Cytapyr

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Cytapyr (CITAPRA)

SkÅ ad:

substancja czynna: escytalopram;

1 tabletka zawiera 12,78 mg szczawianu escytalopramu, co odpowiada 10 mg escytalopramu;

1 tabletka zawiera 25,55 mg szczawianu escytalopramu, co odpowiada 20 mg escytalopramu;

substancje pomocnicze: dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, laktoza jednowodna, povidon, celuloza mikrokryształyczna, sodowa sol kroskarboksymetylanu celulozy, talk, stearyna magnezu, Opadry Y-1-7000 (hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 400).

PostaÄ c leku. Tabletki powlekane.

GÅ‚ówne cechy fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: biaÅ‚e, cylindryczne, dwuwypukÅ‚e tabletki powlekane, z ryÅ›kÄ, oznaczone indeksem „ES1”;

tabletki 20 mg: biaÅ‚e, cylindryczne, dwuwypukÅ‚e tabletki powlekane, z ryÅ›kÄ, oznaczone indeksem „ES3”.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziaÅ‚ajÄ ce depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Kod ATC N06A B10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Escytalopram to selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), charakteryzujący się wysoką powinnością do głównego miejsca wiązania. Escytalopram wiąże się również z alosterycznym miejscem transportera serotoniny, przy czym powinność do tego miejsca jest 1000 razy niższa.

Escytalopram nie wykazuje w ogóle lub wykazuje bardzo słabe powinności wiązania do szeregu receptorów, w tym do receptorów serotoniny 5‑HT1A, 5‑HT2, receptorów dopaminowych D1 i D2, receptorów α1, α2, β‑adrenergicznych, histaminowych H1, cholinoergicznych muszynowych, receptora benzodiazepinowego oraz receptorów opioidowych.

Hamowanie zwrotnego wychwytu 5-HT jest jedynym prawdopodobnym mechanizmem działania wyjaśniającym farmakologiczne i kliniczne efekty escytalopramu.

Efekty farmakodynamiczne. W jednym podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo próbie oceny parametrów EKG u zdrowych osób wydłużenie interwału QTc (skorygowanego według wzoru Fridericia) w stosunku do wartości wyjściowej wynosiło 4,3 ms (90 % CI (przedział ufności): 2,2; 6,4) po podaniu leku w dawce 10 mg/doba oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6; 12,8) po podaniu dawki wyższej od terapeutycznej – 30 mg/doba (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Kliniczna skuteczność

Epizody depresyjne duże. Skuteczność escytalopramu w leczeniu epizodów depresyjnych dużych w okresie ostrym została wykazana w 3 spośród 4 podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badaniach. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom 274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie escytalopramem w dawce 10 lub 20 mg/doba w trakcie wstępnego 8-tygodniowego otwartego etapu badania, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania escytalopramu w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escytalopramu zaobserwowano istotnie dłuższy czas do wystąpienia nawrotu w ciągu kolejnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne. Escytalopram okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach, jak i w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność escytalopramu w dawkach 5, 10 oraz 20 mg.

Zaburzenie lękowe uogólnione. Escytalopram w dawkach 10 i 20 mg/doba był skuteczny w 4 spośród 4 badań kontrolowanych placebo. Według połączonych danych trzech badań o podobnym schemacie, w których w sumie uczestniczyło 421 pacjentów przyjmujących escytalopram oraz 419 pacjentów przyjmujących placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano u 47,5 % i 28,9 % pacjentów odpowiednio, a remisja wystąpiła u 37,1 % i 20,8 % pacjentów odpowiednio. Trwały efekt obserwowano od pierwszego tygodnia leczenia.

Efekt podtrzymujący escytalopramu w dawce 20 mg/doba został wykazany w 24–76-tygodniowym badaniu randomizowanym, w którym wzięło udział 373 pacjentów, którzy odpowiedzieli na lek w trakcie wstępnego 12-tygodniowego leczenia w trybie otwartym.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne. W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym escytalopram w dawce 20 mg/doba wykazał różnicę w stosunku do placebo w całkowitej liczbie punktów według skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści stosowania escytalopramu zarówno w dawce 10 mg/doba, jak i 20 mg/doba w porównaniu z placebo.

Skuteczność escytalopramu w zapobieganiu nawrotom została wykazana w dawkach 10 i 20 mg/doba u pacjentów, którzy odpowiedzieli na escytalopram w 16-tygodniowym okresie otwartym i zostali zakwalifikowani do 24-tygodniowego, randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo etapu.

