Deseyz®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Deseyz®

Skład: levetiracetam;
1 tabletka 250 mg zawiera:
substancję czynną: levetiracetam;
substancje pomocnicze: crospovidon (typ B) (E 1202), povidon K 30, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny (E 551), stearynian magnezu (E 470b);
powłoka filmowa: hydroksypropylometyloceluloza (E 464), makrogol/PEG 400 (E 1521), dwutlenek tytanu (E 171), talk (E 553b), lak barwnika indygo (E 132).

1 tabletka 500 mg zawiera:
substancję czynną: levetiracetam;
substancje pomocnicze: crospovidon (typ B) (E 1202), povidon K 30, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny (E 551), stearynian magnezu (E 470b);
powłoka filmowa: hydroksypropylometyloceluloza (E 464), makrogol/PEG 400 (E 1521), dwutlenek tytanu (E 171), talk (E 553b), tlenek żelaza żółty (E 172).

1 tabletka 1000 mg zawiera:
substancję czynną: levetiracetam;
substancje pomocnicze: crospovidon (typ B) (E 1202), povidon K 30, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny (E 551), stearynian magnezu (E 470b);
powłoka filmowa: hydroksypropylometyloceluloza (E 464), makrogol/PEG 400 (E 1521), dwutlenek tytanu (E 171), talk (E 553b).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne:
tabletki 250 mg: tabletki o kształcie owalnym, powlecane powłoką filmową niebieskiego koloru, z rowkiem po jednej stronie;
tabletki 500 mg: tabletki o kształcie owalnym, powlecane powłoką filmową żółtego koloru, z rowkiem po jednej stronie;
tabletki 1000 mg: tabletki o kształcie owalnym, powlecane powłoką filmową białego koloru, z rowkiem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Lewetiracetam. Kod ATX N03A X14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.
Aktywna substancja lewetiracetam jest pochodną pirrolidionu (S-enancjomerem alfa-etylo-2-okso-1-pirolidyno-acetylamidu), która różni się strukturą chemiczną od znanych leków przeciwpadaczkowych. Mechanizm działania lewetiracetamu nie jest w pełni poznany. Na podstawie badań in vitro i in vivo przypuszcza się, że lewetiracetam nie zmienia podstawowych właściwości komór nerwowych i normalnej neuroprzekaźnictwa. Badania in vitro wykazały, że lewetiracetam wpływa na wewnątrzneuronalne poziomy Ca2+ poprzez częściowe hamowanie przepływu przez kanały wapniowe typu N oraz obniżenie uwalniania Ca2+ z wewnątrzneuronalnych magazynów. Ponadto częściowo niweluje on hamowanie wywołane przez cynk i β-karboliny przepływu regulowanego przez GABA i glicynę. Ponadto w badaniach in vitro lewetiracetam wiązał się z określonymi miejscami w tkankach mózgu gryzoniów. Miejscem wiązania jest białko pęcherzyków synaptycznych 2A, które uczestniczy w fuzji pęcherzyków i uwalnianiu neuroprzekaźników. Podobieństwo (w skali rangowej) lewetiracetamu i odpowiadających mu analogów do białka pęcherzyków synaptycznych 2A korelowało z ich działaniem przeciwpadaczkowym w modelach padaczki wywołanej dźwiękiem u myszy. Wyniki te pozwalają przypuszczać, że interakcja między lewetiracetamem a białkiem pęcherzyków synaptycznych 2A może częściowo wyjaśniać mechanizm działania przeciwpadaczkowego leku.

Efekty farmakodynamiczne
Lewetiracetam zapewnia ochronę przed drgawkami w szerokim spektrum modeli napadów częściowych i pierwotnie uogólnionych u zwierząt, nie wykazując efektu prokonwulsyjnego. Główny metabolit jest nieaktywny. U ludzi aktywność leku została potwierdzona zarówno w przypadku napadów ogniskowych, jak i uogólnionych napadów padaczkowych (objawy epilptiformne/reakcja fotoparoksymalna), co świadczy o szerokim spektrum profilu farmakologicznego lewetiracetamu.

