoju, utraty przytomności i zatrzymania serca. Nie można wykluczyć możliwości wystąpienia tej niepożądanej reakcji przy przedawkowaniu dinitratu izosorbidu;
• nadmierna dawka może podnosić ciśnienie wewnątrzczaszkowe, co czasem powoduje objawy neurologiczne.

Zasady postępowania ogólnego:

• przerwać przyjmowanie leku;
• ogólne środki zaradcze stosowane w przypadku spowodowanej nitratami hipotensji tętniczej:
  • ułożyć pacjenta w pozycji poziomej z opuszczoną głową i uniesionymi nogami;
  • zapewnić podanie tlenu;
  • zwiększyć objętość osocza (dożylne wlewy);
  • przeprowadzić specjalistyczną terapię przeciwwstrząsową (pacjent powinien przebywać w oddziale intensywnej terapii).

Środki szczególne.

• W przypadku silnego obniżenia ciśnienia należy podjąć działania mające na celu jego podniesienie;
• leków wazopresyjnych (zwężających naczynia) należy stosować wtedy, gdy u pacjenta nie uzyskuje się odpowiedniej reakcji na terapię płynami.

Leczenie metahemoglobinemii:

• terapia odnowicielska z witaminą C, błękitem metylenowym lub błękitem toluidynowym – do wyboru;
• podanie tlenu (w razie potrzeby);
• wentylacja sztuczna, wymiana krwi (w razie potrzeby);
• hemodializa (w razie potrzeby).

Środki resuscytacyjne:

w przypadku objawów zatrzymania oddechu lub krążenia należy natychmiast podjąć środki resuscytacyjne.

Niepożądane działania.

Częstotliwość niepożądanych skutków można określić jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Podczas stosowania leku możliwe są następujące niepożądane zjawiska.

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – ból głowy („ból nitratowy”); często – zawroty głowy, senność.

Ze strony serca: często – tachykardia; rzadko – nasilenie objawów choroby wieńcowej.

Ze strony naczyń: często – hipotensja ortostatyczna; rzadko – kolaps naczyniowy (czasem towarzyszy mu bradyarytmia i utrata przytomności); częstość nieznana – hipotensja.

Ze strony przewodu pokarmowego: rzadko – nudności, wymioty; bardzo rzadko – zgaga.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – alergiczne reakcje skórne (np. wysypka), napływy gorąca; bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa–Johnsona; częstość nieznana – odłupujące zapalenie skóry.

Ogólne zaburzenia: często – osłabienie.

Podczas stosowania nitratów organicznych opisywano ciężkie reakcje hipotensyjne, towarzyszone nudnościami, wymiotami, uczuciem niepokoju, bladością i nadmiernym poceniem się.

Podczas terapii lekiem może wystąpić tymczasowa hipoksemia spowodowana względnym przepływem krwi do stref alveolarnych z hipowentylacją. W szczególności u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca może to prowadzić do niedotlenienia mięśnia sercowego.

Zwiększenie dawki i/lub zmiana odstępu między dawkami może prowadzić do zmniejszenia skuteczności lub braku działania.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z tym lekiem. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszystkie podejrzewane niepożądane działania za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 50 tabletów w słoiku, 1 słoik w pudełku z tektury.

Po 10 tabletów w blisterze, 5 blisterów w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

TOV NVF „MIKROCHIM”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 93000, obwód ługański, miasto Rubiżne, ul. Lenina 33.

Zgłoś niepożądane działanie podczas stosowania leku pod numerem telefonu: +38 (050) 309-83-54 (całodobowo).