Farmakokinetyka

Wchłanianie jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjęcia pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 4 godzinach od przyjęcia. Tak jak dla racemicznego cytalopramu, oczekiwana absolutna biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %.

Rozkład. Uczynny objętość rozkładu (Vd, ß/F) po doustnym podaniu wynosi około 12–26 l/kg. Biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza jest niższe niż 80 %.

Biortransformacja. Metabolizm zachodzi w wątrobie do metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Alternatywnie możliwe jest utlenienie azotu z powstawaniem metabolitu N-tlenku. Zarówno substancja wyjściowa, jak i metabolity są częściowo wydalane w postaci glukuronidów. Po wielokrotnym podaniu średnie stężenia metabolitów demetylowanych i didemetylowanych zwykle wynoszą odpowiednio 28–31 % i < 5 % stężenia escytalopramu. Biortransformacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego zachodzi za pomocą cytochromu CYP2C19. Możliwy niewielki udział izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6.

Eliminacja. Okres półtrwania (t½) leku wynosi około 30 godz. Klirens (Cloral) po doustnym podaniu wynosi około 0,6 l/min. Okres półtrwania głównych metabolitów jest dłuższy. Escytalopram i jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (drogą metaboliczną) i nerki. Większość dawki wydalana jest w postaci metabolitów z moczem.

Liniowość. Kinetyka escytalopramu jest liniowa. Stężenie stacjonarne osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenia stacjonarne, wynoszące 50 nmol/l (zakres: 20–125 nmol/l), osiągane są po podaniu dawki dobowej 10 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku 65 lat i starszych escytalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) u zdrowych ochotników w wieku podeszłym jest o około 50 % wyższa niż u młodszych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim lub średnim nasileniu (klasy A i B wg skali Childa-Pugh) czas półtrwania był dwa razy dłuższy, a ekspozycja o 6 % wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek. U pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek (klirens kreatyniny 10–53 l/h) po podaniu racemicznego cytalopramu obserwowano dłuższy czas półtrwania i nieco większą ekspozycję. Stężenie metabolitów w osoczu nie zostało zbadane, ale może być podwyższone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm. Pacjenci z osłabioną funkcją metaboliczną CYP2C19 mieli dwukrotnie wyższe stężenie escytalopramu w osoczu niż pacjenci z prawidłową funkcją CYP2C19. Nie zaobserwowano istotnych zmian ekspozycji przy obniżonej funkcji CYP2D6 (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

W leczeniu:

• epizodów depresyjnych ciężkich;
• zaburzeń lękowych uogólnionych;
• zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna);
• zaburzeń lękowych typu fobii lękowych (z agorafobią lub bez);
• zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytralopram lub na inne składniki leku.

Leczenie jednoczesne z niezwybiorczymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMA) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego z pobudzeniem, drgawkami, hipertermią i innymi objawami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Łączne stosowanie escytralopramu i odwracalnych inhibitorów MAO typu A (np. moklobemid) lub odwracalnego, nieselektywnego inhibitora MAO liniezolidu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Escytralopram jest przeciwwskazany u pacjentów z znanym wydłużeniem odcinka QT lub wrodzonym zespołem wydłużonego odcinka QT.

Escytralopram jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami, które mogą wydłużać odcinek QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Kombinacje przeciwwskazane

Niezwybiorcze, nieodwracalne IMA. Opisywano przypadki poważnych reakcji u pacjentów przyjmujących inhibitory zwrotnego wychwytu SSZ (SSRI) w połączeniu z niezwybiorczymi, nieodwracalnymi IMA oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie SSRI i rozpoczęli przyjmowanie IMA (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W niektórych przypadkach rozwinął się zespół serotonergowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Kombinacja escytralopramu z niezwybiorczymi, nieodwracalnymi IMA jest przeciwwskazana. Leczenie escytralopramem należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 14 dniach od odstawienia nieodwracalnego IMA. Leczenie niezwybiorczymi, nieodwracalnymi IMA należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 7 dniach od przerwania przyjmowania escytralopramu.

Odwracalny, selektywny IMA typu A (moklobemid). Ze względu na ryzyko zespołu serotonergowego, kombinacja escytralopramu z IMA typu A – moklobemidem – jest przeciwwskazana (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, należy początkowo stosować minimalne dawki zalecane pod ścisłym nadzorem klinicznym.