Farmakokinetyka.
Lewetiracetam charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością i przenikalnością. Farmakokinetyka ma charakter liniowy i charakteryzuje się niską między- i wewnątrzosobniczą zmiennością. Po wielokrotnym stosowaniu leku klirens nie zmienia się. Nie zaobserwowano wpływu płci, rasy ani rytmu dobowego na farmakokinetykę. Profil farmakokinetyczny był podobny u zdrowych ochotników i u chorych na padaczkę. Dzięki pełnemu i liniowemu wchłanianiu stężenie leku w osoczu krwi można przewidzieć na podstawie dawki doustnej lewetiracetamu wyrażonej w miligramach na kilogram masy ciała. Dlatego nie ma potrzeby monitorowania stężenia lewetiracetamu w osoczu. U dorosłych i dzieci zaobserwowano istotną korelację między stężeniem leku w ślinie a stężeniem w osoczu krwi (stosunek stężeń w ślinie/osoczu wahał się od 1 do 1,7 godziny po przyjęciu tabletek do użytku doustnego i po 4 godzinach po przyjęciu roztworu doustnego).

Dorośli i nastolatkowie

Wchłanianie
Lewetiracetam jest szybko wchłaniany po doustnym podaniu. Całkowita biodostępność doustna wynosi około 100%. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest po 1,3 godziny po przyjęciu leku. Stan równowagi osiągany jest po 2 dniach stosowania leku 2 razy na dobę. Cmax zazwyczaj wynosi 31 μg/ml i 43 μg/ml po dawce pojedynczej 1000 mg i powtarzanej dawce 1000 mg 2 razy na dobę odpowiednio. Stopień wchłaniania nie zależy od dawki i nie zmienia się przy podawaniu z posiłkiem.

Rozkład
Brak danych dotyczących rozkładu leku w tkankach człowieka. Ani lewetiracetam, ani jego główny metabolit w istotny sposób nie wiążą się z białkami osocza krwi (< 10%). Objętość rozkładu lewetiracetamu wynosi od 0,5 do 0,7 l/kg, co odpowiada w przybliżeniu całkowitej objętości wody w organizmie.

Metabolizm
Metabolizm lewetiracetamu u człowieka jest niewielki. Główną drogą metabolizmu (24% dawki) jest enzymatyczny hydroliza grupy acetylamidowej. Izofomy cytochromu P450 wątroby nie uczestniczą w tworzeniu głównego metabolitu – ucb L057. Hydroliza grupy acetylamidowej obserwowana była w dużej liczbie tkanek, w tym w komórkach krwi. Metabolit ucb L057 jest farmakologicznie nieaktywny. Wykryto również dwa metabolity wtórne. Jeden powstawał w wyniku hydroksylacji pierścienia pirrolidynowego (1,6% dawki), drugi – w wyniku rozwarstwienia pierścienia pirrolidynowego (0,9% dawki). Inne nieokreślone składniki stanowiły jedynie 0,6% dawki. Nie obserwowano wzajemnej konwersji enancjomerów lewetiracetamu ani jego głównego metabolitu w warunkach in vivo. W badaniach in vitro lewetiracetam i jego główny metabolit nie hamowały aktywności głównych izoform cytochromu P450 wątroby człowieka (CYP3A4, 2A6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 1A2), glukuroniltransferazy (UGT1A1 i UGT1A6) oraz epoksydohydrolazy. Ponadto lewetiracetam nie hamuje glukuronidacji kwasu walproinowego in vitro. W hodowli hepatocytów człowieka lewetiracetam wykazywał słaby wpływ lub nie wpływał wcale na koniugację CYP1A1/2, SULT1E1 lub UGT1A1. Lewetiracetam powodował słabe indukcję CYP2B6 i CYP3A4. Dane in vitro i in vivo dotyczące interakcji z doustnymi środki antykoncepcyjnymi, digoksyną i warfaryną wskazują, że w warunkach in vivo nie należy oczekiwać istotnej indukcji enzymów. Dlatego interakcja leku z innymi substancjami lub odwrotnie jest mało prawdopodobna.

Wydalanie
Okres półtrwania leku w osoczu krwi u dorosłych wynosił 7±1 godziny i nie zależał od dawki, drogi podania ani wielokrotnego stosowania. Średni całkowity klirens wynosił 0,96 ml/min/kg. Główna część leku, średnio 95% dawki, wydalana jest przez nerki (około 93% dawki wydalane w ciągu 48 godzin). Z kałem wydala się jedynie 0,3% dawki. Kumulatywne wydalanie z moczem lewetiracetamu i jego głównego metabolitu wynosiło odpowiednio 66% i 24% dawki w pierwsze 48 godzin. Klirens nerkowy lewetiracetamu i ucb L057 wynosi odpowiednio 0,6 ml/min/kg i 4,2 ml/min/kg, co świadczy o wydalaniu lewetiracetamu drogą filtracji kłębuszkowej z późniejszą resorpcją w kanalikach oraz o tym, że główny metabolit wydala się również drogą aktywnej sekrecji kanalikowej oprócz filtracji kłębuszkowej. Wydalanie lewetiracetamu koreluje z klirencem kreatyniny.

Pacjenci w wieku podeszłym
U pacjentów w wieku podeszłym okres półtrwania wydłuża się o około 40% (10–11 godzin). Jest to związane z zaburzeniami funkcji nerek w tej populacji (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zaburzenia funkcji nerek
Widoczny całkowity klirens lewetiracetamu i jego głównego metabolitu koreluje z klirencem kreatyniny. Dlatego u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek zaleca się dostosowanie dawki utrzymującej lewetiracetamu zgodnie z klirencem kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). U pacjentów z anurią w końcowym stadium choroby nerek okres półtrwania wynosił około 25 godzin i 3,1 godziny odpowiednio w okresie między sesjami dializy i podczas jej przeprowadzania. W trakcie typowej 4-godzinnej sesji dializy wydalało się 51% lewetiracetamu.

Zaburzenia funkcji wątroby
Farmakokinetyka lewetiracetamu nie zmieniała się u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. U większości pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens lewetiracetamu był obniżony o więcej niż 50% wskutek współistniejących zaburzeń funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Populacja pediatryczna

Dzieci w wieku od 4 do 12 lat
Po podaniu dawki pojedynczej (20 mg/kg) u dzieci chorych na padaczkę (w wieku od 6 do 12 lat) okres półtrwania lewetiracetamu wynosił 6 godzin. Widoczny klirens skorygowany o masę ciała był o około 30% wyższy niż u dorosłych pacjentów z padaczką. Po wielokrotnym doustnym podaniu (20–60 mg/kg/dobę) u chorych na padaczkę dzieci (w wieku od 4 do 12 lat) lewetiracetam był szybko wchłaniany. Cmax osiągane było w ciągu 0,5–1 godziny po przyjęciu dawki. Cmax i pole pod krzywą farmakokinetyczną zależności stężenia od czasu (AUC) wzrastały liniowo i zależały od dawki. Okres półtrwania wynosił około 5 godzin, widoczny całkowity klirens – 1,1 ml/min/kg.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.
Monoterapia (lekarstwo pierwszego wyboru) w leczeniu:

• napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych i nastolatków w wieku od 16 lat, u których po raz pierwszy zdiagnozowano padaczkę.

Jako terapia wspomagająca w leczeniu:

• napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych i dzieci w wieku od 6 lat, chorych na padaczkę;
• drgawek mioklonicznych u dorosłych i nastolatków w wieku od 12 lat, chorych na młodzieńczą padaczkę miokloniczną;
• pierwotnie uogólnionych napadów drgawkowych (toniczno-klonicznych) u dorosłych i nastolatków w wieku od 12 lat, chorych na idiopatyczną padaczkę uogólnioną.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewetyracetam lub inne pochodne pirrolidionu, jak również na jakiekolwiek substancje pomocnicze leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwpadaczkowe

Dane uzyskane przed rejestracją w trakcie badań klinicznych przeprowadzonych u dorosłych pacjentów wskazują, że lewetyracetam nie wpływa na stężenia w osoczu istniejących leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrydżyna, gabapentyna i primidon), a one z kolei nie wpływają na farmakokinetykę lewetyracetamu. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji leku u dzieci, jak również u dorosłych przyjmujących lewetyracetam w dawce do 60 mg/kg/dobę. Retrospektywna ocena interakcji farmakokinetycznej u dzieci i nastolatków z padaczką (w wieku od 4 do 17 lat) potwierdziła, że terapia wspomagająca z doustnym lewetyracetamem nie wpływała na stężenia równowagowe karbamazepiny i walproinianu w osoczu. Jednakże, zgodnie z danymi, klirens lewetyracetamu jest o 20% wyższy u dzieci przyjmujących leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy. Korekta dawki nie jest wymagana.