Nieselektywny, odwracalny inhibitor MAO (liniezolid). Antibiotyk liniezolid jest nieselektywnym, odwracalnym inhibitorem MAO i nie powinien być przepisywany pacjentom przyjmującym escytralopram. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy stosować minimalne dawki obu leków pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Selektywny, nieodwracalny inhibitor MAO typu B (selegilina). Kombinacja z selegiliną (nieodwracalny IMA typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zespołu serotonergowego. Selegilina w dawkach do 10 mg/dobę włącznie była stosowana bezpiecznie razem z racemicznym citalopramem.

Wydłużenie odcinka QT. Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne dotyczące jednoczesnego stosowania escytralopramu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT nie były prowadzone. Nie można wykluczyć efektu addytywnego przy stosowaniu escytralopramu i leków wydłużających odcinek QT. W związku z tym jednoczesne stosowanie escytralopramu z lekami wydłużającymi odcinek QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, neuroleptyki (np. pochodne fenantiazyny, pimozyd, haloperidol), trójpierścieniowe antydepresanty, niektóre środki przeciwbakteryjne (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w tym halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, hydroksyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Kombinacje wymagające ostrożności.

Leki serotonergiczne. Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi, opioidami (w tym tramadolem) i triptanami (w tym sumatriptanem) może prowadzić do zespołu serotonergowego.

Leki obniżające próg padaczkowy. SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą obniżać próg padaczkowy (np. antydepresanty (trójpierścieniowe, SSRI), neuroleptyki (fenantiazyny, tioksanteny, butyrofenony), meflokwin, bupropion i tramadol).

Lity, tryptofan. Ponieważ opisywano nasilenie działania przy współczesnym stosowaniu SSRI i litynu lub tryptofanu, zaleca się ostrożne przepisywanie tych leków jednocześnie.

Hypericum perforatum (zwirowiec). Jednoczesne stosowanie SSRI i roślinnych środków zawierających zwirowiec może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych.

Antykoagulants. Możliwa jest zmiana działania leków przeciwkrzepliwych w wyniku jednoczesnego stosowania z escytralopramem. Jeśli pacjenci przyjmują doustne antykoagulants, konieczne jest staranne monitorowanie układu krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytralopramu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych może nasilać skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol. Escytralopram nie wchodzi we wzajemne oddziaływanie farmakodynamiczne lub farmakokinetyczne z alkoholem. Jednakże kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię. Z ostrożnością stosować razem z lekami powodującymi hipokaliemię/hipomagnezemię, ponieważ te stany zwiększają ryzyko arytmii złośliwych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytralopramu

Metabolizm escytralopramu jest głównie pośredniczony przez CYP2C19. Enzymy CYP3A4 i CYP2D6 mogą również brać pewien udział w jego metabolizmie, choć w mniejszym stopniu. Metabolizm głównego metabolitu S-DCIT (dymetylowanego escytralopramu) wydaje się częściowo katalizowany przez CYP2D6.

Współczesne stosowanie escytralopramu i omeprazolu 30 mg raz dziennie (inhibitory CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50 %) wzrostu stężenia escytralopramu w osoczu. Jednoczesne stosowanie escytralopramu i cyklotydyny 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) prowadziło do umiarkowanego (około 70 %) zwiększenia stężenia escytralopramu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytralopramu z cyklotydyną. Może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W związku z tym, przy jednoczesnym stosowaniu escytralopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluconazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) oraz z cyklotydyną należy zachować ostrożność przy przepisywaniu maksymalnych dawek escytralopramu. Korekta dawki escytralopramu może być konieczna w zależności od oceny klinicznej.

Wpływ escytralopramu na farmakokinetykę innych leków.

Escytralopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytralopramu z lekami, które są głównie metabolizowane przez ten enzym i mają wąski zakres terapeutyczny, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (w niewydolności serca), lub z niektórymi lekami oddziałującymi na ośrodkowy układ nerwowy i głównie metabolizowanymi przez CYP2D6, np. antydepresantami takimi jak desipramina, klozapina i nortryptylina, neuroleptykami takimi jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Może być konieczna korekta dawki.

Kombinacja z desipraminem lub metoprololem prowadziła do podwojenia stężenia tych dwóch środków w osoczu przez CYP2D6.

W badaniach in vitro wykazano, że escytralopram może również powodować niewielkie hamowanie CYP2C19.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które są metabolizowane przez CYP2C19.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Niniejsze ostrzeżenia dotyczą klasy terapeutycznej selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI).