Probencyd

Probencyd (500 mg 4 razy na dobę) – lek blokujący wydzielanie kanalikowe nerek – hamuje klirens nerkowy głównego metabolitu, ale nie samego lewetyracetamu. Stężenia tego metabolitu pozostają jednak niskie.

Metotreksat

Donoszono, że jednoczesne stosowanie lewetyracetamu i metotreksatu obniża klirens metotreksatu, co prowadzi do zwiększenia/przedłużenia stężenia metotreksatu we krwi do potencjalnie toksycznego poziomu. Stężenia metotreksatu i lewetyracetamu we krwi należy starannie monitorować u pacjentów leczonych oboma lekami jednocześnie.

Środki antykoncepcyjne doustne i interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami

Lewetyracetam w dawce dobowej 1000 mg nie zmienia farmakokinetyki doustnych środków antykoncepcyjnych (etynylestradiolu i lewonorgestrelu); parametry endokrynologiczne (stężenie hormonu luteinizującego i progesteronu) nie ulegały zmianie. Lewetyracetam w dawce dobowej 2000 mg nie zmienia farmakokinetyki digoksyny i warfaryny; wartości czasu protrombinowego pozostawały bez zmian. Digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne i warfaryna nie wpływają na farmakokinetykę lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu.

Środki przeczyszczające

W pojedynczych przypadkach donoszono o obniżeniu skuteczności lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu doustnego lewetyracetamu i osmotycznego środka przeczyszczającego makrogolu. Dlatego nie należy przyjmować makrogolu doustnie w ciągu jednej godziny przed i jednej godziny po przyjęciu lewetyracetamu.

Pokarm i alkohol

Stopień wchłaniania lewetyracetamu nie zależy od przyjmowania pokarmu, ale szybkość wchłaniania jest nieco obniżona przy przyjmowaniu podczas posiłku. Brak danych dotyczących interakcji lewetyracetamu z alkoholem.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Niewydolność nerek

Pacjenci z niewydolnością nerek mogą wymagać korekty dawki lewetyracetamu. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby zaleca się ocenę funkcji nerek przed ustaleniem dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ostra niewydolność nerek

Stosowanie lewetyracetamu bardzo rzadko wiązało się z ostrą niewydolnością nerek, z czasem do wystąpienia od kilku dni do kilku miesięcy.

Ogólny obraz krwi

Opisano rzadkie przypadki obniżenia liczby komórek krwi (neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia i pancytopenia) związane ze stosowaniem lewetyracetamu, zazwyczaj na początku leczenia. U pacjentów z dużym osłabieniem, gorączką, nawracającymi infekcjami lub zaburzeniami krzepnięcia krwi zaleca się wykonanie pełnego obrazu krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Niepokojące i agresywne zachowanie

Lewetyracetam może powodować objawy psychotyczne i zaburzenia zachowania, w tym drażliwość i agresywność. Pacjentów leczonych lewetyracetamem należy monitorować pod kątem rozwoju objawów psychicznych świadczących o istotnych zmianach nastroju i/lub osobowości. Jeśli takie zachowanie zostanie zaobserwowane, należy rozważyć możliwość modyfikacji leczenia lub stopniowego odstawienia leku. Jeśli rozważa się przerwanie leczenia, patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”.

Nasilenie napadów padaczkowych

Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwpadaczkowych, lewetyracetam może prowadzić do nasilenia częstotliwości i ciężkości napadów. O tym paradoksalnym efekcie donoszono głównie w pierwszym miesiącu po rozpoczęciu stosowania lewetyracetamu lub zwiększeniu dawki, a był on odwracalny po odstawieniu leku lub zmniejszeniu dawki. Pacjentom należy zalecić natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem w przypadku nasilenia napadów.

Wydłużenie odcinka QT w EKG

Wiadomo, że podczas obserwacji pozarejestrowej donoszono o rzadkich przypadkach wydłużenia odcinka QT w EKG. Lewetyracetam należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wydłużeniem QTc, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki wpływające na odcinek QTc, oraz u pacjentów z istniejącymi chorobami serca lub zaburzeniami elektrolitowymi.

Samobójstwo

U pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi (w tym lewetyracetamem) odnotowano przypadki samobójstw, prób samobójczych, myśli i zachowań samobójczych. Metaanaliza wyników randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych wykazała pewne zwiększenie ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka nie jest poznany. W związku z tym stan pacjentów należy monitorować pod kątem objawów depresji, myśli i zachowań samobójczych oraz w razie potrzeby korygować leczenie. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności informowania lekarza o wszelkich objawach depresji, myślach i zachowaniach samobójczych.

Dzieci

Lek w postaci tabletek nie jest odpowiedni do stosowania u niemowląt i dzieci do 6 roku życia. Dane dotyczące dzieci nie wskazują na wpływ na rozwój i dojrzewanie płciowe. Jednak długoterminowy wpływ na zdolność do nauki, inteligencję, rozwój, funkcje endokrynologiczne, dojrzewanie płciowe i funkcję rozrodczą u dzieci pozostaje nieznany.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym

Szczególne zalecenia należy udzielić kobietom w wieku rozrodczym. Leczenie lewetyracetamem należy przeanalizować ponownie, jeśli kobieta planuje ciążę. Tak jak przy stosowaniu wszystkich leków przeciwpadaczkowych, należy unikać nagłego odstawienia lewetyracetamu, ponieważ może to prowadzić do napadu padaczkowego, co może mieć poważne konsekwencje dla kobiety i nienarodzonego dziecka. Jeśli to możliwe, należy preferować monoterapię, ponieważ leczenie kilkoma lekami przeciwpadaczkowymi może wiązać się z wyższym ryzykiem wad wrodzonych niż monoterapia, w zależności od kombinacji leków.

Ciąża

Duża liczba danych pozarejestrowych uzyskanych od ciężarnych kobiet stosujących lewetyracetam (ponad 1800 kobiet, z których 1500 stosowało lek w I trymestrze) nie wskazuje na zwiększone ryzyko poważnych wad wrodzonych. Istnieje ograniczona liczba danych dotyczących rozwoju układu nerwowego dzieci narażonych na monoterapię lewetyracetamem in utero. Jednak dostępne badania epidemiologiczne (ok. 100 dzieci) nie wskazują na zwiększone ryzyko zaburzeń lub opóźnienia rozwoju układu nerwowego. Lewetyracetam można stosować w czasie ciąży, jeśli po dokładnej ocenie uznaje się to za klinicznie konieczne. W takim przypadku zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki. Fizjologiczne zmiany w czasie ciąży mogą wpływać na stężenie lewetyracetamu. Obserwowano obniżenie stężenia lewetyracetamu w osoczu w czasie ciąży. To obniżenie jest największe w III trymestrze (do 60% stężenia wyjściowego przed ciążą). Należy zapewnić odpowiedni nadzór kliniczny nad ciężarnymi kobietami leczonymi lewetyracetamem.

Okres karmienia piersią

Lewetyracetam przenika do mleka matki. Dlatego karmienie piersią nie jest zalecane. Jednak jeśli konieczne jest stosowanie lewetyracetamu w czasie karmienia piersią, należy rozważyć korzyści i ryzyko leczenia oraz znaczenie karmienia piersią.

Wpływ na funkcję rozrodczą

Nie wykazano wpływu na funkcję rozrodczą w badaniach na zwierzętach. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane, ponieważ brak dostępnych danych klinicznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Lewetyracetam nieznacznie lub umiarkowanie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ze względu na możliwą indywidualną wrażliwość niektórzy pacjenci mogą odczuwać senność i inne objawy związane z wpływem na ośrodkowy układ nerwowy, szczególnie na początku leczenia lub podczas zwiększania dawki. Takim pacjentom należy zalecić ostrożność przy wykonywaniu czynności wymagających zwiększonej koncentracji uwagi, np. prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami. Pacjentom zaleca się powstrzymywanie się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami do czasu ustalenia, czy ich zdolność do wykonywania takich czynności nie jest zaburzona.

Sposób stosowania i dawki

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając odpowiednią ilość płynu, niezależnie od posiłku. Przy doustnym stosowaniu lewetyracetam może mieć gorzki smak. Dawkę dobową należy podzielić na 2 równe dawki.

Monoterapia

Dorośli i nastolatkowie w wieku od 16 lat
Monoterapię u dorosłych i dzieci w wieku od 16 lat należy rozpoczynać od zalecanej dawki 500 mg na dobę (250 mg 2 razy na dobę), z późniejszym zwiększeniem dawki terapeutycznej do 1000 mg na dobę (500 mg 2 razy na dobę) po 2 tygodniach. Możliwe jest zwiększanie dawki o 500 mg na dobę (250 mg 2 razy na dobę) co 2 tygodnie, w zależności od efektu klinicznego. Maksymalna dawka dobową wynosi 3000 mg na dobę (1500 mg 2 razy na dobę).