Paradoksalny lęk. Niektórzy pacjenci z zaburzeniami lękowymi mogą odczuwać nasilenie lęku na początku leczenia lekami przeciwdrgawkowymi. Ta paradoksalna reakcja zwykle ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko efektu anksjogennego, zaleca się niską dawkę początkową (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Udar. Esциталopram należy odstawić, jeśli u pacjenta wystąpi pierwszy napad drgawkowy lub napady nasilają się (u pacjentów z rozpoznaną epilepsją). Należy unikać stosowania SSRI u pacjentów z niestabilną epilepsją, a u pacjentów z kontrolowaną epilepsją należy zapewnić ścisłą opiekę medyczną.

Mania. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego leczenie SSRI należy przerwać.

Cukrzyca. U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii. Dawkę insuliny i/lub doustnych leków obniżających poziom glukozy może być konieczne dostosować.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego. Depresja wiąże się z ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstwa. Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić w pierwszych tygodniach leczenia lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa wzrasta w wczesnych stadiach procesu wyleczania.

Inne stany, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się z zachowaniami samobójczymi. Ponadto takie stany mogą występować współistniejąco z dużym zaburzeniem depresyjnym. Te ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko myśli lub prób samobójczych i wymagają ścisłej obserwacji w trakcie leczenia. Metaanaliza badań wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących antydepresanty w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Szczególnie konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów z wysokim ryzykiem, szczególnie na początku leczenia i przy zmianie dawki.

Pacjentów i ich opiekunów należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowej konsultacji medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.

Akatyzja / pobudzenie psychoruchowe. Stosowanie SSRI/SSNRI wiąże się z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, wyczerpującym uczuciem niepokoju i potrzebą ruchu, często towarzyszy mu niemożność pozostania w spoczynku. Stan ten jest najbardziej prawdopodobny w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia. Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego, rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zwykle ustępuje po odstawieniu leku. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z grupy ryzyka (osoby starsze, obecność marskości wątroby lub jednoczesne leczenie lekami powodującymi hiponatremię).

Krwawienia. Przy stosowaniu SSRI możliwe są krwawienia skórne, siniaki i purpura. SSRI/SSNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień połogowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” i „Działania niepożądane”). Należy stosować SSRI z ostrożnością u pacjentów leczonych jednocześnie lekami przeciwkrzepliwymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, fenytozyny, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne, dipyrydamol i tyklopidyna) oraz u pacjentów skłonnych do krwawień.

Elektrowstrząsowa terapia (ECT). Doświadczenie kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania SSRI i ECT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.

Odwracalne, selektywne inhibitory MAO typu A. Nie zaleca się łączenia escytalopramu z inhibitorami MAO typu A ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny.

Zespół serotoniny. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami działającymi serotonergicznie, takimi jak triptany (w tym sumatryptan), opioidy (w tym tramadol) i tryptofan.

Zgłaszano przypadki zespołu serotoniny u pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonergicznymi. Należy ostrożnie stosować escytalopram jednoczesnie z lekami działającymi serotonergicznie. Pojawienie się takich objawów jak pobudzenie, drżenie, mioklonus, hipertermia może wskazywać na rozwój tego stanu. W takim przypadku SSRI i lek serotonergiczny należy natychmiast odstawić i rozpocząć leczenie objawowe.

Zwierzobój. Jednoczesne stosowanie SSRI i ziół zawierających ekstrakt zioła św. Jana może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Objawy odstawienia. Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie nagłego, są powszechne. W badaniach negatywne reakcje podczas kończenia terapii występowały u około 25% pacjentów przyjmujących escytalopram i u 15% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko objawów odstawienia zależy od kilku czynników, w tym długości leczenia i dawki, tempa zmniejszania dawki. Do najczęstszych reakcji należą zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierna potliwość, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku. Zwykle objawy te są łagodne lub umiarkowane i ustępują w ciągu 2 tygodni, ale u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej). Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Dysfunkcja seksualna. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) / inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano przypadki trwałej dysfunkcji seksualnej, gdy objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/SNRI.

Choroba niedokrwienna serca. Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne zaleca się ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Wydlęganie odcinka QT. Wykazano, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie odcinka QT. W okresie pogwarancyjnym zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT i arytmii komorowej, w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, pacjentów z hipokaliemią i pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie” i „Farmakodynamika”).