Dzieci i nastolatkowie do 16 roku życia
Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania lewetyracetamu jako monoterapii u dzieci i nastolatków do 16 roku życia nie są ustalone. Brak danych.

Terapia wspomagająca

Terapia wspomagająca dla dorosłych (od 18 roku życia) i nastolatków (od 12 do 17 roku życia) o masie ciała od 50 kg
Początkowa dawka terapeutyczna wynosi 1000 mg na dobę (500 mg 2 razy na dobę). Jest to dawka początkowa, która jest przepisywana w pierwszym dniu leczenia. W zależności od obrazu klinicznego i tolerancji leku dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej 3000 mg na dobę (1500 mg 2 razy na dobę). Zmiany dawki o 1000 mg na dobę (500 mg 2 razy na dobę) można dokonywać co 2–4 tygodnie.

Terapia wspomagająca dla dzieci od 6 roku życia i nastolatków (od 12 do 17 roku życia) o masie ciała poniżej 50 kg
Niemowlętom i dzieciom do 6 roku życia zaleca się stosowanie lewetyracetamu w postaci roztworu doustnego. Roztwór doustny lewetyracetamu należy stosować u dzieci od 6 roku życia do dozowania leku w dawkach do 250 mg, w przypadku dawek niebędących wielokrotnością 250 mg, gdy zalecane dozowanie nie może być uzyskane przez przyjmowanie kilku tabletek, a także u pacjentów, którzy nie mogą połknąć tabletek. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę. Początkowa dawka dla dziecka lub nastolatka o masie ciała 25 kg powinna wynosić 250 mg 2 razy na dobę, maksymalna dawka – 750 mg 2 razy na dobę. Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg dawkowanie przepisuje się zgodnie ze schematem dla dorosłych.

Terapia wspomagająca dla niemowląt w wieku od 1 do 6 miesięcy

Niemowlęta powinny przyjmować lek w postaci roztworu doustnego.

Przerywanie leczenia

W razie konieczności przerwania przyjmowania leku zaleca się stopniowe odstawienie (np. dla dorosłych i nastolatków o masie ciała 50 kg i więcej – zmniejszanie dawki o 500 mg 2 razy na dobę co 2–4 tygodnie; dla dzieci i nastolatków o masie ciała poniżej 50 kg – zmniejszanie dawki pojedynczej nie więcej niż o 10 mg/kg 2 razy na dobę co 2 tygodnie).

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

Korekta dawki jest zalecana u pacjentów w wieku podeszłym z zaburzeniami funkcji nerek (patrz wyżej „Niewydolność nerek”).

Niewydolność nerek

Dawkę dobową należy indywidualnie dostosować w zależności od stanu funkcji nerek. Do korekty dawki u dorosłych należy stosować poniższą tabelę 1. Do korekty dawki według tabeli należy określić poziom klirensu kreatyniny (KK) w mililitrach na minutę. KK dla dorosłych i nastolatków o masie ciała powyżej 50 kg można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy (mg/dl) według wzoru:

Następnie dawkę korektują zgodnie z powierzchnią ciała (PPC), jak pokazano dalej:

Tabela 1 – Schemat dawkowania w niewydolności nerek u dorosłych i dorosłych w wieku nastoletnim z niewydolnością nerek o masie ciała powyżej 50 kg

* W pierwszy dzień leczenia lewetyracetamem zaleca się podanie dawki obciążeniowej 750 mg. ** Po dializacji zaleca się podanie dodatkowej dawki 250–500 mg. U dzieci z niewydolnością nerek dawkę lewetyracetamu należy dostosować zgodnie z funkcją nerek, ponieważ klirens lewetyracetamu jest związany z funkcją nerek. Ta rekomendacja oparta jest na badaniu przeprowadzonym u dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. U nastolatków, dzieci i niemowląt wartość KK w ml/min/1,73 m2 można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy (mg/dl), stosując następujący wzór (wzór Schwartz):

U dzieci w wieku do 13 lat oraz u nastolatek dziewcząt ks = 0,55; u nastolatków chłopców ks = 0,7. Tabela 2 Zalecenia dotyczące korekty dawki dla dzieci w wieku do 6 lat oraz u nastolatków z zaburzeniem funkcji nerek o masie ciała mniejszej niż 50 kg

(1) Dla dawek do 250 mg, dawek niebędących wielokrotnością 250 mg, gdy zalecana dawka nie może być osiągnięta przez przyjmowanie kilku tabletek, a także dla pacjentów, którzy nie mogą połykać tabletek, należy stosować roztwór doustny lewetiracetamu. (2) W pierwszym dniu leczenia zaleca się podanie dawki ładunkowej lewetiracetamu 15 mg/kg (0,15 ml/kg). (3) Po dializie zaleca się podanie dawki uzupełniającej 5–10 mg/kg (0,05–0,10 ml/kg).

Niewydolność wątroby
U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby klirens kreatyniny może nie w pełni odzwierciedlać stopnia niewydolności nerek. Dlatego u pacjentów z kliremsem kreatyniny < 60 ml/min/1,73 m² zaleca się zmniejszenie dobowej dawki utrzymania o 50%.
Dzieci
Lekarz powinien przepisać najbardziej odpowiednią postać leku, dawkowanie i formę leku w zależności od wieku, masy ciała i obliczonej dawki. Postać tabletkowa leku nie jest zalecana do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia. Dla tej grupy pacjentów zaleca się stosowanie lewetiracetamu w postaci roztworu doustnego. Ponadto dostępne dawki tabletek nie nadają się do wstępnego leczenia dzieci o masie ciała poniżej 25 kg, u pacjentów, którzy nie mogą połykać tabletek, lub do stosowania dawek poniżej 250 mg. We wszystkich powyższych przypadkach leczenie należy rozpoczynać od lewetiracetamu w postaci roztworu doustnego.
Dzieci. Postać tabletkowa leku nie jest zalecana do stosowania u dzieci poniżej 6. roku życia. Niemowlętom od 1. miesiąca życia i dzieciom do 6. roku życia należy stosować lewetiracetam w postaci roztworu doustnego.
Przedawkowanie
Objawy
Przy przedawkowaniu lewetiracetamu obserwowano senność, pobudzenie, agresję, osłabienie oddychania, zahamowanie świadomości, śpiączkę.
Leczenie
W przypadku ostrego przedawkowania należy przepłukać żołądek lub wywołać wymioty. Nie istnieje specyficzny antydotum. W razie potrzeby należy prowadzić leczenie objawowe, w tym stosować hemodializę (wydalane jest do 60% lewetiracetamu i 74% pierwotnego metabolitu).
Efekty uboczne
Najczęściej zgłaszane efekty uboczne to: zapalenie nosa i gardła, senność, ból głowy, zwiększona zmęczalność i zawroty głowy. Profil wymienionych efektów ubocznych opiera się na analizie uogólnionej danych z randomizowanych badań klinicznych kontrolowanych placebo, w których wzięło udział łącznie 3416 pacjentów przyjmujących lewetiracetam. Te dane uzupełniają dane z długotrwałych otwartych badań klinicznych oraz doświadczenia z okresu pogwarancyjnego. Profil bezpieczeństwa lewetiracetamu jest ogólnie podobny w różnych grupach wiekowych (dorośli i dzieci) przy stosowaniu w różnych ustalonych wskazaniach. Efekty uboczne zgłaszane w badaniach klinicznych (dotyczące dorosłych, nastolatków, dzieci i niemowląt od 1. miesiąca życia) oraz w okresie pogwarancyjnym podano w tabeli 3, według układów narządów i częstości występowania. Częstość określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000).
Tabela 3

* Częstość występowania znacząco wyższa u Japończyków w porównaniu z pacjentami niejapońskiego pochodzenia. Opis poszczególnych działań niepożądanych Ryzyko anoreksji wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu lewetyracetamu z topiramatem. W przypadkach wystąpienia łysienia w niektórych przypadkach obserwowano przywrócenie się owłosienia po zaprzestaniu stosowania lewetyracetamu. W przypadkach wystąpienia pancytopenii w niektórych przypadkach obserwowano supresję szpiku kostnego. Przypadki encefalopatii obserwowano zazwyczaj na początku leczenia (od kilku dni do kilku miesięcy) i były odwracalne po zaprzestaniu leczenia.