Zaleca się ostrożność u pacjentów z wyraźną bradykardią oraz u pacjentów po niedawnym ostrym zawałcie mięśnia serca lub z dekompensowaną niewydolnością serca.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko powstawania groźnych arytmii i powinny być skorygowane przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

U pacjentów z chorobami serca o stabilnym przebiegu przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem należy przeprowadzić dokładną ocenę parametrów EKG.

Jeśli podczas leczenia escytalopramem pojawią się objawy arytmii serca, leczenie należy przerwać i wykonać EKG.

Zamkniętokątowa jaskra. SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, co prowadzi do midriazy. Ten efekt midriatyczny może zwęzić kąt komory przedniej oka, prowadząc do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i zamkniętokątowej jaskry, szczególnie u predysponowanych pacjentów. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokątową jaskrą lub wywiadem jaskry.

Substancje pomocnicze. Ten lek zawiera laktozę. Nie należy go stosować pacjentom z dziedziczną nietolerancją galaktozy, pełnym niedoborem laktozy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy i galaktozy.

Ten lek zawiera mniej niż 23 mg sodu (1 mmol) na tabletkę; jest więc praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu w leczeniu ciężarnych są ograniczone.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą.

Escytalopram jest przeciwwskazany w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy po dokładnym rozważeniu wszystkich ryzyk i korzyści wykazano konieczność jego zastosowania. Zaleca się dokładne badanie noworodków, których matki przyjmowały escytalopram w czasie ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leku w czasie ciąży.

U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SSNRI w późnych stadiach ciąży, mogą wystąpić następujące objawy: duszność, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, niedociśnienie, nadmierna odruchowość, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, apatia, ciągły płacz, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą wynikać z efektów serotonergicznych lub być objawami odstawienia. W większości przypadków takie powikłania pojawiają się bezpośrednio lub wkrótce (do 24 godzin) po porodzie.

Dane epidemiologiczne wykazały, że stosowanie SSRI w ciąży zwiększa ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (do 5 przypadków na 1000 ciąż, według danych obserwacyjnych). W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż. Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2-krotne) krwawień połogowych po wpływie SSRI/SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

Karmienie piersią. Ponieważ escytalopram przenika do mleka matki, karmienie piersią nie jest zalecane w czasie leczenia.

Niepłodność. Dane badań na zwierzętach wykazały, że niektóre SSRI mogą wpływać na jakość nasienia. Doniesienia dotyczące stosowania niektórych SSRI u ludzi wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Wpływ na płodność u człowieka nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Chociaż escytalopram nie wpływa na funkcjonowanie intelektualne lub psychomotoryczne, każdy lek psychoaktywny może zaburzać umiejętności lub zdolność do rozsądnego myślenia. Pacjentów należy uprzedzić o potencjalnym ryzyku wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczeństwo stosowania dawek przekraczających 20 mg na dobę nie zostało ustalone.

Lek stosuje się dorosłym doustnie 1 raz na dobę niezależnie od przyjęcia posiłku.

Epizod depresyjny większy. Zwykle przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej — 20 mg.

Efekt antydepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po zniknięciu objawów leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia lękowe uogólnione (z agorafobią lub bez). W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg na dobę, zanim dawkę zwiększy się do 10 mg na dobę. Następnie dawkę można zwiększyć do maksymalnej — 20 mg na dobę, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń lękowych osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od nasilenia choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna). Zwykle przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę. Zazwyczaj do złagodzenia objawów potrzeba 2–4 tygodnie terapii. Następnie, w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta, dawkę można zmniejszyć do 5 mg lub zwiększyć do maksymalnej — 20 mg na dobę.

Zaburzenia lękowe społeczne to choroba o przebiegu przewlekłym, a w celu umocnienia efektu zaleca się kontynuowanie leczenia przez 12 tygodni.

Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być przepisywane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści wynikające z leczenia.

Zaburzenia lękowe społeczne to wyraźnie zdefiniowany termin diagnostyczny określający konkretny zaburzenie, który nie powinien być mylony z nadmierną nieśmiałością. Leczenie farmakologiczne jest wskazane tylko wtedy, gdy zaburzenie znacząco utrudnia działalność zawodową i aktywność społeczną.

Wartość takiego leczenia w porównaniu z terapią poznawczo-behawioralną nie była oceniana. Leczenie farmakologiczne jest jednym z elementów ogólnej strategii leczenia pacjenta.

Zaburzenia lękowe uogólnione. Zwykle przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę.