Dzieci
Wśród pacjentów w wieku od 1 miesiąca do 4 lat łącznie 190 pacjentów otrzymywało leczenie lewetyracetamem w trakcie badań placebo-kontrolowanych i otwartych badań uzupełniających. 60 z tych pacjentów otrzymywało leczenie lewetyracetamem w trakcie badań placebo-kontrolowanych. Wśród pacjentów w wieku 4–16 lat łącznie 645 pacjentów otrzymywało leczenie lewetyracetamem w trakcie badań placebo-kontrolowanych i otwartych badań uzupełniających. 233 z tych pacjentów otrzymywało leczenie lewetyracetamem w trakcie badań placebo-kontrolowanych. Dane z obu wymienionych grup wiekowych uzupełnione zostały danymi dotyczącymi stosowania lewetyracetamu w okresie pozarejestracyjnym. Ponadto w trakcie badania pozarejestracyjnego dotyczącego bezpieczeństwa leczenia lekiem uczestniczyło 101 niemowląt w wieku do 12 miesięcy. Nie uzyskano nowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania lewetyracetamu niemowlętom z padaczką w wieku do 12 miesięcy. Profil działań niepożądanych lewetyracetamu jest ogólnie podobny w różnych grupach wiekowych i przy wszystkich zatwierdzonych wskazaniach padaczkowych. Wyniki dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci uzyskane w trakcie badań klinicznych placebo-kontrolowanych odpowiadają profilowi bezpieczeństwa lewetyracetamu u dorosłych, z wyjątkiem działań niepożądanych ze strony zachowania i psychiki, które u dzieci występowały częściej niż u dorosłych.

U dzieci i nastolatków w wieku od 4 do 16 lat wymioty (bardzo często: 11,2 %), pobudzenie (często: 3,4 %), zmiana nastroju (często: 2,1 %), niestabilność afektywna (często: 1,7 %), agresja (często: 8,2 %), zachowanie nietypowe (często: 5,6 %) i letargia (często: 3,9 %) występowały częściej niż w innych grupach wiekowych lub w ogólnym profilu bezpieczeństwa.

U niemowląt i dzieci w wieku od 1 miesiąca do 4 lat drażliwość (bardzo często: 11,7 %) oraz zaburzenia koordynacji (często: 3,3 %) występowały częściej niż w innych grupach wiekowych lub w ogólnym profilu bezpieczeństwa.

W podwójnym ślepej próbie placebo-kontrolowanej oceny bezpieczeństwa u dzieci, przeprowadzonej w celu wykazania nieprzewyższonej skuteczności leku w porównaniu z aktywnym kontrolą, oceniano wpływ lewetyracetamu na wskaźniki poznawcze i neuropsychologiczne u dzieci w wieku od 4 do 16 lat z napadami częściowymi. Lewetyracetam nie różnił się (nie był mniej skuteczny) od placebo pod względem zmiany od poziomu wyjściowego uwagi i pamięci według skali Leiter-R, całkowitego wyniku testu pamięci w populacji zgodnej z protokołem. Wyniki związane z funkcjami behawioralnymi i emocjonalnymi wskazywały na nasilenie się zachowania agresywnego u pacjentów leczonych lewetyracetamem, które było oceniane w sposób ujednolicony i systematyczny, z wykorzystaniem walidowanych narzędzi (CBCL – Achenbach Child Behavior Checklist – Kwestynarz Zachowania Dziecka Achenbacha). Jednak u pacjentów, którzy otrzymywali lewetyracetam w trakcie długoterminowego otwartego badania obserwacyjnego, średnio nie obserwowano pogorszenia funkcji behawioralnych i emocjonalnych, w szczególności wskaźniki zachowania agresywnego nie były gorsze niż na poziomie wyjściowym.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby sprawujące zawód lekarza powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze; po 3 blistry w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Właściciel pozwolenia. Przedsiębiorstwo Państwowe „Farmaceutyczna firma „Darnyca”.

Miejsce zamieszkania właściciela pozwolenia oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności. Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.

Producent.

1. Rontis Hellas Medical and Pharmaceutical Products S.A.
2. PHAROS MT Limited.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

1. Larissa Industrial Area, P.O. Box 3012, Larissa, 41 500, Grecja.
2. XF62Ex, Kasam Industriali Helphar, Helphar, Birzebbuga, BBG 3000, Malta.