Zaleca się kontynuację leczenia przez 3 miesiące w celu umocnienia efektu. Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być przepisywane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści wynikające z leczenia.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD). Zwykle przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. OCD to choroba przewlekła, leczenie musi trwać wystarczająco długo, aby zapewnić pełne zniknięcie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub dłużej.

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej). Dawkę początkową należy ustalić na połowę zwykłej zalecanej dawki. Zalecana dawka dobową dla osób starszych wynosi 5 mg. W zależności od indywidualnej wrażliwości i nasilenia depresji dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej — 10 mg na dobę.

Niewydolność nerek. W przypadku niewydolności nerek o łagodnym i umiarkowanym nasileniu nie ma ograniczeń. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

Obniżona funkcja wątroby. Zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę.

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19. Dla pacjentów o słabej aktywności izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę.

Przerywanie leczenia. Przy przerywaniu leczenia dawkę należy stopniowo zmniejszać przez 1–2 tygodnie, aby uniknąć możliwych objawów odstawienia.

Dzieci

Antydepresanty są przeciwwskazane w leczeniu dzieci. Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) obserwowano częściej w badaniach klinicznych u dzieci i nastolatków przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli z powodów klinicznych podjęto decyzję o przepisaniu leku, należy zapewnić baczne obserwowanie pacjenta pod kątem pojawienia się objawów samobójczych.

Przedawkowanie.

Toksykologia. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone. Wiele przypadków było spowodowanych jednoczesnym przedawkowaniem innych leków. Zwykle raportowano o łagodnych objawach lub braku objawów. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escytalopramu są rzadkie, a większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innych leków. Dawki escytalopramu 400–800 mg nie powodowały żadnych ciężkich objawów.

Objawy. Objawy przedawkowania escytalopramu to głównie objawy ze strony układu nerwowego (od zawrotów głowy, drżenia i pobudzenia po rzadkie przypadki zespołu serotoniny, drgawki i śpiączkę), układu pokarmowego (nudności, wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej/cieczy (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydot. Należy utrzymać prawidłowe funkcjonowanie układu oddechowego i zapewnić adekwatną oxygenację. Możliwe jest zastosowanie przemywania żołądka i węgla aktywnego. Zaleca się monitorowanie funkcji serca i życia oraz leczenie objawowe wspierające.

W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewydolnością serca / bradyarytmiami, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odcinek QT oraz u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu leku, np. u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Niepożądane działania.

Najczęściej niepożądane działania występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia, a ich częstość i nasilenie zazwyczaj stopniowo maleje podczas dalszej terapii.

Niepożądane działania leków z grupy SSRI oraz escytalopramu, obserwowane podczas randomizowanych badań z udziałem placebo oraz w trakcie stosowania klinicznego, przedstawiono poniżej w tabeli według układów narządów i częstości występowania. Częstość określa się jako: bardzo częste (≥ 1/10), częste (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadkie (od ≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadkie (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadkie (< 1/10000) lub częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

1 O przypadkach myśli i zachowań samobójczych zgłaszano podczas leczenia escytalopramem lub wkrótce po jego odstawieniu.

2 Takie przypadki obserwowano przy stosowaniu leków z klasy SSRI.

3 O takich przypadkach zgłaszano w odniesieniu do klasy terapeutycznej SSRI lub SSRI-N (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Wydłużenie interwału QТ. W okresie pozarejestracyjnym zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QТ oraz arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem interwału QТ lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Przedawkowanie” i „Farmakodynamika”).

Efekty klasy. Badania epidemiologiczne wykazały zwiększone ryzyko złamania kości przy stosowaniu SSRI i trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych, głównie u pacjentów w wieku powyżej 50 lat. Mechanizm prowadzący do takiego zwiększenia ryzyka jest obecnie nieznany.

Objawy odstawienia. Przerywanie leczenia SSRI (szczególnie nagłe) zazwyczaj prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Omdlenia, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęstszymi reakcjami. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane i przemijające, jednak mogą być ciężkie i/lub trwałe u niektórych pacjentów.

Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przy odstawianiu escytalopramu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 30 miesięcy.

Warunki przechowywania. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki powlekane, 10 mg lub 20 mg; po 7 tabletek w blisterze; 4 blistry w pudełku z tektury.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. LABORATORIOS CINFA S.A.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Poligono Industrial Areta Carretera Olaz Chipi 10, Huarte, 31620, Hiszpania / Poligono Industrial Areta Carretera Olaz Chipi 10, Huarte, 31620, Spain.